[Chile] Noticias sobre a Ruka Inche

Escrebenos estes compas chilenos da zona de Puerto Montt ao respeito do proxecto educativo "Ruka Inche" e colamos o seu correo (traducido ao galego, mais conservando a súa "pekuliar" tipografía):

"un só día de illamento carcerario, en estruturas da personalidade fráxiles e mal construídas pode acumular tal cantidade de rancor, de vivencias de impotencia, de abandono e desexos de vinganza, que non se pode crer que os psicólogos e pedagogos que o lexitiman non saiban o dano que están a facer".

Keridxs amigxs, kompañeiros e kompañeiras...

Dende Melipulli , unha vez máis nosos saudos libertarios;

Como muitxs de vostedes xa saben, vimos traballando como kolektivo anticarcerario despois de ke en 2012 cerraran un proxekto edukativo ke tivemos a posibilidade de iniciar con “kabros chikos”(1) en Puerto Montt...

Ao principio - e trala dispersión xeográfica da ke foron víktimas os kabros en marzo de 2012- a tarefa foi resgatar aos crios das garras dos sistemas de encarceramento do Sename(2) con éxito: nengún deles está preso a día de hoxe!!!

Actualmente, traballamos con os mesmos rapaces como un kolectivo educativo que integra meniños, adolescentes e adultos en torno à defensa dos seus direitos e na autoxestón dun espazo de traballo , pois está klaro ke son eles ken deben elexir o seu kamiño, e a nosa única función actual é protexelos do estigma e apoialos nas tarefas que calkeira familia amorosa faría na sua casa... o tema é ke eles seguen nas rúas, non teñen familias ke apañen e esa pega, facemola nos...

Xa temos un pequeno terreo, os planos, unha lista de materiais e muitas ideas de komo construir reciclando e autosubstentando... Pero chegou a hora de aplicarnos e por iso vos invitamos a sumarvos à tremenda tarefa de poñer a andar a Ruka .... O tema do financiamento non é menor, xá que só unha vez fixemos unha aktividade para recaudar diñeiro e foi en febreiro deste ano: de aí sacamos farta experiencia para traballar, pero en “lukas”(3) fumos un fiasco... Istos últimos 8 meses non paramos, komo puidemos, con un gasto moi escaso, logrouse ke os kabros segan medrando e máis unidos do ke nunka

Respeito de colaboracións, unha vez recibimos $200,000 lukas na unika konta de banko ke temos... ke foi o invertido no Mapu Rock e últimamente $40,000 dunha editorial ke non citaremos pero ke tb recibirá este correo.

(Transparentar este tema do diñeiro resultanos moi importante, considerando ke o noso kolektivo fundarase en torno às denuncias ke fixeramos en contra de ken eran os nosos patróns e a ken funamos(4) e xudicializamos por korruptos)

Pa ken estén en Puerto Montt, a invitación é pa o 31 de outubro a solidarizarse no mambo(5) "Fiesta del Terror"... Pa o resto do territorio, a xuntar enerxias porke no vrao necesitaremos todas as vosas mans pa martillar e levantar unha Ruka pa legala aos meniños e a ken keira traballar alá....

Atentos às súas critikas, suxerencias brillantes e revolucionarias ideas, un abrazo e Newén(6) para cada un dos seus proxektos!

Na sua páxina nunha rede social teñen a disposición de ken kixer o prometido no último Mapu Rock: as contas klaras do rekaudado!!!, os planos da kasa, o ke se fai kon a plata e a lista de materiais do soño...)

Agrupación cultural educativa deportiva Ruka Inche
.......................

Notas de Abordaxe:

(1) “kabros chikos” .- apelo cariñoso para referirse a rapaces pequenos
(2) Sename .- Servicio Nacional de Menores denunciado este agosto, por un psiquiatra que traballara nese servizo, con estas aclaratotrias palabras ao respeito do seu "funcionamento": "especie de tiradero de todos los niños pobres de Chile que por su situación de marginalidad social no tienen dónde estar y donde el Sename se limita a actuar como una especie de orfanato público, sin ningún interés, ninguna preocupación, ningún cuidado por rehabilitar a la familia, por hacer intervenciones que tengan algún destino". (ver noticia)
(3) “lukas” .- A maioría da población chilena utiliza este termo para referirse ao billete de mil pesos (1 EUR = 680,8615 pesos 1 LUKA = 1,47 €)
(4)Funar .- Facer "escraches" .- É unha palabra inventada e, por tanto, non ten antecedentes históricos ou etimoloxía.
(5)Mambo.- Festa
(6)Newén.- Forza (enerxía do universo)

Máis información no noso blogue sobra a Ruka Inche acá

Trad eDu
Leer más...

15 e 16 de setembro: Pedro García Olivo presenta o seu último libro en Lugo e Compostela

«Cadáver a la Intemperie» é o título deste novo libro que, o Domingo 15 às 20:00' no Ateneo Libertário "A Engranaxe" e o Luns 16 às 20:30' na Biblioteca Anarquista "A Ghavilla", será presentado polo seu autor no que está a ser o seu segundo ciclo de presentacións (polo norte e noroeste da península) deste seu último libro (que intuímos que non será o derradeiro) editado por Logofobia.

Ademais, como apontan no blogue de "A Ghavilla" (onde podedes ler unha crítica do libro que fan as compas da librería e editorial libertaria Malatesta): Pedro virá acompañado por outra persoa desta editorial anticomercial e nos primeros 10 minutos da charla van ir adicados a falar da acampada contra as liñas electricas de Moi Alta Tensión (MAT) que se está realizando en Girona, dado que algun compañeiro de seu está por alá, tema que consideran moi interesante (nos tambén) e do que necesitan apoio por aquilo cren (e cremos) importante darlle difusión. (podedes atopar información sobre a loita anti MAT no seu blogue: www.torresmasaltashanciado.espivblogs.net ).
Leer más...

Sobre o consentimento

Colo, depois de traducir de ContraInfo(es) este "mais que interesante" cuestionario de 85 preguntas que xs compas desta web alternativa recolleron da web estadoudinense SlugandLettuce asinado por Cindy e que comenza con esta acalración de principios que eu espero chegue a frutificar: "A continuación algunhas preguntas sobre o consentimento que un/unha amigx e eu formulamos para un taller no que participamos e que axudaron a xerar debates moi bos e importantes na nosa comunidade. Con sorte, tamén vos serán útiles a vós. Pedímosvos que leades e pensedes en serio sobre estas preguntas, unha a unha (dende logo, non fai falta que vos leades a lista enteira dunha sentada! De feito, invitámosvos a non o facer). Escribimos esta lista esperando crear reflexión, por iso, pedímosvos que non vos poñades á defensiva e que pensedes niso a fondo, dado que é o único xeito de que vos axude a vós e á vosa comunidade".

1. Como defines o consentimento?

2. Algunha vez falaches sobre o consentimento con o(s)/a(s) teu(s)/tua(s) compañeirx(s) ou amigxs?

3. Coñeces alguén ou estiveches con alguén que defina o consentimento de forma diferente a ti?

4. Algunha vez non tiveches claro se a persoa coa que estabas sexualmente quería facer o que estabades a facer? Falastes diso? Ignoráchelo esperando que cambiase? Seguiches o que estabas a facer porque che resultaba pracenteiro e non querías formularche o que sentía a outra persoa? Seguiches porque pensabas que era o teu deber? Que opinas sobre as decisións que tomaches?

5. Cres que é responsabilidade da outra persoa dicir algo se non lles gusta o que estades a facer?

6. Como debería expresar alguén que o que está a acontecer non lle gusta?

7. Buscas só sinais verbais ou hai outros sinais?

8. Cres que se pode malinterpretar o silencio como consentimento?

9. Algunha vez preguntácheslle a alguén que sinais deberías buscar se lles incomoda verbalizar o cando algo non lles parece ben?

10. Só preguntas este tipo de cousas se estás nunha relación seria ou tamén che sentes cómodx para falalas en situacións informais?

11. Cres que falar rompe a maxia?

12. Cres que o consentimento pode ser erótico?

13. Pensas nas historias de abusos de outrxs?

14. Pensas en como progresan as cousas ou asumes que o consentimento orixinal significa que todo vai ben?

15. Se consegues o consentimento unha vez, asumes que todo vai ben despois?

16. Se alguén consente unha cousa, asumes que todo o demais está ben ou preguntas antes de levar de xeito diferente as cousas a niveis máis intensos?

17. Séntesche ofendidx por aquelxs que queren ou necesitan falar de ter sufrido abusos? Por que?

18. Normalmente séntesche atraídx por persoas que encaixan nos criterios de beleza de onde vives?

19. Buscas a amizade de xente porque queres estar con ela e abandonas a amizade se non lles interesas sexualmente?

20. Buscas relacións sexuais con xente mesmo despois de dicirte que só quere ser a/o tua/teu amigx?

21. Asumes que se alguén é cariñosx é porque probablemente lle intereses sexualmente?

22. Pensas no afecto, a sexualidade e as fronteiras? Falas coa xente destas cousas? Se é así, falas delas só cando queres ter relacións sexuais con alguén ou o fas porque crees que importante e, sinceramente, queres saber?

