O día no que Zara desapareceu "misteriosamente" dos diarios dixitais

En que tipo de sociedade vivimos que, cunha simple chamada telefónica dunha multinacional, a realidade desaparece de todos os diarios e é substituída por un embelecedor moi ao estilo da novela 1984?

Recollemos esta "escandalosa" noticia de PostDigital:

Que os medios de prensa tradicionais dependen do diñeiro dos seus patrocinadores e empresas anunciadas nas súas páxinas é un feito. Que se modifique o contido dunha noticia en cuestión de minutos para eliminar un dato que podería prexudicar a un patrocinador en concreto, tamén, e sobradas mostras temos diso. Pero que todos os xornais se poñan de acordo en que o enfoque total da noticia perverta a realidade para favorecer a imaxe xeral da sociedade de consumo e evitar, así, que os lectores-consumidores se formulen que o sistema no que están inmersos é xa algo que raia a conspiranoia, e nos deixa envolvidos no máis tórrido dos ambientes distópicos. Non obstante, iso é o que aconteceu.

Onte pola tarde (polo luns día 10) prendíase lume a si mesmo no centro de Murcia un home que reclamaba aos Servizos Sociais a devolución da custodia das súas fillas.

Ata aí chegan os titulares dos moitos medios que se fixeron eco da escabrosa noticia sucedida na tarde do luns 9. Unha noticia triste e alarmante, si, pero, obviando que se descoñecen os motivos polos que lle foi retirada a custodia (e que poden resultar ser aínda máis escandalosos, ou non), o verdadeiro titular e o fondo do noticioso debeu xurdir doutro asunto, ao meu parecer, moito máis alarmante:

O importante do suceso atópase nos instantes inmediatos que seguiron as chamas. Tras despregar o protagonista do suceso unha pancarta coas súas reivindicacións, encherse con cinco litros de gasolina e prenderse lume, varias das persoas que presenciaron o horror da escena acudiron sen pensalo a socorrer a vítima, como parece lóxico supoñer que aconteza. Non obstante, non todas o fixeron.

E aquí vén o punto matriz deste escrito: unha dependenta dun comercio próximo, á que se lle solicitou unha manta para poder extinguir as chamas que devoraban nese xusto momento o corpo do home, negouse a entregar a peza porque, segundo as súas propias palabras, "eu non podo facer iso".

Ela non podía facer "iso".

Segundo aparecía no artigo de La Opinión de Murcia, unha das primeiras persoas que acudiu a atender ao ferido envolvido en lume foi un rapaz que nese momento se encontraba traballando na rúa realizando enquisas para algunha ONG. O rapaz correu cara a unha das tendas máis próximas ao suceso -dende a que podía observarse todo o acontecido- e solicitou unha manta para poder apagar o lume do corpo do inmolado.

Entrevistada por un xornalista de La Opinión posteriormente, a empregada da tenda expresou o seguinte: "Veu correndo e díxome que se lle podía deixar unha manta, e iso que o rapaz é cliente de aquí. Pero eu non podo facer iso e díxenlle que non se a deixaba". La Opinión engadía: "recoñecía Mari Luz, a empregada da tenda, en declaracións a este xornal".

Pois ben, a tenda en cuestión é Zara (Zara Home). É de supoñer que semellante comportamento estúpido por parte dunha das súas empregadas fixo formularse á empresa que a súa imaxe de marca podería resultar prexudicada. Pouco despois desaparecía todo rastro do incidente da manta de Zara do diario La Opinión, e era substituído por anécdotas de benevolencia do resto de comercios: que se Mango prestou un extintor, que se El Corte Inglés cedeu outro, que se as dependentas de Stradivarius acudiron por se podían prestar axuda (por certo, Stradivarius pertence á mesma cadea que Zara, o xigante Inditex de Amancio Ortega, e non tiña mención no artigo orixinal).

La Opinión non foi o único medio de prensa no que a palabra Zara desaparecía de entre as liñas do seu artigo-bonzo, o resto de diarios importantes actuaban de igual xeito, despois de que algúns lectores comentaristas puxesen o grito no ceo pola actuación desalmada da dependenta.

E aquí xorden dúas cuestións. Unha e principal é que tipo de empregadxs está a xerar esta sociedade, que actúan como autómatas ao servizo da empresa e, seguindo os seus ditados de non penses-obedece, deixan de ser persoas con ideas e sentimentos propios para converterse en maquinaria útil e servil?, acaso tiña medo a perder o emprego por ofrecer unha simple manta nunha situación de emerxencia?, nin sequera se formulou a posibilidade, humana, de pagar ela mesma a peza para socorrer un ferido mortal? "Non, ela "non" podía facer iso". Non estaba contemplado no manual de boas prácticas do bo empregado que lle darían en arenga ao incorporarse á empresa.

A outra cuestión é a relativa á prensa. En que tipo de sociedade vivimos que, cunha simple chamada telefónica dunha multinacional, a realidade desaparece de todos os diarios e é substituída por un embelecedor moi ao estilo da novela 1984?

Volatilízase nun click o dato negativo referido a Zara e é substituído polo dato positivo protagonizado por Stradivarius. Poucos lectores se terán decatado e, ademais, non importa, as súas voces son menores. Así, as grandes empresas que nos mobilizan como formiguiñas ás colas das súas caixas de pagamento poden seguir contando co noso beneplácito e, sobre todo, coa nosa ausencia de crítica, para que poidamos continuar sendo magníficos traballadores non pensantes, maquinitas de vender e comprar os seus produtos, engrenaxe dun sistema consumista que, estupidamente, non nos cuestionaremos.

O ferido, por certo, a falta de manta, acabou sendo envolvido na súa propia pancarta, cuxo texto íntegro reivindicativo descoñecemos.

-----------------------------------------------------
pdt.- Segundo anuncian os medios a persoa que se queimou ao bonzo morreu hoxe tras se pasar 3 días na UCI.

Leer más...

A gran fantasía da comida "orgánica" (o mellor negocio das mega-corporacións)

Colamos (despois de traducido) este texto da autoría de Alejandro de Pourtales recollido do blogue PijamaSurf (que, ainda que foi publicado en xullo de 2012, segue de rabiosa actualidade):

E agora son as mesmas compañías, que producen ou producían alimentos case velenosos, as que promoven os alimentos orgánicos

A etiqueta de "Orgánico" nun produto, especialmente un alimento, converteuse nunha fórmula máxica que nos fai sentirnos ben ao tempo que gastamos diñeiro extra para obter un benestar prometido. Non obstante esta industria, a da comida orgánica, polo menos na súa versión de supermercado, converteuse nunha enorme fantasía cooptada polas grandes corporacións das cales supostamente foxen as persoas que compran produtos orgánicos.

Nunha lóxica perversa o negocio parece ser redondo. Primeiro grandes corporacións, do chamado Big Food, enchen os alimentos de aditivos, conservadores e demais "químicos" que contaminan a saúde dos consumidores; créase un movemento de conciencia en torno a estes alimentos e xérase unha industria que busca salvagardar o benestar do consumidor producindo alimentos á vella usanza, mantendo un estándar de calidade. Popularízase o termo orgánico, un tanto difuso, para significar aqueles produtos que non involucran métodos de produción moderna tipificados no uso de pesticidas, fertilizantes químicos e modificación xenética-en xeral que non danan aos animais e ao ámbito no que o producen. Unha especie de purismo ideolóxico que alimenta. Os químicos son os inimigos -aínda que por suposto todo organismo é químico naturalmente.

Buscar alimentarse de xeito san e romper coa cadea alimenticia que controlan as grandes corporacións, regresar aos pequenos produtores e outorgarlle ese valioso coeficiente, perdido no proceso industrial, de facer os alimentos cunha intención de nutrir ("feito con amor" é o slogán favorito), parece algo non soamente positivo senón mesmo parte da evolución humana. Non obstante, xa sexa polos invasores e malignos tentáculos das grandes corporacións ou pola inxenuidade do consumidor que o que compra xeralmente son ilusións que satisfán a súa produción de dopamina e reafirman comodamente o que quere que sexa a realidade, en moitos casos esta moda de alimentarnos de produtos orgánicos non é máis que un prácido e frívolo (aínda que sexa benintencionado) autoengano. E agora son as mesmas compañías, que producen ou producían alimentos case velenosos, as que promoven os alimentos orgánicos, enarborando un novo mito de comuñón edénica a partir do poder inmaculado da comida non alterada polos procesos industriais da modernidade: un regreso a natura.

O New York Times publica un interesante artigo sobre a realidade detrás da grande industria dos alimentos orgánicos, cun valor anual de ata 30 mil millóns de dólares nos EEUU. O feito de que os consumidores estean dispostos a pagar máis diñeiro por un produto orgánico non pasou desapercibido para as grandes corporacións de alimentos que, recorrendo á súa vara máxica, a mercadotecnia, lograron -sen que o consumidor o perciba- tomar control do mercado e influír en como e en que se etiqueta "orgánico".

