Entrevista de Sermos a Xosé Luis Santos, pai de Antom

Reproducimos esta moi aclaratoria entrevista de Xesús Manuel Piñeiro a Xosé Lois, para axudar a difundila:

“Non foi un xuízo xusto”, opina o pai de Antom Santos, Xosé Luís, “por iso se presentou recurso pedindo a súa nulidade, pois para nós é unha evidencia que se vulnerou o dereito a defensa ”.

“Levan a alguén e durante días non sabes nada, non sabes nin sequera onde está. E ese alguén é o teu fillo”. Xosé Luís Santos Cabanas fala desde a súa casa en Teo, perto de Compostela. Unha casa que desde decembro de 2011 ten como punto de referencia Aranxuez, a 650 km, onde está a prisión na que o seu fillo Antom permanece preso vai para case tres anos. “En certa forma, nós tamén estamos presos alí”, recoñece, como sabendo que aos e ás familiares das persoas presas non é de aplicación aquela frase de Joseba Sarrionaindia: “As prisións constrúense para que os que non están dentro pensen que están fóra”.

O 3 de decembro de 2011 Antom era detido en Lugo, acusado de pertenza a Resistencia Galega. Aplicáronlle a Lei Anti-terrorista e desde entón e até agora, vai camiño dos 3 anos, xa só puido velo en prisión, e en moitas das visitas só a través dun cristal. Como afronta unha nai ou pai unha realidade así?

A detención en si xa é un golpe moi, moi duro. Que lle apliquen a lei anti-terrorista, que pases días sen saber nada del... van engadindo máis momentos duros: Levan a alguén e durante días non sabes onde está. E ese alguén é teu fillo. A el detivérono un 3 de decembro. Ao día seguinte, o 4, chamounos un amigo para dicirnos que detiveran a Antom. Podes imaxinarte como se recibe unha nova así... e non tiñamos información de nada. O día 7 os pais de María (detida a canda el) dinnos que está na prisión de Soto del Real. Iso foi catro días despois de que o detivesen en Lugo! Estivemos catro días sen saber nada del. O 8 de decembro puidemos falar con el por teléfono. 45 segundos, nin un máis, non llo permitiron. O día 9 fomos a Aranxuez, onde estaba preso. Informámonos de que unha persoa que é encarcerada ten dereito a ver os seus familiares directos a fin de semana seguinte. Chegados alí, os funcionarios negábanse a deixárnolo ver. Insistimos en que tiñamos dereito e entón parece que aceptaban, levándonos a un locutorio, mais o locutorio estaba baleiro, Antom non estaba alí, tíñano incomunicado... Eses feitos denunciámolos perante o Xulgado de Compostela.

Foi pasadas dúas semanas do día da detención cando puidemos velo por primeira vez, con cristal polo medio. Mais tamén para iso tivemos que aguantar: Após percorrer outra vez 650 km para chegar até alí, un funcionario chegou a nos dicir que para poder velo tiñamos que ter autorización del desde dentro. Iso era imposíbel porque durante esas 2 semanas non tivemos ningunha posibilidade de falar con el, non nos deixaban. Atópaste nunha situación surrealista. Por moito que argumentes ante eles é como falar cunha parede. Dicíamoslle que eramos os pais e el limitábase a respostar: “Serán los padres, pero yo no sé si él quiere verlos”.

Consideras logo que a política penitenciaria tamén pune os familiares das persoas presas?

A persoa presa pásao mal. Tamén os que estamos fóra en certa maneira estamos presos. Ves que a política penitenciaria está chea de trabas, de cambadelas... para ir desgastando, minando, punindo... Un exemplo é o das chamadas telefónicas. Antom ten dereito a facer 8 de 5 minutos cada unha. Chamadas a realizar a unha serie de teléfonos previamente autorizados. Para que che autoricen tes que mandar o nº cos teus dados e unha factura que confirme que ese teléfono é teu. Pois ben, nós non tiñamos facturas en papel porque había tempo que nolas remitían por mail. Imprimímolas mais a Prisións non lles valía porque non era un orixinal. Recordo que pasaron máis de dos dous meses até que lle autorizaron a chamarnos.

O das visitas é outro mundo. Tes que pasar por un arco detector de metais que sempre lles pita ás mulleres, rexístranas a case todas. Vanche levando de tramo en tramo do cárcere, pechando ás túas costas unha reixa antes de abrir a de diante. Antom ten dereito durante o mes a un ‘vis a vis’ (cara a cara) íntimo e a outro familiar, que cae sempre en días de semana, co que iso implica porque obriga a facer mil malabares a nivel laboral. Nós pedimos con certificados que, por motivos laborais, puidésemos visitalo en fins de semana. Dixéronnos que si, mais que entón sería unha vez cada tres meses no canto dunha cada mes. Decidimos visitalo pola semana, claro, solucionando como puidemos os problemas nos nosos respectivos traballos.

Consideras que existe unha lexislación especial para aplicar a pres@s como @s condenad@s ou acusad@s de pertenza a Resistencia Galega?

Polo que é a miña experiencia propia, todas as familias de presos, independentemente da súa condición ou motivo da detención, sofren dalgún ou outro xeito unha política penitenciaria de gran crueldade que pode ser cualificada de ‘surrealista’. Podería poñerche un bo quiñón de anécdotas de despropósitos nas relacións dos familiares coa cadea dos que fomos testemuña. Mais no caso de Antom e os outros presos independentistas está a aplicación da dispersión e que son xa de entrada catalogados FIES (Ficheros de Internos de Especial Seguimiento) con todo o que iso supón.

Hai normas e medidas para complicar as cousas que semellan máis simples. Por exemplo, os paquetes que podes enviarlle. Apenas poden ir libros e roupa, mais aínda así tamén é unha odisea entregarllos. Cando detiveron a Antom un amigo que foi preso político baixo o franquismo deume unha serie de consellos... e non valían para agora porque na actualidade é máis duro! Eles, daquela, podían recibir paquetes de comida da casa, por exemplo. Agora non, o preso só pode mercar no economato da prisión cuns vales (previo ingreso desde fóra da prisión de diñeiro para ese preso)... Ademais, un paquete para un preso só o pode levar ao cárcere unha persoa autorizada. E na prisión de Aranxuez cando imos ao ‘vis a vis’ con Antom non nos autorizan a pasar o paquete aproveitando a visita. O paquete só pode entrar os días que a cadea determina, que non teñen por que coincidir coa visita dalgún familiar ou dalgún amigo, e no noso caso estamos a falar desa distancia de 650 quilómetros que hai que percorrer.

Hai familiares que denuncian que non hai máis lóxica tras algúns trámites penitenciarios que a de procurar desesperar as persoas

Desesperan, a verdade. Agora vén o inverno. En Aranxuez as temperaturas son baixo cero. Queremos facerlle chegar un paquete con roupa de abrigo e vai ser unha odisea. Tardamos máis de 2 meses en poderlle pasar unhas zapatillas de deporte, porque el practica atletismo e adestra tamén en prisión. As que tiña estaban desfeitas...

Asistiu ao xuízo na Audiencia Nacional e mesmo escribiu despois un artigo (‘Castelao na Audiencia Nacional española’) na que cualificaba o que alí viu como todo un esperpento...

Eu era a primeira vez que asistía a un xuízo, nunca estivera nun. E a imaxe que levei foi dun puro esperpento. Eu consideraba que nunha institución como a Audiencia Nacional o mínimo que se lle esixía aos xuíces era estar espertos. Mais houbo un maxistrado que estivo durmindo todo o tempo. Non dabamos crédito. O presidente daquel Tribunal colocaba o micro de tal maneira que ninguén entendía o que dicía. Só se lle ouviu ben cando ordenou expulsar os peritos da defensa (Carlos Taibo e Bernardo Máiz). Eles, que tanto din da importancia das formas e que tanto din coidar todo ese boato...e cando falaba a defensa pechaban os ollos, que pasaban a abrir na quenda da acusación. Lembro que os que estabamos no público tivemos cara de abraio os catro días do xuízo.

E no que respecta ás acusacións feitas contra Antom Santos...

Eu non vin que alí se presentase nin unha soa proba clara e contundente que validase as acusacións contra Antom e os seus compañeiros. O único que presenciei foi como o que levaba meses lendo na prensa procedente de ‘fontes policiais’ volvía dicirse alí unha e outra e outra vez.

Mais finalmente condenóuselle por pertenza a RG

Eu creo que RG está a ser empregada como unha escusa para mantelos presos e tamén para intentar introducir medo noutros sectores. Estamos a derivar a escenarios moi perigosos nos que a min poderíanme deter simplemente polo que digo nesta entrevista e a ti por publicala.

O Tribunal Supremo rebaixou a sentenza condenatoria da Audiencia Nacional a Antom, de dez anos de prisión a 7 anos e 9 meses grazas un recurso da defensa, recurso que manteñen perante o Tribunal Constitucional

Presentouse un recurso pedindo a nulidade do xuízo por entender que non se respectara o dereito á defensa. Ese recurso está agora no Tribunal Constitucional, como paso previo necesario para poder ir a Estrasburgo. O certo é que non temos moita confianza no TC, sinceramente non cremos nin que sexa admitido a trámite. O TC estase vendo que se caracteriza polas súas sentenzas sempre a favor dos poderes establecidos, está moi situado á beira desa dereita cerrada que goberna o Estado Español. E mentres se segue todo este procedemento eles teñen que seguir en prisión, mentres o tempo segue correndo.

O pleno do Concello onde vivides e de onde é Antom, Teo, aprobou unha moción na que denunciaba a dispersión á que se sometía ao voso fillo e pedía a fin das ‘políticas de excepción’.

É importante que o goberno do concello onde vivimos sexa consciente do que se ten que pasar como consecuencia de ter un fillo na cadea, do que significa para as familias e para os amigos o afastamento dun familiar, de que en cerca de tres anos levemos máis de 25.000 quilómetros percorridos, e xa non somos uns nenos, os anos pesan. Agradecemos e valoramos ese paso. Tamén polo que supón de rachar con ese disco raiado que durante meses sofremos na prensa e tamén durante o xuízo e que parecía gravado pola mesma persoa, presentando a Antom como algo que sabemos que non é. El estaba implicado en movementos e proxectos nos que loitaba por unhas ideas e por uns obxectivos. Salvando as evidentes distancias, non o vexo moi diferente do que está a facer a ANC en Catalunya, que traballa a prol da conciencia nacional do seu país.

Asistín no seu día ao pleno e non entendín a insensibilidade da representante do PSOE e do PP, e a do concelleiro independente. Falaban "polo libro" dunha situación que non coñecen. Non lles desexo a ningún deles que pasen por un trago semellante ao que nos tocou a nós. Se cadra é mellor para eles persoalmente que sigan sen saber nada da política penitenciaria española, e digo persoalmente, pois no político estas actitudes de insensibilidade, de mirar para outro lado e de descoñecemento da realidade pola que estamos a pasar uns veciños do concello .... no político meréceme outra consideración.

@s familiares d@s independentistas presos mantendes contacto ou relación? Ter un familiar directo na cadea fai que se estabeleza algún tipo de relación especial con outras persoas na mesma situación, non é?