23. Deixas claras as túas intencións?

24. Algunha vez intentaches convencer alguén de facer algo sobre o que se mostrase indecisx?

25. Cres que a indecisión pode ser unha forma de coquetear?

26. Es consciente de que, en ocasións, non o é?

27. Algunha vez pensaches que alguén se che insinuaba aínda que realmente ese non fose a mensaxe que querían enviar?

28. Cres que se alguén é promiscux se lle pode cosificar ou falar del/dela dun xeito na que normalmente non farías?

29. Se alguén é promiscux, cres que é menos importante que dea o seu consentimento?

30. Cres que se alguén se viste de determinado xeito se lle pode cosificar?

31. Se alguén se viste de determinado xeito, cres que significa que quere a túa atención sexual ou aprobación?

32. Entendes que hai moitas razóns que non teñen que ver nada contigo para que unha persoa queira vestir ou actuar dun xeito que ti poidas considerar sexy?

33. Cres que é a túa responsabilidade ou papel vencer a indecisión de alguén premendox ou quitándolle importancia?

34. Algunha vez intentaches preguntarlle a alguén o que sente?

35. Cres que o sexo é un xogo?

36. Algunha vez intentaches poñerte en situacións que che desen unha escusa para tocar a alguén que cres que te diría que non se o preguntases? P. ex. Bailar, emborracharte moito preto del/dela, quedar dormidx ao seu lado...

37. Fas que a xente sinta que é "aburrida" ou que está "reprimida" se non quere realizar determinadas prácticas sexuais?

38. Cres que tes maneiras de actuar que poden facer pensar alguén así aínda que non sexa a túa intención?

39. Algunha vez intentaches negociar? P. ex. "Se me deixas facer H, eu fareite B"

40. Algunha vez usaches os celos como forma de control?

41. Algunha vez fixeches que o(s)/a(s) teu(s)/tua(s) compañeirx(s) deixasen de verse con determinadxs amigxs ou limitaches as súas interaccións sociais en xeral por celos ou inseguridade?

42. Usas os celos para que o/a teu/tua compañeirx teña sexo contigo?

43. Opinas que estar nunha relación con alguén significa que teñen a obriga de practicar sexo contigo?

44. E se queren absterse de ter sexo unha semana ou un mes ou un ano?

45. Te queixas ou ameazas se non tes a cantidade ou o tipo de sexo que queres?

46. Cres que está ben iniciar o sexo con alguén mentres dorme?

47. E se esa persoa é o/a teu/tua compañeirx?

48. Cres que é importante comentarllo primeiro cando estea espertx?

49. Fixácheste en como interactuar coa xente ou como a tratas, para ben ou para mal, e de onde vén/onde o aprendiches?

50. Compórtaste de forma diferente cando bebiches?

51. Cales son os aspectos positivos de beber para ti? E os negativos?

52. Algunha vez mantiveches unha relación sexual con alguén estando algun/nha dxs dous/duas borrachxs? Algunha vez sentíchesche incómodx ou avergonzadx ao día seguinte? A persoa coa que estiveches comportábase de forma estraña despois?

53. Buscas o consentimento do mesmo xeito estando borrachx que estando sobrix?

54. Cres que é importante falar ao día seguinte coa persoa coa que mantiveches a relación sexual se houbo alcohol de por medio?

55. Cres que a xente debería tomar as cousas máis por riba?

56. Cres que estas preguntas son represivas e a xente que observa de forma crítica as súas historias sexuais e o seu comportamento actual é conservadora e debería estar máis "liberada"?

57. Cres que a liberación pode ser diferente para cada persoa?

58. Como reaccionas se alguén se sente incómodx co que fas ou se non quere facer algo? Poste á defensiva? Sénteste culpable? A outra persoa ten que rematar coidándote ou calmándote ou podes retroceder e escuitalx e apoialx e responsabilizarte das túas accións?

59. Contas a túa parte da historia e intentas cambiar a forma na que viviron a situación?

60. Fas cousas para mostralo ao/à teu/tua compañeirx que x escoitas e que che interesan as súas ideas sobre o consentimento ou as súas ideas sobre o que fixeches?

61. Algunha vez falaches de sexo e consentimento sen estar na cama?

62. Violaches ou abusaches sexualmente de alguén algunha vez? Podes pensar no teu comportamento? Realizaches cambios? Que tipo de cambios?

63. Séntesche cómodx co teu corpo ou a túa sexualidade?

64. O teu propio malestar ou historia de abusos fíxote actuar de forma abusiva? Se é así, puideches falar algunha vez con alguén sobre iso? Cres que falar diso pode axudar?

65. Evitas falar de consentimento ou abusos porque non estás listx ou porque non queres falar do teu propio abuso sexual?

66. Algunha vez sentícheste obrigadx a practicar sexo?

67. Algunha vez sentícheste obrigadx a iniciar o sexo?

68. Se meses, días ou anos máis tarde alguén che dixese que se sentiu incómodx co que fixestes, interrogaríalx?

69. Comezas conversacións sobre sexo seguro e métodos anticonceptivos?

70. Cres que vale dicir algo tan vago como: "Fíxenme as probas hai pouco"?

71. Te tomas en serio as preocupacións dos teus compañeirxs sobre sexo seguro e métodos anticonceptivos?

72. Cres que se unha persoa quere ter sexo seguro e á outra non lle importa tanto é responsabilidade da que se preocupa facilitar os produtos para o sexo seguro?

73. Cres que se unha persoa ten un corpo co que pode quedar embarazada é cousa dela facilitar os métodos anticonceptivos?

74. Quéixaste ou négaste a ter sexo seguro ou o tipo de método anticonceptivo que o/a teu/tua compañeirx prefire usar porque reduce o teu pracer?

75. Intentas manipular o/a teu/tua compañeirx sobre estes asuntos?

76. Séntesche atraídx cara a persoas con certa representación de xénero?

77. Tes cosificado algunha vez a representación do xénero de alguén?

78. Asumes que toda persoa que entra dentro de determinadas percepcións de representación de xénero vai interactuar contigo do mesmo xeito?

79. Decátaste de que reproduces comportamentos de xénero binarios mesmo con relacións e amizades queer? Como faría iso sentir xs demais?

80. Consideras que a sexualidade e a representación de xénero forman parte dunha persoa ou consideras que son unicamente aspectos sexuais da xente?

81. Se alguén se traviste, o tomas como un convite a facer comentarios sexuais?

82. Fetichizas á xente polas súas representacións de xénero?

83. Cres que só os homes cometen abusos?

84. Cres que nunha relación entre persoas do mesmo xénero, só comete abusos quen sexa máis "másculinx"?

85. Cres que hai traballo por facer para rematar coa violencia sexual nas nosas comunidades?

Colado e traducido por eDu
Leer más...

Tetas e touros

Colamos, despois de traducido este artigo de opinión asinado por Emilia Laura Arias Domínguez no blogue Pikara Magazine, por considerar que todo canto conta nel é de interés xeral e nada ten de cultural:

Ante a difusión de fotos de San Fermín na que decenas de homes arrancan a roupa e apalpan unha muller, Emi Arias argumenta por que aceptar esas imaxes como unha alegre bacanal lexitima a dominación masculina e o acoso sexista

Unha rapaza sobe aos ombros dun rapaz durante o chupinazo. "Gora San Fermín" e tal. Ata aquí todo máis ou menos normal. Pode que a rapaza quite a camiseta se lle apetece e que faga o mesmo co suxeitador se así lle parece.

É unha estampa cada vez máis habitual nestas festas e, aínda que cada foto é diferente, todas teñen algo en común: decenas de mans de rapaces rompen a roupa da rapaza en cuestión e apalpan absolutamente todo o que desexan sen, por suposto, esperar consentimento pola outra parte.

Non teño nada que dicir sobre elas, que exercen -nalgúns casos, porque noutros lles ispen directamente- o seu dereito a espirse, e iso é estupendo. Poñerse en coiros non é un convite ao baboseo nin significa "barra libre". (Depende da ordenanza municipal correspondente pode darte algún problema pero ese é outro cantar, claro....).

Asumindo e respectando que algunha rapaza goce nesa tesitura e se excite cos tocamentos, é necesario resaltar o perigoso de lexitimar publicamente o acoso cando se trata dun problema non resolto na nosa sociedade.

Eles, na súa orxía interior de kalimotxo, touros e testosterona, non se preguntan se ela desexa ser tocada ou non, nin a acarician para darlle pracer nin para rematar nunha apetecible bacanal grega. Fano simplemente porque cren que poden facelo e porque, me repito como o allo, o acoso está perigosamente lexitimado, e para mostra un botón.

Que nos arranquen a roupa sen permiso ou nos toquen cando nos levantamos a camiseta porque nos apetece responde a un modelo de dominación machista, nun contexto social patriarcal e só perpetúa estereotipos que de tanto criticalos me aburre. É dicir, se hai unha teta, eles vense con dereito a tocar esa teta.

É sexista, simplemente porque ao revés xamais sucedería. Non pasou, e se alguén ten visto que mo conte, que unha turba de mulleres se lance contra o que decide mostrar os seus xenitais en público. E se pasa é a excepción e non a norma nin, como neste caso, a moda. Simplemente non nos sentimos lexitimadas para tocar a unha persoa que se ispe sen consentimento pola outra parte.

Contan sobre o chupinazo que a unha rapaza "literalmente a subiron entre cinco, espírona, arrancándolle as roupas, e tocárona, con pouca opción de decidir nada". De verdade alguén considera que nesa situación temos a opción de decidir ata onde?

Isto non é unha bacanal, é o circo da testosterona.