Moitos dos grandes nomes dos alimentos orgánicos foron adquiridos polas grandes corporacións de alimentos sen que isto chegue ao coñecemento do consumidor. Bear Naked, Wholesome & Hearty e Kashi, pertenencen ao xigante dos cereais Kellog; Naked Juice é parte de PepsiCo; e detrás de Walnut Acres, Healthy Valley e Spectrum Organics está Heinz, a marca de kétchup cuxo CEO participa na reunións Bilderberg. Isto non é todo, Coca-Cola, Xeneral Mills, Nestle, Kraft e outras megacorporacións "devoraron a maioría da industria da comida orgánica en Estados Unidos. Ingredientes puros, producidos localmente en pequenas granxas familiares, non moito, que digamos", escribe Stephanie Storm no New York Times. Comprarías ese xugo de arando orgánico se soubeses que é producido a fin de contas por Coca-Cola? Saberíate igual?

A xunta directiva do National Organic Standards Board permitiu o uso de ingredientes como a carraxenina, un polisacárido derivado das algas que mesmo foi vinculado ao cancro, ou do inositol sintético, que, como o seu nome o indica, se manufactura usando procesos químicos.

Michael J. Potter, fundador da compañía pioneira de alimentos orgánicos Eden Foods, négase a poñer a etiqueta de orgánico nos seus produtos, xa que a considera unha "fraude".

Na medida na que as grandes corporacións empezaron a dominar a xunta directiva, que decide os estándares dos alimentos orgánicos, creceron os ingredientes aprobados pola devandita industria. Actualmente existen 250 substancias "non-orgánica" na lista; no 2002 tiñan só 77.

En decembro de 2011 estívose apunto de aprobar a utilización de amonio nonanoate, un herbicida -votaron a favor General Mills, Campvell's Soup, Organic Valley, Whole Foods Market e Earthbound Farms (só falta que Monsanto coloque algúns dos seus pesticidas na lista ou que sexa admitido á xunta directiva e non sería de todo raro que teña presenza no mercado baixo unha empresa fantasma).

Alexis Baden Mayer, director da Asociación de Consumidores Orgánicos, advirte: "Entendo que quedan moi poucas compañías 100% orgánicas. Pero en realidade é necesario engadir a unha compañía como Xeneral Mills que ten tanto interese en promover a enxeñaría xenética, promover a nanotecnoloxía e varias outras cousas que son a antítese dos principios orgánicos para supostamente garantir a diversidade?".

Así as cousas en Estados Unidos, pero seguramente tamén en moitas partes do mundo nas que se adopta o modelo comercial deste país. Especialmente nos grandes supermercados, onde ás veces o mesmo produto, só coa etiqueta máxica de "orgánico", custa case o dobre. Se queres comer "orgánico" o mellor que podes facer é cultivar o teu propio alimento ou compralo a persoas coñecidas que teñan hortos preto de onde vives. Aínda que claro que podes seguir comprando comida orgánica no supermercado e seguramente che saberá mellor e fará mellor a saúde, baixo o efecto placebo -sempre e cando isto lle gañe a parte do teu cerebro que che di que estás a caer nun truco de mercadotecnia e acabas de desperdiciar o teu diñeiro. Que elixes? y en realidade importa?
Leer más...

Fillos do uranio x Nazanín Armanian

Recollo (e traduzo) este artigo desta escritora de origen iraniana afincada dende hai ben anos no estado español, e que fora publicado xa hai máis de dous anos no xornal Público , lá por xaneiro de 2009, pero que, por desgraza, segue a cobrar "arrepiante" actualidade dada a teima do premio nobel da paz Obama en bombardear Siria:

"De súpeto, o sol arrefriouse. As mulleres embarazadas parían fillos sen cabeza, e os berces, avergonzados, refuxiábanse nas tumbas. Logo, os camiños perdéronse na escuridade: O sol morrera".

É a arrepiante imaxe da desolación recitada pola poetisa Forugh Farrojzad, que describe a dor de miles de fillos, nais e pais en Iraq, Afganistán e as terras da antiga Iugoslavia; aquilo que vai máis alá do sufrimento "natural" causado pola barbarie dunha guerra calquera.

Deformados, sen ollos ou extremidades, así nacen os "nenos do uranio", ocultos tras as cinzas dos mísiles, froitos do experimento cunha nova arma de destrución masiva: o uranio empobrecido.

Este material foi utilizado por primeira vez -que se saiba- na Guerra do Golfo (1991), durante a cal avións de EUA lanzaron sobre os civís iraquís explosivos cunha radioactividade equivalente a sete bombas de Hiroshima. Descubriuse entón un cadro de enfermidades descoñecido, alcumado Síndrome do Golfo, nos veteranos angloestadounidenses e os seus fillos, que viñan ao mundo con severas malformacións. Os mesmos síntomas detectados máis tarde en Iugoslavia e Afganistán tras bombardeos da OTAN.

O uranio empobrecido utilízase para revestir os tanques e os proxectís, pola súa densidade e capacidade de perforar ata rochas. Desfaise ao impactar contra o obxectivo, contamina aire, auga e terra e permanece incrustado nos xenes de todo ser vivo durante xeracións. Así, ninguén esquecerá a lección. Trátase dun refugallo radiactivo derivado da produción do combustible dos reactores atómicos, cedido gratis polas empresas nucleares á industria militar para así aforrar os custos do almacenamento. Os cemiterios nucleares serán os países invadidos.

Lonxe de ser un dano colateral, os pobos son o principal obxectivo do uso desta arma. Ao convertelos en incapacitados, garántese un dominio prolongado sobre eles e as súas terras. Deste modo, usan unha arma nuclear disfrazada de convencional ante unha Xustiza internacional que centra a súa mirada en minúsculos ditadores, desviando a atención pública do terrorismo de Estado dos señores das grandes guerras xenocidas.

pdt.- Nos comentarios da noticia orixinal había quen puxo en dúvida os dados aportados por Nazanín ao respecto da capacidade radioactiva dos explosivos ianquies, ao que ela mesmo respostou nun outro comentario (que copio e colo depois de traducido):

"O profesor Katsuma Yagasaki, científico da universidade de Ryukyus, Okinawa, Xapón, calculou que durante a guerra do Golfo en Iraq, onde se utilizaron oficialmente 800 toneladas de uranio, se expandiron 36.000 veces mais radiación que a liberada pola bombas de Hiroshima". Este dato, logo confirmado por outros estudos feitos en Afganistán, comproban o que simplemente é arrepiante, incrible.

Podedes ampliar a lectura nas seguintes páxinas:
www.ciaramc.org/ARCHIVOS/Boletines/178.pdf
www.uraniumweaponsconference.de/pdf/informacion_es.pdf
rt.com/news/uk-iraq-depleted-uranium/
www.uraniumweaponsconference.de/pdf/schedule_es.pdf
e outras máis. Hai bastante información circulando.

Invítovos ver tamén as fotos dos afectados (tanto os iraquies e os afgáns coma os nenos nacidos dos militares británicos e estadounidenses que participaron nos bombardeos), ocultadas da opinón pública:
http://thewe.cc/weplanet/news/depleted_uranium_iraq_afghanistan_balkans.html

eDu
Leer más...

Vozes por Síria .- Recopilatório pola revoluçom

Síria esta no ponto de mira, nom só polas forças ianquies e aliados, senom também por "oportunistas" anti-belicistas que seguem a considerar o régime dictatorial de Asad como o melhorinho da zona, p.e. no jornal nacionalista "Terra e Tempo" Duarte Correa assina num artículo intitulado "Siria, moito máis que unha escaramuza" (artículo que recolhe tambem "Avantar", o jornal digital da CIG) considera que "Non vou dicir eu que o réxime sirio sexa un exemplo de democracia nin moito menos, pero se fixeramos unha comparativa ao respecto da vida en Siria e en calquera dos outros países árabes da rexión antes de iniciarse o conflito interno o resultado sería moi sorpresivo para algúns; estado laico, dereitos para as mulleres, ensino e sanidade gratuíta,... Ademais sería un erro caer no engano de que os motivos reais da intervención militar contra Siria é a vulneración dos dereitos humanos por parte de Bashar al-Assad". Na contra desta aventurada afirmaçom ao respeito do "efeito sorpressivo" nas comparanças, poderiamos incluir o feito de que desde o golpe de estado em 1970 polo coronel Hafez al-Asad (pai de Bashar al-Asad), o control económico concentra-se em 3 famílias (os Asad, a família do seu cunhado: os Shalaishes e a família da sua primeira mulher: os Majluf) quem, segundo a revista de notícias económicas síria Al Iqtisadi, em 2005, estas famílias já se agenciaram do 85% dos ingressos estatais por petroleo (sorpresivo, sim senhor).