Mantémonos en contacto, mais de xeito informal. Cos pais de María Osorio ( a compañeira de Antom) hai máis relación, xa desde que ambos os dous foron detidos en decembro de 2011. Tamén temos contacto con familiares de Eduardo, de Teto, de Carlos Calvo, coa xente de ‘Senlheiro’ (Hadrián Mosquera). Non hai unha relación estábel mais sabemos onde estamos. Todos viaxamos no mesmo tren, por dicilo dalgún xeito: Sofremos nos nosos lombos os kilómetros até as prisións, as mesmas dificultades e preocupacións, as mesmas relacións difíciles co sistema carcelario...

Podes visitar a Antom unha vez ao mes. Como o notas após 33 meses en prisión?

A última vez que o vin foi en agosto e xa non volverei a poder velo até o ‘vis a vis’ do 17 de setembro. El resiste dunha maneira abraiante, algo que eu, sinceramente, non sería quen. Aguanta o temporal, sabe abrigarse. É unha persoa que organiza moi ben o tempo: investiga, escribe, le moito... mesmo recuperou unha afección que deixara na adolescencia como é o debuxo. Fai deporte, atletismo, cuns adestramentos duros. E mantén unha relación correcta co resto dos presos, civilizada sabendo o difícil que é aquilo. El está en rexime de FIES o que supón, entre moitas outras cousas, que lle interveñen todas as conversas orais, escritas, telefónicas... É algo ao que non acabo de afacerme. Que a carta que lle escribo a meu fillo vai ser lida por unha terceira persoa, un funcionario.

Hai unha especie de ‘mandamento’ non escrito que asegura que o que a familia dun preso non poden permitirse nunca é o ‘pecado’ de se vir abaixo...

A situación é dura mais Antom resiste ben. Aínda que el alí dentro pase por momentos difíciles nunca nolos vai contar para non nos preocupar. E igualmente ao revés. Temos algo máis dunha hora cada mes para estar xuntos, cun cristal polo medio, cando a visita non é das chamadas "vis a vis"; polo que hai que aproveitar o tempo para cousas importantes e non para deprimirnos. Hai que sacar forzas de onde sexa, mesmo perante os funcionarios de prisións para non caer no seu xogo e manternos no noso sitio. Tentamos manternos enteiros, dignos e conscientes dentro dunha situación excepcional. Non é doado. Mais non pode ser doutro xeito.
Leer más...

[Audio] Tokata y Fuga 9-VIII-2014. Entrevista a Suso Cela Seoane

Colamos esta entrevista que os compas do programa de radio "Tokata y Fuga" fixeron a Suso ex preso do PCE(r) con máis de 27 anos de cárcere ás súas costas. Na entrevista falan do procesamento da súa nai, Pepita Seoane, pola audiencia nacional; da longa resistencia fronte ao Estado, pola superviencia e a dignidade dos membros do colectivo de presos políticos PCE(r)-GRAPO; da necesidade e posibilidades dunha luita social anticarceraria, etc.

Podedes escutalo acá mesmo:


Leer más...

[Reino Unido] Entrevista Stuart Christie, o jovem anarquista britânico de 18 anos que quigera assassinar Franco

Em 1964 um jovem anarquista, Stuart Christie, foi preso em Madrid por participar dum plano para assassinar o general Francisco Franco e por fim a quase três décadas de regime militar. Meio século depois Christie relatou a Mike Lanchin, do programa Witness, "Testemunhos", da BBC, por quê acabou participando no complô que mudou sua vida. Aclarar que Christie declara que "ainda sou anarquista"(informaçom facilitada pela ANA):

Stuart Christie, de 18 anos, chegara à capital espanhola com umha mochila cheia de explosivos, procedente de London. Digeram-lhe que devia ir às oficinas da American Express para receber instruçons.

"Cheguei em Madri, fui tomar um café na “Puerta del Sol”, e logo caminhei para as oficinas da American Express. Quando entrei vi ao menos quatro ou cinco homens com óculos escuros e lembro que pensei que devia ter cuidado", recorda Christie.

"Fui à oficina e apresentei meu passaporte à moça no balcom e quando ia pegar o documento, foi detida pelos seus superiores que interceptaram a carta com instruçons. Nesse momento soube que caera numha trampa".

Christie saiu à rua e tentou fugir. "De repente eu me vi contra umha parede e algemado. Disse: 'sou um cidadám britânico, sou turista', mas eles responderam 'és um terrorista e virá conosco'. A boca secou, toda a saliva desapareceu e me senti com um papagaio em umha jaula”.

"Tínhamos entre 16 e 22 anos"

Como Christie havia chegado a participar no plano?

Meses antes, em London, o jovem entrara em contacto com membros dum grupo clandestino de anarquistas, formado por exilados espanhois que se opunham implacavelmente a Franco.

"Havia muita camaradagem no grupo. Discutíamos sobre política, bebíamos, cantávamos, como se pode esperar de jovens. Todos tínhamos entre 16 e 22 anos".

Os exilados seguiam ávidamente os eventos no território espanhol, onde o regime respondia com crescente repressom a seus opositores.

"Me pediram que fosse à casa dum dos membros do grupo. Ali fomos a um quarto na parte traseira da casa e me disseram: 'algo sucede, estarias disposto a viajar no final do mês?'".

"Nom perguntei que devia fazer especificamente, mas sabia que seria algum trabalho de mensageiro. Supus que se trataria de armas ou explosivos. Me senti entusiasmado de passar à acçom finalmente, em lugar de simplesmente esperar".

Christie disse a seus amigos que ia trabalhar em vinhas no sul da França durante o verão e viajou de London a Paris. Ali um contato lhe deu vários pacotes com explosivos e afirmou que devia entregá-los a um indivíduo na Espanha.

"Me disse que quando encontrasse o contacto na Espanha devia usar um lenço como se tivesse umha atadura na mão. Alguém se aproximaria para dizer-me 'como está, dói?".

"Eu deveria dizer 'não dói'. E se me falassem deveria responder 'sou alemám', entregar os pacotes e regressar à França".

"Banhado em suor"

Antes de chegar a Espanha Christie decidiu tirar os explosivos de sua mochila e escondê-los. Prendeu-os em seu corpo com fita adesiva e em pleno verão colocou por cima um suéter grosso de lã que lhe tecira sua avó.

"Estava banhado em suor e além disso o carro parou várias vezes, por isso tive que descer e empurrá-lo. Com o suor a fita adesiva afrouxou e eu sentia como os explosivos me deslizavam. Havia agentes de trânsito na rua e temi que o pacote acabasse nos pés de um polícia e me descobrissem".

Nom foram os explosivos os que delataram Christie. A polícia secreta de Franco se infiltrara nos grupos de exilados em Paris e London e sabiam do complô.

"Após me prenderem, levaram o carro para a sede do organismo de segurança. Começaram a interrogar-me e nom encontraram nada ao princípio, mas quando inspecionaram meu saco de dormir viram os explosivos. Sabiam exactamente o quê buscavam e ademais já tinham a carta com instruçons em seu poder".

"Ainda sou anarquista"

Christie foi declarado culpado de terrorismo e condenado a 20 anos de prisom, mas foi liberado após três anos e meio, em setembro de 1967.

Vive no sul da Inglaterra, onde tem umha imprensa e ainda participa em política.

Quê sente 50 anos depois?

"Ainda sou um anarquista e nom vejo como isto possa mudar no futuro. No mais, o tempo que passei na prisom fortaleceram e consolidaram minhas ideias".

"Minha avó me disse, nom podes ir pela vida sendo um espectador, deves ser responsável por tuas acçons. Esse sentido de responsabilidade foi o que me levou a envolver-me na resistência antifranquista".

"Senti que nom tinha alternativa".

Fonte: BBC (acá em castelám)
Leer más...

"El Retroceso" entrevista a Montse Neira (prostituta): "O noso único pecado é querer deixar de ser pobres"

Anunciáramos acá en Abordaxe a presencia desta muller nunha palestra-debate no Ateneo Libertário de Lugo "A Engranaxe", agora recollemos a entrevista que lle fixeron as compas de "El Retroceso", diario libertario de Lugo e Galaxia:

Montse Neira, de 52 anos, leva 22 exercendo a prostitución, experiencia que lle permite relatar no libro que acaba de ser publicado ("Unha mala muller, a prostitución ao descuberto" da Plataforma Editorial) a súa loita por "saír da pobreza, ser feliz e estudar". Montse relata como "as prostitutas somos mulleres como as demais, coas mesmas arelas e necesidades, coa nosa familia, os nosos fillos e os nosos problemas, e o noso único pecado é querer deixar de ser pobres". "A sociedade estigmatizounos e considérannos escoura, en boa parte pola moralidade imperante, a xudeocristiá".

Nun valente relato, Montse, que se iniciou en lugares cutres, eludiu e se enfrontou a proxenetas, mellorou a pisos de máis 'standing' e logrou co tempo independendizarse. Describe unha infancia tinguida de infelicidade e pobreza, unha violación aos 12 anos, un pai alcohólico, varios desenganos amorosos e traballos precarios nun mercado, nunha serigrafía, nunha oficina e nun estudo de música. Tras un matrimonio fracasado, o paro abocouna á un anuncio de relax co que empezou a exercer a profesión hai 25 anos nun piso de citas e a descubrir que as mulleres que alí traballaban non eran peores que as compañeiras que antes tivera noutras profesións.

E tamén descubriu algo máis: "A carencia, non só de sexo, senón de afecto que hai no mundo, e que se as putas falásemos se derrubaría a institución idílica do matrimonio", indica Montse Neira. "A prostitución é un pacto entre adultos polo que se intercambia sexo e afecto a cambio de diñeiro, todo o demais é delito", describe así a súa profesión, que pide que se regularice para que os empresarios do sector do alterne tampouco poidan impoñer as súas condicións ás traballadoras sexuais. Montse Neira animou a todas as prostitutas "a que non se avergoñen, a que non teñan medo a ser xulgadas polos demais porque a xente que as quere lles seguirá querendo, sobre todo que non teñan medo porque non están a facer nada malo".

El Retroceso: Como comezou a exercer a prostitución? Cales foron os motivos que a levaron a emprender este camiño?

Montse Neira: Estritamente os económicos. Sabía, como sabemos todas as mulleres que exercendo a prostitución se gaña moito máis diñeiro e moito máis rápido que en centos de oficios, non cualificados e peor pagados. Apostei e arrisquei para saír da miseria.

E.R.: Vostede acostuma a falar do estigma social que sofren moitas mulleres por exerceren a prostitución. O feito de que o estigma recaia sobre a prostituta e non sobre o prostituidor/cliente, evidencia que é unha manifestación propia do sistema patriarcal? A que motivos atribúe este estigma social exercido contra as mulleres?

