Nin Ucraíno nin Ruso! - Desenvolvamos o noso propio campo, o terceiro campo, o da revolución social

Colamos (traducido) da web Proxecto Ferrer este documento publicado polo grupo comunista libertário "Guerre de Classe", acerca dos acontecementos na Ucranía con moi boa información e análise:

Cando escribimos hai algúns meses no noso texto: "Preparativos de guerra entre Ucraína e Rusia - Espectáculo ou realidade?"[1] que as condicións dunha nova guerra maduraban en Ucraína, moitos compañeiros expuxeron dúbidas ou ata desacordos con afirmacións categóricas. Agora podemos confirmar que o conflito en Ucraína claramente permutou da fase "fría" á fase "quente" e o que presenciamos actualmente no leste do país, é unha guerra baixo todas as súas definicións. De Lougansk na fronteira con Rusia ata Marioupol sobre a costa do mar Negro, hai dúas forzas militares que se miden en enfrontamentos diarios tratando de estender a zona baixo o seu control, peléxanse no chan así como nos aires, no campo así como nos centros industriais, a artillaría fai chover granadas sobre pobos, a aviación bombardea cidades (baixo o pretexto de que os seus inimigos utilizan os habitantes como escudos humanos), homes, mulleres, nenos morren polas bombas e os mísiles... En catro meses de conflito armado, máis de 2000 civís e militares morreron e outros 6000 foron feridos; 117 mil proletarios foron desprazados no país e outros 730 mil encontraron refuxio en Rusia. No momento de completar este artigo, os cadáveres cobren as rúas de Donetsk, presos nas poutas da ofensiva gobernamental.

No mesmo texto, escribimos tamén que a única resposta do proletariado á guerra, é organizar e desenvolver o derrotismo revolucionario, é dicir, negar na práctica a alianza a un ou outro campo, senón pola contra establecer vínculos entre os proletarios de ambas as dúas partes do conflito a través da loita contra as dúas burguesías. E aínda neste terreo, se desenvolveron as cousas, o noso texto é polo tanto (tres meses despois da súa publicación) unha posdata.

Este texto está baseado en información de diferentes fontes (que citamos nas notas), blogs de militantes así como dos medios oficiais. Esta breve descrición dos acontecementos en Ucraína tomounos horas dun traballo prudente, solicitando información, lectura de textos, revisión de videos, comparando diferentes datos, etc. Queremos subliñar dúas cousas: primeiro, o feito de que os eventos que describimos aquí non fosen cubertos por France Télévision ou Euronews non significa que non acontecesen, non significa tampouco que nós os inventáramos (diversas fontes de esquerda, pero tamén os medios ucraínos e rusos os describiron). Segundo, é claro que a información que obtivemos de Ucraína é caótica, incompleta e ás veces contraditoria. Non obstante, iso non nos fai abandonar o noso intento de documentar o que está a pasar alá. Estamos persuadidos que debemos opoñer, as informacións elixidas polo Estado, unha posición crítica e radical do movemento anticapitalista; debemos desenvolver e compartir a información e as análises que comprenden o mundo a través do prisma da perspectiva revolucionaria.

A ideoloxía guerrilleira (xa sexa que estea baseada na defensa dun Estado nacional unido ou no dereito á autodeterminación dos simpatizantes pro-rusos) comeza a enraizar en Ucraína, as organizacións da sociedade civil organizan campañas de colecta de fondos para apoiar ao exército, os "representantes de Deus" bendicen as armas dun campo ao outro, e a televisión difunde as escenas de babushkas que proporcionan aos homes armados o seu ultimo frasco de marmelada.

Os proletarios non obstante non se someten ao lavado de cerebro da propaganda de guerra proveniente dun ou doutro bando, non todos se queren sacrificar "pola súa patria". As expresións de negativa á práctica dos masacres da guerra aínda aparecen con máis frecuencia e en ambos os dous lados do conflito teñen grandes dificultades para recrutar novo persoal para o seu masacre mutuo.

Miles de soldados do exército ucraíno, que o goberno enviou nas supostas operacións antiterroristas no Oriente do país, desertaron ou cambiaron de bando con todo o seu equipo, incluíndo tanques e vehículos blindados. Por exemplo, a brigada 25 aeroportuaria ucraína (tropas de elite por excelencia) cuxos homes son acusados de "demostrar covardía" durante os combates en Kramatorsk, disolveuse por instrución presidencial o 17 de abril despois de facer evidente o seu rexeitamento "para combater outros ucranianos"[2]. Recentemente, son 400 soldados da mesma unidade que desertaron e fuxiron ao lado ruso da fronteira despois de encontrarse baixo lume intenso e sen munición. Estes soldados que serán, como a Rusia xa anunciou, extraditados cara ao territorio de Ucraína, declararon que prefiren ser acusados de deserción en lugar de seguir asasinando e ser asasinados na guerra e morrer na fronte oriental. Todos estes desertores din que non queren loitar contra "o seu propio pobo" e tamén denuncian as condicións de vida desesperadas ás cales se deben enfrontar no exército - pésimo soldo, comida noxenta ou mesmo falta de alimentos, etc. Outras unidades aínda non se despregaron no leste pola súa falta de fiabilidade. Da mesma forma que o anterior presidente Ianoukovitch non puido utilizalos para reprimir os manifestantes, menos aínda o actual goberno ousa enviar ao combate as tropas coñecidas pola súa lealdade mínima.

Uns 1000 soldados de unidades na rexión de Volinia amotináronse en Mykolayiv o 29 de maio. Os soldados do terceiro batallón da brigada 51 negáronse a ser enviados á fronte, eles recusaron as ordes dos seus superiores e comezaron a descargar o seu equipo pesado e outros materiais xa preparados para o transporte. Despois de que a súa unidade sufriu fortes perdas durante un enfrontamento cos separatistas preto da aldea de Volnovakha, comprometéronse a regresar aos seus cuarteis permanentes en Rivne. En lugar disto, eles foron desprazados do leste cara ao sur, despois regresaron ao seu lugar de saída, de tal sorte finalmente poderíase dicir que van continuar a súa formación antes de ser devoltos á fronte. Despois de "perder a confianza no seu Xeneral á luz dos acontecementos máis recentes en Volnovakha e durante o funeral en Rivne, así como debido á traizón dos seus xenerais, os soldados comezaron unha rebelión abierta."[3]

O segundo batallón da brigada 51, que se encontraba no cuartel de Rivne ao mesmo tempo e que presenciou os funerais dos soldados do 3er batallón asasinados no tiroteo de Volnovakha, así como da dirección caótica e enganosa das operacións, amotinouse tamén. "Os xenerais dicíannos 'imos ao norte', despois 'imos ao sur' ata o punto de que os soldados se prestan aos seus disparates. Os xenerais comezaron a usar chalecos antibalas por temor aos fraggin".[4] Aproximadamente 1,200 soldados participaron no motín, negáronse a ser transferidos a Mykolayiv. Prometéronnos, cando eles foron mobilizados, que montariamos garda entre a fronteira de Ucraína e Belorrusia. Estabamos listos, pero non a arremeter contra estes pallasos de Donbass".[5]

Unha rebelión parecida estalou tamén en Poltava.

Catro días máis tarde, despois de que seis soldados orixinarios da rexión de Volhynia fosen asasinados, as nais, as mulleres e os pais dos soldados da brigada 51 bloquearon as rutas da rexión de Volhinya para protestar contra o continuo despregamento da unidade en Donbass.[6]

As manifestacións e as protestas organizadas polas mulleres e outros parentes dos conscriptos que pedían o regreso á casa dos soldados ou deter a súa partida á fronte estendéronse durante ese tempo a outras rexións de Ucraína (Bucovine, Lviv, Kherson, Melitopol, Volhynia, etc.). As familias dos soldados bloquearon as estradas coas árbores caídas na rexión de Lviv ao principio de junio.[7] Una manifestación de pais bloqueou a entrada da oficina de recrutamento militar en Lviv algúns días máis tarde.[8] En Iavorivo (rexión de Lviv), os membros dunha familia ocuparon un terreo de adestramento da brigada 24 mecanizado e esixiron deter a partida cara á liña do frente.[9] Las manifestacións dos pais en Dnipropetrovsk e Kharkov esixiron o regreso dos batallóns ás súas rexións natales.[10] As mulleres de Kharkov ocuparon o aeroporto militar local. A oficina de recrutamento militar local en Kherson estivo ocupada polas nais e os esposas dos soldados. Elas esixiron o fin da guerra con frases como: "Mulleres contra a guerra", "Onde fan, os fillos dos oligarcas, o seu servizo militar?" ou "Os nosos nenos non son carne de cañón".[11] En Tchernivtsi, as mulleres bloquearon a autoestrada cara a Jitomir por varios días e pediron o regreso á casa dos soldados.[12] El 24 de xuño, os pais fixeron unha barreira no quilómetro 125 da avenida Kiev-Tchop, portaban pancartas dicindo "Regresen aos nosos fillos, envíen ao leste aos fillos dos xenerais".[13] El 8 de xuño, un grupo de 100 pais de soldados bloquearon as tropas da 3033 unidade militar con base en Melitopol, na rexión de Zaporojie. A protesta logrou impedir o envío dos soldados á fronte. Os pais involucrados no movemento de protesta tamén protestaron, a propaganda estatal que os describe como os "separatistas pro-rusos": "onte a noticia dixo que 'os separatistas pro-rusos organizaron un bloqueo da unidade militar' Pero non había ningunha mención de Rusia na porta de entrada da unidade militar! Nós non queremos perder os salarios da nosa familia (...): Donetsk é un masacre e os nosos fillos teñen de 20 a 21 anos. (...) Venos, nós somos nais!, Como poden chamarnos separatistas?" declaraba unha das protestantes.[14] As nais e as esposas dos soldados protestaron contra o avance á fronte, na base militar de Ternopil o 15 de julio.[15]

E esta non é a primeira vez que as familias dos soldados se enfrontaron a unha acción militar. Durante o período no cal o resultado foi, en última instancia, a caída do anterior presidente Ianoukovitch, pais e outras persoas organizaron encontros fronte aos cuarteis, discutiron cos soldados para levarlles información sobre o que realmente estaba a pasar nas rúas e convencelos a negarse a participar nunha represión potencial contra os manifestantes.