Em tanto há vozes que criticam essa atitude contra a guerra em Síria, como se esta nom existira até agora como o blogueiro compostelá de orige sírio Yassin Swehat, quem hoje publicou esta entrada ao respeito da convocatória de concentraçons de hoje com o titular de "Nom à guerra?" e o que ele opina sobre as "forças convocantes" (que traduzo): "Nom recordo que nengumha das agrupaçons convocantes se pronunciara durante os últimos dous anos e meio sobre o genocidio levado a cabo pola tirania empobrecedora da dinastia Asad, e que se cobrou a vida de mais de cem mil vítimas, ás que se sumam centos de miles de feridos e impedidos, milhons de desprazados e centos de bairros, aldeias, ou povoados, arrasados por umha maquina de sangue e lume que, desde abrir lume contra manifestaçons pacíficas em 2011, foi escalando em brutalidade e criminalidade até chegar a utilizar todo tipo de aviaçom e misis contra povoaçom civil, aparte das massacres diárias levadas a cabo polas hordas de matons do régime, que formam umha especie de grupos para-militares cuia brutalidade e sadismo cruzou todas as fronteiras. Todo isto é público, claro, confirmado, e incluso confesado com orgulho polos medios do régime. Digo isto último porque nom fai falha que se “confirme” a autoria do ataque químico que matou a mais de 1400 pessoas no rural de Damasco a semana passada para saber que Bashar Al-Asad é um genocida". Blogue que recomendo vissitar (acá).

Na minha intençom de fazer ver essa outra olhada ao conflito (ao marge da teima dos falsimédios empenhados em fazer-nos partidárias da intervençom militar, e das suas mentiras e as dos seus amos) recopilei pola rede alguns textos, comunicados, e artículos de opiniom que poidam fazer-nos abrir os olhos a essa realidade.

Estám escritos em castelám, pelo que entendendo que todas conhecedes este idioma (qué remédio) vou a ponher só as ligaçons e convidar-vos a le-las (com calma e com tempo) e mesmo a que quem quiger aumentar as opinions que considere interesantes nos comentários desta notícia.

Como somos anarquistas começarei por um artículo homenagem ao anarquista sírio Omar Aziz alcumado polas suas amizades como "Abu Kamal" quem regresou a Síria do seu exilio em Arabia Saudí e os Estados Unidos nos primeiros dias da revoluçom síria e participou activamente ne-la até que em 20 de novembro de 2012 foi arrestado no seu fogar por o mukhabarat (o serviço secreto de Asad) e sequestrado numha cela do serviço de inteligência de 4 por 4 metros que compartilhava com outras 85 pessoas e isto contribuiu ao deterioro do seu já frágil estado de saude e depois foi transladado à prisom de Adra donde morreu por complicaçons cardíacas em fevereiro deste ano de 2013, um dia antes do seu 64º aniversário. O artículo assinado por Leila Shrooms procede da web TahrirICN e está publicado em castelám em AlasBarricadas (cá) e leva por título: "Vida e obra do anarquista Omar Aziz, e o seu impacto na autoorganizaçom na revoluçom síria"

Além recomendo este artículo (acolá) de opiniom de Santiago Alba Rico com o título de "Síria: a intervençom sonhada" quem começa falando ao respeito da intervençom militar e de que ante isso há dous posiçonamentos absurdos: "O dos que pretendem que Bachar Al-Assad nom usou armas químicas" e "o dos que pretendem que EEUU nom minte sobre o uso de armas químicas em Síria".

E como remate por agora vos convido à leitura do "Manifesto de Solidariedade com o povo sírio" publicado em KaosenlaRed em janeiro de 2012 (aqui) e que começa assim falando da "Primaveira Àrabe" em Síria: "A primaveira síria tornou-se num terrível banho de sangue. Milhares de manifestantes pacíficos forom assassinados polas forças de seguridade do régime de Bachar Al-Asad, quem nom duvidou em recorrir ao bombardeio de cidades e vilas. Um número ainda mais elevado de persoas forom detidas e sistemáticamente torturadas. Os direitos humanos básicos, desde o direito à vida ao de expressom, estám sendo maciçamente violados polas autoridades sírias num pais cerrado à informaçom independente".

eDu
Leer más...

"El Imundo", A família Cela Seoane, Obama e Mandela

Hoje, luns 1 de julho de 2013, o jornal “El Imundo” fai honra ao seu nome de cabeçeira. Na sua página 17 de “España” lemos o titular: “Un histórico de los GRAPO, libre tras 23 años preso” e segue com o mentiroso subtítulo “Otros dos hermanos de Jesús Cela Seoane acabaron militando en el grupo terrorista”, mas o pior e mais “imundo” é o texto que segue e no que adicam-se a mentir criminalizando ao seu irmão Carlos e com maior inquina e falácias ao posiçonar à sua nai Paquita como ideóloga dos GRAPO e responsável de inculcar-lhes aos seus filhos as ideias polas que os tres irmãos rematarom “militando en las filas de la banda” (sic), isto entre várias e suculentas mentiras e tergiversaçons e com pequenas variaçons entre a ediçom em papel ( que em Compostela reparte-se debalde em bares, universidade, xunta, parlamentinho e demais, agasalhado, graças a quantiosas subvençons, junto o nosso jornal local favorito: o humorístico “El Cortejo Gallego” quem publica também hoje o mesminho panfleto ao igual que outros grandes medios locais que vivem de subvençons) e a ediçom digital (que foi publicado ontem domingo as 13:13 horas) donde figura como informaçom da agência Europa Press segundo fontes “conocedoras de la situación del terrorista gallego” (sic), se bem nada ponhem de que o Suso fica nunha cama de hospital tras ter que ser ingresado na tarde do 23 no Hospital Universitário da Corunha por mor dumha fisura no duodeno que lhe provocou umha leve hemorragia interna; umha doença que já sofria em prisom pero que até agora ainda nom fora correctamente diagnosticada e que se remonta a vários anos atrás, dado que o Suso se passou em total 28 anos preso e durante todos estes anos, ademais dumha deficiente alimentaçom, também participou em numerosas greves de fome, algumhas delas de mais de 50 dias; tampouco nada fala do caluroso recebento com perto de cem pessoas no bar Faluya as 02 horas da madrugada do 22 de junho que acudiram ao chamado urgente do Comité de Solidariedade para recebe-lo e no que durante case duas horas o Suso estivo falando com familiares e amizades, e donde o máis emocionante foi essa primeira aperta de Suso coa sua nai Pepita Seoane e também a do seu irmám Carlos Cela.

Mas, quando se trata de criminalizar, é normal que nom ponham nada desse recebento, e que tampouco falem nada da sua participaçom na manhá desse mesmo sábado 22, dumha homenagem no Cemiterio de Santo Amaro em lembrança aos quatro militantes dos GRAPO assassinados em Girona em 17 de xunho de 1981 e donde ao pé do nicho de Roberto Liñeira, o próprio Suso Cela evocou a figura daquel moço militante comunista e antifascista da primeira fornada de revolucionários da Corunha. E assim foi como, despois de tantos anos de desasistência médica, de ilhamento e dispersom e talvez despois de tantas emoçons juntas, acabou o Susinho entrando polas portas das saturadas Urgências do CHUAC em 23 de junho (quando escrevo isto nom sei se o Suso segue ingresado, mas o que sim sei pola informaçom disponibizada na web do Comité de Solidariedade, que ali seguia na tarde do dia 27, moi bem de ánimo e, como nom pode ser doutro jeito, desejando volver definitivamente á casa).

Seguindo com a notícia de marras (se bem tem pouco de notícia dado que informam da libertaçom do Suso 10 dias depois de ter-se realizado) há umha clara manipulaçom de dados para assim criminalizar a toda a família Cela Seoane (agás ao pai, falecido e que fora membro da Gardia Civil) e assim minte descarada e descarnadamente quando dim que Suso fora posto em liberdade “tras haber cumplido su condena”. Mentira!! Suso foi posto em liberdade quando já levava retido ileGALmente 5 anos graças a aplicaçom da doctrina Parot, dado que Suso tinha que ter saido no ano 2007, que foi quando cumprira íntegra a sua pena.

Mas o pior é quando analisa a “História familiar”:

- “Hasta tres hermanos acabaron militando en las filas de la banda a partir de las ideas que les inculcó su madre, Josefa Seoane Vaz, que es nieta, hija y viuda de guardia civil”. MENTIRA e gorda: Suso e Paco sim chegarom a militar nos GRAPO, se bem hoje em dia Paco está encirrado pola sua militancia comunista no PCE(r), e Carlos (o mais pequeño dos irmãos) permaneceu 10 meses encarcerado em diferentes prisons espanholas, sem provas fundadas, nom por formar parte de nengumha organizaçom armada, senóm por ser membro do SRI (Socorro Rojo Internacional) ou seja por ser solidário com todas as pessoas presas e pola sua ideología comunista.

- “Conocida como 'Pepita', Josefa Seoane es responsable de la Asociación de Familiares y Amigos de Presos Políticos, que se encarga del apoyo a los familiares de los presos de GRAPO. Además, estaba en 'Socorro Rojo Internacional', una organización de apoyo a los presos que se autodenominan 'políticos' y de la cual era responsable su hijo Carlos. (…)

(…) Josefa Seoane es considerada por fuentes de la Guardia Civil consultadas por Europa Press, como "una importante ideóloga" de los GRAPO. Era normal verla en el bar familiar 'Faluya' en la zona del Orzán de A Coruña y donde era frecuente que se reuniesen personas de ideología anarquista e independentista”. MENTIRA, GRANDE MENTIRA!! O Imundo, a agência Europa Press e a Guardia Civil sabem bem que mintem ao tratar de criminalizar a Pepita e mais ao trata-la como importante ideóloga dos GRAPO.