M.N.: Non son moitas, son todas, todas as mulleres e en xeral todas as persoas que exercen a prostitución, son discriminadas socialmente, culturalmente, politicamente. Se exerces a prostitución é frecuente que se te xulgue, as políticas públicas son de rescate, e non dan alternativas reais de traballos e estudos que permitan vivir con dignidade. Así mesmo nas culturas onde a sexualidade da muller representa a honra da familia, son rexeitadas, tanto é así que en vítimas de trata prevalece e dáselle máis importancia ao feito de que tivesen relacións sexuais que ao feito de ser vítimas de vulneración de dereitos humanos. O estigma leva consigo que as persoas que exercen vivan con medo, culpa e vergoña e fai que sexamos sumamente vulnerábeis, adoptando ese papel de rexeitamento e non recoñecemento da actividade victimizadora. Por outro lado, non é certo que os clientes non estean discriminados, aos clientes tamén se lles criminaliza. A proba é xustamente o modelo abolicionista da prostitución.

E.R.: Dentro do Feminismo hai diversas posicións acerca da prostitución, pero dúas que se opoñen con especial prevalencia, a saber: reglamentarismo e abolicionismo. Identifícase con algunha das anteriores ou ten unha posición propia ao respecto?

M.N.: Non me identifico con ningunha das dúas, estas dúas posicións non recoñecen dereitos fundamentais das persoas que exercemos a prostitución:

. O dereito á igualdade sen discriminación de circunstancia persoal ou social (art. 14).
. O dereito á Dignidade (art. 10).
. O dereito á Liberdade e á seguridade (art.17)
. O dereito ao traballo (art. 35)
. O dereito á saúde (art. 43).
. O dereito ao progreso social e á formación e readaptación profesional (art. 40. 1 e 2),
. O dereito á salvagarda dos dereitos económicos e profesionais (art. 42)

E.R.: A posición abolicionista considera que a prostitución é a manifestación máis evidente da violencia patriarcal exercida contra as mulleres. Dunha banda, a institución da prostitución é indisociábel do modelo de sexualidade imperante na sociedade patriarcal, segundo o cal os homes teñen necesidades sexuais perentorias que satisfacen mediante a compra dos corpos de mulleres, contribuíndo así á reificación/ cousificación destas últimas. En segundo lugar, a meirande parte de mulleres que traballan na prostitución proceden de eidos socioeconómicos marxinais que as sitúan nun contexto extremo de vulnerabilidade social que as levan a prostituirse, podéndose apreciar claramente a posición subalterna da muller con respecto ao home nunha orde social, económica e política. Que opina sobre esta visión da prostitución? É posíbel disociar prostitución de explotación sexual?

E.R.: É unha visión que fala dende prexuízos e o descoñecemento real do que é o intercambio de sexo por diñeiro. Si que é certo que a maioría de mulleres que exercemos a prostitución vimos de eidos de pobreza, pero non é menos certo que por iso sexamos, máis parvas, non teñamos capacidade de decidir e asumir riscos, o feito de saber que se gaña máis diñeiro e dun xeito máis rápido que noutros traballos fai que asumamos estes riscos. Logo xa depende de varios factores que ese risco que asumimos indo contra toda norma, saia ben ou mal, (caer en mans de delincuentes, non se deixar bloquear polo medo, a vergoña ou a culpa, ter constancia, saber aforrar, etc.); e por certo, aínda non se conveu o que se debe entender por "explotación sexual".

E.R.: Desde unha perspectiva anarquista, feminista e, consecuentemente anticapitalista, é prioritaria unha loita pola desmercantilización de todas as capacidades humanas (cognitivas, afectivo-sexuais e físicas), loitando contra o Estado e o Capital, sempre presurosos de institucionalizar e regular as diversas formas nas que se manifesta a explotación (racial, de clase, xénero...). Desde esta perspectiva, a regulamentación da prostitución non contribúe á institucionalización e, xa que logo, á normalización social dunha violencia estrutural exercida contra as mulleres?

M.N.: Que tal se antes de todo rematamos con este sistema capitalista e despois falamos? Dígoo porque mentres eu para cubrir as necesidades vitais como: comer, unha vivenda, a saúde, necesite diñeiro, mentres non fagamos dano a terceiras persoas, intercambiar sexo/afecto por diñeiro é un pacto que soamente atinxe a dous adultos.

E.R.: Que opinión lle merecen determinadas correntes do feminismo burgués que abogan pola abolición da prostitución, pero calan ante outras formas de explotación laboral? Poderíamos falar de dobre moral?

M.N.: Ignoro cal é realmente o que os motiva a manterse nesta posición. Soamente podo afirmar que realmente lles importamos un pemento, a cuestión é que non nos prostituamos despois dá o mesmo que unha se mate a traballar doce horas diarias gañando 600 euros ao mes.

E.R.: Vostede participa e colabora activamente con asociacións que loitan contra a trata de mulleres. De feito, donará os beneficiós do seu novo libro (Unha mala muller, Plataforma Editorial) a iniciativas que permitan abolir esta forma de escravitude, que todavía pervive no S.XXI. Ao longo da súa vida, considera que o tráfico de mulleres como mercadorías para fins sexuais diminuiu ou está en aumento?

M.N.: En realidade só poño un graniño de area, coñezo a realidade da escravitude en varios sectores como o téxtil, o servizo doméstico, e a alimentación. É dicir, denuncio a escravitude, que aínda que foi abolida, non desapareceu. Millóns de seres humanos son escravos, esa é a realidade, en termos relativos non creo que aumentase, en termos absolutos si, porque somos moita máis poboación con necesidades vitais que cubrir e que queren mellorar as súas condicións de vida e progresar, e tamén hai xente sen escrúpulos que sacan beneficios destas necesidades. Na escravitude sexual, o que hai é moita máis visibilización, (visibilización que procede do feminismo) permanecendo invisibilizadas as outras formas de escravitude, algo que me parece moi grave. Tal e como dixen antes ignoro por que non denuncian coa mesma forza e paixón todas as formas de escravitude.

E.R.: Por que titulou o seu libro: "Unha mala muller"? Cre que as mulleres que exercen a prostitución son percibidas así socialmente?

M.N.: Fai referencia ao binomio, putas e santas, as santas son as boas e as malas as putas. As santas seguen as normas morais, (comportamiento sexual, o vestido, a maquillaxe, a forma de falar etc), as putas non. Saltámonos todas as normas...

E.R.: Como valora as políticas represivas do Concello de Barcelona contra as prostitutas desde a aprobación dunha ordenanza cívica que permite aos corpos represivos do Estado multar con 100-300 euros a prostitutas por ofrecer servizos sexuais na rúa?

M.N.: Non soamente en Barcelona senón, en múltiples localidades de todo o territorio do estado español e as multas son de até 750 euros. Estas medidas, criminalizar ás mulleres e transexuais, é totalmente denunciábel porque vulnera os dereitos fundamentais que numerei antes. Criminalizar persoas, pobres, e emigrantes maioritariamente. Iso si, danlles como alternativa cursos de formación ocupacional e posibilidade de traballos mal pagados e non cualificados.

E.R.: Ti es unha das poucas mulleres que exercen a prostitución en España que atende a persoas con diversidade funcional psíquica (parálise cerebral, síndrome de down, etc.) ou motórica (paraplexia, tetraplexia, etc.). Existe unha carencia afectivo- sexual moi acusada neste colectivo? A que cree que é debida?

M.N.: As carencias sexuais e afectivas afectan a todas as persoas en maior e menor medida, porque como seres humanos non as temos resoltas (amor romántico con efectos perversos tóxicos, control de prácticas sexuais e con quen se teñen que ter, etc), o que lles pasa a estas persoas é que se tende a crer que son asexuadas e que non teñen as mesmas necesidades afectivas e sexuais que as demais persoas, e a esta visión hai que engadir que moitas delas non resultan atractivas como parella sexual e afectiva para a maioría, a min dixéronme barbaridades, do seguinte tipo: "que noxo, como te podes deitar con homes así?".
Leer más...

Terrorismo de estado vs. Javi Ávila Navas (Entrevista)

Recollemos este video da entrevista ao noso bo amigo e compañeiro Javi Ávila realizada por andressoloTV, quen o presenta con estas palabras: "Tras un ano seguíndolle a pista por fin consigo entrevistar a Javi, un tío cariñoso, solidario, simpático e honesto que se pasou 28 anos no cárcere e que foi torturado precisamente por iso: por ser solidario e honesto nunha sociedade como a nosa".

Un relato tan cautivador como emocionante de primeira man. É un verdadeiro pracer para andressoloTV poder contar con este documento histórico.

Un abrazo a ti, Javi, e a todas as persoas presas do estado terrorista e vasallo do capital.
Leer más...

Entrevista María Rueda, irmá de Agustín Rueda, anarquista asasinado no cárcere de Carabanchel en 1978

Reproducimos traducido de DiariodeVurgos:

O pasado 14 de marzo cumpriuse un novo aniversario do asasinato do militante libertario Agustín Rueda, asasinado o 14 de marzo de 1978 no cárcere de Carabanchel tras sufrir unha salvaxe interrogante ao descubrirse un túnel no interior da prisión. Publicamos a continuación unha recente entrevista con María Rueda, irmá de Agustín, que nos achega algúns detalles da vida deste anarquista que preferiu enfrontarse á morte que lle aplicaron de forma concienciuda os seus carcereiros que delatar aos seus compañeiros de loita na tristemente célebre prisión madrileña.

"Foi ao meu irmán ao que mataron, pero tiñan odio a todos"

Pregunta. - A orixe humilde da vosa familia, a Colonia de Sallent, o exilio en Francia... son circunstancias decisivas para configurar a súa personalidade e o compromiso libertario?
Resposta. - Si, claro. Todo o que viviu na colonia, a escola, as condicións dos mineiros... Na escola empeza a facer redaccións totalmente diferentes á dos outros rapaces, como falar das inxustizas que sufría a xente en xeral e o que vía no seu ámbito. E cando saíu da primeira detención en "La Modelo" foi cando adquiriu a ideoloxía libertaria.

P.- Cóntanos como era Agustín
R.- Agustín era un rapaz normal como calquera outro, lle gustaba o deporte, saír e estar cos amigos. Agustín era moi leal, íntegro e amigo dos seus amigos. Era un rapaz que tiña as ideas moi claras, lía todo o que lle caía nas mans, con moitas ganas de aprender.

P.- Que recordas do seu activismo anarquista ligado á CNT?
R.- O seu activismo coa CNT teno en Francia e dende alí pasa material pola fronteira para facelo chegar a Barcelona como papeis e libros clandestinos e creo que pezas dunha multicopista. Nese aspecto era reservado e á familia non nos dicía practicamente nada.

P.- Cando e por que entra no cárcere?
R.- Agustín entrou por primeira vez no cárcere Modelo aos dezanove anos pola loita dos veciños da colonia para conseguir un túnel para comunicar o barrio, partido pola metade pola estrada e causante de varias mortes por atropelo. A segunda e última vez que entra en prisión é no ano 77 ao ser detido no Coll de Banyuls, situado na fronteira con Francia, xunto a outro compañeiro transportando explosivos, sendo enganados por un personaxe que os levou ata a rateira que tiña preparada a Garda Civil.

P.- Como se desenvolveu o seu activismo dentro da prisión?
R.- Se ben na primeira entrada ao cárcere descubriu que as súas ideas se chamaban anarquismo, que había xente que pensaba como el e que nos dicía que ogallá puidese estar a compartir máis tempo cela con compañeiros para aprender sobre a idea, é na entrada no cárcere de Girona onde contacta con membros de COPEL e se une á súa loita en Carabanchel.