Mentres tanto, novos homes continúan sendo recrutados no exército. Mesmo se eles deben ser recrutados como parte dun servizo militar obrigatorio, o goberno fainos pasar por voluntarios. "Non somos voluntarios (...) non queremos asasinar persoas (...) non iremos a ningún lado, imos eliminar os nosos uniformes e volveremos á casa", proclamaron os recrutas nun mitin de protesta en Lviv.[16]

Despois da entrada en vigor do decreto presidencial de Porochenko acerca da terceira onda de mobilización das forzas militares o 24 de xullo, cuxa consecuencia é o envío de miles de proletarios á fronte, os disturbios estalaron en varias localidades en Ucraína de oeste cunha maior forza: na cidade de Voloka, toda a poboación resistiu ao recrutamento de 50 homes. "Eles comezaron, que eles mesmos resolvan os seus problemas. Morreremos pero non daremos os nosos fillos. Deben comprendelo e non vir aquí con ordes de mobilización" declara un ancián manifestante.[17] Os pais dos soldados bloquearon unha estrada preto da aldea de Korovia o 25 de xullo esixindo o fin da mobilización e que os fillos das autoridades públicas fosen enviados ao frente.[18] O mesmo día, unha estrada no distrito de Oboukhivs'kyi, próximo a Kiev, foi igualmente bloqueado por familiares de soldados. Os bloqueos continuaron dende o 28 de xullo en polo menos 7 localidades na rexión de Bucovine e a estrada Kiev-Tchop foi tamén bloqueada, unha vez máis. Durante unha manifestación anti-guerra en fronte da oficina de recrutamento en Novoselysa, os manifestantes atacaron un membro do consello municipal que intentaba falar con ellos.[19] Os habitantes de moitas localidades da rexión de Ivano-Frankivsk entraron con forza na oficina da administración militar local o 22 de xullo e prenderon unha fogata coas ordes de mobilización e outros documentos concernentes á mobilización. O mesmo feito tivo lugar o mesmo día en Bogoodchany.[20] En diferentes aldeas, as persoas incendiaron masivamente os seus documentos de recrutamento distribuídos polo correo postal.[21] En Moukatchevo, en Transcarpathie, a situación agravouse a tal punto que o comando militar local que estaba preocupado porque as protestas se mantiñan, polo momento, suspendeu a mobilización e prometeu que ningún dos habitantes locais sería enviado á fronte nun futuro próximo.[22] Otras mobilizacións militantes contra a guerra sucederon novamente na rexión de Zaporojite o 4 de agosto así como en fronte do parlamento en Kiev ao seguinte día.[23]

Kiev que actualmente non pode confiar no seu exército regular, depende polo tanto de exércitos privados duns cantos oligarcas e a garda nacional, unha milicia de voluntarios principalmente formados de nacionalistas do Pravyi Sektor (sector de dereita) e do partido Svoboda (Liberdade) durante o movemento de protesta contra Ianoukovich. As novas unidades da garda nacional non están principalmente formadas para accións militares, senón principalmente para reprimir as protestas das masas e os motíns como foi revelado durante o seu desfile en Kiev a finais de xuño. Por outra parte, centos dos fascistas da Asemblea Nacional de socialistas e os patriotas ucraínos xa atacaran en xuño unha manifestación contra a operación anti-terrorista que acontecera en Kiev.

Non obstante, os membros da Garda Nacional non están fóra das contradicións que sacoden as dúas frontes. Radio Europa Libre recentemente publicou un video[24] que mostra a un soldado da Garda Nacional que reprocha ao goberno de non ser capaz de proporcionar suficiente alimento, auga e armas aos voluntarios. "Somos utilizados como carne de canón" afirma el. As condicións materiais alcanzan mesmo aqueles que pensan que están ideoloxicamente por enriba delas.

Os mercenarios provenientes do mundo enteiro loitan tamén no campo de Kiev, foron contratados polo goberno ou por axencias privadas (trataríase de tropas mercenarias de Polonia, de República Checa, da ex Iugoslavia, pero tamén da rexión de África ecuatorial).

O recrutamento de novos combatentes non avanza segundo a sorte dos señores da guerra local, e no campo dos separatistas tampouco. A maioría dos mineiros da rexión de Donbass segue rexeitando unirse ao seu bando. En lugar disto, eles formaron unidades de autodefensa que se posicionan contra os separatistas e as tropas do goberno. Unha destas unidades enfrontouse aos separatistas e impedíronlles explotar unha mina no poboado de Mikivka. En Krasnodon, na rexión de Lougansk, os mineiros organizaron en maio unha folga xeral e colleron o control da localidade. Eles abertamente negáronse a unirse tanto ao bando dos separatistas "anti-Maïdan" en Lougansk, como ao campo dos oligargas de Maïdan en Kiev, e máis ben esixiron o aumento dos seus salarios así como deter a contratación de man de obra para a mina por axencias privadas.[25]

Os mineiros de seis minas na conca de Donbass comezaron unha folga cara a finais de maio para pedir o fin da operación anti-terrorista no leste do país e a retirada das tropas.[26] Su acción foi o resultado da súa propia iniciativa e non foi imposta de ningún xeito por homes armados da república popular de Donetsk, como afirmaron despois certos medios. Segundo os folguistas, a guerra representa dano para a existencia mesma das minas e provoca o desemprego. "O luns 26 de maio, no momento en que o exército ucraíno comezou o bombardeo dos poboados, os mineiros non regresaron simplemente ao traballo, polo "factor externo" de hostilidades, sucedido case na súa porta, que aumentou seriamente o risco de accidentes de traballo. Por exemplo, se unha bomba tivese golpeado a sub-estación eléctrica, os mineiros terían quedado presos baixo terra, e iso tería significado inevitablemente a muerte".[27] A folga foi iniciada por uns 150 mineiros da mina Oktiabski e estendeuse como unha reacción en cadea a outras de Donetsk (Skochinskiy, Abakumov, "Trudovskaya", etc.), pero tamén a minas doutras cidades, en particular Ougledar ("Yuzhnodonbasskaya n°3"). Nas minas nas cales o propietario é Rinat Achmetov, o home máis rico de Ucraína e que posúe un imperio industrial controlando case toda a parte oriental do país, os traballadores foron forzados a traballar, continuaron descendendo nas foxas, a pesar dos bombardeos das inmediacións. Por iniciativa de mineiros da mina Oktiabrski igualmente (e outra vez sen ningún sustento da república popular de Donetsk), unha manifestación anti-guerra de miles de participantes foi organizada o 28 de mayo.[28] El 18 de xuño, miles de mineiros de novo manifestáronse no centro de Donetsk polo fin inmediato das operacións militares. Os participantes argumentaron que non eran separatistas, senón a xente ordinaria de Donbass. Tamén declararon que se o goberno de Kiev non respondía ás súas esixencias, eles tomarían as armas.

Os separatistas así como os oligarcas locais pro-Kiev intentan manipular e interpretar estas asembleas caóticas e contraditorias en función dos seus propios intereses. Rinat Achmetov, o oligarca de Donetsk, organizou a súa propia "folga" pola Ucraína unida, os separatistas pola súa banda trataron de facer pasar as manifestacións de mineiros como unha expresión dunha posición pro-rusa dos traballadores de Donbass.

A pesar das consignas nacionalistas ou separatistas que aparecen nas manifestacións de mineiros, os traballadores non desexan unirse á Milicia Popular de Donbass. Un dos comandantes separatistas Igor Girkin, recentemente queixouse en público de que os locais tomaron as armas do seu arsenal, pero en lugar de estar ao servizo das milicias separatistas, as levaron ás súas casas para protexer as súas familias e as súas vilas contra ambos os dous bandos do conflicto.[29] Os separatistas continúan confiando nas bandas criminais locais que (despois de ser pagados) lles permitiron coller o control dos edificios públicos, oficinas de policía, depósitos de armas, de grandes estradas e dos medios de comunicación na rexión de Donetsk e de Lougansk. A maioría das forzas separatistas está, non obstante, formadas de mercenarios provenientes do outro lado da fronteira (rusa), en particular de vellos combatentes das guerras en Chechenia.