E entón alguén dirá: "ela está o mar de contenta". Estupendo, pode que ela, se é que tivo opción a negarse tras subir a súa camiseta, queira ser tocada, pero e que sucede cando unha non quere ou quere parar nalgún momento? E por outro lado, nestas fotos, a min non me deixa moi claro que esas mulleres en concreto "se lo pasen pipa". Estiven en partidas de parchís nas que demostrei máis pracer do que expresa a súa linguaxe corporal nesa situación tan "cómoda" e "diver".

O caso é que, unha vez máis, esta festa cargada de testosterona pon as mulleres nunha determinada posición e eles colócanse noutra que, oh! sorpresa!, é a de quen touca fronte a quen é obxetualizada. As fotos difundíronse como "que ben o pasan en Sanfermines" e, curiosamente, nas que saen mozos sen camiseta non hai nin unha soa man pescudando no seu torso. Ah! E que non se me esqueza que despois a chamarán "porca" no autobús de volta á casa por participar nunha suposta festa na que eles poñen as normas unha vez máis.

Esta imaxe, que se nolas damos de "superhapis" e vivimos en "Lollipop World" sería o festorro da liberación, pareceríame estupenda se non vivísemos nunha sociedade machista, se o patriarcado fose só un mal recordo e se ao final dos Sanfermines o saldo de violacións non fose dunha media de 3 mulleres cada ano. Ademais, denúncianse centenares de agresións sexuais e outras tantas nin se denuncian porque se entenden como propias do exceso, do desenfreo... Vamos, o "normal". Esta guai que nos ispamos e toquemos todos, todas e todxs na praza pública pero que non se nos esqueza o contexto, a sociedade na que vivimos e as relacións de poder que imperan. O contexto é que hai mulleres e mozas navarras que están a loitar para previr e actuar contra a violencia sexual moi estendida durante estas festas.

Non é a primeira vez que escoito barbaridades sobre o que pasa na praza durante o chupinazo. Non é casualidade que sexa un espazo tan masculinizado. Por algo moitas redactoras que coñezo se negan a facer directos na praza porque sufriron algunha vez agresións machistas, mesmo diante das cámaras. Curiosamente, tamén lles tocaron as tetas. Que obsesión!

A X arrancáronlle a roupa cando volvía de festa. A rúa estaba chea de xente pero ninguén fixo nada. Tocárona por todas as partes, sobárona sen consentimento e fóronse partíndose de risa. No xuízo só houbo algunha condena mínima por agresión pero ningunha por agresión sexual. (Noticia de 2012, Diario de Navarra)

E adiántome; nin puritana, nin do Opus, nin heteronormativa, nin amor romántico, nin me asusta unha mamila, nin me fai falta un pollazo nin nada. Encántame que me toquen as tetas pero eu decido quen e eu decido cando, como e cantos.

E despois vanse aos encerros que, por certo, serven para levar a animais a unha praza para torturalos ata a morte. Que bonhomía, que valentes, que collóns teñen os que corren. Canto macho. Gora San Fermín.
Leer más...

Destrución da Instalación Artística Colectiva "O Milladoiro de Corcoesto". Quen sería ?...

Recollemos do blogue da Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños:

O pasado día 1 de xuño nas proximidades do día mundial do medio ambiente celebrouse en Santa Mariña de corcoesto o "III Enarborar o Bosque", unha romería artístico reivindicativa onde artistas e escritores amosaron o seu compromiso co medioambiente. Este ano centrouse na loita contra a mineiría a ceo aberto en Galicia e elexiuse o proxecto da mina de ouro de Corcoesto como máximo representante desta amenaza na actualidade.

Foi unha xornada agradable onde se alternaron actuacións musicais en directo (Toñito de Poi, Josito Porto, Roberto Sobrado…), artistas creando na Carballeira de Santa Mariña, recital de poesía e presentación do libro Versus Cianuro e obradoiros de pintura e estampado para o público asistente.

Montouse tamén unha instalación artística colectiva contra o arsénico, o cianuro e a destrucción da natureza: o "Milladoiro de Corcoesto", unha proposta de Xacobe Meléndrez Fassbender na que participaron máis dun cento de persoas que escribiron desexos, versos e diversos textos ou interviron artísticamente pedras que foron depositando nun montón, flanqueando un dos camiños de acceso á boca da vella mina. Entre os perto de 300 croios alí depositados os había de orixe portugués, mexicano, senegalés… algúns eran verdadeiras esculturas cedidas por artistas de recoñecido prestixio (Artemio Lamas, Sebas Rozas, Carlos Botana, Mercedes Molares, Teiga...) e outras que contiñan texto escritos de puño e letra por renombrados escritores alí presentes (Helena Villar Janeiro, Francisco Fernández Naval, Tati Mancebo, Iolanda Aldreu…).

Os milladoiros son montóns de croios acumulados de xeito testimonial en determinados lugares. É unha práctica que ten unha raiz celtíbera, pobo que ía botando as pedriñas en cruces de camiños e outros lugares cunha simboloxía especial, para alonxar os malos espíritos.

Practicouse e practícase ainda en multitude de culturas de todo o mundo, dende a tribu Churingaque en Australia ate os Masais africanos, pasando polos pobos do norte penínsular esencialmente no Camiño de Santiago, neste caso despois de pasar o tamiz da cristianización.

Utilizabanna tamen os gregos e os romans tendo diversos significados. A pedra foi símbolo de forza, virilidade, fecundade, persistencia, demarcación… e nós utilizaremola de novo en Corcoesto, para alonxar os malos espíritos, os do arsénico e o cianuro que con este modelo de explotación mineira ameazan con mobilizarse polo interior da nae terra, nas súas veas de auga, as mesmas que nutren as nosas produccións agrícolas e gandeiras e que iría empozoñar tamén a ría toda.

Iñoranza e Vandalismo

Mans infames fixeron desaparecer a obra de arte construida entre todos en Corcoesto, máis dun cento de contribucións populares e algunhas con sinaturas de artistas e escritores de prestixio recoñecido. Mesmo iñorando a tradición popular que fai destinatarix de todo maleficio a quen destruir un Milladoiro, a quen tan sequer leve unha pedra das nel depositadas. O malfado para os intransixentes co pensamento alleo, cos destrutores da paisaxe dos seus netos.

Malia isto a instalación pervivirá na memoria e se exporá no outono no novo edificio do Forum de Carballo e na primavera na galería "El taller" de Santiago de Compostela, e o fará documentada por un vídeo que reflexa os distintos momentos da montaxe e un albún fotográfico coas croias intervidas e os seus texto.

"Enarborar o Bosque" é unha convocatoria do Colectivo arTeu (Inma Doval e Xacobe Meléndrez) e a Factoria Delideas (Delio Sánchez).

Máis información en: http://enarborarobosque.blogspot.com.es/

Leer más...

Pretendem explusar a 8 estudantes da USC polos sucessos no Conselho de governo em março em base a um Decreto Franquista

A primeiros de junho publicaramos em Abordaxe a notícia segundo a qual 11 pessoas, a maior parte delas estudantes da USC, foram acusadas de delitos de “desordes públicas, danos e lesons” em relaçom com a protesta contra os recortes na universidade acontecida em 14 de março na Universidade de Compostela (USC) durante umha sessom ordinaria do Conselho de Governo desta Universidade. Agora e através de distintos falsimedios, vimos de saber que 8 pessoas enfrontam-se a expulsom da USC por esses mesmos feitos.

«Os feitos sinalados devem ser considerados como falhas graves a efeitos do estabelecido no artigo 5, apartado a terceira e quinta do Regulamento de Disciplina Académica vigente», um regulamento que data da dictadura franquista. Assim reza a conclusom do instructor do expediente informativo que a USC abrira sobre esses feitos. Xosé Manuel Villanueva Prieto, funcionário da escala técnica superior de administraçom e jefe da área de Qualidade e Melhora dos Procedementos (viva a ironia!! quando ainda ficam em vigor regulamentos fascistas falar de melhora de procedementos!!), quem foi o encarregado de instruir a investigaçom, propom que se abra um expediente disciplinário e segundo o decreto franquista as sançons para as falhas graves som a expulsom temporal ou total, a proibiçom de se examinar de parte ou todas as assinaturas e a perda de direitos de matrícula, a proibiçom dos examens ordinários emn umha ou mais assinaturas, e incluso a perda parcial ou total, já seja temporal ou definitiva, de bolsas, prazas em residências «ou outros benefícios de proteçom escolar» umha sançom que puede ser complementária às anteriores.

Em tudo caso, a tramitaçom deste expediente disciplinário fica em suspense até que haja resoluçom judicial (como digeramos na notícia antérior resenhada declararom como imputados em 21 de junho e ainda nom foi dictada). A USC identificou a oito estudantes a través de fotos, bases de dados e testemunhas, ainda que dim que também há implicadas nom estudantes e alumnxs de programas de intercámbio.

Colado e traduzido de "La Coz"
Leer más...

[Lugo] Sábado 29 as 20:00 no Ateneo Libertario "A Engranaxe"- Charla debate sobre industria farmacéutica, médicos, hospitales...alternativas

Recibimos e defundimos esta actividade das compas do Ateneo Libertario A Engranaxe de Lugo, ubicado na r/ Rio Sil 52.

Leer más...