P.- Como supeste do seu asasinato? Por que Agustín?
R.- Decátome pola televisión o día 14 de marzo, o día despois. O telexornal dicía que foi unha liorta entre reclusos por un colchón. Púxenme en camiño o mesmo día pola noite e antes de chegar a Madrid chamamos á avogada e xa nos di que o mataron os carcereiros. Foi ao meu irmán ao que mataron pero tiñan odio a moitos por non dicir a todos e lle tocou a el nesa ocasión, pero noutros días antes ou despois caeron e seguen caendo.

P.- Implicados na súa morte o subdirector, varios funcionarios, o médico e ata o cura da prisión, o suceso conmociona a opinión pública. Como transcorreu o xuízo e que sentenzas se executaron? Houbo moita tensión na rúa por aquelas datas?
R.- O xuízo fíxose dez anos despois. Foi unha vergoña e unha farsa, o presidente do tribunal era do TOP (Tribunal de Orde Público). A nós rexistráronnos de arriba abaixo e na sala entraba un personaxe de Fuerza Nueva presumindo de pistola. O xuízo durou case dous meses cun sentimento de impotencia. As sentenzas ían dende os doce anos para o director, subdirector e funcionarios aos cinco anos para os médicos por morte por neglixencia, non cumprindo nin un ano de prisión despois da sentenza. Antes do xuízo estaban preventivos pero coma se estivesen na súa casa. Cando houbo máis protestas e a xente saíu á rúa foi cando o mataron. Para o xuízo pasados dez anos o que había era apoio de organizacións e colectivos como CNT, Mulleres Libres, organizacións de dereitos humanos. Xa non había unha mobilización masiva.

P.- As mortes en prisión, a corrupción e a impunidade continúan a día de hoxe... Que comparativa farías daquel momento co de agora?
R.- Para o meu xeito de ver, todo segue igual. O poder actúa como sempre actuou polo tanto é necesario continuar coa loita e nunca esquecer o meu irmán e tantos outros que deixaron a súa vida pola liberdade.
Leer más...

Anarquia na rádio: Cabezas de Tormenta

Colamos esta moi interesante entrevista (enviada á nossa caixa de correios traduzida por ANA) feita polas compas do jornal anarquista "Tierra y Libertade" ós responsáveis do programa de rádio Cabezas de Tormenta, que “desde as entranhas de Madrid, essa cidade que nom tem coraçom” - como elas mesmos dizem - têm esmiuçado em seus mais de cinquenta programas numerosos aspectos da realidade social, sob umha perspectiva anarquista.

P > Como surge a ideia de Cabezas de Tormenta na sociedade da imagem e como a levam a cabo?

R < Enquanto indivíduas, algumhas das pessoas que formam a assembleia de Cabezas de Tormenta vêm de experiências radiofônicas anteriores, enquanto que outras sempre haviam tido interesse no meio. Desde umha perspectiva coletiva, o projecto surge num contexto de debate colectivo na cidade de Madrid. Durante um ano e meio existiu umha assembleia em que colectivos e individualidades anticapitalistas sentavam para debater e pôr em comum inquietudes e necessidades. Foi entom que se propom fazer um programa de rádio de difusom libertária que se complementaria com outros meios já existentes (como o periódico mensal “Todo por Hacer” ou as palestras que periodicamente o Local Anarquista Magdalena organiza), e que tivera a intençom de dirigir-se a um público amplo, preferencialmente nom militante. Daí vem temas que focamos sempre (ainda temos muito que melhorar) com a intençom de que qualquer um possa entender o que se diz e se consiga suscitar interesse nas radio ouvintes. Tivemos umha série de assembleias preliminares, nas quais foram ficando gente diferente, e finalmente nos lançamos à piscina. No aspecto técnico, um companheiro nos doou um computador, outro comprou umha mesa de som e um terceiro de Granada (Radio Almaina) foi a Madrid para instalar o software (tudo livre, certamente) e ensinar-nos a manejá-lo numha breve oficina. A partir daí começamos a andar, com nossos erros e acertos...

P > Que grau de proliferaçom parece que têm as rádios livres nestes momentos?

R < O estado de saúde é óptimo e nossa maneira serve para pôr em dúvida a capacidade comunicativa do meio informático. Nom é o mesmo a comunicaçom que a difusom. A rede tem se revelado como um meio muito pobre para estabelecer comunicaçons entre iguais (aí está o declive dos foros e o patetismo da cibermilitância), pois é umha ferramenta muito potente para difundir. A rádio que se faz agora é a rádio de sempre, mas difundida por páginas web e portais, desde o momento em que se sobe o arquivo de áudio, fica ao alcance nom só de milhares de ouvintes potenciais, mas de outras rádios e projectos que o enlaçam e movem. E cada vez que há mais programas, respondem aos poucos meios que se necessitam e ao potencial que existe na hora de propagar sua mensagem. Agora mesmo, no Estado espanhol, há duas tendências que se complementam: por um lado os programas como o nosso (com sua web e umha linha mais ou menos definida) e projectos mais ambiciosos, como a mencionada Radio Almaina em Granada, que nom só têm um portal com seus programas, e que emitem em FM umha grelha na qual se incorporam também programas de outros lugares (como é nosso caso). O resultado é genial – Cabezas de Tormenta se pode escutar no computador, mas também nas ondas de Granada, Zaragoza, Valência e Barcelona. Evidentemente nom é o mesmo emitir em FM numha cidade pequena que numha como Madrid, visto que às vezes as cidades maiores som as que mais problemas geram aos projetos radiofônicos.

P > Tens relaçom com outros projectos semelhantes para compartilhar ideias ou esforços?

R < Agora mesmo essa relaçom nom é formal, mas existe. Após 50 programas temos alguns colaboradores fixos em certos âmbitos, como o jurídico ou a luita contra o Trem de Alta Velocidade (TAV) em Euskal Herria. Por outro lado, nosso programa faz parte das lutas que sentimos como próprias da cidade e, portanto, trata de ser umha plataforma da qual dá-lhes força (ainda que seja pouca). Nosso anseio é que também haja companheiras que nos busquem e proponham temas para fazer programas, chegue o momento em que esse sentir comunitário se estenda e sejamos tam só um recurso a mais em umha luita coletiva por umha vida sem capitalismo, onde ninguém mande e ninguém obedeça. Nossa razom de ser é a difusom dos valores em que acreditamos. Um exemplo concreto seria o programa número 48: Lavapiés ingentrificável. É parte de toda umha luita promovida por umha assembleia contra o Plano de Melhora da Segurança e a Convivência de Lavapiés, que incluiu um debate na rua ou a ediçom dum número especial do jornal “Todo por Hacer”. Ajudamos no que pudemos, e sem dúvida queremos fazê-lo cada vez melhor.

P > O que oferecem os programas de rádios livres como o vosso ao movimento libertário em particular e aos movimentos sociais em geral?

R < Primeiro o geral: aos movimentos sociais de base, autônomos e anticapitalistas tam só queremos oferecer... somar ideias e contribuir, na medida do possível, para que cada vez mais gente conheça suas luitas. E no particular, no relativo ao movimento libertário, nossa intençom nom é outra que a de tirá-lo das próprias limitaçons em que se tem fechado com o passar dos anos (a auto referencialidade, a falta de argumentos, os enfoques banais...) e fazer propaganda: nada novo sob o sol, na verdade. Nosso programa nom está orientado a activistas libertárias, o que buscamos é estender as ideias em que acreditamos e dar voz às prácticas que as reflitam. Isso nom quer dizer que nossos conteúdos nom tenham nengum filtro de pureza ideológica, nem que sempre compartilhamos cem por centro as posiçons de quem passam por nossos microfones ou os conteúdos dos livros e filmes que resenhamos. Queremos compartilhar as experiências de quem enfrentam esta ordem de coisas de maneira honesta e auto-organizada, passar para as cabeças das pessoas que nos escuitam a ideia de que as tormentas som necessárias, de que a luta é necessária... Ainda que as condiçons sejam absolutamente hostis. É melhor aprender, conhecer e luitar, que resignar-se e apodrecer lentamente em algum dos nichos que a sociedade nos oferece. Essa é a opçom pela qual tomamos partido, nom temos nengumha moto que vender, e nesse sentido os libertários se diferenciam do resto de reductos ideológicos que tratam de impulsionar as luitas sociais. Nos limitamos a defender umha cultura e umha metodologia vivas: organizar-se entre iguais e para com nossos iguais. Nom é umha alternativa tam simples como filiar-se a umha organizaçom e seguir as diretrizes do líder de turno, mas nos parece a única maneira de abordar a transformaçom social sem delegar a própria vida a poderes alheios. Essa é a mensagem que queremos mandar.

P > Se alguém estiver interessada em colaborar com Cabezas de Tormentas, como pode participar ou tomar parte do projecto, se isto é possível?

R < Cabezas de Tormenta têm umha assembleia já funcionando, e por razons evidentes de operatividade nom tem sentido abri-la publicamente. Mas o que incentivamos é gerar um programa próprio. Os meios que se necessitam som muito escassos (podem nos escrever para conhecê-los, ainda que nossa web tenha alguma informaçom a respeito) e a experiência vale a pena. Também compartilhamos nosso modesto estúdio com quem o necessite e gere conteúdos antiautoritários. Por outro lado, agradecemos sugestons, ideias e, portanto, colaboraçons de todo tipo. Em especial pedimos ajuda na hora da difusom.

P > Pode dar algum conselho para quem estiver pensando em embarcar num projecto radiofônico parecido?

R < Que se animem. A rádio é um meio bonito. Recupera a palavra em metade desta circulaçom frenética de imagens que nom dizem nada. Como qualquer outro projecto, tem seu tempo: preparar conteúdos, gravar, editar, manter a web, etc. Mas em comparaçom com outras coisas, é umha ferramenta muito grata. O processo a que estamos assistindo é muito interessante: cada vez mais programas específicos, ainda que tenham umha periodicidade mais ampla, que ajudam a que determinadas luitas sejam conhecidas. Cada qual pode colocar umha emissora a sua frente de luita. É preciso entender que o melhor de tudo é que as pessoas vam investigar e conhecer sobre – por exemplo – o fracking (especialmente se nom tem repercussom direita no território onde vive), mas se pode saber o que é em linhas gerais, qual é seu papel dentro da lógica capitalista e como contribuir com as lutas de resistências escuitando um programa de umha hora. P > Tens pensado celebrar (ou celebraram) os 50 programas de algumha forma especial?

R < Enquanto podemos, queremos subir à web umha recompilaçom com a música que temos usado. Têm sido muitas as pessoas que nos tem comunicado que agradecem a heterogeneidade musical do programa... algo normal, por que cada um que participa é de seu pai e de sua nai. Aparentemente a rádio libertária é geralmente associada a determinado tipo de música (basicamente punk ou hip-hop político), mas acreditamos que enquadrar-se é um erro se o que queremos é chegar às pessoas. Ademais, e é um plano estrictamente pessoal, a todas nos encanta a música, de maneira que acaba gravando-se com o que gostamos e que encaixa em determinado programa.

P > Algo que queira comentar para encerrar a entrevista?