Se o movemento anti-guerra real, o movemento de derrotismo revolucionario, quere ter éxito, debe converterse non só en masivo e xeneralizado, senón debe tamén organizarse e estruturarse. Non temos senón un pouco de información sobre as estruturas organizativas do movemento en Ucraína. Podemos concluír na existencia de certas estruturas a partir dos eventos mesmos (as manifestacións ou as folgas repetidas por miles de persoas non poden ser o resultado dunha explosión espontanea de cólera, do mesmo xeito que as protestas dos pais dos soldados, como o describimos antes, esixen certo nivel de coordinación, unha colaboración organizada para o plan de contido e práctica), a existencia doutras estruturas formais ou informais está confirmada por información incompleta que obtivemos sobre o terreo. Certas asociacións xa existentes transformáronse en cadros de centralización das actividades anti-guerra -por exemplo a Comunidade de pais da rexión de Donetsk "Kroha"[30],que publicou unha chamada á poboación o 10 de xuño, limitada, contraditoria e pacifista que era: "Nós, os pais da rexión de Donetsk, chamámolos, políticos, personalidades públicas e persoas interesadas. Axúdennos a salvar as persoas de Slaviansk, Krasnyi Liman, Kramatorsk, deteñan as operacións militares. Temos o desexo de axudar a facer comprender a verdade do que pasa nestas poboacións. Despois de moitas semanas, as persoas viven baixo ataques incesantes de artillaría. Os civís morren constantemente. Nenos foron feridos, a morte de tres infantes está confirmada. As vivendas, os hospitais, gardarías e escolas estanse desboronando. A xente, incluídos aos nenos viven nun estado permanente de tensión, escondéndose baixo o chan por varias horas dos ataques que non se deteñen xamais. (...) Nós pedimos a súa axuda para salvar a vida destas persoas e para deter as accións militares".[31] Outra asociación, as Nais de Donbass, afirma na súa declaración: "Queremos vivir. Nós as persoas ordinarias, esposos e esposas, pais e fillos, irmás e irmáns. Nós, os civís pacíficos, somos os reféns do conflito na nosa rexión, as vítimas dos enfrontamentos militares. Estamos cansos do medo e aspiramos á paz. Queremos vivir nas nosas casas, camiñar na rúa das nosas cidades, traballar nas empresas e organizacións da nosa rexión, e cultivar a nosa terra. (...) Nós, as nais de Donbass insistimos no cesamento inmediato da operación anti-terrorista e ás accións militares na nosa rexión! (...) Estamos certas de que o conflito no noso país pode ser resolto pacificamente! Alto á guerra! Eviten os decesos de nenos! Salven ao pobo de Donbass!"[32] A voz de Odessa organizou unha manifestación contra a guerra o 13 de xullo en Odessa. Os participantes berraban frases como "Estamos contra a guerra!, Alto á operación anti-terrorista no Leste! ou Queremos a paz!" Durante este flash-mov, espantosas gravacións de audio de tiros da artillaría e de impacto cara aos civís eran difundidos.[33] En Kharkov, as asociacións locais anti-guerra (entre outros o movemento de mulleres de Kharkov, "Kharkivianka") organizaron o 20 de xuño unha manifestación en fronte da fábrica de autos VAI Malyshev. Esta fábrica recibiu un comando de 400 vehículos blindados para ser enviados á fronte. As manifestacións esixiron a anulación do comando e difundiron slogans como "Non á guerra" ou "Alto ao masacre insensata".[34]

Durante ese tempo, a situación económica social en toda Ucraína empeorou. A depreciación da moeda local, o aumento de prezos de produtos básicos, os transportes e servizos así como a redución da produción en varias empresas conducen a unha forte baixa dos salarios reais, estimados entre o 30 e 50% de perda. O goberno de Kiev, baixo a presión das institucións financeiras internacionais, debe adoptar unha serie de medidas de austeridade que van agravar as condicións de vida do proletariado, e ao mesmo tempo, prepara a máis grande onda de privatizacións despois de 20 anos. O goberno central cesou dende maio o pagamento de salarios aos empregados do estado, das prestacións sociais e das pensións nos territorios que non están baixo o seu control, miles de traballadores están sen ingresos. A situación nas rexións onde as operacións militares acontecen están aínda peor -as fontes de electricidade e de auga están interrompidas, os medicamentos e alimentos son escasos.

Os disturbios sociais orixinados por esta situación aparecen despois dun tempo. Entre eles as folgas dos mineiros na parte oriente do país e os proletarios nas rexións do oeste comezan tamén a fartarse. Os mineiros de Krivoy Rog comezaron unha folga xeral en maio esixindo a alza ao dobre dos seus salarios. Eles comezaron por organizar milicias armadas de autodefensa. Na súa declaración dirixida aos traballadores de toda Europa, describen os oligarcas rusos e ucraínos, en calquera campo que eles estean (separatista ou aquel de Kiev), como a razón principal da crise: "Dirixímonos a vostedes pedíndolles apoiar a nosa loita contra os oligarcas, que provocaron a crise actual en Ucraína e que prolongan á desestabilización, ameazando iniciar unha guerra fratricida en Ucraína que sen lugar a dúbidas terá consecuencias catastróficas para toda Europa".[35]

Moitas manifestacións por "condicións de vida dignas", contra o aumento dos prezos e polo aumento dos salarios e as pensións teñen lugar nas diferentes cidades en todo o país. (Unha serie de accións contra o aumento de prezos de aloxamento e de tarifas de servizos públicos sucederon en Kiev a finais de xuño e en xullo. O 1° de xullo, unha manifestación contra o aumento de prezos desenvolveuse en Kharkov. A máis importante manifestación polo momento tivo lugar en Kiev o 24 de xullo con frases como "Redución dos ingresos dos oligarcas, non do pobo" e "Non lle roubes aos cidadáns ordinarios").[36]

A principios de agosto, o último cadro de resistentes que continuaban ocupando a praza de Maïdan en Kiev ("porque nada cambiou!") foi atacado por dous batallóns da Garda Nacional co fin de evacualos. Eles actuaron baixo a orde do novo alcalde de Kiev, Vitali Klitchko, o que demostrou unha vez máis que a palabra dun político burgués (a principios de ano, el pedira aos ocupantes non evacuar a praza "mentres que ningún verdadeiro cambio sucedese en Ucraína") compromete unicamente a aqueles que creen... Non obstante os violentos enfrontamentos estalaron durante a evacuación, do cal unha vez máis a prensa burguesa internacional se abstivo de evocar, en tanto que é verdade que o goberno de Kiev é aliado occidental e "o horror último" non pode ser encarnado senón polos separatistas do leste de Rusia.

A República Popular de Donetsk busca restrinxir o movemento de mineiros, os cales se preocupan máis polos seus intereses materiais que de calquera ideoloxía, todo xogando cos intereses e as demandas dos folguistas a quen prometera a nacionalización dos complexos industriais, e os intereses dos oligarcas a quen prometera a inviolabilidade da propiedade privada.

O movemento anti-guerra, non obstante que polo momento é limitado, tanto no espazo coma no contido, desencadeou folgas e manifestacións obreiras organizadas non por unha ideoloxía, senón polos intereses materiais do proletariado nos dous bandos, todo iso confirma o que nós escribimos no texto precedente: "(...) o desencadeamento da guerra imperialista (...) non significa necesariamente o afundimento definitivo do proletariado. En efecto, historicamente, se a guerra significa en primeiro lugar unha relativa supresión, esta pode deseguida dialécticamente determinar unha reanudación das loitas tanto máis forte cando mostra as contradicións e a brutalidade inminente do sistema capitalista".

A pesar diso, lévanos repetidas veces a caer en supostos "revolucionarios" que defenden a operación anti-terrorista, porque eles cren que iso permitirá un regreso á loita de clases "habitual". A pesar diso, nós podemos ler (aínda que de xeito fragmentado e contraditoria) as noticias sobre os "anarquistas" activos nas estruturas administrativas dos separatistas, porque eles as consideran como un mal menor en comparación co goberno de Kiev.

Nós non apoiamos de ningún xeito a guerra e as súas atrocidades e somos conscientes de que todo conflito militar significa o agravamento das condicións de vida proletarias. Non obstante, en tanto que comunistas, non podemos adoptar a tese segundo a cal podemos evitar un conflito militar apoiando un ou outro campo nunha guerra. O proletariado non ten ningún interese en preservar as condicións actuais ou anteriores da súa miseria. O proletariado non ten patria que defender. O campo do proletariado en toda guerra, é a acción unida e intransixente dos proletariados dos dous bandos que compiten contra os dous campos en guerra da burguesía.

A loita contra a guerra significa o derrotismo revolucionario! Fronte proletariado revolucionaria contra a burguesía dos dous campos en guerra!

Afrontemos a guerra coa acción directa, a sabotaxe, a folga xeral, radical e combativa!

Solidariedade de clase cos derrotistas revolucionarios de todos os campos!

* Agosto 2014 *

Traducción del francés: proyectoferrer | comunismo libertario (http://proyectoferrer.wordpress.com/)

Fonte: http://proyectoferrer.wordpress.com/2014/09/10/ni-ucraniano-ni-ruso-desarrollemos-nuestro-propio-campo-el-tercer-campo-el-de-la-revolucion-social/

Máis: http://panfletossubversivos.blogspot.com/2014/09/ni-ucraniano-ni-ruso-desarrollemos.html

E tambén: http://www.autistici.org/tridnivalka/ni-ucrania-ni-rusia-vamos-a-crear-nuestro-propio-bando-el-tercer-bando-el-de-la-revolucion-social/
———-

[1] http://www.autistici.org/tridnivalka/preparatifs-guerriers-entre-lukraine-et-la-russie-show-ou-realite/

[2] http://www.thedailybeast.com/articles/2014/04/17/the-ukrainian-army-is-crumbling-before-putin.html

[3] http://ndilo.com.ua/news/u-viyisku-rozpochavsja-bunt.html via http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/05/30/beginning-of-rebellion-in-the-ukrainian-army/

[4] Idem.

[5] Idem.

[6] http://www.volynpost.com/news/33715-vijskovi-z-51-oi-brygady-vlashtuvaly-na-mykolaivschyni-bunt via http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/05/29/volhynia-soldiers-mutiny-and-refuse-to-go-to-the-donbas/

[7] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/02/soldiers-relatives-protests-spreading-in-ukraine/

[8] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/04/soldiers-relatives-block-military-recruitment-office-in-lviv/

[9] Idem.

[10] Idem.

[11] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/11/kherson-soldiers-relatives-picket-military-enlistment-office/

[12] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/19/chernivtsi-soldiers-relatives-block-highway-demand-soldiers-brought-back-from-the-east/

[13] http://112.ua/obshchestvo/pod-zhitomirom-semi-voennosluzhaschih-perekryli-dorogu-kyjev-chop-79161.html

[14] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/10/soldiers-relatives-block-troops-in-melitopol-from-being-sent-to-the-front/

[15] http://www.youtube.com/embed/hyLIUk6U9yA

[16] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/04/soldiers-relatives-block-military-recruitment-office-in-lviv/

[17] http://www.aitrus.info/node/3875/ via http://libcom.org/forums/news/protests-ukraine-02122013?page=11#comment-541714

[18] Idem.