Para quem a conhecemos um pouco, e para quem a conhece melhor “Pepita” é essa nai que quigeramos todos e todas, carinhosa, moi carinhosa e respetuosa com outros jeitos de pensar e activar na vida, amiga de por vida de quem da-lhe um pouco de afeito e por suposto, luitadora e acérrima inimiga dos mentirosos, dos escuros e dos imbéciles que tentam desprestigiar toda luita e solidariedade com as que luitam para fazer deste um mundo melhor.

É sinificativo que a imagem da portada em papel de hoje em “El Imundo” seja a da vissita do hipócrita Obama ao cárcere donde estivo retido Nelson Mandela durante 18 anos. Di o texto que acompanha a foto: “El primer presidente negro de EEUU,(…), Obama dijo estar "conmovido" por el ejemplo de héroes como el”, nada dim, em troques de que, depois de incumprir a sua promesa eleitoral, Obama segue tendo retidas em Guantánamo a 166 pessoas sem juíço e a maioria delas em greve de fome desde fevereiro e sendo várias delas, na altura, atadas a cadeiras e obrigadas a ingerir alimentos e tampouco nada dim que Mandela fora o líder de Umkhonto we Sizwe (Lança da Naçom), o braço armado do Congreso Nacional Africano (CNA) e que fora arrestado por sabotagens e outros cárregos ao estar involucrado no planejamento de actividades de resistência armada e como tal foi considerado um terrorista tanto polas autoridades do régime sudafricano como pola mesma ONU, e fora condenado por tais motivos a cadena perpetua em 1962 tendo permanecido 27 anos seguidos (só um menos que Suso Cela) nos cárceres sudafricanos.

Asdo. eDu
Leer más...

Informaçom sobre os sucessos de Turquia ao minuto e video revelador e relevante da actuaçom policial contra o pessoal médico solidário

Denantes de que os mass merda digam e perjurem que a calma esta-se a instalar na Turquia, ou que saiam pseudo-intelectuais de tertúlia a comentar que na Turquia como na Grécia já nom se passa nada, deixamos-vos esta ligaçom que, de momento, vai informando dos sucessos dos protestos em diferentes vilas e cidades deste pais e ao minuto (com descansos para durmir que som também comentados): Gezipar.Nadir (em vários idiomas a escolher), o seu último comentário quando escrevo isto é este que cópio e colo:

01.22: [Ankara] Grande quantidade de gás lançado na rua Tunali Hilmi. Centenas de manifestantes estám gritando slogans: "Isto é só o começo! A resistência continua!"

Clicando em "Leer más" tendes acesso a um vídeo donde ve-se como a polícia detem a persoal médico solidário que estava atendendo as vítimas da repressom policial, e como se leva material médico: Toda umha monstra da monstrousidade das polícias do mundo que obedecem as ordens dos seus amos por moi inumanas que estas sejam.



Notícia elabourada por eDu
Leer más...

A voltas co Novembro Negro. Desta vez é "Galicia Confidencial"

Colamos a noticia tal cual a atopamos no Galicia Confidencial, e a a cal está case íntegramente sacada de Abordaxe. EIQUÍ a orixinal. En "Leer máis" podedes aceder ao artigo.

Existe realmente o grupo anarquista "Novembro Negro"?
A revista anarquista Abordaxe critica a criminalización deste movemento nun programa de Vía V no que partiparon entre outros Xosé Luís Barreiro ou Lourenzo Fernández Prieto, en base a "supostos informes policiais".

Por Galicia Confidencial | Compostela | 31/05/2013



Hai unhas semanas a canle de TV do Grupo Voz, Voz TV, emitía no programa con máis audiencia da canle, Vía V, un debate sobre o "¿Estallido social contra la crisis?" no que falaron da importancia que os movementos anarquistas están collendo en Galicia a raíz da crise económica.

Así, recollendo información facilitada pola policía nacional española, alertouse dun incremento de anarquistas en Galicia. Deste xeito, falaron do novo grupo "NOVEMBRO NEGRO" criado en Compostela no ano pasado e que, supostamente, se move por toda Galicia impartindo charlas en Santiago, A Coruña, Vigo, Ourense, Marín e A Guarda.

O nome do suposto grupo anarquista

Desde a revista anarquista Abordaxe aclaran que "contrastar nom contrastarom pero ve-se que vissitarom na nossa página a notícia das Jornadas Itinerantes realizadas em Novembro de 2012 (aqui) pois som as mesminhas vilas e cidades onde houvera palestras dessas Jornadas (inciso para que lhes fique dumha vez claro para os senhores e senhoras polícias, juízes, fiscais, jornalistas e debatistas professantes: as jornadas chamarom-se Novembro Negro porque forom em Novembro, ao igual que no ano 2010 chamaram-se "Abril Libertário" porque foram em Abril)".

Sen embargo, o que lle chama a atención a esta web é que neste programa se di que o suposo "NOVEMBRO NEGRO" predican o "anarquismo sen violencia", aínda que aclaran que "iso non é o que di á policía" xa que no seu informe sinala que entre a estratexia destes "novos grupos anarquistas" inclúese a colocación de "artefactos explosivos, cocteles molotov, cartas e paquetes bombas" e que ademais de en Galicia, estes "novos grupos" actuan pola Rioxa, Catalunya, Madrid e Andalucía e teñen conexións co "Triángulo Anarquista".

A versión dos anarquistas

Este blog anarquista relata así o que acontece a continuación, cando se inicia o debate:

"Tras umha primeira intervençom ao respeito dum tema antérior de debate (onde o ponhente e ex-vicepresidente da Junta com Fraga, Xosé Luís Barreiro Rivas, entroutras lindeças demonstra que desconhece a actualidade da situaçom grega ao falar de que a mobilizaçom está parada) que da pê a moderadora a retomar o fio da "investigaçom policial" em torno aos anarquistas ao que o mesmo tertuliano (professor de Políticas na USC) aclara no início que nom temos nada a ver os anarquistas de antes (Durruti, sindicatos da república) com os de agora, que som "algaraderos que aprovechan el momento para hacer algaradas" (toma riqueza da linguagem!!) e já muito mais rissíveis som as suas verbas ao respeito da nossa intençom de "meter a la gente que es de otra naturaleza, la de las preferentes y los deshaucios , etc. convertirlos mediante el proceso de infiltración en anarquistas,...", ve-se que temos o poder de converter!! (seremos magas??).

Isto da pê a outro tertuliano (também professor da USC e candidato falhido dos grupos nacionalistas a reitor Lourenzo Fernández Prieto, Tito) a aclarar que na história (e assim deixa patente que é professor de história contemporánea) houvera anarquistas coma os de hoje e fai lembranças de que a Canovas, a McKinley, a Lincoln, a Canalejas, a Dato os matarom anarquistas individualistas (??) e tras uns segundo de retomar ao tema antérior e ser curtada pola moderadora que insiste em falar de nós, o Tito presume de ter entrado na nossa página (suponho que se refire a esta) e di que "nom os conhecia de nada, nunca ouvira falar deles, digo o que vim como historiador que conhece o anarquismo levemente e o que vim som: umha gente nova que busca referências em Durruti, nos libertários, nom falam nunca de acçom individual, falam de acçom colectiva" (???) e tras um inciso no que aclara que el nom tem simpatia algumha polos anarquistas e tampouco antipatia, (ubica-se assim "neutral") e julga-nos como "gente bastante culta que invita a professores da universidade a reunions, que se pregunta por problemas polos que nos preocupamos todos e que tenhem perfeito direito a faze-lo" e a partir de ai "salvam-nos o cu" tanto o Tito como a moderadora ao afirmar que hai que ter muito coidado com isso da conspiraçom, que a sua página está moi bem feita (obrigadas!!), que nom se ocultam, e mesmo a moderadora di que gostaria de que foramos ao programa e o da case por feito dizendo que "vamos a convidarlos porque me parece interante saber..." (se bem, passado já um mês, nunca chegou-nos convite algum) para de seguido retomar o Tito com o anarquismo individualista e alerta que a violência em tempos de crise canaliza-se de diferentes jeitos e profetiza que também, para nossa desgraça, voltará essa idea de que o individuo pode soluçonar problemas e fala da possibilidade de que jurda outro Mateo Morral que pense que com a sua acçom individual acaba com os problemas, para rematar aclarando que por ser anarquista nom se passa nada, pero que fique claro que o anarquismo é também umha forma de política e que o anarquismo espanhol terminou tendo ministros (tudo um professor da USC recurrindo ao manido engano e confussom de igualar partidismo e participaçom eleitoral com política) e remata a moderadora com a reiterada proposta de convidar-nos para saber de que imos as anarquistas de Novembro Negro (mas nom imos estar aguardando)".

Voz TV non é o primeiro medio que se refire a este grupo nin as conexións anarquistas mediterraneas. Abordaxe tamén criticou nun dos seus post a nova publicada pola cadena Ser hai dous meses sobre o "Triángulo Mediterráneo do Anarquismo".
Leer más...

Manipulaçom da TVG. A cadea de Feijoo insire umha publireportagem a prol da minaria a ceu aberto apos a informaçom sobre a numerosa manifestaçom na sua contra.

Recolhemos a notícia de Sermos Galiza, mas todas as que acudimos a esta manifa e vimos depois as notícias da TVG fumos conscientes da sua manipulaçom burda e interesada (ver acá o video).