R < Graças a Tierra y Libertad pola oportunidade de dar-nos a conhecer. Saúde e anarquia!

Fonte: periódico anarquista Tierra y Libertad, número 305 – dezembro de 2013.
Leer más...

[Audio] Entrevista a Jose, sobre a súa experiencia nos cárceres para minores

Colamos de Tokata este audio do programa de radio "Los Sonidos de mi Barrio" onde Jose conta como aos seus 10 anos fora internado xunto aos seus irmáns nun centro de “protección” -auténticos cárceres para meniños-. Ante un problema económico familiar a resposta institucional é o internamento, a separación de pais, nais e fillxs ... e posteriormente a separación entre irmáns. Aos 12 entra no centro terapeútico “Picón del Jarama”, onde paradóxicamente medra a súa ansiedade, a súa anguria... é medicado, se lle aplican aillamentos de ata 72 horas, se lle incomunica da súa familia...

A Odisea deste mozo, como a de muitxs outrxs, só remata ao cumprir os 18 anos. Momento no que o sistema de protección deixa de protexelo.


Leer más...

Entrevista ao prof. Jorge Quindimil, especializado en seguridade nas fronteiras marítimas ao respeito das explicacións do ministro de Interior sobre Ceuta.

Colamos, despois de traducido esta moi interesante entrevista publicada en castelán en ElDiario:

As palabras do ministro de Interior empregadas durante a súa explicación dos feitos acontecidos o pasado 6 de febreiro na fronteira de Ceuta, que remataron coa vida de polo menos 15 persoas, non deixan lugar a dúbidas: a Garda Civil observou esta escena de pánico a escasos metros da zona marroquí, onde supostamente sucederon as mortes, pero non socorreu a ninguén nin activou ningún dispositivo de emerxencia. O Ministerio admíteo pero xustifícao coa imposibilidade de facelo: Marrocos non llo pediu.

Jorge A. Quindimil López, profesor de Dereito Internacional Público da Universidade da Coruña especializado en seguridade nas fronteiras marítimas, explica a eldiario.es ata que punto se sotienen os argumentos de Interior. O experto afirma que o deber de auxilio prima sobre a soberanía das augas. Asegura que a Garda Civil podería ter entrado en zona marroquí a intentar salvalos. Pero non o fixo. Segundo recoñece "o uso de material antidisturbios -confirmado por Interior- podería ter provocado algunhas destas mortes aínda que fose de forma indirecta, polo simple feito de obrigar estas persoas, que estarían esgotadas, a regresar a nado á beira marroquí".

Sobre a chegada de 23 inmigrantes á praia ceutí de El Tarajal e a súa posterior devolución ao país veciño, é contundente: "Todas e cada unha delas foron ilegais". Non lle convence a escusa do ministro que apela a unha "interpretación da Lei de Estranxeiría" aplicada dende 2005 pola cal, por motivos humanitarios, unha cadea humana formada polos axentes na beira substituiría a liña fronteiriza real. "A lei de Estranxeiría non contempla mover unha fronteira", sentenza. O profesor confesa a súa impresión persoal: "É evidente que un país non empeza no cordón policial. Estoforma parte dunha estratexia de comunicación".

P: España podería ter acudido a auxiliar a estas persoas ou activar os protocolos de Salvamento aínda que non llo pedise Marrocos?

R: Unha das primeiras obrigas que existen en dereito do mar, e digo primeira porque é centenaria, é a asistencia a persoas que poden estar en perigo no mar. En ocasións, é verdade que a división fronteiriza complicou o seu cumprimento. É evidente que a Garda Civil, aínda que non llo tivese pedido Marrocos, tería podido e tería debido intervir e socorrer estas persoas, sempre e cando non supuxese un risco para os axentes. Neste caso non era así.

E, logo, podería resolver calquera problema diplomático con Marrocos se xurdise. Ademais, neste caso concreto existe unha cooperación con Marrocos pola cal se meten nunhas e outras augas. Uns e outros.

Si os axentes viron ás persoas que estaban no mar en apertos, deberían haberlles auxiliado. Por moito que Marruecos non llo pediu, hai principios esenciais de humanidade que aprobarían esta actuación. Estamos falando dunha distancia duns metros, deberían telo feito. Son cuestións humanitarias básicas de dereito internacional.

P: A versión oficial asegura que todas as mortes producíronse en augas marroquíes. No caso de que fose verdade, podería haber igualmente un delito de omisión de socorro si a Garda Civil viu como se producía e non actuou?

R: Non, desde un punto de vista penal só hai delito si a omisión do deber de socorro ocorreu en territorio español.

P: Que prima en dereito do mar, o deber de socorro ou a soberanía das augas?

R: No caso da existencia de perigo no mar, hai unha obrigación case absoluta de asistencia para que non se poñan en perigo ás persoas. Con todo, si que é certo que hai unha tensión non resolta entre os principios de soberanía e os de socorro que derivou na morte de moitas persoas no mar. Sen permiso suponse que non se pode pasar ás augas interiores, que é a zona máis próxima á costa. Outra cousa é que se faga e faise moi habitualmente entre países que cooperan entre si.

É certo que España podería ampararse en que eran augas marroquíes e sería correcto. Pero desde fai décadas, han imperado os principios humanitarios. Temos diversos tratados internacionais polos que prima a vida humana sobre o dono das augas. Na miña opinión, non é justificable a soberanía como escusa.

P: Que di o dereito internacional ou o dereito do mar sobre o uso de material antidisturbios no auga?

R: O que di o dereito internacional, e o propio sentido común, é que cando hai persoas no mar -máis aínda si son persoas que tratan de acceder a España por esas vías e non son grandes nadadores- é evidente que teñen que axudalas e non tirarlles pelotas de goma. Este uso de material antidisturbios podería ser de tal negligencia que podería provocar a morte destas persoas ata de forma indirecta, polo simple feito de ter que regresar a Marruecos sen ningunha axuda, estarían esgotadas.

En dereito do mar non hai ningunha referencia expresa ao uso do material antidisturbios. Segundo diversos tratados, todo estado ten dereito ao uso da forza baixo os principios de proporcionalidad e humanitarios, e sempre que haxa unha ameaza para o territorio. É obvio que os inmigrantes non constitúen unha ameaza. En ningun caso cabo o uso da forza sobre estas persoas que, esgotadas, dirixíanse a nado cara á beira.

P: O ministro sorprendeu a todos apoiando unha afirmación que case tomabamos como anecdótica cando a explicaban determinadas fontes da Garda Civil. "España empeza unha vez excedida a cadea humana de axentes". Poderíanos dicir onde empeza España?

R: É evidente que España non empeza nun cordón policial. Iso é unha falacia e ofende á intelixencia humana. Case poñería a man no lume por que todos os que coñecemos a lexislación internacional levámosnos/levámonos as mans á cabeza. Utilízao para saír do paso e, se cadra, ata llo chega a crer pero non se sostén. Creo que é unha estratexia de comunicación para ocultar información e desviar a atención sobre un tema que presenta moitas lagoas e contradicións, malia a gravidade pola morte de 15 persoas.

As fronteiras marítimas de soberanía española empezan nunha liña imaxinaria situada nun máximo de 12 millas mar dentro. No caso concreto de Ceuta, estaría a 6 millas mar dentro. Aí empeza. Pero é que, ademais, os inmigrantes que excederon o espigón estaban na zona de augas máis próxima á costa e iso é para todos os efectos como territorio terrestre. É dicir, hai unha soberanía total e absoluta de España.

P: O ministro menciona unha "interpretación da Lei de Estranxeiría" aplicada nesta fronteira desde 2005, segundo di, pola cal podería devolver inmigrantes que chegan á beira da praia ceutí de El Tarajal si non logran superan esta cordón de seguridade formado polos axentes. Sostense a través dalgún modo esta interpretación?

R: Non hai dúbida algunha, non se sostén. Non se pode permitir a desaparición dunha fronteira ou o movemento destas. As fronteiras son un instrumento para garantir a paz e a seguridade internacional. A Lei de Estranxeiría non contempla mover unha fronteira, igual que non permite as devoluciones inmediatas de inmigrantes que atentan sobre todo contra o dereito de asilo destas persoas. Non colle interpretacións. A lei é moi clara. Os temas de estranxeiría son moi rixidos e teñen que selo para garantir o dereito dos estranxeiros.

P: Xa que logo, as 23 persoas que chegaron a territorio español o 6 de febreiro foron devoltas de forma ilegal?

R: Si. Todas e cada unha delas. Todas esas devoluciones foron ilegais. E non é estraño que ocorrese cando o propio ministro de Interior recoñeceu fai unhas semanas que había "casos puntuais" onde se incumple a lei en relación ás devoluciones de inmigrantes na valla de Melilla. Un único caso é xa unha ilegalidad. Por unha banda, Fernández Díaz está recoñecendo ilegalidades sen abrir investigacións. Por outra, crea invencións xurídicas para xustificalo.
Leer más...

Entrevista de Ceivar ao preso independentista Antom Santos

Colamos em solidariedade esta entrevista feita para o Organismo Popular Anti-repressivo Ceivar do preso independentista galego Antom Santos (aportamos o deseno feito por Antom na prisom pois ainda que dentro do cárcere nom tem acesso a bom material para o debuxo, fixo-lhes chegar esta maravilha á AMAL (Agrupaçom de Montanha Augas Limpas):

Antom Santos foi separado da sua contorna vital em Dezembro de 2011. Destacado historiador, investigador e docente. As pessoas que o conhecem sabem da sua implicaçom como militante nos movimentos populares mas também da sua grandeza humana. Em junho de 2012 foi condenado a 10 anos de cadeia por "participaçom em organizaçom terrorista" e "falsificaçom documental", desde entom permanece na prisom de Aranjuez (Madrid) a 700 quilómetros da sua morada.

Durante o juízo do 24 de Junho, a estratégia da Fiscalia e do juiz Guevara provocou o protesto da vossa Defesa, qual foi a tua percepçom?

Antes de fixar-me nos aspectos formais, por escandalosos que foram, cumpriria reparar no que se topa por baixo daquele espectáculo.

Nom é novidade assinalar que, desde há décadas, o Estado tem entre as suas preocupaçons o que chama "independentismo radical" e que nós conhecemos como independentismo revolucionário. Trabalhou-se persistentemente e desde várias frentes para bani-lo do mapa galego ou, quanto menos, por reduzi-lo à mínima expressom.

Houvo e há umha linha de intervençom consistente em fazer da militância pública e legal "umha actividade de risco" atrancada polo acosso policial, as sançons económicas, a espionagem e a ameaça; outra linha mediática baseada em silenciar toda a dinámica político-social arredista e em publicitar a prática das sabotagens abstraendo-as do contexto e causas que as geram.

Finalmente pujo-se em andamento umha estratégia judicial rumada a encarcerar militantes, privando ao movimento de braços, e de passagem, advertindo a toda a base social: "eis os riscos de trabalhar nessa linha política".

Dado que condenas anteriores nom fôrom abondo para desactivar o Movimento, o Estado ensaia agora umha prisom severa aproveitando-se do molde jurídico com o que se combateu durante décadas várias organizaçons armadas. "A ver se assim vai" pensam.