[19] http://www.youtube.com/embed/0WbCvUoZEQ

[20] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/07/25/riot-in-western-ukraine-against-army-mobilization/

[21] Idem.

[22] http://www.aitrus.info/node/3875/ via http://libcom.org/forums/news/protests-ukraine-02122013?page=11#comment-541714

[23] http://www.youtube.com/embed/G2qm3_c2O-8 y http://www.youtube.com/embed/fiRqdLi6fk0 via http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/08/06/protests-against-the-war-in-zaporizhia-and-kyiv/

[24] http://www.rferl.org/media/video/ukraine-national-guard-cannon-fodder/25426820.html

[25] http://observerukraine.net/2014/05/08/for-an-independent-social-movement-for-a-free-ukraine/

[26] http://en.itar-tass.com/world/733524/

[27] http://liva.com.ua/miners-war.html via http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/05/30/donetsk-miners-strike-against-war-eyewitness-account/

[28] http://www.marxist.com/donetsk-miners-strike.htm

[29] http://observerukraine.net/2014/05/27/petro-poroshenko-the-chocalate-king-walks-onto-a-sticky-wicket/

[30] http://kroha.dn.ua

[31] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/13/mothers-and-parents-organisations-appeal-stop-the-war-save-the-people-of-donbass/

[32] http://brend-archer.livejournal.com/324036.html via http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/13/mothers-and-parents-organisations-appeal-stop-the-war-save-the-people-of-donbass/

[33] http://www.youtube.com/embed/xUFxhbGE-8I

[34] http://ukraineantifascistsolidarity.wordpress.com/2014/06/20/kharkov-tank-factory-rally-against-the-anti-terrorist-operation/

[35] http://observerukraine.net/2014/05/12/appeal-of-the-kryviy-rih-basin-miners-to-the-workers-of-europe/

[36] http://www.aitrus.info/node/3870/ via http://libcom.org/forums/news/protests-ukraine-02122013?page=11#comment-541385
Leer más...

[Grécia] Veículo concedido a deputado do Aurora Dourada polo Parlamento foi usado em ataque neonazista ao CSO Synergeio

Reproduzimos nota de prensa facilitada pola ANA (Agência de Notícias Anarquistas):

Em 10 de julho de 2013 um batalhom de assalto de uns sessenta neonazistas armados que iam em motos e carros realizou um ataque ao Centro Social Auto-organizado Synergeio (oficina) no bairro de Atenas, Iliúpoli. Em nosso post relativo a isso, publicáramos fotos de dois deputados do partido neonazista Aurora Dourada, que teriam participado no ataque. Também, no mesmo post mencionamos que o ataque, a marcha motorizada e a retirada dos fascistas armados com paus, porretes e barras de ferro, se realizaram na presença e sob a proteçom de policiais da equipe motorizada da Polícia.

Estes policiais motorizados se foram assim que acabou a agressom dos fascistas. Os policiais de um carro patrulha que chegou ao local um pouco antes da retirada das motos e dos carros dos agressores, anotaram o número da placa de umhas das motos e de um carro que participara do ataque. Antes de 31 de julho de 2013 se comprovou que o carro pertencia a umha empresa de arrendamento financeiro (leasing).

Quando esta empresa foi questionada por escrito sobre a identidade do arrendatário, respondeu em 3 de setembro de 2013 que o arrendatário era o Parlamento. O Parlamento, no entanto, nom foi tam rápido em responder a pergunta sobre quem era o deputado usuário do veículo. Demorou seis meses para tornar públicos seus dados. Em 28 de fevereiro de 2014 tornou-se público que o deputado era Ioannis Lagós, um dos fascistas do grupo parlamentar do partido neonazista Aurora Dourada que é visto nas fotos dos neonazis tiradas durante a agressom de 10 de julho de 2013.

O carro foi concedido ao deputado neonazista em 5 de julho de 2012, que poderá utilizá-lo até polo menos 30 de setembro de 2014. Em outras palavras, estava em sua posse quando os sessenta fascistas (incluindo ele e outro deputado neonazi) atacaram o centro social ocupado, e nom duvidou em usá-lo no ataque.

Os neonazistas que foram retidos um pouco depois do ataque nom foram acusados. Umhas horas depois de sua retençom, todos foram deixados em liberdade pola Polícia. O deputado neonazista em umha mensagem que enviou ao telefone celular de outro fascista se gabava de ter recolhido aos retidos na delegacia e de colocá-los em liberdade. Notamos que tampouco dito sujeito ainda nom foi acusado de sua participaçom na agressom.

Ao mesmo tempo saem à luz mais dados sobre o suposto caráter “anti-sistêmico” da gangue fascista. Georgios Rupakiás, líder do batalhom de assalto e assassino do antifascista Pavlos Fyssas, quando foi detido declarou que nom era membro do Aurora Dourada. Em documentos que publicaram faz uns dias vários meios de comunicaçom, em umha lista dos nomes dos encarregados de cada organizaçom local da gangue fascista, seu nome figura ao lado do nome do chefe da organizaçom local do Aurora Dourada no bairro onde aconteceu o assassinato.

Segundo outros dados publicados nos meios de comunicaçom, polo menos cinco deputados do Aurora Dourada fizeram uso dos privilégios dos que podem gozar os deputados do Parlamento. Ao mesmo tempo que saem na TV e no rádio “denunciando” aos políticos e seus privilégios, receberam cinco empréstimos sem intereses, de valores que oscilam entre os 10.000 e 15.000 euros. Também, quase todos os deputados deste partido participam em dezenas de comitês ao mês, cobrando 150 por cada participaçom.
Leer más...

"Superando Nacionalismos e Guerras" .- Declaraçom dos participantes na 8ª Feira do Livro Anarquista dos Balcáns

Colamos esta declaraçom que nos enviarom desde ANA ao respecto das luitas e das guerras por causa da ideologia "nacionalista", fazendo mençom especial á guerra desatada na Ucrânia e a essa lógica absurda de se posiçonar a favor dum estado ou doutro por intereses corporativos nacionalistas. Declaraçom que foi assinada polos participantes desta juntança anarquista co galho da feira do livro e que foi realizada em Mostar, umha cidade dividida em dous depois da guerra dos Balcáns, se bem esta divisom nom foi a causa desta guerra senom por intereses nacionalistas das classes dominantes, com umha parte occidental (croata) e outra oriental (bosnia-herzegovina), e que segue dividida pese a que a maioria da sua populaçom está a favor de unifica-la (para que despois contem histórias da caida do muro de Berlim e do final dos conflitos este-oeste):

"Está claro que o nacionalismo é umha ferramenta usada contra as classes exploradas. Nos Balcáns, especialmente na regiom da ex-Iugoslávia, o ascenso da ideologia nacionalista na década de 1990 ajudou a tornar possível o brutal ataque capitalista contra a sociedade. Se atomizou ainda mais a populaçom e foram aniquiladas as redes previamente estabelecidas de cooperaçom e solidariedade.

A necessidade de confrontar a ideologia nacionalista desde umha perspectiva radical e antiautoritária nos reuniu em Mostar em 5 e 6 de setembro de 2014, para a 8ª Feira do Livro Anarquista dos Balcáns. Vínhamos da Bósnia e Herzegóvina, Croácia, Sérvia, Eslovênia, Albânia, Romênia, Grécia e outros países fora da zona dos Balcáns.

A verdadeira natureza do nacionalismo em nengumha parte é mais evidente que em Mostar, umha cidade dividida em duas, onde os sinais de brutalidade durante a guerra continua sendo evidente nas ruas e edificaçons. É essencial dar-se conta de que esta divisom nom foi a causa dessa guerra, senom a consequência de guerras e ideologias nacionalistas criadas pola classe dominante. Isto estava claro para os manifestantes em Tuzla que escreveram a pintada "Morte ao nacionalismo", assim como para os manifestantes em Mostar que queimaram a sede dos partidos nacionalistas em fevereiro.

No entanto, em outras partes do mundo, novos nacionalismos e conflitos se estám criando na mesma linha e com consequências previsíveis.

Muitos na actual Ucrânia pensam que tem que responder às falsas opçons de guerra que apresentam os Estados e as corporaçons, entre eles se encontram inclusive alguns anarquistas e "anarquistas¹". Nós, no entanto, mantemos que o nacionalismo é sempre umha ideologia que reproduz o Estado, um sistema de repressom e exploraçom, e confronta a explorados e oprimidos uns contra os outros. Hoje vemos na Ucrânia o mesmo mecanismo que se utilizou também nas guerras na antiga Iugoslávia: o nacionalismo é a ferramenta dos poderosos para empurrar as pessoas para a guerra, para os interesses do capital. Como anarquistas, nos opomos a todos os esforços de guerra na antiga Iugoslávia através da solidariedade que continua até nossos dias. Longe do pacifismo liberal ou obsessons com exércitos guerrilheiros de esquerda nacionalista, nossa luta nunca tomará o lado da política militarista e de destruiçom em que se baseiam todos os Estados".

Contra o nacionalismo, o militarismo e a guerra!

Contra todos os governos e Estados!

Pela solidariedade e a autonomia!

[1] Por exemplo, com aqueles bem intencionados e dedicados jovens nacionalistas de "Mlada Bosna" de Sarajevo de 1914 influenciados pelo anarquismo, e sobretudo com o grupo "anarco"-nacionalista "Slobodari" de Sarajevo de 2014, todas as tentativas de combinar o anarquismo com o nacionalismo, tem demonstrado que o resultado sempre termina em puro nacionalismo. "Slobodari" é um pequeno grupo de Sarajevo que se faz passar por anarquista, mas mantem contacto com os nazis da Ucrânia (os chamados nacionalistas autônomos de "Resistência Autônoma"). Há sítios web que criam muita confusom, incluindo umha página web "Cruz Negra Anarquista Bálcãs".

Mais sobre este ponto aqui (em inglês).

Introduçom para Abordaxe de Tancredo Tantonto
Leer más...