COMO LIDAR COM GÁS LACRIMOGÊNEO

Colamos para aprendizagem ( nom esquecer que o presuposto para material antidisturbios da polícia medra este ano um 1877% com respeito ao antérior )do blogue anarquista brasileiro Terror:

Os proponentes desta arma química referem que, se usada corretamente, seus efeitos nocivos são transitórios e não deixam sequelas. O uso dos gases lacrimogêneos nos fatos recentes claramente demonstra que a exposição a esta arma química é difícil de controlar e é indiscriminada, isto é, não só afeta aos manifestantes que se tentam dispersar ou controlar, mas também ao resto da população que se encontre nos arredores como passantes ou observadores. Quando se detona ao ar livre uma granada de CS se gera uma nuvem de 6 a 9 metros de diâmetro, concentrando-se uma maior densidade no centro de até 5.000 mg/m3 que se vão dispersando ao redor. As concentrações são muito mais elevadas em espaços fechados e potencialmente fatais pela montante de 50.000 mg/m3 em 50% dos casos.

A população, em geral, não tem nenhuma informação sobre gás e seus efeitos, muito apesar de constituir praticamente parte “habitual” as frequentes ações de rua que terminam em um confronto com as autoridades repressivas do estado. Outro ponto muito grave é que a informação toxicológica disponível é deficiente quanto aos potenciais danos pulmonares, carcinogênicos, reprodutivos e genéticos de largura prazo. Muitos países proíbem o uso desta arma química e inclusive tentam incluí-la dentro das armas proibidas sob o Protocolo de Genebra.

Estes são disparados como embalagens ou granadas, popularmente conhecidas como “bombas lacrimogênias”; também por meio de latas de aerossol. O CS é mais forte, mas se dispersa e dissipa com maior rapidez.


Os efeitos mais comuns do CS são:

-irritação intensa dos olhos,

-lagrimejo abundante,

-hipersensibilidade à luz,

-conjuntivites e cegueira temporária,

-irritação das membranas do nariz, traqueia e pulmões,

-secreção nasal,

-sensação de sufoco,

-tosse,

-irritação da garganta e do estomago, com indução de vômito e possível diarreia,

-irritação da pele com sensação queimante dolorosa e coceira.

Estes sintomas são aumentados pelo calor e a umidade, e duram de poucos minutos a algumas horas, dependendo do grau e tempo de exposição ao gás. Inalações intensas de CS demonstraram capacidade de produzir pneumonite química e congestão pulmonar fatal. Também se registraram casos de insuficiência cardíaca, dano hepatocelular (do fígado) e morte em adultos.

Em casos de queimaduras por contato se produziram sensibilizações com dermatite. Alguns dos agentes CS são potencialmente tóxicos em nível genético.

Como lidar com bombas de gás lacrimogêneo

As luvas grossas usadas por trabalhadores da construção civil são boas para jogar as latas de gás lacrimogêneo de volta a policia.

Aviso: As latas de gás lacrimogêneo são quentes demais para segurar com as mãos!


Dicas para a prevenção aos efeitos da bomba de gás lacrimogêneo

O método de prevenção mais eficaz seria o uso máscaras de gás, já que mascaras descartáveis ou bandanas com vinagre oferecem pouca proteção. Uma opção para a proteção dos olhos são lentes de natação.


Seguem outras dicas:

a. Prepare um neutralizador (água potável com 5% de bicarbonato de sódio ou metade antiácido em suspensão e metade água).

b. Outro método, mesmo que menos efetivo, para prevenir os sintomas é reunir vários lenços ou mascaras molhadas em vinagre de cozinha e colocá-las dentro de uma sacola de plástico. Se dispararem uma bomba lacrimogênea, coloque o lenço ou bandana sobre o nariz e respire através dela. Não se preocupe com os seus olhos, já que graças ao fluxo natural de lágrimas os resíduos químicos serão eliminados de maneira espontânea.

c. passar suco de limão proximo a região dos olhos ajuda a amenizar os efeitos do gas!

EVITE usar lentes de contato já que prolongam o tempo de ação dos CS e aumentam o risco de ulceração de córnea.


MUITO IMPORTANTE É NÃO TOCAR OS OLHOS NEM A PELE E RESPIRAR SEM BAFORADAS SEMPRE A TRAVES DO LENÇO COM VINAGRE OU ÁGUA. Se é asmático avise a seus companheiros ou pessoas ao redor em caso de risco, de maneira que eles saibam como ajudar em caso de inalação, dar sua medicação ou levá-lo ao centro medicinal médico mais próximo.

EM CASO DE EXPOSIÇÃO AOS CS. • Mantenha a calma, respire normalmente e evite tomar “baforadas” de ar. Caminhe com cuidado, olhando sempre a seu ao redor. Em caso de não ver utilize os braços como guia. Nunca corra cego, pois corre o perigo de cair ou acidentar-se.

a.. Se se encontra em um espaço fechado saia de imediato ou abra as portas e janelas para ventilar a área.

b.. Dirija-se contra do vento do lugar da explosão e retírese da área da granada ou embalagem de CS o mais rapidamente possível, sempre evitando estar frente ao agressor.

c.. Mantenha-se contra do vento o mais que possa para dispersar rapidamente o gás.

d.. Se tem abundante lagrimejo não o interrompa já que ajuda a eliminar os químicos (não se toque ou esfregue os olhos lembre que as mãos estão também impregnadas de tóxico). Assoar o nariz, evite tragar e cuspa se sente sabor e desconforto na boca ou garganta.

e.. Enxágüe abundantemente a área afetada com os neutralizantes ou água SEM ESFREGAR. O esfregar pode disseminar os químicos ao redor e dentro dos poros.

f.. Assim que possível, tomar um banho em água fria durante 3 a 5 minutos e depois continue com um banho rotineiro com sabão. Evite a água quente já que abre os poros e permite o passo do gás a seu organismo e os banhos de banheira porque os redistribuem. Em caso de uma contaminação muito severa use o neutralizante como se indicou anteriormente.

g.. A roupa deve ser colocada ao ar livre exposta ao vento para dispersar os últimos remanescentes do gás. As peças devem ser lavadas separadas do resto da roupa, primeiro com água fria e depois de maneira habitual. Uma vez realizado este procedimento poderá ser vestidas normalmente.


Gás lacrimogêneo não é difícil de evitar, desde que haja uma brisa ou algum vento. Se o vento é obsoleto, tente ficar longe de becos apertados e fique em áreas abertas.

Quando uma lata é atirada em sua direção, pare, não corra. Olhe para cima, veja onde ele vai cair, e só se mova se ela for bater em você. Uma vez que ela chega ao chão e o gás começa a sair, olhe para qual direção está indo.

Neste momento a maioria das pessoas na multidão estará fugindo como loucos para evitar o gás, mas muitos deles vão ficar presos nele. Tudo o que você precisa fazer é andar na direção oposta do vento, ou se você precisar escapar, rapidamente corrida em torno do gás antes que ele se espalhe cobrindo sua saída.

Enquanto você corre, tente segurar a respiração para evitar a inalação de qualquer gás por acidente. Se você é forçado a correr através do gás, então o faça extremamente rápido e não respire. Em caso de ser preso sem nenhum lugar para ir, não se agache, mantenha a cabeça alta, já que o gás é mais pesado que o ar. Respire lenta e calmamente o quanto for possível e mova-se lentamente, para evitar aumentar a sua taxa de respiração, e não entre em pânico. Além disso, aperte sua máscara de gás, tanto quanto você puder com a sua mão.
Leer más...

[Compostela] Un garda de seguridade do reitorado da USC denuncia a 11 mozxs por danos e lesións

Colamos de Sermos Galiza:

As once persoas, a maior parte delas estudantes da USC, están acusadas de delitos de “desordes públicas, danos e lesións” en relación coa protesta contra os recortes na universidade acontecida o pasado 14 de marzo na Universidade de Compostela (USC) “e que provocara a suspensión, durante un par de horas, da sesión ordinaria do Consello de Goberno desta Universidade”, e deberán declarar en calidade de imputad@s o vindeiro día 21.

O denunciante acusa a est@s moz@s de “empurrar, golpear e mesmo roubar material regulamentario de defensa e que, mesmamente, provocaron desperfectos no edificio da Reitoría da USC”.

“A Brigada Local de Información da Comisaría de Policía de Santiago de Compostela, tras cotexar as imaxes daquela xornada realizadas polos medios de comunicación, chegaron a indentificar a once das persoas alá presentes”, afirman desde os Comités mais aseveran que: “soubemos xa de erros formais na identificación de cando menos dúas das persoas imputadas”.
Leer más...

Paco Noya, concelleiro en Compostela de Participación Cidadá, afirma que ao Galego “no hay que darle mayor importancia”

Recollemos da web da Candidatura do Povo este novo ataque da ultradereita contra a nosa lingua:


A indiferenza e incluso o rechazo que os membros da equipa de goberno municipal profesan cara a lingua do país é vox populi. Mostra disto é que o alcalde sabotease manifestacións en defensa da hexemonía social do Galego, ou que a concelleira de Normalización Lingüística Rebeca Domínguez, sexa unha español-falante habitual. Con todo, ocultos detrás do uso litúrxico da lingua que caracteriza a política institucional, poucas veces exiben este rechazo coa desvergoña coa que acaba de facelo Francisco Noya.

Interpelado polo grupo municipal do BNG sobre o emprego da nosa lingua nos Fogos do Apóstolo, Noya asegura que "ese dia hay muchisimos peregrinos y la mayoria que están en la plaza no son gallegos y vienen a propósito a ver los Fuegos del Apostol". O dado numérico é tan falso como as facturas do seu subordinado Juan de la Fuente. Aliás, adiantando a posición profunda da extrema dereita nesta cuestión, Noya afirma que si hay una narración, será a gusto de la empresa que lo programe. É dicer: o Galego abandónase ás forzas do mercado e o poder municipal non pensa actuar.