Dim em Sermos que o informativo da TVG adicou menos de 2 minutos á multitudinária manifestaçom contra a política mineira da Junta de Galiza e que em contraste, e justoi depois de concluído o vídeo sobre a marcha, o telejornal inseriu umha auténtica publireportagem a prol do projecto de minaria a ceu aberto em Corcoesto. As cámaras da TVG viajarom a Asturies num deslocamento organizado pola companhia canadiana que vem rouba-lo ouro e destruir a terra e envelenar as augas, Edgewater Exploration LTD, e no que tomarom parte vizinhas e vizinhos levadas alá para que falem bem do que lhes ensinarom e virom, com o galo de persuadir-nos de que o projecto é virtualmente inócuo para a natureza e para os sectores produtivos, e para elo a TVG prestouse a este propósito e cedeu a voz a um assessor da empresa e a o director técnico do projecto de Corcoesto.

A publireportagem ocupou 2 minutos e 13 segundos, mais tempo do adicado á multitudinária marcha de Santiago, que além (e isto é cosa minha) só resaltou as palavras dos vozeiros dos partidos políticos instituiçonais (agás a do SGHN), esses mesmos políticos que quando governam nom duvidam em faze-lo mesmo que o PP e mesmo boicoteam a luta nas ruas (onde estavam as mil i tontas e mil i tontos de BNG, AGE e PSOE quando Galiza Nom Se Vende??)

Asdo: eDu
Leer más...

Redundando no erro: La Voz (tv) em 29 de abril fala de "Novembro Negro" como grupo anarquista galego

Vimos de saber que em 29 de abril no programa debate e informativo da tv de la Voz:  "Vía V" com o cabeçalho "¿Estallido social contra la crisis?" (assim em castelám) dam conta a partir do minuto 43 da informaçom facilitada pela polícia nacional espanhola alertando dum incremento de anarquistas na Galiza, abondando na teima de culpabilizar-nos de introduzir-nos em movimentos sociais (ve-se que até agora estavamos todas agochadas nas nossas casas aguardando a que começara o 15M para infiltrar-nos e umha vez fora dos nossos agochos o mesmo figemos com as movidas da educaçom ou sanidade, porque todas sabemos que a nós nom nos afectam os recortes e que só estamos nesses movimentos para aproveitar-nos deles e chuchar-lhes o sangue) e, como nom, repitem a metedura de zoca do informe policial ao falar do novo grupo "NOVEMBRO NEGRO" criado em Compostela no ano passado (ai!! essa mania dos mass merdas de nom contrastar a informaçom que lhes remite a "sempre fidedigna polícia") e como papagaios repitem que como tal movemo-nos por toda Galiza impartindo palestras em Santiago, A Corunha, Vigo, Ourense, Marim e A Guarda, é dizer, contrastar nom contrastarom pero ve-se que vissitarom na nossa página a notícia das Jornadas Itinerantes realizadas em Novembro de 2012 (aqui) pois som as mesminhas vilas e cidades onde houvera palestras dessas Jornadas (inciso para que lhes fique dumha vez claro para os senhores e senhoras polícias, juízes, fiscais, jornalistas e debatistas professantes: as jornadas chamarom-se Novembro Negro porque forom em Novembro, ao igual que no ano 2010 chamaram-se "Abril Libertário" porque foram em Abril) . A novidade nesta ocasiom, e por isso é notícia neste blogue (senom seria repetir-se de mais pois já recém foi tratado isto acá e acolá) é que falam de que "predicam o anarquismo sem violência" (???, disto sim que nom sei de onde tirarom essa infomaçom), claro que, de seguido, apelam a que isso "Nom é o que di a polícia" e voltando ao informe policial (a biblia par os jornalistas dos mass medias) aclaram que na estratégia destes "novos grupos anarquistas" inclue-se a colocaçom de "artefactos explosivos, coqueteles molotov, cartas e paquetes bombas" e que além de na Galiza, estes "novos grupos" actuam por La Rioja, Catalunya, Madrid e Andalucia e, nom podia falhar, retomam o manido "Triángulo Anarquista" com Grécia e Itália, para rematar com umha frase para a história do jornalismo: "Así que todos muy pendientes de los anarquistas aquí en España pero tambien en Grecia y también en Italia" com o que se retoma a mesa de diálogo e começa o inédito: Tras umha primeira intervençom ao respeito dum tema antérior de debate (onde o ponhente e ex-vicepresidente da Junta com Fraga, Xosé Luís Barreiro Rivas, entroutras lindeças demonstra que desconhece a actualidade da situaçom grega ao falar de que a mobilizaçom está parada) que da pê a moderadora a retomar o fio da "investigaçom policial" em torno aos anarquistas ao que o mesmo tertuliano (professor de Políticas na USC) aclara no início que nom temos nada a ver os anarquistas de antes (Durruti, sindicatos da república) com os de agora, que som "algaraderos que aprovechan el momento para hacer algaradas" (toma riqueza da linguagem!!) e já muito mais rissíveis som as suas verbas ao respeito da nossa intençom de "meter a la gente que es de otra naturaleza, la de las preferentes y los deshaucios , etc. convertirlos mediante el proceso de infiltración en anarquistas,...", ve-se que temos o poder de converter!! (seremos magas??). Isto da pê a outro tertuliano (também professor da USC e candidato falhido dos grupos nacionalistas a reitor Lourenzo Fernández Prieto, Tito) a aclarar que na história (e assim deixa patente que é professor de história contemporánea) houvera anarquistas coma os de hoje e fai lembranças de que a Canovas, a McKinley, a Lincoln, a Canalejas, a Dato os matarom anarquistas individualistas (??) e tras uns segundo de retomar ao tema antérior e ser curtada pola moderadora que insiste em falar de nós, o Tito presume de ter entrado na nossa página (suponho que se refire a esta) e di que "nom os conhecia de nada, nunca ouvira falar deles, digo o que vim como historiador que conhece o anarquismo levemente e o que vim som: umha gente nova que busca referências em Durruti, nos libertários, nom falam nunca de acçom individual, falam de acçom colectiva" (???) e tras um inciso no que aclara que el nom tem simpatia algumha polos anarquistas e tampouco antipatia, (ubica-se assim "neutral") e julga-nos como "gente bastante culta que invita a professores da universidade a reunions, que se pregunta por problemas polos que nos preocupamos todos e que tenhem perfeito direito a faze-lo" e a partir de ai "salvam-nos o cu" tanto o Tito como a moderadora ao afirmar que hai que ter muito coidado com isso da conspiraçom, que a sua página está moi bem feita (obrigadas!!), que nom se ocultam, e mesmo a moderadora di que gostaria de que foramos ao programa e o da case por feito dizendo que "vamos a convidarlos porque me parece interante saber..." (se bem, passado já um mês, nunca chegou-nos convite algum) para de seguido retomar o Tito com o anarquismo individualista e alerta que a violência em tempos de crise canaliza-se de diferentes jeitos e profetiza que também, para nossa desgraça, voltará essa idea de que o individuo pode soluçonar problemas e fala da possibilidade de que jurda outro Mateo Morral que pense que com a sua acçom individual acaba com os problemas, para rematar aclarando que por ser anarquista nom se passa nada, pero que fique claro que o anarquismo é também umha forma de política e que o anarquismo espanhol terminou tendo ministros (tudo um professor da USC recurrindo ao manido engano e confussom de igualar partidismo e participaçom eleitoral com política) e remata a moderadora com a reiterada proposta de convidar-nos para saber de que imos as anarquistas de Novembro Negro (mas nom imos estar aguardando). Asdo eDu (um nom tam novo anarquista de 52 tacos) Leer más...

Eu, cidadán terrorista

Copiamos e colamos à ìntegra este moi bo artigo de opiniom de Marga Tojo no diario dixital Praza pública:

En mal momento quedou o Goberno sen o principal canalizador ao que desviar as preocupacións cidadás. Onde agarrar o seu vello discurso do inimigo, sen ETA de comodín a man? Como encher ese marco semántico e emocional do adversario que en España foi durante décadas o terrorismo, precisamente agora que a lexitimación gobernativa se resentiu? Como convencer os 6,2 millóns de parados de que o perigo segue sendo o outro? Está seguro de que nada do que vostede fai o converte en obxectivo policial? É vostede un cidadán de ben ou un terrorista de novo cuño?

A pesar das discusións internas no seo do PP, todo parece indicar que o único punto cumprido do programa electoral de Rajoy terminará sendo a reforma da lei do aborto. Mentres, existe un quórum no Goberno e os seus medios de comunicación afíns sobre cal é o modo discursivo e operativo que debe imperar. “Por unha banda, aplicar o Dereito Penal do inimigo, o populismo punitivo, e, por outra, as respostas represivas aos movementos sociais”, sostén Raimundo Viejo Viñas, doutor en Ciencia Política e da Administración e profesor da Universitat Pompeu Fabra de Barcelona.