Livro: “Libertárias na América do Sul. De A à Z” de Cristina Guzzo livre para descarga em pdf.

Oferecemos a possibilidade de descarga debalde (acá) deste moi interesante livro (em castelám) que nos facilitarom desde a ANA.

Vanina Escales na sua apresentaçom aponta a que "Estas mulheres de finais do XIX e começos do XX atoparam no anarquismo umha série de consignas emancipatórias que fariam suas: os argumentos da sua libertaçom. E forom anarquistas a pesar dos anarquistas", e além fai um recodatório da polémica em 1935 entre "Marianet" R. Vázquez, secretário da CNT catalana, e Lucía Sánchez Saornil, poeta anarquista, quando querendo dar-lhe a razom a esta no feito de que havia homes moi tiranos nas suas casas, engadiu um seu "pero" ao dizer que “se bem poidera ser certo que os homes nom tratam ás mulheres como iguais, é moi humano querer aferrarse aos privilégios. Nom se pode esperar que os homes renunciem aos seus privilégios voluntariamente, do mesmo jeito que nom se aguarda que a burguesia ceda voluntariamente o seu poder ao proletariado”; a resposta de Lucía fora “será ‘moi humano’ que o home deseje conservar a sua hegemonia, pero nom será anarquista”.

Reproduzimos o prólogo da autora, Cristina Guzzo:

Operárias, camponesas, professoras, imigrantes, profissionais, poetas, analfabetas, todas militantes, as mulheres anarquistas foram esquecidas por quase cem anos, pola historiografia em geral, e ainda por seus próprios companheiros. Pouco a pouco, sob o interesse acadêmico polos estudos da mulher a partir da década de 1960, foi emergindo a rede anarcofeminista que brilhou com luz própria na América do Sul desde o final do século XIX. Este trabalho buscou recuperar a memória dessas ilustres desconhecidas, salvo contadas exceçons, que se dedicaram de corpo e alma à luta por sua dignidade feminina dentro do pensamento anarquista, umha luta realizada de forma organizada através do movimento, mas pondo sua ênfase nas reivindicaçons específicas de seu gênero.

Com a entrada da América do Sul no mercado internacional de trabalho, como produtora de matérias primas em grande escala, complementar ao desenvolvimento industrial em seu apogeu, se incorporará massivamente a mão de obra que inclui agora a mulher. No Brasil, Argentina, Chile, Bolívia e países vizinhos a instalaçom de linhas ferroviárias cria a infraestrutura necessária para transladar aos portos os frutos da terra. Milhares de nativos e imigrantes constituirám a força de trabalho que põe em movimento a maquinaria capitalista cujo crescimento vertiginoso atrai e aglutina a mais e mais trabalhadores, incluindo mulheres e crianças. Ao redor das fábricas, portos e estaçons ferroviárias florescem os bairros operários com suas pocilgas, casas de pensom, moradas, onde a mulher será protagonista. No lar da nova família operária o poderio masculino tradicional entra em crise.

Em Buenos Aires, São Paulo, Rosário, agora grandes urbes industriais, se lança a luta anarquista, chegada com a imigraçom europeia. Nativos e estrangeiros aderem à “Ideia” da liberdade e empreendem sua militância com a abertura de sindicatos, jornais, bibliotecas, centros culturais, escolas livres e fazem explodir a greve contra as patronais. Assim como na Europa e Estados Unidos, surge também aqui a acçom combativa da mulher durante essas lutas sociais.

Seguindo o exemplo da communard¹ anarquista Louise Michel e o discurso feminista da estadunidense Emma Goldman, um punhado de valentes moças trabalhadoras dam início na década de 1890 ao anarcofeminismo ao redor da regiom do Prata. Sobressaem entre elas os nomes de Virginia Bolten, Teresa Marchisio, María Collazo, no roteiro anarquista composto por Rosário, Buenos Aires, La Plata e Montevideo. Logo se repetirá essa realidade entre Rio, São Paulo e o porto de Santos, entre Santiago do Chile e o porto de Valparaíso, nas salgadeiras de Iquique, entre Lima e El Callao, no mercado de La Paz. As organizaçons anarcofeministas se expandem como anéis na água, tocando em suas margens, entram em contato umhas com as outras por mensagens escritas, as viagens, os congressos. Se descobre entom o trabalho apaixonante destas mulheres ao longo de um século que temos tratado de recuperar.

O desafio para um Dicionário anarcofeminista da regiom tem sido a escassez de documentos sobre essas militantes já falecidas, o que determina muitas vezes a ausência de datas. Muito tem contribuído o relato oral de descendentes e companheiros que com entusiasmo e desinteresse tem oferecido todo o material de suas recordaçons. A imprensa da época, em especial a feminina, aponta as pistas para a continuaçom de suas vidas, e utilizando-se, além disso, dos trabalhos de investigaçom já realizados sobre a reconstituiçom do trabalho feminino dentro do anarquismo se tem tratado de completar esta memória. Se agradece entom especialmente o apoio recebido do autor boliviano Huáscar Rodríguez García, recuperador da memória libertária, assim também como a colaboraçom incansável que de Montevideo ofereceu Pascual Muñoz.

Um agradecimento caloroso às pessoas da FLA, que sob a orientaçom de Marina Barsuk ofereceu seu arquivo, dados, localizaçons, fazendo possível a concretizaçom do dicionário. E um agradecimento imenso e substancial às históricas militantes da Biblioteca Popular José Ingenieros, que estando já na casa dos oitenta anos deram seu testemunho desinteressado e entusiasta para a realizaçom desta memória.

Cristina Guzzo

-------------------
[1] Communard era a denominaçom dos membros e apoiadores da Comuna de Paris em 1871

Para fazer o download do livro clique aqui
Leer más...

[Kurdistán Siria]: 6000 jihadis do Estado Islamico atacan a forzas libertarias en Kobane con armas pesadas.

Recollemos de IndyBarna:

O Estado Islamico está atacando ao seu mais odiado inimigo en Siria, o YPG (Unidades de Defensa Popular) en Rojava, a zona Kurda no norte. Nos ultimos dous días as forzas libertarias do YPG en Kobane perderon moito terreno nos asaltos do EI.

O EI odia o YPG porque esta é unha organización revolucionaria, anticapitalista aberta a todas as relixións e etnias, con participación masiva de mulleres en todos os niveis da organización, e estivo a colectivizar o norte de Siria en consellos e cooperativas de traballadores dende que as forzas militares de Assad saíron desa rexión en 2012.

Fontes de inspiración para o YPG inclúen as obras do autor libertario Murray Bookchin, con valores centrais como democracia, ecoloxía, inclusividade e estruturas sen xerarquía. As forzas do YPG son as que rescataron os Jesidis civís que se refuxiaron na Montaña de Sinjar en Agosto, moito antes do primeiro ataque aereo de Obama. O YPG verdadeiramente pódense considerar os Zapatistas do Medioriente.

O Estado Islamico pelexou a maioría das súas batallas contra o YPG, e moi poucas contra o goberno de Assad (un feito moi sospeitoso). De feito, dende o 18 de Setembro de 2014, o Estado Islamico ten o 80% das súas forzas cometidas ao asalto a YPG en Kobane.

O EI está a usar armas modernas e pesadas, capturadas do goberno marioneta Iraquí, contra o YPG, que está armado só con rifles e poucos RPG. Por isto témese que a YPG non vai poder aguantar o EI en Kobane. O YPG non pode renderse ao EI, como protexen a unha grande poboación de musulmáns, cristiáns e outros que se refuxiaron no norte, e sabendo como o EI trata aos seus prisoneros (execución), lanzo un apelo de axuda internacional. O peor desta situación é que Kobane se encontra cercada entre o EI e Turquía (que ten a fronteira pechada por simpatías co EI, ao que arma). Erdogan, Presidente fundamentalista de Turquía, ten a esperanza que o EI elimine aos seus vellos inimigos: os Kurdos da YPG.

Os falsimedios non cobren estes eventos, porque as victimas esta vez son anticapitalistas e revolucionarias!

..................

Máis información interesante sobre esta luita en Regeneración Libertaria, onde hai unha moi interesante reportaxe de Zaher Baher do Haringey Solidarity Group e Kurdistan Anarchists Forum, quen pasou dúas semanas no Kurdistán sirio observando as experiencias de autogoberno na rexión en contraste co trasfondo da guerra civil siria e o levantamento do Estado Islámico.
Leer más...

[$hile] Sobre a detención de 3 anarquistas acusadas dos últimos explosivos

Recollemos información de Publicación Refractario, tal como a foron publicando as compas desta publicación antiautoritaria contra o sistema carcelario:

1º) ¡URXENTE!: Deteñen 3 compas acusadas dos últimos atentados explosivos (18/09/2014 as 13 horas):

Durante a madrugada do 18 de setembro do 2014, diversos allanamentos sacudiron a Santiago buscando dar resultados aos últimos atentados explosivos. Finalmente a policía nun amplo operativo consegue a detención de 3 compas, das que a súa identidade segue sendo oculta.

Segundo a prensa e a policía, a detención teríase concretado supostamente grazas a peritaxes realizadas aos vídeos do atentado ao Subcentro o 8 de Setembro.

A fiscalía e o Ministerio do Interior non dubidarán en aplicar a lei antiterrorista contra xs acusadxs, que foron trasladadxs ata a 33 comisaria nun amplo despregamento represivo á espera de que pasen a "Control de detención" ou sexan "Formalizados" no Centro de Xustiza. Todo isto coa posibilidade de que sigan secuestradxs na comisaria, debido ás amplas atribucións que outorga a Lei antiterrorista permitindo mantelxs detidxs sen presentalxs por 10 días ante algún tribunal.

O Estado policial busca o seu particular modo de celebrar as "festas patrias", que non é mais que o seu propio aniversario, realizando operativos (anti)terroristas e gran movemento de forzas represivas, buscando manter a súa falsa sensación de seguridade e control..