Considera aliás o veciño de Vilestro que ao emprego da nosa lingua no hay que darle mayor importancia, evidenciando como na súa personalidade se mesturan a partes iguais a desvergoña, o auto-odio, o españolismo a ultranza e a ignorancia. Noya utiliza o Galego para construir a diario a rede clientelar do PP en bairros e parroquias mais desprézao para usos considerados de prestixio ou con proxección pública e subordínao ás necesidades do turista do país veciño.

Ignorancia e mentalidade de servo

O argumentario sabe a vello. Ten raices na estendida desvalorización da nosa identidade como povo que, en sectores minoritarios como o que representa Noya, se eleva a españolismo militante. Nesta mentalidade de colonizado, a lingua do país carece de valor real e no hay que darle mayor importancia. O seu uso debe pregarse ás necesidades do turista (español, claro, porque Noya non imaxina as festas locais en inglés ou alemán), que debe encontrar un país “acolledor” que renuncia á súa lingua en nome da “hospitalidade”.

É significativo do plano de españolización que, por activa e por pasiva, executa a equipa de goberno o feito de que esta máxima de Noya non sexa aplicada polo PP en nengunha localidade española onde goberna: non coñecemos un só caso de vilas ou cidades do país co que temos fronteiras polo leste onde o PP suprima o español nas festas e o substitúa polo inglés, o galego-portugués, o francés ou o alemán para favorecer a “comprensión” dos e das turistas. A regra só é de aplicación para Galiza.

Domínguez, en silencio

A titular do departamento municipal de Normalización Lingüística non fixo nengunha obxección pública ás declaracións de que ao Galego no hay que darle mayor importancia. Realmente non aguardábamos menos de quen asumiu esa carteira-marrón por casualidade e calou ante as proibicións e obstáculos colocados por Ángel Currás ás mobilizacións de Queremos Galego. Con seguranza, Domínguez xa ten abondo con librar da Operación Pokémon, dar conferencias de prensa e sorrir para a foto.
Leer más...

ALGÚNS COMPORTAMENTOS AUTORITARIOS HABITUAIS DE ADULTXS BENINTENCIONADXS CARA ÁS CRIANZAS + Encontro de crianzas na Casa do Vento

Chegounos a convocatoria que reproducimos embaixo xunto cun interesante texto sobre as relacións entre nenxs e adultxs. Velaí vos van (a foto é da nosa colleita):

O domingo 28, na xornada de celebración da primavera, haberá na Casa doVento un encontro de convivio de nenxs e persoas acompañantes.
Outras actividades que se farán son un roteiro de plantas polo Sarela e un obradoiro de leites vexetais.
Blog do C.S.O. Casa do vento aquí.

ALGÚNS COMPORTAMENTOS AUTORITARIOS HABITUAIS DE ADULTXS BENINTENCIONADXS CARA ÁS CRIANZAS

"Agora vamos xogar con isto" "Non, así non se xoga: é así." "Déixalle ese xogo á outra nena, hai que compartir" "Non vaias por aí que che vai coller un coche / que vai vir un home queche vai levar / ..." "Vas caer" “Estábache avisando” "Por que choras? Non pasa nada!" "Non chores que me poño triste" "Non chores que cando choras poste fea. Ti és unha chica juapa, e as chicas juapas non choran / Ti és un chico forte, e os chicos fortes non choran" "Dasme a min esa boneca? Lévoa eu para a miña casa?" "Ven, dame un bico, dame un bico" "Dille ola" "Non me falas? non tes lingua?" "Non te pares aí a facer tonterías, estamos indo ao parque para que ti podas xogar"

As nenxs non son adultxs de menor tamaño. Son seres humanos máis pequenos e inxenuos (o que parece que xa xs relega a nunha posición secundaria) que teñen unha percepción da realidade totalmente diferente e cambiante. Teñen por dedicación principal a experimentación, o xogo permanente co mundo, que aparece en calquer lugar e momento, e ten por obxectivo ir asimilando o comportamento da realidade, as súas regularidades. O seu xogo espontáneo é unha actividade sen finalidade consciente, dirixida a satisfacer unhas necesidades de desenvolvemento propias que emerxen do seu interior.

Na nosa sociedade xs nenxs viven nunha permanente agresión aos seus procesos de desenvolvemento. As crianzas son constantemente obrigadas a adaptarse a entornos e situacións creada por e para adultxs. Por crecer e vivir nesta cultura, non relacionarnos con elxs sen vulnerar constantemente a súa autonomía convírtese nunha considerable tarefa. Se non temos presentes as diferentes necesidades e capacidades de adultxs e crianzas, faise imposible (aínda que teñamos a mellor das intencións)compartir desde o respeto tan só uns minutos do noso tempo cunha nenx. Estamos acostumadxs a tratalxs como nos trataron a nós, como vemos todos os días que son tratadxs xs nenxs. Baixo un condicionamento permanente en función dos intereses e a realidade adultas, sen respeto pola diferente situación e psicoloxía dxs pequenxs. Así mantense o dominio adulto, o que xenera eivas nas persoas en desenvolvemento, sobre todo no eido emocional (medos, inseguridades, falta de confianza, sumisión, autoritarismo, egocentrismo…). Eivas que despois se manifestan en adultxs que de volta educarán do mesmo modo às súas crianzas... e así mantense este estado de cousas. Por iso creo que é necesario comprometerse para romper este círculo vicioso e que as persoas que agora están en pleno desenvolvemento podan un día dispoñer plenamente de si mesmas, coñecer os seus desexos e necesidades auténticas e ter a autoconfianza e a determinación para procurar a súa realización. Na miña opinión é insuficiente que este compromiso só acade ás persoas que conviven dia a dia con crianzas, e debería estenderse a toda persoa que mesmo só trate ocasionalmente con nenxs.

Recentemente decidín adquirir o compromiso de tratar de ter unha actitude cada vez máis respetuosa cos procesos de desenvolvemento dxs nenxs. Esta idea afianzouse despois do impacto que supuxo para min compartir uns días cunhas compañeirxs que estaban moi comprometidxs nesta liña coxs súas fillxs. E velxs tratar a cada momento coas crianzas desde un profundo respeto. Ver que é posible un xeito de criar distinto da educación tradicional e da escolarización, e que isto é un valioso agasallo para as crianzas.

Despois do impacto inicial, comecei a tomar nota dalgunhas das cousas que quero aprender a non facer cando me relaciono con nenxs (e con adultxs!):

non quero DIRIXIR: non quero quitarlle a iniciativa, non quero impedir que tome as súas propias decisións nin dicirlle o que ten que facer. Non quero poñerlle diante aquilo co que quero que xogue, nin atraer a súa atención para que vexa cousas que eu considero sorprendentes. Non quero quitarlle a posibilidade de que a través da súa propia actividade lle poda sacar ás cousas os seus segredos e facer os seus propios descubrimentos (que han ser distintos dos meus descubrimentos). Non quero facilitar que asuma un rol que "teledirixa" a formación do seu carácter e limite de antemán as súas capacidades. Non quero adiantarlle cousas que aínda non lle toca vivir (porque senón xa as estaría vivindo por si mesmx). Non quero facer que se adapte ao meu ritmo ou obrigalx a acompañarme elx a min, non quero que as miñas necesidades fagan sombra ás súas. Non quero acotar á súa exploración pola miña comodidade, o meu noxo, ou os meus medos, nin polas normas sociais ou morais. E isto non implica que non queira poñer límites cando sexa necesario.

non quero EXPLICAR con palabras que non entende, dicindo cousas das que eu mesmo non estou seguro, cando as súas preguntas o que son en realidade é unha demanda de atención. Non quero calificar o seu estado nin manipulalx coas miñas palabras. Non quero ter a última palabra, non quero "correxir" ou complementar as súas explicacións ou accións "equivocadas", nin aplaudir as "acertadas". Non quero dicir “eu xa o sabía” nin “xa o estaba vendo” nin “xa cho dixen” cando cae ou se manca; quero apoiar e estar aí sen cuestionalx para axudar a que elx comprenda que foi o que aconteceu. Non quero tratar de convencer con argumentos racionais a unha nenx que non os pode entender, non quero dicirlle “como son as cousas”. Respostarei ás súas preguntas cun “non sei” aínda que si crea saber a resposta, ou como moito contareille cómo eu creo que é. Direille o que eu quero facer, e non "o que hai que facer porque esa é a mellor opción". Non quero cuestionar o seu criterio, aínda que sexa diferente do meu, e aínda que elx dubide de cousas que eu teño claras fai tempo.

non quero AXUDAR: non quero solucionar os seus problemas, non quero crear unha dependencia de min para xogar nun columpio (creando así un único xeito de xogar con el), o co que queira que sexa. Non quero anticipar as (miñas) solucións ou os modos nos que eu creo que se xoga con cada cousa (mesmo aínda que sexan os modos de todo o mundo). Non quero evitar o proceso de exploración e creación que se da antes de conseguir facer algo cando eu non lle axudo (aínda que este proceso dure meses...).