Devido a que o juízo foi televisado e acadou certa dimensom pública, os jeitos explícitos e anti-democráticos e despóticos do Tribunal surpeenderom muito. Porém dado que este é um poder despótico e treinado no abuso desde os seus chanços inferiores, a militância tampouco deve abraiar-se porque isto se dea nas mais altas instâncias. Estas elites construírom a sua hegemonia com este fundo e talante e reagirám assim ante qualquer foco rebelde.

Qual achas que é o objetivo de manter-te tantos anos preso?

Fundamentalmente exemplarizante. Um aviso a todas as pessoas dispostas a um compromisso profundo com o País, enviando-lhe esta mensagem: "o vosso futuro é a cadeia".

Ademais como a prisom é umha maquinária de destruiçom e envilecimento humano, o Estado tentará danar-nos irremediavelmente, procurando a nossa derrota pessoal e política. Se saimos como farrapos debilitados, sem rumo, ésse seria um dos maiores triunfos do Poder, que se engrandece ao dobregar aos seus inimigos. O nosso repto é resistir, aproveitar o tempo ao máximo e sair á rua como militantes galegos.

Tem-se dito de vós que sodes "terroristas" porém esta nom é a percepçom real da sociedade galega, que pensas disto?

Nom me atrevo a fazer juízos muito precisos da dinámica da rua porque me faltam dados e cercania. Há nestes momentos novos elementos positivos na reacçom social à repressom? Polo que vou lendo na imprensa soberanista semelha que sim há organizaçons que noutra hora calavam ante a repressom e a vulneraçom de direitos e que hoje superam o tabú do "anti-terrorismo" o que é um passo á frente inesperado.

Também é possível que, ante o piornamento geral das condiçons de vida e a deslegitimaçom social da casta política, da Banca, da Monarquia etc vaia perdendo apoios o entramado repressivo e a legislaçom da excepçom. Seria umha possibilidade lógica mas nom sei se as cousas derivarám nessa direcçom.

Logo, a esperança nom nos deve levar nunca a abandonar o realismo: o sistema penitenciário da Audiência Nacional, com toda a moreia de atropelos que cometem, pervivem por contarem com um amplo consenso social blindado com apoios políticos e mediáticos poderosos. Por isso ás rebeldes e revolucionárias nom nos aguarda um caminho de rosas.

Que comentário che merece que com o auto de Banda Armada qualquer pessoa ou organizaçom solidária poda ser acusada de colaboraçom?

Assistimos à persecuçom e ilegalizaçom de várias organizaçons populares – nom armadas- ao longo da última década. Sem ir mais longe, cidadania galega pola sua mera pertença ao PCE(r) pagarom sérias condenas de prisom. Democracia? Para o Estado há democracia quando e com quem interessa. Fóra desse terreno, impunidade.

Nada nos pode surpreender. No caso galego, e desde há quase umha década (Operaçom Castinheiras), a repressom maneja essa possibilidade de persecuçom legal da política - a ilegal já existe- como ferramenta psicológica de desmobilizaçom e apaciguamento. Por agora, é o que há. Em negum caso devemos converter umha serena alerta em alarma e especulaçom porque isso é o que os repressores procuram.

Como se tem manifestado a solidaridade ante a repressom?

Só podo falar intra-muros pois cá nom dispomos dumha percepçom cabal do que acontece fóra (essa é umha das intençons da dispersom do régime FIES). Nos primeiros dias de cadeia nunca contei com que recebêssemos tal quantidade de calor política e humana; cartas e postais de gentes muito diversas que ainda hoje nom param de chegar e também um esforço económico e militante descomunal para superar os 700 quilómetros de separaçom com a Terra e fazer possível essas visitas de 40 minutos com um vidro por meio. Umha atitude tam meritória nom precisa de comentários, abonda com faze-la constar.

Durante as visitas com as/os familiares e amigas/os assim como nas cartas sempre transmitides a vossa enteireza e firmeza, qual é o vosso papel namentres vos mantenhem presos?

Na cadeia, ao contrário que na rua, as vacilaçons ou zonas grises nom som possíveis. A enteireza, além dumha opçom moral, é o recurso primeiro para a sobrevivência. A cadeia procura a inactividade do preso, o seu sentimento de rebaixamento e passividade irremediável. Isto leva ao embrutecimento e de ai passa-se aginha à toxicomania, à depressom e às desordens mentais dado que para o militante umha parte do sentido da vida se acha no seu contributo a umha causa, a pervivência dos vencelhos sociais e políticos.

Para estarmos efeitivamente inteiros cumpre mantermos esses contributos em forma de grauzinhos de areia ao nosso Movimento: manualidades, debuxos, ensaios, cartas, criaçom... todo aquelo que cada um desenvolver com a sua vontade. De maneira que a conservaçom da saude e da actividade satisfatória venhem alimentar – claro é que modestamente- a vida do independentismo na Terra.

Como cada pessoa é um mundo, nom há receitários universais que sirvam para roubar-lhe tempo à cadeia e aturar com firmeza umha condena longa. Há duas atitudes, porém, que sempre estám presentes na rotina de todo preso político: a disciplina e a paciência. Com elas podemos encarar adversidades e afrontar umha luita de tam longo percorrido como a que escolhemos.

Como relacionarias as luitas de hoje em dia com a História mais recente da Galiza?

Quiçá tenhamos que ir a tempos mais recuados para entendermo-nos a nós mesmas: fazemos parte dumha empresa colectiva que tem mais de 150 anos de vida, que começou em pequenos gromos activistas-intelectuais para encarnar-se mais adiante num Movimento Popular em favor dos direitos nacionais galegos. É sabido que, polo menos, nos últimos 50 anos, este propósito de afirmaçom nacional já se vencelha explícita e indefectivelmente com umha vontade de transformaçom radical da sociedade num sentido de esquerdas. Somos filhos dessa longa tradiçom.

Também é centenária a cerraçom espanhola, a determinaçom por negar os direitos nacionais e sociais baixo diferenes regimes políticos. Por isso o arredismo, desde as suas origens, negou-se a aceitar as regras de jogo do poder espanhol e manifestou a legitimidade de todas as formas de luita. Na preguerra isto está presente no independentismo de além mar e nas mocidades nacionalistas, mas a fraqueza política nom permite ir mais lá das declaraçons de intençons. É nos últimos quarenta anos quando o Movimento adquire uma certa dimensom popular, quando a prática de ultrapassar a legalidade espanhola motiva umha severa resposta repressiva. Eis a existência de presos e presas políticas

Algo mais para engadir

O meu agradecimento e reconhecimento a todas aquelas pessoas que racham os muros da dispersom com o carteiro ou com tremendas viagens, roubando tempo ao sono e ao lazer.

Agradecimento e reconhecimento que cumpre extender a aqueles que, desde a afinidade ou a divergência política, luitam polos nossos direitos exponhendo-se às moléstias e entraves repressivos que todas conhecemos.
Leer más...

Pedro García Olivo.- "El Occidental Abominable" (autoentrevista en primicia no nº 4 da revista Abordaxe) publicada no seu blogue en Versión Orixinal (en castelán)

Pedro García Olivo tomara, no seu día, a decisión de que toda a súa producción científica, literaria e videográfica ia ser liberada progresivamente neste o seu blogue "¿Eres la noche?, Para perdidos y reinventados".

Agora, e unha vez saída á rúa o nº 4 da nosa (vosa) revista "Abordaxe" en papel, ven de colar no seu blogue (na sua versión "orixinal" en castelán) a "Autoentrevista" que redactara en primicia para Abordaxe con o título "El Occidental Abominable", e que nos xa publicamos na revista traducida ao galego.

Ademais tambén publica na mesma entrada a "Composición" publicada no xornal dixital La Haine con o título "Homenaje al Criminal Satisfecho de Sí, Orgulloso de su Delito" sobre a opinión que lle merecen os chamados "Módulos de respeito" dos cárceres e que colamos acá (traducida á nosa lingua):

Homenaxe ao Criminal Satisfeito de Si, Orgulloso do seu Delito.

"No penal había algúns suxeitos que aspiraban á preeminencia, a sobresaír en todo: en sabedoría, en carácter, en talento. Algúns eran, en efecto, homes de carácter e de talento e conseguían o que pretendían, ou sexa, a preeminencia e un considerable influxo moral sobre os seus compañeiros"
F. Dostoievski, "O sepulcro dos vivos"

1.
Por respecto ás persoas presas, non me permito unha actitude conmiserativa ante elas. Non me dan pena os presos, porque, de ser eu un preso, consideraría insultante que alguén se apesarase de min, apiadásese de min. Ninguén me dá pena, agás eu mesmo nalgunhas ocasións. Ninguén se merece, salvo por parte dun mesmo de vez en cando, a vexación de que un outro apiádese del, apesárese del, xogue a gañar algún "Ceo dos virtuosos" correndo a socorrelo, a axudalo, sen que el o pedise expresamente. Por iso, non vou derramar hoxe bágoas a propósito das prisións, non voume "indignar" pola situación dos reclusos. Ao contrario, quero cantar aos convictos que gañaron a prisión, quero homenaxear os "delincuentes honestos", aos "criminais honrados", que diría Genet, aos reos que conscientemente violaron a lei e exhiben hoxe con orgullo o castigo que os dignifica.

Transgredir a arbitrariedade da Lei, ese elaborado xurídico "divinizado" (moi distinto ao sentimento da Xustiza) que sanciona a dominación dunha clase social sobre outra e antepón os supostos "dereitos" dos máis ricos, dos máis poderosos, dos propietarios en definitiva, ás ansias e desexos dos subalternos (desposuídos, excluidos...), debería constituír unha obriga de consciencia, un deber moral, para toda persoa capaz de mirar de fronte a nosa sociedade, de abrir os ollos ante o horror do mundo que construímos. Só a monstruosa "docilidade" da poboación, a servidume voluntaria da maioría, explica que sexan tan poucos os delitos perpetrados cada día polos suxeitos oprimidos e explotados. Por iso, quito o sombreiro ante a figura do "delincuente honesto", por recorrer a unha expresión moi do gusto de Sillitoe e que utiliza a miúdo o protagonista do seu relato A soidade do corredor de fondo, un delincuente orgulloso dos seus delitos e un condenado sen un ápice de remordemento, disposto a reincidir en tal que pise a rúa. Por iso, canto ao "criminal honrado" de Genet, en Milagre da rosa; a Harcamone, asasino que se gañara verdadeiramente a prisión -non como aqueles rateiros de tres ao cuarto, atenazados polo remordemento, vítimas de erros xudiciais ou castigados con excesiva dureza pola súa pequenas transgresións, delincuentes sen mérito nin aura. Por iso, levanto a copa deste homenaxe ante Pierre Rivière, criminal descrito por M. Foucault, homicida que, "habendo degolado á súa nai, á súa irmá e ao seu irmán," aínda é capaz de xustificar racionalmente o seu comportamento e volve literalmente "tolos" aos poderes psiquiátricos e xudiciais que intentan clasificalo como a un insecto e, unha vez disecado, encerralo nun ou outro dos frascos da penalidade (o frasco dos dementes?, o dos asasinos desalmados, pero perfectamente cordos?, o frasco dos antisociais, medio alleados e medios conscientes dos seus actos?).