Pola prensa sinálase que estarían vinculadxs a parte dos últimos atentados explosivos, en particular cos atentados do 11 de Agosto contra dúas comisarias, revindicados por C.I.V (conspiración internacional pola vinganza) e as recentes revindicacións dos atentados ao Metro dos Dominicios e ao Subcentro por parte de "Conspiración de Células de Lume - Chile".

A pesar das diferenzas que temos en como se levou a cabo e nas consecuencias do último atentado, o obxectivo e o dano a civís. Sen sequera coñecer ou saber quen son xs detidxs, sen sequera saber se asumen ou rexeitan a acusación policial. Non nos uniremos ao coro social que busca sepultar en décadas de prisión calquera que poña nos bancos da súa inquisición democrática, senón que chamamos á solidariedade insurrecta cando é o Estado con todo a súa aparataxen mediática, lexislativa e policial o que desata a cazaría.

Solidariedade con quen son golpeadxs polo Estado Policial!
!Abaixo a Lei Antiterrorista, Abaixo todas as leis!

2º) ¡Urxente! Actualización sobre as compas detidas polos últimos atentados (18/09/2014 as 15:30 horas)

Pasado o mediodía, e unha vez concluída a pútrida cerimonia relixiosa propia do 18 de Setembro, onde se deu cabida toda a casta de poderosos e represores correspondentes. A prensa e a policía decidiron "liberar" os nomes das compas detidas. Así finalmente as compas foron identificadas como:
* Nataly Casanova Muñoz (26 anos)
*Juan Flores Riquelme (22 anos)
*Guillermo Durán Méndez (25 anos)

As detidas foron trasladadas dende a 33 comisaria ao centro de Xustiza, para o seu control de detención. Á saída do cuartel policial. Todas camiñaron coa cabeza alta. Juan berrou a viva voz: Abaixo o Estado Policial!, mentres que Nataly sorría ironicamente ante a sarta de estupideces preguntadas polos xornalistas. Finalmente Guillermo camiñou calado, coa fronte en alto e ao ser ingresado ao auto policial realizou insultos coas mans á prensa.

Para as 16:30, quedou fixada a audiencia no 15º Xulgado de Garantía, onde se controlará a detención e verase se serán formalizadxs ou se, a terrorista fiscalía sur, solicita ampliación do prazo de detención.

Solidariedade ante as campañas do terror por parte da prensa, o Estado e a policía!

e 3º) Ultima actualización sobre as 3 compas acusadas dos últimos atentados explosivos. (18/09/2014 á tarde)

Finalmente a audiencia de control de detención se levou a cabo ás 16:00 Hrs, aproximadamente, cun amplo despregamento de seguridade foron presentadas ante o 15° Xulgado as compas Nataly, Juan e Guillermo.

A fiscalia buscando gañar tempo e continuar a súa estratexia de terror, decidiu solicitar a ampliación da detención antes sequera de ser formalizadas, utilizando as prórrogas e os beneficios da lei antiterrorista.

As compas foron defendidas por avogados de oficio, e terían negado a súa participación nos feitos. Durante estes 5 días, a fiscalía buscará cotexar examéns de ADN que lle foron tomados ás compas como tambén supostas trazas de explosivos en roupa e mans.

A audiencia da formalizacion de cargos contra as compas quedou fixada para o Martes 23 de Setembro 2014 ás 13:00 Hrs no Centro de Xustiza. É nesa etapa procesual da inquisición onde se mostrarán os seus antecedentes, e se lles acusará especificamente dalgúns cargos (xa que aínda hai confusión sobre que atentados se lles acusa e cal é a participación que a fiscalía lle atribúe a cada quen), tambén se fixarán as medidas preventivas (prisión preventiva, arresto domiciliario, etc) e tambén se definirá un prazo investigativo antes do xuízo.

Os compañeiros Juan e Guillermo foron trasladados ao centro de exterminio Santiago 1, en celas de illamento e individuais. Mentres que a compañeira Nataly foi levada ao centro de exterminio de San Miguel, baixo mesmas condicións de illamento.

Ante a arremetida represiva, as campañas de prensa e vocerías da fiscalía, a nosa solidariedade vai con xs detidxs e o seu ámbito. Que mentres se encontren secuestradxs, en illamento e en mans dos miserables de uniforme, a nosa solidariedade non poida esperar nin ser compracente.

SOLIDARIEDADE E ACCIÓN CON JUAN, GUILLERMO E NATALY!

Abaixo o Estado Policial e Carcerario!
Leer más...

[Ucraína] "Donbass Antifascista" - Blogue Anarquista en castelán recolle información sobre o conflicto

Resulta complejo saber que é o que se passa por esses lares, já nom só porque a informaçom dos "mass merdas" seja tergiversada ou manipulada (a isso estamos afeitas), senom porque a informaçom alternativa chega sesgada e díficil de interpretar desde a nossa lógica occidental. Por isso e na busca de informaçons, resulta moi interesante a existência deste blogue, onde estám à procura de recolher informaçons de primeira mam, tanto de brigadistas, como de individualidades e grupos anarquistas ucranianos e de antifascistas. Se bem resulta complicado entender que haxa anarquistas em ambos bandos, uns loitanco a carom de nazistas e outros a carom de pro-soviéticos, e outros sem tomar posiçonamento algum; ou mesmo chama a atençom de quem isto publica ler declaraçons dun comandante das milicias antifascistas (e que declara ser de "nacionalidade humana"), onde di: "Eu, como muita gente em Novorossiya, nom podo viver com a ideologia que Occidente nos está a impôr. Nom entendo o matrimónio entre pessoas do mesmo sexo ..."

Deste jeito e notanto o apontado, recomendo vivamente a vissita a este blogue "Donbass Antifascista" e colo de seguido a sua apresentaçom e um posterior editorial aclarando os seus posiçonamentos "ante as dúvidas, a desconfiança e las diferentes críticas recebidas":

Apresentaçom

Este bloge nasce da necessidade de reunir e transmitir toda a informaçom que nos chega de fontes fiáveis por parte dos sectores de base implicados na resistência no Donbass e os territórios ucranianos.

Desde um posicionamento contrário ao autoritarismo e ao imperialismo tanto ruso como angloeuropeio, somos conscientes da guerra de intereses dos diversos estados que utilizam o Donbass como taboleiro de jogo, arrassando com as vidas das pessoas e sufocando o que entendemos como umha incipiente guerra social, umha guerra de classes, empurrando o conflicto cara a guerra étnica e nacionalista.

Agradecemos qualquer coulaboraçom tanto no aporte de textos, com as traduçons (ou melhorando as presentes), difundindo...

Contacto: solidaridadanarquista(at)autistici.org

>

Aclarando posiçonamentos em Donbassantifascista.noblogs.org

¡Saude ás compas!

Ante as dúvidas, a desconfiança e as diferentes críticas recebidas:

Desde donbassantifascita.noblogs.org e solidaridadanarquista(at)autistici.org preténdese apoiar a luita antifascista e revolucionária social nos territórios ucranianos e a conca do Don nistos dificis momentos. Como revolucionária social se entende essa luita antifascista que além de se enfrontar ao avance do fascismo europeio, enfrónta-se ao sistema económico que o sostém: o capitalismo e defende, ou avança, cara a emancipaçom, a igualdade, a liberdade, a equidade e todos aquelos valores avançados de humanidade. Partindo da ética anarquista da editorial deste blogue e do projecto do que forma parte, se considera que esta emancipaçom deverá apontar á aboliçom do Estado e de qualquer forma que adquira a Dominaçom. Obviamente nom existe umha luita aberta de carácter anarquista em Ucrania (mais la de colectivos e individualidades), nem pretendemos que esta se amose para oferecer a nossa humilde solidariedade anarquista a modo de contrainformaçom (ou guerrilha informativa ante a guerra mediática). A luita de resistência dos povos ante o imperialismo dos diferentes estados (russo, chinês, angloamericano, saudi, europeio, ...); a luita de classes contra a ordem burguesa, a luita anticapitalista de base e popular, a luita pola autodeterminaçom, o federalismo e a descentralizaçom estatal, ... som luitas revolucionárias sociais, processos que avançam care esses valores. Enfrontado a elo o contrário: o totalitarismo, o nacionalismo, o fanatismo político, o control social e a repressom das liberdades civis, a superstiçom e dominaçom religiosa,...

O antifascismo deve posiçonarse contra tudo isto último. Um antifascismo «comunista» que apoia direitamente um régime corrupto e totalitário, que avala a duvidosas organizaçons estalinistas que marcham junto a nacionalistas, forças especiais russas, expolícias e antidisturbios «berkut» (assassinos torturadores) para apalear esquerdistas e liberais é tam nefasto como um antifascismo «anarquista» que combate cóvado com cóvado con nazis autónomos contra a polícia, inimigo comum, ou que um antifascismo «liberal» e contracultural que só quere volver á calma e defende o régime democrático pro-europeio e as suas falsas liberdades fronte ao régime pro-russo, ou mesmo que um anarquismo e umha esquerda de guetto e auto-referencial que observa sem se manchar as suas mans.

Ainda assim todo isto é até comprensível tendo em conta a confusom inicial, a inexperiência, a manipulaçom mediática e, por regra geral, o baixo nível cultural e inmadurez de, em geral, a meirande parte da sociedade da que formamos parte. Os ritmos e a dinámica da nossa própria luita local, no nosso nível, impede-nos apreciar a complejidade e perigo da situaçom global, o desenvolvimento dos aconteceres em níveis superiores. Agora já temos mais informaçom sobre a mesa (ou nisso estamos), e há que se posicionar. Há que ser honestxs e responsáveis.