Aínda que a estratexia non é nova, a súa verosimilitude resulta no contexto actual moito máis ardua. A lectura de José Ángel Brandariz, profesor de Dereito Penal da Universidade da Coruña (UDC), é que “por primeira vez desde a morte de Franco, a construción retórica dun ou varios inimigo -unha das maneiras máis cómodas, aínda que menos democráticas, de administrar a conflitividade social e política- supón unha tarefa pouco sinxela”. O cambio na situación de Euskadi levou o executivo a ter que actualizar o sistema de control, “só que a sociedade ridiculiza a súa estratexia; porque, ademais, hai algo que aínda escapa ao seu control: as redes sociais. Aínda lograron inventar un patrón eficaz para iso”.

Mentiras preventivas. O teorema de Thomas

Para obter o seu propósito, o Estado ten dúas opcións: ser reactivo ou preventivo. Pero a reactividade non sempre é útil, chega tarde e suscita facilmente a crítica. Por iso en ocasións “o que fai é adiantarse con mentiras preventivas”, explica Raimundo Viejo. Sucedeu cando o ministro de Interior, Jorge Fernández Díaz anunciou que convocar concentracións por internet sería considerado delito de integración en organización criminal. “Isto é imposible, legalmente inviable, pero ao lanzar esta mentira conséguese xerar un estado de tensión e un efecto inhibitorio”. Como propón o Teorema de Thomas, o que é crido como verdade, convértese en real nas súas consecuencias.

Así, a policía visitou o pasado mércores os domicilios dos fotógrafos Raúl Capín e Adolfo Luján para detelos por presuntas "agresións á autoridade". Segundo o avogado dos reporteiros gráficos, tras a decisión, hai “un aviso a navegantes -á prensa, principalmente-, para evitar testemuñas incómodas”. Horas despois Capín e Luján eran postos en liberdade con cargos.

Segundo o profesor Raimundo Viejo, Wchegou un punto en que o abano de inimigos está a facerse demasiado grande e calquera cidadán podería entrar a ser considerado terrorista”. Fronte á xente “de ben” -os nosos votantes- está o que protesta e “coquetea con organizacións próximas a ETA” -en palabras de Rafael Hernando (número tres do PP)-.

Son, por exemplo, os membros da Plataforma de Afectados pola Hipoteca, cuxo escrache pareceulle ao ex líder do PP vasco, Antonio Basagoiti, “calcadiño a como o facían os do mundo abertzale". En consonancia, Interior instou os seus axentes a eliminar o termo e substituílo por "acoso, coaccións ou ameazas?, para convertelos por obra e graza léxica nunha vulneración da legalidade. A pesar diso, o venres 10 de maio, o xulgado de instrución número 4 de Madrid arquivou a causa contra 27 imputados pola protesta ante o domicilio de Soraya Sáenz de Santamaría ao non atopar delito nin falta.

Viejo etiqueta o escrache como “o catalizador máis importante da democracia en décadas”; unha práctica política á altura dunha ruptura constituínte. Por iso, se a desobediencia aos desafiuzamentos era até certo punto defensiva, apremada pola urxencia da solidariedade coas vítimas, o escrache ”sitúase no horizonte dunha contraofensiva dunha sociedade que comprendeu a dobre rapadoira para os sobres -e quen os dan-, e os desafiuzamentos -e quen os padecen. Por iso non lle sorprende que sacase a relucir toda a artillaría retórica do mando, “desde as máis ramplonas ameazas fascistas a Ada Colau, até os máis exquisitos argumentos sobre a inadecuación aos preceptos da democracia liberal, a mesma que, curiosamente, nos trouxo até aquí”.

Durante as mobilizacións do 15M producíronse un total de 447 detencións. Sobre esas actuacións policiais non sobreveu, polo momento, nin unha soa condena. A maioría das sancións están a ser “arbitrarias e inxustificadas”, segundo os letrados. Nun vídeo tomado nas mobilizacións en torno ao congreso dos deputados un policía nacional esíxelle a documentación a dous mozos co seguinte argumento: "eu teño a obriga de pedirlles a documentación por se están vostedes incumprindo algún artigo da Lei". Ás palabras do policía o mozo responde: "Acabo de baixar agora mesmo e teño que ir á miña casa". O axente armado insiste: "Vostede entrégueme a súa documentación e logo se quere presentar un prego de descargo cóntello á delegación do Goberno". Un dos dous mozos foi trasladado posteriormente a un dos furgóns policiais onde se comprobaron os seus datos, afastado das miradas de cámaras e veciños.

Se lle damos a razón ao politólogo Sami Naïr e a linguaxe é sempre un instrumento totalitario e fascista, pois a relación entre obxecto designado e palabra é imposible, a única protección posible é a consciencia do receptor. Niso este goberno facilitou a tarefa, ao sistematizar dun modo tan notorio a apropiación da linguaxe, a súa performatividade, e moralización do discurso para lograr que calquera conflito social poida converterse nun asunto de seguridade e de orde pública.

Fátima Báñez di que a emigración de mozas e mozos de España chámase “mobilidade exterior”, os dereitos pasaron ao epígrafe de privilexios, o concepto de liberdade fundiuse co de seguridade, o dereito a manifestación necesita ser “modulado”. Todo en virtude do “sentido común”, mantra do partido.

As catro mulleres asasinadas por violencia machista en 48 horas son tratadas como feitos conxunturais, non estruturais, sobre os que non se toman medidas. Que pasaría se eses crimes recibisen o nome de atentados? Que sucedería se, por exemplo, un presunto lobo solitario -a tan socorrida nova especie terrorista-, matase catro cidadáns en 48 horas? Que pasaría se fose ETA? Por que a retórica está a ser nos crimes contra as mulleres tan intencionadamente fláccida?

Revisitando a Lakoff

Como no Non penses nun elefante de George Lakoff, o Partido Popular bótalle o lazo ao recurso da conversión en símil de ETA a todo antagonista. É seguramente o que conduciu ao director de ABC, Bieito Rubido, a asegurar que o socialista Eduardo Madina -que sufriu a amputación da súa perna esquerda por unha bomba lapa da banda terrorista- “simpatiza máis co que representa ETA que co que representa o Partido Popular”. Ou, nun modo máis naif, explica o perseverante argumento que o presidente da Xunta de Galicia, Nuñez Feijóo, emprega para descualificar ao líder da Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), Xosé Manuel Beiras, de quen di con desprezo que “toca o piano”. Con isto convérteo en indigno de confianza, pois ten coñecementos dos que, en España, tras un rosario de infrutuosas reformas educativas, a xente carece. Así, Beiras, é igual a raro, e raros sempre son os outros, o inimigo.

A última deriva deste postulado é a que se refire á semellanza entre as mulleres que abortan e a banda armada. Foi expresada polo responsable de Interior, recoñecido membro do Opus Dei que atopou a fe tras unha fin de semana en Las Vegas, para quen Deus, “o gran lexislador do universo, que está moi presente no Congreso” foi o encargado de trazar o seu camiño até o Ministerio, “o lugar onde quere que estea”. A demonización alcanzou glosas inverosímiles, coma aquela na que o edil de Economía de Castelló, Juan José Pérez Macián, asegurou que os membros do 15M “son híbridos de hiena e rata”. E nos plans do goberno até o sexo pode adquirir a esencia de adversario.

A consecuencia de instalarse nun modelo punitivo encamiñado a xulgar inimigos, máis que nun dereito penal garantista sustentado nos principios do Estado de dereito, é a dicotomización social en dous bandos, e o permiso autoconcedido en virtude diso para aplicar sobre o adversario condenas moito máis duras, de maior duración, en peores condicións, afastadas do modelo de reinserción social que, suponse, rexe o sistema penal español.

Así mesmo, fai necesario elevar o gasto carcerario e o encamiñado á represión da protesta e da inseguridade urbana suscitada pola desinvestimento social e a deficiente xestión da crise económica. Así, por exemplo, a partida para material antidisturbios e equipamento de protección da Policía Nacional multiplicouse por 18 en 2013, até os 3,26 millóns de euros, segundo se recollía no Proxecto de Orzamentos Xerais do Estado para este ano. Ao seu lado, fixéronse recortes de persoal e conxelouse o investimento en Policía Científica.

Invención dun imaxinario terrorista en Galicia

A última cortina de fume está a deslizarse sobre Galicia en forma de banda armada. Segundo o Partido Popular chámase Resistencia Galega e o xornal ABC fixo mesmo un detallado esbozo da súa estrutura e funcionamento a pesar de que ningunha sentenza admite a súa existencia. Entre outras afirmacións, ABC atribúe o seu financiamento aos “nada desdeñables ingresos que obteñen a través da venda do refresco denominado Galicola”. Segundo os impulsores desta bebida refrescante -unha asociación cultural legal e sen ánimo de lucro que destina os seus ingresos á promoción de proxectos que apoian a lingua galega a través dun concurso de etiquetas- véndense un máximo de 1.250 botellas ao mes, ao prezo dun euro por unidade para o consumidor. Os cálculos son sinxelos.