2.
Apoiándome nunha determinada lectura de Foucault (Eu, Pierre Rivière, despois de degolar á miña nai, á miña irmá e ao meu irmán), de Sillitoe (A soidade do corredor de fondo) e de Genet (Milagre da rosa), pretendo, con esta invectiva, denunciar a infamia dos chamados "módulos de respecto" e deses outros monstros sinistros do Reformismo Penitenciario, nos que os presos exercen de carcereiros de si mesmos.

En efecto, o que a ideoloxía penitenciaria presenta como un avance na "humanización" das prisións, como a "proba da verdade" dos seus afáns re-educativos e re-habilitadores, non constitúe, en rigor, máis que unha modernización da súa tecnoloxía represora, que "invisibiliza" a figura clásica do "carcereiro" ou, polo menos, a "dulcifica" oportunamente, transferindo aos propios condenados boa parte das tarefas que incumbían aos seus vixilantes. De forma razoada, dialogada, mesmo asembleísta, os presos "distinguidos" co premio dos seus ingreso nos Módulos de Respecto terán de facerse cargo da boa marcha da experiencia, do mantemento da orde nas celas: lograr unha convivencia satisfactoria
entre eles mesmo, e entre eles e os empregados do Centro, será en diante un "asunto da súa incumbencia", demanda interna ou auto-demanda que, modulados, os propios reclusos comprometeranse a atender. Non se descartan privilexios engadidos, se, mediante unha tal implicación protagonista dos convictos, alcánzase esa desexada "harmonía", esa ausencia de conflitos relevantes: talleres, actividades extra-penitenciarias, programas de raio, publicacións, acceso a revistas, etc., etc., etc.

O cárcere reflicte así unha tendencia xeral da sociedade demofascista contemporánea -as nosas sociedades:

1) Preferencia polas estratexias de represión simbólicas (psicolóxicas, lingüísticas, comunicativas, ideolóxicas... despregadas polos organismos culturais, polas escolas, polos medios, etc.), en detrimento das estratexias represivas físicas (violencia directa da Policía e do Exército, do funcionariado de Prisiones...).

2) Dulcificación das figuras de poder, das posicións de autoridade (empresarios, profesores, policías, carceleros...), de maneira que a Institución se maquilla, se "moraliza", sen alterar por iso os fins coercitivos para os que foi deseñada -antes ao contrario, satisfainos optimamente, por vías "brandas", sutís.

3) Transferencia á vítima da dominación dunha parte das prerrogativas do axente opresor,
de modo que se faga factible a auto-coacción, a auto-represión, conforme ao perfil psicolóxico do "policía de si mesmo".

Como consecuencia destas novas tecnoloxías, cambia o aspecto, a face do control... O
fascismo democrático actual require, en tempos de bonanza, empresarios "obreristas", que proporcionen viaxes de vacacións aos seus empregados, en condicións vantaxosas, a baixo custo; que faciliten o seu acceso á vivenda, mediante cooperativas, por exemplo; que lles regalen, mesmo, "accións", para que se sintan na factoría "como na casa", para que conciban a empresa como "a súa familia", para que se perciban, dalgún xeito, tamén como auto-empresarios. Require profesores "alumnistas", amigos dos estudantes, non-autoritarios, dialogantes, partidarios da xestión democrática, da auto-cualificación, capaces de forxar "ambientes educativos" nos que os escolares, enganados, crean levar as rendas da súa propia formación -currículo consensuado; clases abertas, participativas; auto-avaliación; resolución dos conflitos mediante asembleas, etc. Require "policías de proximidade", convenientemente amigables, servizais, sempre dispostos a axudar á cidadanía e, sobre todo, "colaboración cidadá" cos axentes da orde, de forma que todos exerzamos de policía dos outros, de policía de nós mesmos. E nos cárceres, requírense funcionarios de prisións amables, "educados", con formación psico-socio-terapéutica se é posible, capaces de establecer relacións de amizade, se non de complicidade (circunstancial, inofensiva), cos reclusos. Requírense, sobre todo, Módulos de Respecto, para que o Cárcere enmascare perfectamente a súa arbitrariedade e a súa lóxica represiva, para que a "Mansión da Dor" (Wilde) pareza un moi humanitario centro de re-socialización de ovellas descarreiradas. Se o preso chega a crer que "se merece" o cárcere, que a través do cárcere a sociedade o está re-educando, estalle a facer un favor, un ben; se se xeneraliza o perfil do recluso que chancea con os carcereiros e respecta as autoridades penitenciarias, axeitadamente "arrepentido" e disposto a re-inserirse na sociedade maior dende o abandono da súa práctica transgresora e da súa afección ao delito; se isto remata acontecendo pronto, entón o Demofascismo terá rematado por completo con canto de "humano" perduraba no corazón do home. Estaremos perdidos, nun cárcere sen barrotes e ao aire libre, o cárcere da vida ditada.

3.
Non todos os presos caen na trampa da Institución, por suposto. Harcamone, na novela de Genet, quixo un día darse o luxo de asasinar un carcereiro. Non se trataba dunha "vinganza", nin dun "axuste de contas"; tiña máis que ver cunha ocorrencia, un capricho. Quixo permitirse un luxo, diciamos... Soñamos a escena: contaba con dúas opcións de crime, con dous obxectos, moi distintos, para o seu anhelo homicida. Por un lado, o carcereiro sádico prototípico, unha sabanduxa que maltrataba os presos, chuspíalles, case abusaba das súas mulleres, etcétera. Por outro, un rapaz cheo de boas intencións, que lles pasaba cigarros, consternábase ao coñecer as súas historias, declaraba non estar de acordo cos procedementos clásicos do cárcere, etc. E Harcamone non se equivocou. "Axustizou" o funcionario simpático a través do cal o Cárcere enmascaraba cinicamente o seu labor, "mentía" aos presos e mesmo aspiraba a "facerse perdoar"...

O protagonista de A soidade do corredor de fondo tampouco cae na trampa da Institución. Tiña asegurado o "recoñecemento" das autoridades penitenciarias se cruzaba a liña de meta, á que chegara sen rival próximo, se gañaba a carreira para o seu centro penitenciario, que competía con outros; tiña ante si diversas medidas de graza, privilexios, reducións de pena..., garantidos se se decidía a superar a marca, pois "plantárase" a uns poucos metros, vacilando; abríaselle unha porta á liberdade, mesmo, se satisfacía as expectativas dos mandamases da prisión, se estaba á altura do que a Institución esperaba del (durante meses, preparárano para a carreira), posibilidade de excarceración ao prezo mínimo de dar uns pasos e cruzar a liña de chegada. E este preso orgulloso, este delincuente sen remordementos, este criminal satisfeito de si, honesto, honrado, "ético", non cruzou a liña... O desgusto dos funcionarios e das autoridades foi maiúsculo, e enorme o castigo que habería de sufrir polo seu xesto de auto-afirmación, de re-dignificación. Alan Sillitoe faille dicir xustamente o máis ofensivo para a administración penitenciaria:

"Se eles [funcionarios de prisións] e nós [presos] vísemos as cousas da mesma forma, levariámonos o mar de ben; pero eles non ven o mundo como nós e nós non o vemos como eles (...). Os tipos dentro-de-a-lei, como vostedes e eles, todos vixiando aos fóra-de-a-lei, como eu e nós..., e esperando o momento de telefonar á poli en canto deamos un mal paso (...). Se os dentro-de-a-lei confían en que lograrán que deixe de dar pasos en falso, están a perder o tempo. Máis valeríalles poñerme diante do paredón e baleirarme unha ducia de fusís. Só así poñeríanme a raia a min e a outros cantos millóns de tíos (...). Xuro que prefiro ser como son, sempre fuxindo e forzando tendas (...), que eu son honesto, que nunca fun outra cousa que honesto e que sempre serei honesto".

Tamén Pierre Rivière, o asasino presentado por Foucault, quebra unha e outra vez a lóxica de discurso que a Institución esperaba del, a lóxica de discurso que as autoridades penitenciarias e os seus aparatos xurídico-psicolóxicos "desexaban" del e ata deseñaran para el, falando a miúdo "en contra" do que unha mente "sensata", racional, calculadora, establecería en beneficio da súa propia auto-conservación. Tamén este asasino voluntario, reflexivo, consciente, persuadido da "necesidade" do seu crime, escapa dos tópicos ao uso e non permite que o seu delito sexa absorbida sen máis polo relato da "compensación" (pagar a sociedade, en anos de reclusión, por o seu delito) ou, cabía imaxinar, da " re-educación" (permitir que uns celadores do Ben Común, en un local axeitado e durante o tempo preciso, alterásenlle o carácter para re-adaptalo á máquinaeconómica e política establecida). Sen ningunha transacción vergonzosa, sen pensar nos seus intereses materiais e existenciais inmediatos, este homicida honorable reivindicará unha e outra vez o seu acto, a súa obra, o froito da súa liberdade, como un "criminal honrado". Cabe albiscar a grandeza do seu xesto insumiso nas seguintes palabras de Foucault:

"Moitos combates tiveron lugar ao mesmo tempo e entrecruzáronse: os médicos facían a súa guerra, entre eles, contra os maxistrados, contra o propio Rivière (que os enganaba afirmándolles que se fixera pasar por tolo); os maxistrados efectuaban o seu combate a partir das experiencias médicas, sobre o uso, bastante recente, das circunstancias atenuantes, sobre aquela serie de parricidios que fora equiparada á dos rexicidios (Fieschi e Luis-Felipe non quedan lonxe); os aldeáns de Aunay combatían para desarmar, coa asignación de estrañeza ou de singularidade, o terror do crime cometido entre eles e salvar así a honra dunha familia; e por último no miolo da cuestión, Pierre Rivière, coas súas innumerables e complexas máquinas de guerra: o seu crime realizado para ser contado e asegurarse deste modo a gloria coa morte; o seu relato preparado de antemán e para dar lugar ao crime; os seus explicacións orais para que a xente crese na súa loucura; o seu texto escrito para disipar esa mentira, dar explicacións e reclamar a morte, este texto en cuxa beleza uns verán unha proba de razón (da razón do condenado a morte), outros un signo de loucura (a razón para condenalo a cadea perpetua)".

Non sei se, a día de hoxe, quedarán moitos Harcamone ou Pierre Rivière nos nosos cárceres, non sei se aínda respira aí algún corredor de fondo, pero, con este breve escrito, quixen manifestar, a os que así foron e aos que talvez aínda así queren ser, a miña infinita simpatía e a miña máis alta estima.

Pedro García Olivo
Leer más...

Entrevista de ContraInfo a Claudio Lavazza, anarquista preso no CP Teixeiro

O noso compa Claudio Lavazza se encontra encerrado dende 1996 nas celas da democracia española. A entrevista presentouse no evento en solidariedade con anarquistas presxs de longa condena que se levou a cabo o 11 de xaneiro de 2014 no CSO La Gatonera, Madrid.

CI - Na busca da liberdade plena, optaches por atacar o mundo do Poder con todos os medios posibles. Cales foron os principais motivos que te empurraron a seguir este camiño de rebeldía armada?