Animamos a todxs aquelas compas a colabourar com a guerrilha informativa e a levar à práctica a solidariedade em forma nom só divulgativa. Formar umha verdadeira e efectiva rede de solidariedade antifascista internacional: gerar redes, laços, agrupaçons e quanto faga falha para apoiar a nossas irmás mais lá das nossas fronteiras e prepararnos, forjar alianças, conspirar e actuar na nossa realidade. O avance do fascismo é umha realidade inminente: baixo rostro democrático, baixo rostro anti-imperialista ou baixo rostro islamista. Só depende do lugar. Só muda a bandeira.
Agora mais que nunca é o momento de afirmar aquilo de «paz entre povos e guerra entre classes».

Colado e traduzido para Abordaxe x O Virginiano
Leer más...

[Grecia]: Ataque explosivo a sucursal do Banco do Pireo en Tesalónica en Solidariedade con Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis

Recollemos (e traducimos) este Comunicado de ContraInfo(es), aparecido orixinalmente no blogue grego Asirmatista:

Cando o inimigo parece ser forte utilizando todos os medios para esmagar calquera oposición, entón o ataque na súa contra, en contra dos seus símbolos e infraestruturas é o único camiño. Alá onde miremos distinguimos diferentes formas de Poder, dende o policía e o xuíz, ata a escola, o banco, a igrexa, o cárcere. Trátase de institucións dun sistema podre que nos fan recordar a diario que non somos libres. O seu valor verdadeiro mostrarase coa súa destrución e a súa beleza revelarase a través das súas cinzas e ruínas. No aquí e o agora non caben máis concesións, que tome o seu lugar a determinación e a loita permanente.

Na guerra non declarada que se está a levar a cabo, cando non se fai uso directo das armas é cando se empregan outros medios para golpear a mente e a alma de cada revolucionarix irredutible. As novas prisións de máxima seguridade teñen exactamente este obxectivo, a súa aniquilación. Á súa vez, os fiscais e os xuíces impoñen vengativamente condenas de longa duración. Este papel confirmouno a fiscal Olga Smyrli no xuízo polo atraco ao banco ATE (actualmente Banco do Pireo) na localidade de Pyrgetos, preto de Larisa, regalando xenerosamente 16 anos de encerro a Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis, sendo a súa identidade política a única proba (1).

Participasen ou non os dous compas no atraco, nós estamos con eles e dedicámoslles o ataque á sucursal do Banco do Pireo, que se levou a cabo a madrugada do mércores, 10 de setembro de 2014, na zona de Sykies, en Tesalónica. Esta acción é unha pequena mostra de solidariedade e un sinal de que todo continúa...

Que cada quen loite ao seu xeito, coa dinámica e os medios que posúa, ata o final, ata a liberación total.

Forza a Nikos Maziotis e Pola Roupa.

Un puño levantado para todxs xs revolucionarixs.

...................

1) Nota de Abordaxe:- Recollemos (traducido ao galego) de "Publicación Refractario" a información sobre o xuízo e condena a Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis:

A finais de Abril do 2013 foron detidos no barrio de Nea Filadelfia pola policía antiterrorista 4 anarquistas: Dalios Argyris, Harisis Fivos, Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis (ver noticia en Abordaxe). A cazaría represiva, non é máis que a continuación das detencións en Febreiro do 2014 de 4 compañeiros anarquistas acusados do dobre asalto na localidade de Velvedo: Giannis Mihailidis, Dimitros Politis, Nikos Romanos e Andreas Bourzoukos (ver en Abordaxe),

A acusación contra Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis centrouse na suposta participación dun asalto na localidade de Filota e doutro asalto bancario en Pyrgeto, debido a que a causa se cruza coa levada adiante polo xuíz instrutor Nikopoulos quen leva os procesos contra a CCF, engádenselle cargos de pertenza a organización terrorista.

Baseados en absurdos xurídicos e forzosas comparacións de probas de ADN, involúcranlles nos asaltos bancarios e en "casas de seguridade" dos compañeiros das CCF.

Finalmente o 17 de Xullo do 2014, no tribunal de xustiza no interior do cárcere de Koridallos, o Poder condénaos a cada un por:

-10 anos de prisión por roubo a man armada
- 6 anos por participar nunha "organización terrorista" ( suposta participación na Conspiración de Células do Lume)
- 5 anos por roubar un coche
- 2 anos por posesión de armas

Finalmente, e a xeito de resolver calquera debate sobre a posibilidade dalgún atenuante aos acusados, o fiscal sinalo a súa "xustificación" para a acusación de pertenza ás CCF, o perseguidor sinalou que: "Non se pode ignorar o feito de que os acusados están relacionados co movemento anti-autoritario e anarquista".

Os compañeiros das CCF negaron absolutamente a participación de Grigoris e Yannis na organización de guerrilla urbana.

As diferenzas con Yannis no interior da prisión deran paso a unha "insólita" malleira (ver aquí o escrito doutros prisioneiros anarquista informando da malleira) por parte dos prisioneiros das CCF contra el (ver comunicado das CCF), en resposta ás súas declaracións nun seu escrito que saira á luz nos medios alternativos (ver acá).
Leer más...

Reflexións dun antifascista sobre o conflito ucraíno

Recollemos e traducimos do IndyBarna, este artigo asinda por "Antifascista preocupado":

Antes que nada, creo que debo deixar claro que escribo estas liñas dende o máis profundo respecto aos compañeiros que tanto fixeron para ser consecuentes cos seus ideais. Non obstante, creo que a crítica é sumamente necesaria; as reflexións aquí vertidas pretenden ser unha crítica construtiva e fomentar un debate que creo moi necesario.

O presente conflito no leste de Ucraína demostrou claramente a escasa preparación e a pouca capacidade analítica do movemento antifascista no estado español. Sorpréndeme e preocupa enormemente que o tratamento do conflito por parte da esquerda revolucionaria: ou ben o tema non se aborda, ou ben se acepta de forma acrítica a dicotomía establecida entre un bando "nazi-fascista" pro-ucraíno e outro bando "antifascista" pro-ruso.

A charla do pasado venres na Kasa de la Muntanya volve caer no mesmo patrón. Os compañeiros que estiveron presentes en Lugansk merecen todo o meu respecto, pero baixo o meu parecer o seu discurso e o seu posicionamento respecto ao conflito ucraíno é terriblemente simplista, por non dicir perigosamente naïf.

A poboación civil dos oblasts de Donetsk e Lugansk está a sufrir nas súas carnes a violencia dunha guerra civil, os bombardeos de aviación e de artillaría. Negar tal evidencia sería de estúpidos cegados ou de fanáticos atlantistas, e negarlles a solidariedade e a axuda humanitaria, tamén como o sería facelo co pobo afgán, iraquí, curdo ou palestino.

Falar dos rebeldes como "antifascistas"... iso xa é fariña doutro costal.

Non vexo en absoluto problema na loita armada e en financiala. Pero hai que ser moi, MOI selectivo e coñecer a fondo onde se está a poñer o diñeiro e a quen se está a apoiar. E decátome que no conflito ucraíno non se sabe a quen se está a apoiar, moral e economicamente. O cualificativo de antifascista non vén soamente por enfrontarse a tiros cuns tolos coa esvástica; antifascista é aquel que loita contra toda ideoloxía que se fomenta no odio ao estraño e a imposición totalitaria dunhas ideas, que considera a eliminación física do rival como único camiño. Por suposto, os neonazis de Svoboda e Praviy Sektor cumpren estes requisitos. Pero o razoamento que debería seguir o movemento antifascista para apoiar os milicianos de Novorussia debería ser o oposto: son estes insurxentes "antifascistas" a antítesi dos neonazis ucraínos? Aquí as cousas empezan a complicarse.

Colectivos antifascistas e autónomos rusos, bielorrusos e ucraínos mostraron o seu rexeitamento a apoiar as milicias insurxentes. Compañeiros polacos e alemáns con contacto frecuente con estes grupos tamén manteñen as súas reservas. E aquí, en vez de tomalo como un signo de advertencia ou polo menos como algo que nos dea que pensar, tragamos a propaganda vertida por Russia Today e grupos de Facebook de dubidosa procedencia e acusámolos de "falsos antifascistas" ou mesmo de "colaboracionistas". Ler ou oír antifascistas de aquí que defenden que UTA-Kyiv (un de cuxos militantes foi asasinado polos neonazis de Praviy Sektor) están a soldo da CIA non é triste: é patético e prepotente.

Cabe preguntarse porque estes grupos rexeitan as milicias: están a loitar contra neonazis e decláranse antifascistas, non? Creo que neste aspecto foi especialmente notorio o comentario dun dos compañeiros relatores: en resposta á pregunta sobre a presenza de catro voluntarios franceses de extrema dereita no bando insurxente, a súa resposta foi ensinar a foto do concello de Lugansk coa bandeira da Unión Soviética e comentar: "quen ten que dar explicacións é o nazi, non eu" (parafraseando, non cito textualmente). Non é unha carga directa contra el, en absoluto, pero tomo este momento como exemplo dun feito que se veu repetindo con frecuencia ao falar con numerosos compañeiros e compañeiras e que demostra o pouco coñecemento que temos da realidade post-soviética dende o campo antifascista. A nostalxia soviética non ten por que significar necesariamente unha conciencia de clase, revolucionaria e/ou antifascista. Para nada.

As milicias teñen entre 3000 e 4000 voluntarios rusos (recoñecido polos propios comandantes milicianos). O movemento antifascista ruso non ten a capacidade de mobilización de tal número de voluntarios. Pero a extrema dereita si. É notorio que Aleksandr Dugin, principal ideólogo do novo fascismo ruso dea todo o seu apoio a Novorussia, así como unha maioría considerable da extrema dereita rusa. Os discursos dos comandantes insurxentes considerados como máis "revolucionarios" son tamén preocupantes, coas súas mencións á raza eslava, a súa vinganza, o seu discurso identitario e o seu homofóbia. Tamén preocupante é a presenza de entre 100 e 200 voluntarios serbios provenientes da extrema dereita chetnik, e do apoio de grupos como a Falanxe polaca ou o partido neonazi húngaro Jobbik á causa dos insurxentes. Todo isto debería activar nosa alarmas. Pero parece que non lle facemos nin caso. Cremos no mito romántico de que os "antifascistas" do Donbass varrerán coa escoura fascista dentro das súas filas.