non quero MORALIZAR: non hai nenxs boas e nenxs malas, e do mesmo xeito non hai un bon xeito ou mal xeito de facer as cousas. Non quero xulgalx, non quero dicir "moi ben" cando fai algo que me sorprende; ou “estás facéndoo mal” cando intenta facer algo dun xeito que eu xa sei que non funciona. Porque non quero condicionar a súa experimentación á miña aprobación, e ademais non conozo todos os xeitos de facer as cousas nin de experimentar o mundo e non quero limitalx a que só viva o meu modo de facer as cousas. Non quero obrigalx a ceder o xogo que escolleu nun momento dado só porque xs adultxs estableceron o imperativo superficial e hipócrita de que “hai que compartir”, para agochar o seu propio egocentrismo. Non quero asustar ou infundir medo advertindo de perigos relativos ou inexistentes, que moitas veces desaparecerían eu estivera perto acompañándox, sen obstinarme en que o seu xogo non se saia das marxes que marcan a miña comodidade ou as miñas necesidades.

non quero DISTRAER da súa auténtica necesidade (que ao mellor é saltar no charco e non mirar o arco da vella), nin da súa tristura, nin da súa dor ou rabia... non quero facer que deixe de chorar se é o que precisa facer para desfogar dores recentes ou antigas. Non quero manipulalx para que non chore ou amose a súa rabia, non quero compralx con doces, regalos, ou o que queira que sexa. E quero ser quen de manter unha actitude relaxada e afectuosa aínda que non entenda o seu estado ou as súas reaccións. Non quero collelx no colo, facerlle cóxegas ou soarlle os mocos sen estar seguro de que elx tamén quere que o faga. Non quero anestesiar a súa percepción con tecnoloxías audiovisuais, xoguetes ruidosos ou con luces de cores. Non quero interrumpir os seus momentos de concentración nin estar constantemente presente. Non quero entrometerme nos seus xogos, aínda que me pida que xogue con elx para demandar a miña atención ou presenza (isto non significa que en ocasiónsnon xogue con elx). Quero diluirme e estar "sen estar", estar cando me precisa pero sen impedir que dirixa a súa atención ao que queira que lla reclame.


Quero entender a súa natureza para poder cooperar con ela, e non obstaculizala. A súa natureza que é máis animal e tamén máis humana que a dxs adultxs que xa estamos deformadas pola sociedade e por ter vivido unha crianza non respetada. Quero buscar solucións para conseguir cada dia respeitar máis o seu proceso de desenvolvemento, ser máis consciente das suas verdadeiras necesidades a cada momento, e sen culpabilizarme cando non o consigo.


Sei o fácil que é para quen convive con crianzas rematar véndoas coma unha molestia para os propios plans e proxectos… e como de aí á “guerra de xeneracións” hai un paso. A convivencia pode voltarse realmente desagradable. Vivín isto, e parece que de volta parece que esta situación quere resucitar ás veces aínda.

Unha nenx que sinte respetadas os seus desexos e necesidades auténticas ten unha actitude serena e tranquila, e acepta tamén que se lle poñan límites. Quero saber poñer (só) os límites necesarios, os que impoñen as circunstancias da vida, os que hai que poñer para poder compartirse con outrxs sen pisarse a liberdade, para manter a seguridade no xogo, para poder acotar as súas necesidades sustitutivas (doces, TV, e outras moito menos claras...). Como vimos tantas veces tratar ás nenxs dun xeito pouco
respetuoso (en ocasións mesmo directamente agresivo), creo que non dimensionamos adecuadamente todo o que se xoga no seu desenvolvemento, e todo o que lle podemos aportar cada vez que compartimos o noso tempo cunha crianza se conseguimos deixarnos a nós mesmxs de lado.

Porque o seu desenvolvemento é un proceso que só se da unha vez, e condiciona o resto da súa vida. Por iso decidín priorizalo, para acompañalx de xeito que poda despregar todas as súas potencialidades. Non para que chegue a ter unha intelixencia sobresaínte, senón por tratar de evitar a toda costa as eivas emocionais, as autolimitacións que tanto constrinxen ás persoas. E tamén por min, para crecer con elx.

Leer más...

[Compostela] Hoxe Mércores 24 dende as 16:30' "Encerradxs non se Educa"

No Salón de Actos da Faculdade de CC. da Educación (Campus Sur):

16:30' Documental sobre o proxecto Ruka Inche de Chile.- "De la Cuna a las Rejas" e posterior Palestra Antirrepresiva sobre Centros de Menores.

18:30' Palestra "O Negocio dos Cárceres e o Papel dxs Educadorxs Sociais neles"
Leer más...

[Madrid] Venres 26: Manifestación "Ningún privilegio para las iglesias"

As compas da Fundación Aurora Intermitente enviaronos à nosa caixa de correo esta convocatoria que, se ben ten lugar en Madrid, consideramola importante a sua difusión, dado o cariz que tomou esta iniciativa ao ser prohibida pola delegada do Goberno en Madrid, Cristina Cifuentes, na sua primeira convocatoria solicitada para o 28 de marzo ("xoves santo"), por , segundo ela: presentala fora de prazo, se ben, pouco depois a mesma Cifuentes asegurou que a marcha 'atea' non se tería autorizado incluso se os seus promotores o comunicaran dentro do prazo previsto ao supoñer "unha grave alteración" da orden pública. Colamos pois, unha vez traducidos, o texto da nova convocatoria e o comunicado ao respeito da prohibición da 1ª convocatoria:

Manifestación "Ningún privilexio para as igrexas. Sen subvencións ás igrexas, teriamos o mellor ensino do mundo. Ensino público e laico".

Apreciables amigos e amigas:

O próximo VENRES 26 de abril às 20.00 h. dende a praza de Lavapiés parte a manifestación que este ano, novamente, impedironos levar a cabo o pasado xoves que chaman Santo.

Aínda que o lema da manifestación é a prol dun ensino público e laico, este non é o único motivo, hai máis.

Se non é suficiente a usurpación que fai a Igrexa das propiedades coas inmatriculacións, mentres que á clase traballadora nos quitan tractores, ferramentas, talleres e nos desfiuzan das vivendas, engadindo que do produto do noso traballo se nos subtraen a través dos impostos do Estado e entregado aos lobbys, un deles a ICAR (Igrexa Católica e Apostólica)... podemos facer unha longa lista. Engadimos a xeito de exemplo máis expresivo as declaracións de Bergoglio nas que afirma a Rajoy que a Igrexa debe de ocuparse da educación, que debe ilegalizar o aborto e o matrimonio gay, etc, é dicir: manter o adoutrinamento das conciencias, negarnos a posibilidade de decidir sobre o noso corpo, a nosa sexualidade e os nosos bens comúns.

Ser anticlericais porque queremos desterrar o clericalismo da vida social para alcanzar unha sociedade de seres humanos libres e felices.

Por todo iso, e por moito máis, convocamos a manifestación o próximo VENRES 26 de abril ás 20.00 dende a praza de Lavapiés á praza de Tirso de Molina.

Nin unha mente mutilada! Nin un corpo sen alegría!

Pola Liberdade de Expresión e Manifestación!

Asemblea Veciñal La Playa de Lavapiés
Asociación de Ateos e Librepensadores de Madrid (AMAL)
Asociación Librepensadores
Grupo Anarquista Volia (FAI)

Con respecto á anterior convocatoria prohibida do pasado 28 de Marzo

Comunicado con motivo da prohibición da manifestación "Ningún privilexio para as igrexas. Sen subvencións ás igrexas, teriamos o mellor ensino do mundo. Ensino público e laico".

As asociacións e grupos organizadores da manifestación queremos expresar o noso máis enérxico desacordo cos argumentos esgrimidos pola Delegada do Goberno para prohibir esta e por iso expoñemos:

. A argumentación da Delegación é errónea pois o envío, segundo se aprecia na data do fax e que recoñece esa Delegación, se produce o 19 de marzo ás 10:00 horas e a petición é para o 28 de marzo ás 20:00 hrs., polo que se encontra dentro do prazo xeral, sobrando algunhas horas, e para facilitarlle o traballo á Delegación pasamos a explicalo:

19- 1, 20- 2, 21- 3, 22- 4, 23- 5, 24- 6, 25- 7, 26- 8, 27- 9, 28- 10.

Polo tanto estamos a falar de dez días e algunhas horas, pois a petición se realizou ás 10:00 hrs. e a manifestación solicítase ás 20:00 hrs. Polo que no noso coñecemento estamos dentro do prazo xeral.

. Que en calquera caso, para nós é fundamental a súa celebración o día 28, pois un dos motivos é facer patente os "Privilexios da Igrexas" e para iso é importante realizalo un día onde a igrexa católica invade as nosas rúas, prohibindo e recortando o dereito a outras expresións cidadás, polo que en calquera caso sería doado entender o carácter de urxencia desa solicitude.

. Que é de rango superior o dereito á manifestación e á expresión libre das opinións, garantida pola nosa Constitución nun país aconfesional, que o de calquera interpretación administrativa discutible, e que recorte estes dereitos.

. A nosa intención. Con este acto preténdese denunciar a inmensa cantidade de diñeiro, 11.000 millóns de euros dos impostos de todos, que o Estado entrega anualmente ás igrexas. Non solicitamos ningunha manifestación atea, senón unha manifestación de protesta por estes privilexios económicos, nunha época de crise na que se está a recortar en servizos sociais esenciais. É a propia Delegación a que transformou esta denuncia económica nunha cuestión política e ideolóxica. A nosa demanda é clara: Co diñeiro que anualmente se detrae dos cidadáns para a igrexa, teriamos o mellor ensino do mundo.

. O día elixido. O dereito á reunión, á manifestación e á libre expresión é de todos e todos os días. Nun Estado democrático e aconfesional, estes dereitos fundamentais non deberían estar limitados polo calendario de festexos cristiáns nin de ningunha outra relixión.