CL - Os motivos polos cales emprendín o camiño da rebeldía foron un conxunto de circunstancias que van dende o intento de golpe de estado en Italia, utilizando a estratexia da tensión (ataques terroristas con explosivos en lugares públicos) por parte da extrema dereita e coa axuda dos servizos secretos, aos ataques dos partidos políticos do arco constitucional coa Democracia Cristiá particularmente activa en sinalar como responsables dos graves atentados á esquerda revolucionaria e aos anarquistas; ata a inxustiza e o maltrato á clase obreira perpetrados polas autoridades: as mesmas que aplaudiron o goberno fascista de Benito Mussolini e a entrada na segunda guerra mundial de Italia ao lado dos nazis alemáns.


CI - No teu libro "Autobiografía dun irredutible", contas como en 1981 participaches no asalto ao cárcere de Frosinone (na rexión de Lacio, Italia), co fin de liberar un compa que se encontraba encarcerado nese talego. Hoxe, máis de 30 anos despois, contadas son as ocasións en que a solidariedade de facto con xs presxs da guerra social chega a este punto. Como se pode focalizar de novo a perspectiva da liberación inmediata dxs nosxs irmanxs?

CL - Focalizar a perspectiva da liberación inmediata dos/as nosos/as irmáns/ás presos/ás hoxe en día, igual que onte é un obxectivo fundamental nesta guerra social... pero aquí, mentres o sistema progresou en infraestruturas e medios de represión, nós quedamos na prehistoria, sen avanzar en preparación militar e tecnolóxica para facer fronte aos impoñentes macrocárceres. Estas construcións illadas de vilas e cidades son case imposibles de atacar ao igual que o fixemos en 1981 en Italia, liberando dous presos. Certo é que os tempos cambiaron. Cando se fala de ataques ao sistema, aínda que non guste utilizar palabras como preparación militar e tecnolóxica, é evidente que de guerra e enfrontamento se fala e para obter éxitos é necesario estar á altura dos tempos que o avance tecnolóxico do sistema represivo impón. Non digo que sexa imposible atacar estruturas como os macrocárceres, pero tal como estamos é un sono irrealizable, liberar presos e presas alí metidos.

CI - Na túa longa traxectoria de loita polimorfa, supoñemos que te involucraches en varios tipos de organización do contraataque ao establecido. Cales son as experiencias que sacaches en canto ao tema da verdadeira autoorganización do combate, sen dirixentes nin dirigidxs?

CL - As miñas experiencias na autoorganización do combate, sen dirixentes nin dirixidos/as, maduraron pouco a pouco en 16 anos de clandestinidade. Ninguén nace mestre/a e todos temos que aprender dos/as demais, dos/as que teñen máis preparación e experiencia; entre anarquistas temos uns principios sinxelos que nos permiten avanzar rapidamente na autoorganización do combate: Unha vez formado o grupo, hai tarefas que cada quen ten que respectar... por exemplo se eu son un experto en tácticas de ataques, os/as demais terán que escoitarme, sen que vexan no meu un dirixente e sen que eles/as se sintan dirixidos/as, evidentemente todos/ás teñen que dicir cousas no asunto, pero se esas palabras son o froito da incapacidade e da falta de experiencia terán que escoitarme a min, para o bo éxito da operación. Ao igual terei eu que escoitar o/a experto/a en calquera outra tarefa, se demostra máis capacidade ca min. Ou sexa son mestre segundo as circunstancias dun momento dado, e son alumno cando alguén máis preparado/ ca min toma a responsabilidade do grupo. É así, segundo as miñas experiencias, como se crea a autoorganización.

CI - É a anarquía unha vía ilegalista per se? e, se é así, como poden confluír as individualidades insurrectas en ríos que afoguen as leis e normas que nos atan á miseria?

CL - A anarquía é pola súa natureza ilegalista, porque trata de existir á marxe da legalidade imposta polo sistema. Nós anarquistas temos as nosas leis e formas de ser, que son sempre condenadas polas leis e formas de ser dos Estados. Ese simple feito de non aceptar as regras impostas polo traballo asalariado, buscándose a vida roubando o diñeiro aos ricos, é considerado ilegal polo sistema, pero para nós é xusto e obrigatorio, e polo tanto legal dende o noso punto de vista. De igual xeito calquera actitude que non participe no mantemento do poder capitalista se pode considerar como ese rio de rebeldía ao que facedes referencia e que afogará as leis e normas que nos atan á miseria.

CI - Se a cita revolucionaria é cada día, xorde a necesidade da acción directa tanto pola destrución de todo o que nos oprime, como pola creación dun novo mundo. Como casan estas dúas tarefas subversivas sen caer nin na militancia seca e alienante, nin no reformismo derrotista?

CL - A creación dun novo mundo e a necesidade do traballo revolucionario de cada día cumprindo coas tarefas subversivas, non pode caer nin na militarización seca e alienante nin no reformismo derrotista. Hai que ter coidado con este asunto para non correr o risco de caer no cansazo e que este propicie o abandono dos/as compañeiros/as. É aquí onde a nosa creatividade se manifesta coa achega de novos estímulos e ideas, a revolución e o camiño cara a ela non poden caer en alienacións... hai que darse un respiro de cando en vez se non caemos na rutina. Os tempos e pautas das nosas accións perténcennos, nin o poder nin a tristura social están por enriba das nosas necesidades como persoas libres.

CI - En 1996, caes preso na vila de Siete Puertas, tras a falida fuxida despois da expropiación da oficina central do Banco Santander de Córdoba. Cales foron as reaccións dos círculos anarquistas (entre e sen comiñas) entón, tanto no Estado español, coma fóra del?

CL - A vila onde caín preso chámase Bujalance, Sietepuertas é o nome da cafetaría onde me pillaron os gardas civís, esa cafetaría xa non existe, unha entidade bancaria tomou o seu lugar. As reaccións dos círculos anarquistas do estado español foron de críticas duras algúns, e outros/as a favor da expropiación do banco Santander de Córdoba (un dos máis ricos da cidade). Dende fóra do estado español recibimos un apoio solidario conmovedor dende Italia. Recordo que cando estaba en illamento no cárcere de Córdoba, ferido e mallado, me chegou un telegrama do meu país que me fixo chorar pola calor e compañeirismo que desprendía. Logo co tempo tamén chegaron cartas e postais dende España e outros países da comunidade europea e internacional, moitas mensaxes coa mesma intensidade e cariño

CI - Ti levaches á práctica a ofensiva máis alá das fronteiras dos Estados, burlando durante anos as autoridades de varios países. Como ves a loita antipatriótica e internacionalista dxs anarquistas arredor do mundo no momento actual?

CL - As loitas antipatrióticas e internacionalistas dxs anarquistas arredor do mundo, véxoas presentes e constantes, recibindo a cambio duras reaccións policiais e dos tribunais que lle teñen un medo atroz. Vós que estades fóra tedes máis datos que testifican a intensidade destas loitas. O que me gustaría ver, antes de desaparecer, é algún que outro triunfo. Iso sería para min e todos vós o regalo máis bonito que podemos ter... Ojala sexa pronto.

CI - Encontrándote nos alxubes da democracia española, levaches a cabo duras loitas por romper o illamento e a abolición do réxime especial FIES. Como avalías estes momentos a día de hoxe?

CL - Levei a cabo duras loitas estando nos alxubes da democracia española, contra a abolición do réxime FIES e o illamento, a abolición das longas condenas e as condenas perpetuas encubertas. Agora estou na loita pola abolición das torturas e malos tratos nos cárceres empezada en outubro do 2011, con accións comúns realizando folgas de fame simbólicas o primeiro día de cada mes e conseguindo así unha rede de apoios de avogados solidarios para asistir xuridicamente aos compañeiros en loita, fronte ás represalias do sistema penitenciario. Non avalio eses momentos de loita como un pasado... senón como algo presente, quizais con menos intensidade e participación da comunidade de presos que antes. Estar preso significa para min estar nunha loita permanente. Estar preso significa estar en loita, o cárcere non é un lugar onde un se poida relaxar e esquecer da realidade que o rodea.

CI - O teu caso é o dun dxs anarquistas condenadxs a penas de longa duración arredor do mundo. Despois de tantos anos de encerro, houbo cambios no ámbito da sociedade carceraria e a súa poboación?

CL - Os cambios que houbo no ámbito da sociedade carceraria e a súa poboación, son moitos dende que entrei por primeira vez en 1980. A súa poboación cambiou coa entrada das drogas legais, subministradas a diario por parte da administración como metadona e psicofármacos. Conseguiron illar unha boa parte da poboación reclusa, volvéndoa individualista. Xa non existe esa solidariedade combativa que había antes, onde tocaban a un e se rebelaban todos. Hoxe en día e dende fai xa moitos anos, hai un control sobre os presos non só físico, senón mental, que lle impide encontrar un camiño adaptado á súa personalidade, as drogas tomadas a diario quitan o mellor dun mesmo, deixándolle só a preocupación de seguir tomándoas... o demais é secundario e de menor importancia... esta é a súa miserable loita e intentar convencelos pola contra na maioría dos casos é unha perda de tempo e enerxías. Quen se droga é escravo do sistema por dúas veces, unha por estar preso e outra por ser un adicto. Por sorte, nos cárceres existe tamén unha parte... pequena... de poboación reclusa que non entra neste colectiva e é con ela que se pode loitar para conseguir cambios aquí dentro.

CI - Seguindo co tema da longa condena, como influenciou a túa longa estanza en cativerio á solidariedade expresada cara á túa persoa, pero tamén as túas relacións de amizade e persoais?

CL - A solidariedade expresada dende fóra sempre foi e segue sendo un orgullo para min, sobre todo agora que saíu publicada a miña autobiografía.

CI - Cal é o actual estado dos procedementos xurídicos na tua contra e cales son as perspectivas para o futuro próximo e o máis afastado?

CL - Actualmente a miña situación xurídica segue sendo complicada, levo 17 anos encerrado e a miña condena en España é de 25 anos. Unha vez rematada, espérame a condena en Italia de 27 anos e 6 meses, e outra en Francia de 30 anos (cun xuízo aínda por celebrar e que cun pouco de sorte pode quedarse en 15 anos). O meu obxectivo é conseguir unha refundición das condenas pendentes nun total de 30 anos, pero vai ser moi difícil que algún tribunal mo recoñeza. Non existe na actualidade ningún artigo da lexislación penitenciaria onde diga que con 30 anos ininterrompidos de cárcere me teñan que poñer en liberdade. Todo haberá que loitalo ata chegar ao Tribunal de Dereitos Humanos para que me recoñezan unha limitación, senón o meu vai ser unha cadea perpetua.

CI - Que mensaxe che gustaría transmitir a xs que loitan día e noite, dentro e fóra dos muros?

CL - A quen loitan día e noite, dentro e fóra dos muros transmitiríalle esta mensaxe... mantervos fortes e libres por que o mellor xeito de loitar contra o sistema e os cárceres é non entrar nunca.

Un forte abrazo para todxs.
Claudio.

Para escribirlle:

Claudio Lavazza
C.P. Teixeiro (módulo 11)
Estrada Paradela s/n
15310 Teixeiro-Curtis (A Coruña)
Leer más...