Pero o romanticismo en política fai moito dano. E a ignorancia benintencionada, máis. Ucraína no ano 2014 non é España no ano 1936, pero algo que me parecía tan obvio creo que non o é tanto. Coidado de caer en maximalismos ideolóxicos e establecer comparacións arriscadas ou fóra de lugar. A situación en Ucraína é demasiado complexa e require dunha análise profunda. A extrema dereita tomou posicións fortes nun e outro bando. Non nos deixemos enganar: agora mesmo o neofascismo europeo está en plena evolución e mutación de discursos. Seria moi triste que, con toda a boa fe do mundo, caésemos no risco de dar apoio aos nosos futuros verdugos.

PS: Sei que o ton pode ferir sensibilidades e por iso pido desculpas de antemán a calquera que se sinta atacado. Non se trata para nada de algo persoal contra ninguén nin contra colectivos en concreto. Non obstante, síntome impulsado a trasladar as reflexións e debates internos que levo tendo un tempo a todos os colectivos antifascistas.
Leer más...

Prisões em massa de “anarquistas” e “ativistas radicais de esquerda” no Egito

Enviado ao noso correo pola agência de notícias anarquistas-ana

De Asranarshim (asranarshism.com)

Caros Amigos e Amigas,

Desde o último contato que tivemos com os anarquistas egípcios, sabemos que estão em uma situação emergencial.

O regime militar fascista de Al Sisi / Mubarak está perseguindo mais agressivamente para prender todas as anarquistas e outras ativistas radicais de esquerda.

De acordo com o jornal fascista do governo, mais de 41.000 pessoas foram presas. Entre elas estão: “Alaa Abdel Alfatah”, blogueiro muito conhecido, e “Mahienour El-Massry“, uma grande ativista do direito das mulheres e trabalhadoras, que é também advogada progressista e luta contra a sociedade de classes.

Estes grandes números de prisões ocorreram em menos de um ano! Foi entre julho de 2013 e maio de 2014.

O regime militar repressor continua a prender todas as anarquistas e quaisquer outras ativistas radicais de esquerda que estavam envolvidas na organização de qualquer espécie de manifestações ou ações contra o regime fascista/militar, que é apoiado pela CIA-Sionismo e outros poderes sanguinários do ocidente.

A intensidade dos últimos dias fez pesar tanta pressão na vida de nossas queridas camaradas, que o restante foi obrigado a viver se escondendo e na clandestinidade.

Nós, anarquistas do oriente-médio, estamos pedindo qualquer tipo de apoio e solidariedade, mesmo que seja apenas a difusão destas notícias.

Abaixo a ordem militar de Al Sisi / Mubarak.

Pela abolição das forças reacionárias, de todas as organizações religiosas e autoridades religiosas!

Destrua todos os poderes dos belicistas, incluindo CIA/EUA, Sionismo, poderes ocidentais, Rússia e China!

Por um Egito Livre, por um oriente-médio livre, por um mundo livre.

Anarchist Network (Rede Anarquista)

Tradução > Malobeo

agência de notícias anarquistas-ana



Leer más...

Tres detidos polo bombazo no metro de chile reivindicado pola "Conspiración de Celulas do Lume (Chi)"

A prensa comercial chilena informa da detención de tres persoas en relación co estoupido dunha bomba caseira que deixou catorce transeuntes feridos nun restaurante de comida rápida do metro de Santiago de Chile. Unha destas persoas sería supostamente o autor material dos feitos, ao que a policía vincularía tamén con al menos outros dous atentados sen vítimas.

Un comunicado aparecido onte en es.contrainfo.espiv.net (-AQUÍ), reivindicou esa acción no nome "dunha fracción de Conspiración de Células do Lume", así como outra bomba máis detonada no metro no 23 de xullo. Aseguran no mesmo que foi avisada a policía por medio dunha chamada teléfónica.

Antes de colgar o comunicado (traducido ó galego), solo quero reiterar, como xa dixen nesta outra entrada deste blog (-AQUÍ), que considero unha auténtica chapuza estes feitos, que só poden perxudicar a causa do anarquismo combativo alonxando del calqueira posible simpatía popular. Avisando unicamente a policía da colocación dunha bomba situada nun lugar público e cheo de xente deixas nas mans do teu inimigo a posibilidade de facer de ti un monstruo. Deste xeito o poder pode escoller entre salvar unhas poucas vidas que nada lle importan ou afondar no sentimento de histería popular contra os seus adversarios.

Non pretendo erixirme en xuiz de ninguén, pero se non facemos unha reflexión colectiva sobre certos aspectos éticos e tácticos cruciais no desenvolvemento da loita social, deixarémoslle o campo abonado ao noso inimigo e correremos o risco de tropezar mil veces cos mesmos erros. Con todo, sempre é de agradecer que a intención non fose a de causar feridos, pese a que os medios non fosen os máis axeitados e comportasen tan desastroso e lamentable resultado.

Vaia por diante o meu apoio e a miña completa solidariedade cxs compañeirxs vítimas da represión estatal así como o meu convencemento da criminal responsabilidade da policía neste desagradable asunto.

Nova redactada por C.R., único responsable da opinión vertida nela.

Aquí deixamos a traducción do comunicado:



Santiago, Chile: Reivindicación dos bombazos na estación Los Dominicos e o subcentro de Escola Militar

"a vida é tan aburrida que non temos que facer outra cousa que gastar o noso soldo na última faldra ou camisa. Irmáns e irmás, cales son os vosos desexos reais? Estar sentado nun bar, a mirada distante e baleira, aburrido, bebendo un insípido café? Ou quizais voalo e pegarlle lume? (angry brigade).

A nosa fracción da conspiración das células do lume (CCF) decidiu atacar o día 23 de xullo a estación os dominicanos do metro de Santiago. O feito causo gran balbordo político e mediático. Os burócratas e medios coordinaron os seus discursos para dicir que o ataque estaba dirixido aos pasaxeiros que a esa hora transitaban, e por isto invocouse a utilización da lei antiterrorista. Esta acción foi planificada, tomando en conta os minutos en que non houbese pasaxeiros, calculamos o momento en que o metro rematase o seu percorrido e que o carro estivera gardado. O chofer moveu o bolso co artefacto cara a outro vagón do carro, baixo un asento, como no outro lugar no que estaba instalado inicialmente, esta situación a ocultaron os medios e axentes do goberno. O anterior interpretámolo como un aproveitamento do individuo ao pensar que quizais podería encontrar algún obxecto de valor dentro do bolso, pero topouse coa nosa sorpresa que resulto como se esperaba.

Como sempre calquera acción tendiente a atacar vai ser axuizada e castigada polo poder económico dos empresarios ou membros da burguesía, polos poderes do estado coas súas leis, xuíces, políticos e policías. A principal función do estado é a protección dos intereses dos ricos e poderosos, dos acomodados ou beneficiados deste sistema de explotación e dominación. O metro día a día transporta as persoas, conseguindo millonarios beneficios a diario. Transpórtannos pola cidade que nos consume a enerxía no seu modo de vida, onde a explotación do traballo alleo marca a pauta. Atacamos directa e simbolicamente estruturas do poder no seu terreo, nos condes. A normalidade con que funciona a cidade foi o obxectivo e seguirao sendo.

Por isto mesmo o día 8 de setembro decidimos atacar o subcentro de escola militar. Un centro comercial da burguesía, situado nas condes, onde empresarios fan das súas para acomodarse e comercializar as súas mercadorías que atrapan ás persoas na estupidización do espectáculo e a aparencia. A sociedade que camiña nesta dirección é a que atacamos. A sociedade da dominación que invade todas as expresións da vida. Saiban que demos aviso ao 133 a máis de 10 minutos antes da detonación, esperando que a policía reaccionase evacuando o lugar, pero fixeron caso omiso a esta información detonando o artefacto e causando varios ferido, os cales lamentamos, deixamos en claro que o noso obxectivo non eran os consumidores e/ou traballadores, senón as estruturas, propiedades e esbirros do poder. A súa incompetencia e inoperancia contribuiu ao dano causado ás persoas lesionadas. Os grandes asasinos e terroristas sempre foron os aparatos represivos do estado.

Irmandámonos con todos os compañeiros que en todo o mundo se enfrontan a esta realidade de dominación, que ocupan todos os medios a man para atacar ao poder.

Enviamos un saúdo a todos os compañeiros que cumpren condenas nos cárceres do mundo. Marcelo Villarroel, Freddy Fuentevilla, Carlos Gutiérrez, Juan Aliste Vega, Hans Niemeyer, Tamara Sol Farías, Mónica Caballero, Francisco del Solar, Marco Camenisch, Gabriel Pombo dá Silva, Alfredo Cospito, Nicola Gai, a todos os irmáns da CCF arredor do mundo, Polydoros Giorgos, Hatzimihelakis Haris, Tsakalos Christos, Tsakalos Gerasimos, Argyrou Panagiotis, Nikolopoulos Michalis, Nikolopoulos Giorgos, Ekonomidou Olga, Bolano Damianos, Mavropoulos Theofilos. A todos os que cumpren condena por enfrontarse na práctica a toda dominación. Recordamos a todos os caídos na guerra social, a Mauricio Morais, Sebastián Overluij, a todxs os que se atreveron a actuar... ninguén está esquecido.

Facemos un chamado a todos xs insurrectxs a pasar á ofensiva, a atacar ao poder en todas as súas formas de dominación

Conspiración das Células do Lume (Chi)


Seguindo coa recopilacións de opinións sobre estes feitos que iniciamos en entradas pasadas, deixamos un enlace a http://www.hommodolars.org/web/ onde podedes atopar outra reflexión sobre os feitos (previa a aparición do comunicado) -AQUÍ
Leer más...