. O lugar elixido. As rúas propostas, tres itinerarios diferentes no barrio de Latina, discorren na súa maioría por unha zona de circulación restrinxida, polo que son de escaso tráfico. Nesta zona sitúanse parroquias, si, como en calquera outra da cidade de Madrid. O percorrido e a hora foron estudados para non coincidir con ningunha procesión católica. Non queremos provocar a ninguén nin ferir a nosa propia sensibilidade con imaxes de sufrimento.

. A vulneración da orde pública. No caso de que a orde pública se vexa alterada pola presenza de contra-manifestantes ou grupos antagónicos a esta manifestación, a obriga da Delegación do Goberno é defender a nosa integridade física e o dereito a manifestarnos, e non nos prohibir a libre expresión.

Lamentamos unha vez máis que a presión como lobby da igrexa católica, e posiblemente a influencia ideolóxica da Delegación do Goberno, se poñan por enriba dos intereses constitucionais dos cidadáns.

Finalmente, manifestamos a inquebrantable intención de seguir reivindicando os nosos dereitos como seres humanos sans e libres.

Asociacións e grupos organizadores da manifestación

"Ningún privilexio ás igrexas.
Dos meus impostos, ás igrexas CERO
Sen subvencións ás igrexas, teriamos o mellor ensino do mundo.
Ensino público e laico".

Madrid 25 de marzo 2013

Ilustración: Os nosos deuses antiguos (1916) de Saturnino Herrán (1887-1918)
Leer más...

[Lugo] A convocatoria mais esperada: 12,13 e 14 abril.- Xornadas de Inauguración Ateneo Libertario "A Engranaxe"

Recibimos con gran alborozo a seguinte noticia:

Despois de aproximadamente un ano da creacion da Asamblea Anarquista Lucense, por fin abrirá o Ateneo Libertario "A Engranaxe" un local horizontal e antiautoritario que se crea como ferramenta non coma un fin, para o desenvolvimento de actividades culturais e de loita social.

O local de "A Engranaxe" está ubicado no barrio "da Quinta de Pérez" na rúa Sil nº 52, baixo.

Convidan a inaguracion que terá lugar os días 12,13 e 14 e invitan a participar deste proxecto a colectivos e individualidades.

As "Actividades previstas" para estas "Xornadas de Inaguración" son as seguintes:
Venres 12 às 20:00'

Presentación do Local e posterior Debate: "Ateneos Libertarios, Escolas de Barrio"

Sábado 13 às 18:00'

Debate: "Asamblearismo e Organización Horizontal"

Dinámica de Grupo: "Toma de Decisións por Consenso"

Domingo 14 às 18:00'

Proxección Documental: "La Educación Prohibida"

Debate: "O Sistema Educativo: ¿Formación ou Domesticación?"
Leer más...

79 centros, a maioria privados e da igrexa, levanse millóns de € en "protección do menor" só na Galiza

Unha reportaxe publicada onte nun medio oficialista daba conta do "paraíso dos centros de menores" e facía referencia ao feito de que, entanto numerosas familias seguen en (des)espera de acollida dun bebé tutelado, a Xunta ven de concertar 25 novas prazas para recén nacidos no centro de acollida da Deputación da Coruña. Vinte e cinco novos berces que veñen a sumarse ás 828 prazas de internamento xa existentes, para menores protexidos de todas as idades (52 para menores de seis anos).

Así, no medio dun mar de recortes, os concertos privados con entidades relixiosas non só seguen a flote, senón que se incrementan. Dende a FAG (Familias Acolledoras da Galiza) chegan a falar de "intereses creados", do "negocio que hai montado en torno aos nenos tutelados", e mesmo de "represalias contra algunha familia que criticou o sistema dando a cara e xa nunca volveu recibir nenos na súa casa". Por iso non queren aparecer cos seus nomes.

A Consellería de Traballo e Benestar declara que unha praza nun centro de acollida cústalle á Administración galega "unha media de entre 1.360 e 1.560 euros mensuais que inclúen o gasto en auga e luz", se ben dende a FAG aseguran que ese dato non coincide co que leron no seu día no Diario Oficial de Galicia, onde aparecían concertos "de 3.000 e ata de 5.000 euros no caso de bebés" e que debe pagarse "si ou si porque hai un concerto" aínda que as camas estean desocupadas.

Na Galiza, Benestar adoita dicir que o 70% dos nenos tutelados están con familias, pero nesta porcentaxe inclúe os 1.111 que viven coa "familia extensa" (avós, tíos, etc) unha situación totalmente diferente da acollida con "familia allea", cunha cifra moi inferior (144 menores en toda a comunidade, só o 8%). Pola súa banda, os centros concertados, coas súas 828 prazas de residencia e os seus 375 de atención diúrna, repártense actualmente 691 menores, segundo a consellería.

Todo un negocio para os centros onde as condicións son muitas veces traumáticas para os menores, entanto as familias acolledoras terán que seguir na espera para poder dar amor e cariño sen pretender remuneración algunha por elo.
Leer más...

[Compostela] Martes 26 às 20:00 Proxeción Documentario "A Educación Prohibida" na Biblioteca Anarquista "A Ghavilla"

A escola cumpriu xa máis de 200 anos de existencia e é ainda considerada a principal forma de aceso à educación. Hoxe en día, a escola e a educación son conceptos amplamente discutidos en foros académicos, políticas públicas, institucións educativas, medios de comunicación e espazos da sociedade civil. Dende a sua orixe, a institución escolar estivo caracterizada por estructuras e prácticas que hoxe se consideran maiormente obsoletas e anacrónicas.

Dicimos que non acompañan as necesidades do Século XXI. A sua principal falencia encontra-se nun deseño que non considera a natureza da aprendizaxe, a libertade de eleción ou a importancia que ten o amor e os vínculos humanos no desenvolvimento individual e colectivo.

A partir destas reflexións críticas xurdiran, ao longo dos anos, propostas e prácticas que pensaron e pensan a educación dunha forma diferente. "La Educación Prohibida" é un filme documental que propón recuperar muitas delas, explorar as suas ideas e visibilizar aquelas experiencias que se atreverom a mudar as estructuras do modelo educativo da escola tradicional.

Máis de 90 entrevistas a educadores, académicos, profesionais, autores, nais e pais; un percorrido por 8 países de Iberoamérica pasando por 45 experiencias educativas non convencionais, convirten a "La Educación Prohibida" nun fenómeno único. Un proxecto totalmente independente dunha magnitude inédita, que da conta da necesidade latente do crecemento e xurdimento de novas formas de educación.
Leer más...

5º MAPUROCK, ACAMPÀDA DE LA RESISTENCIA. 2 y 3 de Febrero

Recebemos no nosso correio esta convocatória de alhende os mares, na que as compas implicadas na luita Mapuche pola recuperaçom das suas terras e contra a repressom do governo chileno, voltam a realizar, por 5º ano consecutivo esta Acampada Solidária e Combativa, que este ano vai ter um carácter diferente e nom se centrará só no musical, senom que pretende que seja um espaço de reencontro e compartilhamento de experiências em pos da reconstruiçom do Projecto Educativo Rukainche truncado polos aparatos repressivos do estado chileno. De seguido copiamos a sua convocatória tal qual a recebemos:

Estimadxs compas:

Como venimos haciendo desde hace 4 años pretendemos nuevamente realizar la acampada de la resistencia mapurock los días 2 y 3 de febrero del 2013, exactamente en en el sector denominado Coihuin, Km 7 de la ruta 7, Carretera Austral a unos km al sur de Puerto Montt; en estas mismas tierras proyectamos ofrecer un espacio para el reencuentro de muchas ideas afines y propuestas al son de una presentación artístico-cultural. Si bien sabemos que este año la convocatoria estuvo un poco retrasada, se debió a limitaciones que tienen que ver principalmente con el ámbito de gestión (maldito dinero) y les pedimos disculpas sinceras. Lo mismo por las fallas del año pasado.

Las personas que trabajamos en esta iniciativa queremos darle este año un carácter diferente y no centrarnos solo en lo musical; más que nada, este año queremos utilizar este espacio de encuentro para reconocernos y compartir experiencias en post de la reconstrucción del Proyecto Educativo Rukainche que, como muchos de ustedes saben, fue truncado por los aparatos represivos del Estado.

Durante 2012, uno de los objetivos principales fue dar a conocer nuestra historia y visibilizar el gran problema que aqueja a los niños de este país que están en el más absoluto descuido por parte del “sistema de protección” dirigido por sename y que son parte del juego de las ong`s que lucran descaradamente con su abandono; por ello exhibimos en varios lugares del país y en el extranjero el documental “De La Cuna A Las Rejas, Solo Por Ser Pobres” que da testimonio de cómo viven día a día los niños/adolescentes de hogares infantiles y también mostramos en parte nuestra intervención como colectivo.

La propuesta es que esta versión del mapurock, sea realizado no solo por quienes organizamos sino por ustedes que nos entregaron su apoyo en cada encuentro, por los que nos dijeron “cuenten conmigo” y los que posteaban buenas vibras e ideas a través de la internet: este es el momento de materializar todo aquello. Pretendemos que con la participación de muchos de ustedes podamos comenzar a concretar el proyecto en un espacio liberado y autónomo pues acá por el momento las manos no sobran.