Nos anos oitenta corría a lenda de que o refresco KAS financiaba ETA, debido a que as súas siglas se correspondían coas da Koordinadora Abertzale Socialista. E talvez haxa algo dese espírito no relato de ABC sobre a Galicola: “Sérvese na gran maioría dos centros sociais do ámbito independentista galego, inspirados na rede de herriko tabernas da esquerda abertzale (?) lugares de captación e adoutrinamento dos novos aspirantes a formar a trama terrorista de Resistencia Galega”. A bebida comercialízase, entre outros locais nada susceptibles de responder á descrición do xornal, no restaurante de nova cociña galega Abastos 2.0, recomendado pola revista de referencia Eater.com, ou na cafetaría dun tradicional colexio privado de Santiago de Compostela.

Segundo a normativa internacional e o fixado como decisión marco pola Unión Europea despois dos atentados do 11M, o elemento medial do terrorismo debe ser sempre a comisión de delitos graves. Sublíñao Benet Salellas, avogado dun do seis galegos que actualmente están en prisión provisional á espera de xuízo por suposta relación cunha "organización terrorista" á que ninguén di pertencer e que se descoñece socialmente. “Para min existe un elemento moi importante: que nunca se atoparon armas”.

Se se utilizasen os conceptos dos anos oitenta, os tradicionais na nosa lexislación de “organización armada” ou de “banda armada”, non poderiamos aplicarllos a eles. Cando falamos de terrorismo falamos dun concepto xurídico, non ético nin social. Pero na Audiencia Nacional úsanse os conceptos penais de forma expansiva, extensiva e até analóxica. Existe en Galicia colectivos intimidados por accións terroristas? A resposta é non. De feito, iso é o que se deduce do último barómetro do CIS, segundo o cal menos dun 0,2% da poboación galega considera a existencia do problema.

Fronte a esta situación, o blog http://devoltaparaloureda.wordpress.com/ acaba de recibir o X Premio Roberto Vidal Bolaño como reflexión colectiva á garantía dos dereitos humanos. Trátase dunha web de apoio aos presos preventivos a quen a xustiza vincula co terrorismo galego e que se atopan en prisión á espera de xuízo. Os responsables desa páxina de internet realizaron unha enquisa ás portas dun centro comercial da capital galega para comprobar os datos do CIS. A pregunta eran sinxela: "Cal é o principal problema social?, Preocúpalle o terrorismo en Galicia?.

A principios do mes de abril, no Parlamento galego, o portavoz do BNG, Francisco Jorquera insistiu en negar a existencia de terrorismo galego: "Negamos a maior, a existencia de terrorismo en Galicia". Daquela sesión saíu un consenso histórico entre a oposición coas firmas de BNG, AGE e PSdeG-PSOE a unha iniciativa dos primeiros. Na iniciativa parlamentaria pedíase pór fin ao uso abusivo do réxime de incomunicación durante as detencións e á dispersión penal, modificar a lexislación de excepción, ou garantir a aplicación do denominado protocolo Garzón contra a tortura. A maioría absoluta do PP tombou a proposta.

Orixes: Operación Castiñeira

Foi no ano 2005 cando se iniciou o proceso, coa detención de once membros de AMI (Asemblea da Mocidade Independentista) durante a Operación Castiñeira. Sobre iso escribe o decano do Colexio de Xornalistas de Galicia, Xosé Manuel Pereiro, en De volta para Loureda: "Jaume Matas, cunha condena de seis anos enriba, anda libre por razóns que se me escapan e que pretender entender custaríame bastante tempo e unha minuta considerable. Carlos leva oito meses en prisión por pertenza a unha organización terrorista. A cal? Á que vostede queira, e se non lle gusta esta, temos outra. Lembro a presentación en sociedade da Operación Castiñeira, nunha época en que aínda había preguntas. Quero dicir, na que os xornalistas faciamos preguntas e os preguntados respondíanas. A Operación Castiñeira foi a detención, cunha chea de watios de luz e son, de oito ou nove rapaces pertencentes a AMI. 'Cal é a acusación?', preguntarámoslle ao entón Delegado do Goberno. 'Ben, son de AMI'. 'Pero non é ilegal, non?', 'Ben, o xuíz xa determinará se hai algo'. Efectivamente, non había nada. Máis nada que un ridículo absoluto para quen ordenou a operación e un mal grolo considerable para quen a sufriu. Desde entón perfeccionaron o sistema. Xa ninguén se pon a tiro de micrófono. E os detidos falan húngaro".

Con todo, o último informe da Oficina Europea de Policía (Europol) Terrorism Situation and Trend Report inclúe unha breve reseña da actividade de Resistencia Galega. Europol especifica que a suposta organización "continuou perpetrando ataques terroristas en Galicia en 2012 nun número similar a 2011” e considera que a eficacia antiterrorista "parece reducir significativamente as capacidades operativas".

Para o profesor de Dereito Penal José Anxo Brandariz os informes de Europol “son manifestamente selectivos e tendenciosos. Calquera persoa que coñeza o tema, e os leu, como é o meu caso, sábeo. Facer unha idea da realidade da violencia política e do terrorismo en Europa con eses informes é inviable. Seleccionan aquilo que lles resulta mais cómodo para a súa narrativa de análise, e niso falar de Resistencia Galega parece encaixarlles moi ben, tanto para o contexto español como para o europeo. En todo caso, é extremadamente revelador de por onde van ir as cousas nesta materia”.

Joam Peres, da organización “legal e transparente” Causa Galiza, que tamén figura no organigrama terrorista de ABC, contra o cal anunciaron unha querela, denuncia “un seguimento obsesivo á ideoloxía independentista, que é legal e lexítima; vixilancia 24 horas, e unha estratexia de desgaste económico, ao xerar procesos xudiciais, e a práctica sistemática de crear antecedentes con pequenas condenas. Así a reclamación da soberanía política equipárase a unha cuestión de orde pública”. Na súa opinión, “se no ano 2005 non había consenso, a día de hoxe a Audiencia Nacional colocaralle ao independentismo galego a etiqueta de terrorismo que recompuxo en 2012”.

Os próximos días 24 e 25 de xuño sentarán no banco Eduardo V.D, Roberto R. F, Antón S. P e María Ou. L, para os cales a Fiscalía da Audiencia Nacional pide penas que suman 64 anos de cárcere. Será o primeiro xuízo contra a presunta Resistencia Galega. Actualmente hai dez galegos - detidos desde finais de 2011 e até xaneiro de 2013- aos que se lles manteñen os cargos por suposta pertenza a organización terrorista. Seis deles permanecen en prisión preventiva e catro están en liberdade provisional, todos eles á espera de xuízo.
Leer más...

Ao respeito das detencións de 5 anarquistas en Sabadell

Copiamos, traduzimos, colamos e difundimos este correo recibido na nosa caixa:

A policía detén 5 persoas vinculadas ao anarquismo...

A raíz das últimas detencións e rexistros de espazos vinculados ao ámbito anarquista e o intento, que veñen sucedendo nos últimos tempos, de golpear e paralizar a este, somos conscientes de que se o Estado quere realmente acabar connosco

...debería deter máis!

Porque a existencia do Estado e de calquera forma de autoridade é incompatible coa nosa.

Porque o Estado entende a lóxica da obediencia e a submisión cara a el e nós só queremos entender a lóxica da rebelión e da liberdade.

Porque calquera Goberno, sexa de Esquerda ou de Dereita, busca impoñernos os seus intereses que son os mesmos da elite política, económica, militar, tecnolóxica, etcétera.

Porque non viñemos a pactar a cambio de reformas e migallas, senón a derrubar este Sistema que pon un número de serie, un prezo e unha data de caducidade ás persoas.

Porque queremos crear un novo tipo de relacións, un xeito diferente de convivir, de xestionar a nosa vida e a nosa cotianidade baseada na solidariedade, o apoio mutuo e a autoxestión, unha forma de vida baseada nunha ética da autonomía e a emancipación onde a liberdade de cada un potencie a dos demais.

Porque cando a «orde constitucional» periga, o Estado emprega todas as ferramentas necesarias para defendelo, xa sexa mediante a forza (coa Policía) ou mediante o adoutrinamento (coa prensa e a publicidade), ferramentas que xeralmente funcionan ao unísono.

As detencións da folga xeral do 29 M, do bloqueo ao Parlament, do 1 de Maio de 2011 en Barcelona, da folga xeral do 29 S, así como varios arrestos individualizados a compañeiras e compañeiros en Madrid e Cataluña entre 2008 e 2011 acusadas de diversas accións, son só
algúns dos exemplos máis recentes.

É por isto que o Estado debería seguir golpeándonos e é por isto que non baixaremos a cabeza, non recorreremos á lóxica xudicial da inocencia/culpabilidade nin á lóxica democrática do voto e a delegación...

...e seguiremos loitando!
Leer más...

[Grecia] 3.000 anarquistas marchan en solidariedade con Atenas Indymedia e 98 FM

Levando a loita de internet ás rúas. O 25 de abril de 2013, aproximadamente 3.000 anarquistas marcharon en solidariedade con Atenas Indymedia e 98 FEMTÓMETRO, clausuradas dende o 11 de abril polo estado grego (se ben son acesibles grazas a un servidor situado no comedor okupa da Universidade Politécnica de Atenas). A protesta aunase ás ducias de accións de solidariedade que tiveron lugar en Grecia e outras partes de Europa (ver video clicando en "leer más").

O día anterior, unha faixa xigante foi colgada no edificio central da universidade, situado nunha das rúas máis concorridas de Atenas.