A quienes deseen sumarse tanto individual como colectivamente los esperamos con los brazos abiertos, tenemos el espacio y nuestras ganas, dentro de estas semanas estaremos recibiendo propuestas de intervención para crear un programa de actividades para esos días. Esperamos contar con expositores de diferente índole que generen conversatorios, talleres e intervenciones artístico-culturales diversas y lo que es más importante para nosotros generar un equipo de trabajo multidisciplinario que se la juegue en la reconstrucción del trabajo directo con los niñ@s.

Personas interesadas se les ruega comunicarse al contacto que daremos más abajo. Desde ya muchas gracias por su solidaridad.

Agrupación Artística, Cultural, Educacional Y Deportiva Rukainche.

Contacto: larukainche@gmail.com

https://www.facebook.com/mapurock
Leer más...

[A Corunha] Sábado 26 as 18:00' : Xornadas de autoformación feministas no C.S.O. Palavea

Dende o C.S.O. Palavea dan conta desta interesante actividade para amanhã sábado 26 de xaneiro às 18:00':

Quedades convidadxs ás II Xornadas de Autoformación Feminista onde imos tentar analizar e cuestionar a construcción do amor romántico, a posesión, os celos e os roles nas nosas relacións e na vida diaria.

Haberá proxección de vídeos, lecturas, debates, xogos, teatro…

Trae os teus vídeos, textos, ou calquera material que queiras compartir!!

Acude e Difunde!!
Leer más...

Bildu concede a O'Belén a xestión de dous centros de menores.

Recebemos no noso correio esta noticia enviada polo compa do blogue "La Rebelión de las Palabras", da que damos conta:

Esta vez, a deputación de Guipúzkoa, onde ten a palabra o partido abertzale Bildu (tan pintado de disidente por segundo que sectores), ven de conceder a xestión de dous novos centros de menores ("Irisasi" e "Uralde") a O'Belén, fundación que acumula no seu historial un número importante de denuncias e investigacións por malos tratos, ademáis de contar xa con tres adolescentes mortxs baixo custodia e en "extranas circunstancias", dxs cales o máis novo tiña só 12 anos e a máis vella 14.

Unha vez máis fica ben claro que a represión ten moitas formas e cores, e pode servir a moitas bandeiras, pero no fondo, segue a ser represión.

En este enlace de La Haine tedes o comunicado do colectivo "No a O'Belén" onde solicitan a Bildu que rectifique.

Nestoutro enlace podedes atopar un artigo sobre Emilio Pinto o desgraciadado que actualmente se atopa ó frente da devandita fundación torturadora. Un tipo que entre outras "lindezas" apoiou a reducción da idade penal ós 12 anos (!!!) e aprobou ademáis reiteradas veces o uso de psicofármacos para tratamento de nenxs e crianzas "demasiado rebeldes" para o seu gusto.

Aquí e máis aquí pódense atopar testemuñas de rapaces que pasaron por centros xestionados por O'Belén.

E para rematar, neste enlace do Colectivo No a O'Belen hai un artigo que fala sobre a fundación e a mafia que teñen montada

Leer más...

Milhons de euros da Junta para entidades católicas.- Fundaçons do Opus som grandes beneficiárias

Colamos do nº 119 de "Novas da Galiza" (15 outubro - 15 novembro) esta reportagem assinada por Xavi Miquel:

No ultimo ano, as subvençons às associaçons ligadas á Igreja Católica representarom um alto porcentagem de ajudas em setores públicos chave para o desenvolvemento das pessoas, como podem ser ajudas às mulheres, à dependência, ou as ajudas a pessoas migrantes. Para além, muitas destas entidades estam claramente relacionadas com o Opus Dei, e algumhas mesmo estam acusadas do roubo de crianças no Franquismo e em anos posteriores. Mas nom se trata apenas dumha política da Junta do PP, já que durante o governo do Bipartido, a Igreja tamém recebiu subvençons milionárias.

Nos últimos meses veu à tona o debate sobre o IBI da Igreja católica como outro dos privilégios de que esta instituiçom goza num Estado que se diz constitucionalmente aconfessional. Além disso, fundaçons e associaçons de obediência clerical recebem cada ano milhons de euros dos cofres públicos para as suas atividades de caráter social. Assim, a Junta evita as suas responsabilidades subsidiando associaçons com clara vocaçom ideologizadora em campos tam significativos como a educaçom, o cuidado das pessoas idosas ou os serviços à gente imigrante.

Nas últimas subvençons da Secretaria-Geral da Igualdade para entidades de iniciativa social em programas para mulheres, 339.435 euros vam para entidades intimamente relacionadas com a Igreja católica. Representa 38% do total de mais dos quase 900.000 euros que o Fundo Social Europeu destinou a este campo. As maiores quantidades vam destinadas a fundaçons estreitamente relacionadas com a Opus Dei como a Betania Jesus Nazareno ou as Siervas de la Pasión, que recebem 36.200 e 38.800 euros respetivamente para ajudas ao fomento de ocupaçom. É também de salientar que umha associaçom contrária à despenalizaçom do aborto como a Red Madre receba 55.900 euros em subsídios de ajuda às mulheres.

Outro dos aspetos importantes som os subsídios que recebem estas associaçons para a manutençom de casas destinadas a pessoas com deficiências mentais. O caso mais notável foi o convénio que a Conselharia do Bem-Estar assinou com o centro Padre Menni da Congregación Hermanas Hospitalarias, dotado com 2,5 milhons de euros cada ano. Além deste subsídio, a entidade recebeu ainda 31.734 euros para a formaçom de emprego. A Conselharia assinou também um convénio com o centro residencial regido polas Esclavas de la Virgen Dolorosa (ligada à Opus) por 1.038.441,60 euros anuais.

Menores nas maos da Igreja

Outro dos campos largamente subsidiados som os centros para imigrantes procedentes da prostituiçom. Neste campo também abundam os subsídios a entidades opostas à despenalizaçom da interrupçom da gravidez que acolhem mulheres imigrantes que exercem a prostituiçom, como e o caso das Hermanas Oblatas del Santíssimo Redentor que com a sua casa em Ferrol recebem 37.000 euros anuais. Um dos métodos destas associaçons é poremse nas portas das clínicas privadas onde se pode abortar e repartir informaçom. Outra das associaçons que recebe dinheiro para esta atividade som as Adoratrices Esclavas com 31.000 euros anuais. Esta congregaçom tornouse famosa a nível estatal, quando visionou para os alunos dum colégio concertado da Rioja vídeos de fetos esquartejados misturandoos com imagens de Zapatero.

Os centros de menores geridos pola Junta som outro dos ramos sociais que estám totalmente nas maos das entidades vinculadas direta ou indiretamente à Igreja católica. É o caso dos 104.000 euros outorgados às Hijas del Divino Cielo Rogacionistas, por um centro com oito vagas. Mas nom é apenas umha política do PP, já que durante o governo bipartido também fôrom atribuídas largas subvençons neste campo. A Vice-presidência da Igualdade e do Bem-Estar dirigida por Anxo Quintana deu 6.862.000 de euros (75 por cento do total dos subsídios) a entidades católicas pola gestom dos centros de menores.

Finalmente, temos os centros infantis onde a politica privatizadora da Junta fai que as ajudas se multipliquem. Assim seriam os 73.740 euros atribuídos a umha escola infantil de Vigo polas Siervas de la Pasión ou os mais de 200.000 euros dados a quatro escolas dirigidas polas Hijas Caridad San Vicente de Paul.

Outros serviços onde a Igreja esta a receber subvençons som os serviços caritativos, basicamente através da Cáritas (mais de 2 milhons de euros no último ano), em fomento do voluntariado, programas para a prevençom do VIH, para as pessoas sem abrigo ou em projetos internacionais como os 175.000 euros entregues à Manos Unidas para um projeto na Bolívia.

Milhares de euros para entidades acusadas de roubo de crianças

Entre os subsídios outorgados destacam vários milhares de euros que som destinados a congregaçons que nos últimos meses fôrom acusadas de roubo de crianças durante o franquismo. O caso mais notório é o das Siervas de la Pasion que é incriminada de vários roubos nos diferentes orfanatos que tem no território espanhol. O orfanato de Vigo foi denunciado por várias pessoas que supostamente fôrom entregues a pais de adopçom sem as maes biológicas terem conhecimento disso. Além do mais e tal e como relata um dos afetados, umha das freiras encarregadas do orfanato, Josefa García Veiga, cada ano ia visitar os pais de adoptivos e sempre saía com um envelope cheio de dinheiro. Esta pessoa foi entrevistada para um documentário da televisom pública catalá e a resposta à jornalista foi “que nom me entra na cabeça desvelar nada. Que te mates agora a dar voltas inutilmente, para mim é umha perda de tempo”. Nom som as únicas, assim as Hijas Caridad San Vicente de Paúl, também som acusadas destes crimes em várias casas de acolhimento que tenhem em Bilbau. Ademais de receber generosos fundos públicos, esta associaçom através da instituiçom Padre Rubinos recebeu neste ano 25 milhons de euros da Fundaçom Amancio Ortega para um novo edifício que terá lar de idosos, escola infantil ou residência de religiosas entre outras. Em 2011, a instituiçom Padre Rubinos recebeu num convénio de colaboraçom com a Conselharia da Presidência, 40.000 euros. Outras entidades que fôrom subsidiadas e que som acusadas do roubo de crianças som as Adoratrices Esclavas, as Hermanas Oblatas del Santíssimo Redentor ou as Esclavas de la Dolorosa.
Leer más...