Ademais 72 anarquistas foron detidxs pola policía durante unhas 12 horas e foron procesadxs por ofensas á bandeira nacional grega ao substituíla pola anarquista bermella e negra.

Foi unha das primeiras protestas masivas na rúa contra a censura en internet.

Non nos calarán. A loita continúa.



Colado de Alasbarricadas
Leer más...

La Voz e os misteriosos 2.000 viziños que apoian a mina de Corcoesto

Fazemonos eco desta denuncia-montaxe publicada hoxe mesmo en "ExVoz", o blogue altofalante de ex-traballadores e traballadores do grupo Voz que copiamos, traduzimos e colamos na sua íntegra:

O pasado día 10 de xaneiro, ExVoz informou dos vínculos existentes entre o director xeral da Corporación Voz e de La Voz de Galicia SA, Luis Miguel "Lois" Blanco Penas, e a compañía Mineira de Corcoesto SL, filial da multinacional canadense Edgewater Exploration, pois a esposa do executivo número 1 do Grupo Voz é Navia Franco Barreiro (ver ILUSTRACIÓN 1, que reproduce o organigrama directivo da empresa, no que figura a esposa de Lois Blanco como integrante de Communication Department).

Pois ben, unha vez feita pública esa circunstancia, persoas vinculadas laboralmente a Mineira de Corcoesto SL e outras que actúan por interese económico directo (contratas e similares), máis as que se sumaron por motivos varios dinamizaron un foro en Facebook co título Corcoesto si, Mina si que, segundo informou onte domingo día 3 La Voz de Galicia, conta co apoio de 2.000 persoas.

Non obstante, a lista de membros do foro suma 155 persoas (cifra comprobada antonte sábado), á parte das cales a composición e características xerais dos seus membros son moi singulares, tal como detalla o documento que reproducimos máis abaixo.
..
NOTA (actualizada por abordaxe): Agora mesmo hai 2100 membros (mas as sospeitas de fraude medraron) e ademáis e tal como apontan en Ex-Voz a plataforma que se opón á mina xa leva recollidas na bisbarra máis de 20.000 firmas de apoio, iso sin, todas elas acompañadas do seu correspondente DNI.

O informe que ofrecemos sobre o foro pro mina está incompleto porque decidimos non difundir as identidades dos membros desa plataforma.
Por que? Porque hai varias persoas (polo menos cinco, segundo comprobamos) que non foron consultadas para ser incluídas nela e, ademais, sobre a base dos datos de que dispoñemos temos fundadas sospeitas de que hai outros dos teóricos membros do foro que nin sequera saben que forman parte deste polo que, loxicamente, non sería razoable difundir as identidades; nin tampouco somos nós quen temos a responsabilidade de informar a ninguén de que o seu nome está a ser utilizado para facer propaganda a favor dunha instalación na que se emprega cianuro.

Nese sentido, aconsellamos a todos os veciños de Cabana e doutros municipios de Costa dá Morte que consulten o listado en Facebook.
..
NOTA: Non obstante, debemos precisar que no foro pro mina figuran membros reais ou presuntos! que "din" estar domiciliados ou que "escriben" dende fóra da Costa dá Morte, dende A Coruña e Santiago, entre outras localidades, e mesmo dende Asturias.

No seu día, os membros de ExVoz decidimos informar das relacións entre o xornal e Edgewater por unha razón ben sinxela: trátase dun exemplo perfecto (non o único) de como algúns directivos de La Voz están a utilizar o diario en beneficio propio.

Os datos solicitados polas organizacións veciñais e os especialistas de AlertaMinera confirman sen abertura de dúbida que existe unha ampla montaxe (ou lobi) en pro da mina do que forman parte empresas e persoas concretas (entre as segundas xogan un papel fundamental Navia Franco, copropietaria da firma Guindeira Comunicación & Eventos, e o seu esposo, o director xeral do Grupo Voz).

O Grupo Voz forma parte dese lobi malia que non obterá beneficio ningún, nin directo nin indirecto, salvo os varios miles de euros que poida render a publicidade de Edgewater, o que en ningún caso compensará o descrédito que supón ter participado nunha operación anti-informativa para favorecer un negocio privado alleo ao diario.

Aínda que nós introducimos este asunto no noso blog fai escasas datas (o 10 de xaneiro), a utilización de La Voz de Galicia na campaña pro mina é tan antiga no tempo como a relación empresarial existente entre Navia Franco e Edgewater, tal como proban as abundantes informacións e reiteradas reportaxes pro mina difundidas polos medios do Grupo Voz.

Como exemplos desa "perseveranza" informativa achegamos copia de catro das reportaxes publicadas no rotativo (ver as ILUSTRACIÓNS seguintes), os dous primeiros publicados en maio e xullo do ano 2012 e os dous seguintes, moi recentes (17 de xaneiro e 2 de febreiro).

En resumo, a campaña pro mina de La Voz non é recente nin tampouco é froito dunha coincidencia de intereses con Edgewater. O que hai é aleivosía e premeditación informativas para beneficiar intereses privados que son alleos á empresa editora do xornal.
-----

Máis información en:

ENLACE a «Multitudinaria manipulación informativa na cobertura da marcha dos partidarios da mina de ouro de Tapia de Casariego», en AlertaMinera: No caso do proxecto mineiro no Occidente astur, a escasa distancia da ría de Ribadeo, tamén existe un poderoso lobi empresarial e mediático que move fíos a favor da mina (lobi ao que La Voz tamén se sumou con entusiasmo). O proxecto de Astur Gold para aproveitar os antigos depósitos de Mántaras e Salave (Tapia), que xa foron explotados baixo o Imperio Romano, leva varios anos empantanado debido á firme oposición de máis do 90 por cento dos residentes no municipio tapiego.

Mais información acá neste mesmo blogue
Leer más...

Pedro Jota suma-se a denunciar a falha de representaçom da democracia representativa

Para quem este assina, é sorprendente que o director dum dos jornais mais partidários desta falsa democracia venha a concordar comigo em que a representatividade dumha maioria aplastante dos deputados dum parlamento, na realidade, só corresponde-se com umha grande minoria da povoaçom a quem dim representar.

Há 3 meses e a raiz das eleiçons galegas, publicara neste mesmo blogue um artículo com o cabeçalho: “O incrível jogo da Democracia: Perdes mais de 100.000 votos e ganhas 3 escanos”, onde analisava esta paradoja e a anómala consequência de que “com tudo isto o PP sube 3 escanos e acada maioria absoluta no parlamento quando a realidade númerica é que só acadou algo mais do 28% do total do censo de residentes”, ou seja que Feijoo e os seus governam Galiza em maioria com o voto de só umha parte reduzida do censo.

Claro que a minha teima ao publicar essa notícia era desacreditar o sistema “democrático”, entanto que Pedro Jota é um dos máximos defensores da mesma, até que lhe tocam a fibra españoleadora e olé!!, entom volve-se e revolve-se contra os ladrons que querem desfazer a sua EspañaUnaYNoCincuentaYUna e entra a fazer a mesma (ou similar) valoraçom que figera eu ao respeito de contabilizar a verdadeira representaçom e nom os resultados eleitorais.

O caso que me ocupa é que depois de lêr à ìntegra o artículo que ocupa a notícia principal da portada em papel de hoje de El Mundo “85 diputados catalanes usurpan un derecho de todos os españoles” e mais a editorial de Pedro Jota, resulta que segundo este jornal e o seu chefe: só o 37’2% do censo catalám respalda a declaraçom solemne que define a Catalunya como “sujeito político e jurídico soberano” que foi aprovada polo 63% dos deputadas e deputados do “Parlament”.

Na sua “curiosa” analise, contabilizam que até um 62’8% do povo catalám (as que nom votaraom CiU, ERC, ICV-EuiA e/ou a1/3 de CUP (só 1 dos 3 deputados de CUP votou a favor e os outros 2 abstiveram-se), nom se posiçonaram a favor desta declaraçom e assim contabiliza nessa mairoia aplastante a abstencionistas, votos em branco, nulos e a formaçons sem representaçom junto ao resto de partidos contrários à tal declaraçom PP, Ciutadans e PSC-PSOE (se bem deste último houvo 5 deputados que nom assistirom à votaçom) para denunciar este atentado à democracia.

Claro que se figera a analise contrária, os 41 noes de PP, PSC-PSOE e Ciutadans só representariam ao 21% do censo de Catalunya, com o que e seguindo a mesma trampa, teríamos que um aplastante 79% do censo catalám nom está em contra de definir a Catalunya como “sujeito político e jurídico soberano”.

Asdo: Edu
Leer más...

‘El Correo Gallego‘ e a ‘conspiración judeo-masónica’

Publicamos este artigo que nos chegou á caixa de correos, sobre a intoxicación mediática que o voceiro policial e parroquial "ElCorreoGallego" está levando a cabo con tanto empeño. Non está de máis reseñar que dous días antes da aparición do artigo que aparece na capa da entrada (AQUÍ) este mesmo "xornal" referíase á concentración anticarcerária do sábado 12 (EIQUÍ) como "un acto de apoio ós terroristas encarcelados por parte dos cachorros da Resistencia Galega", se ben é imposible atopar este artigo na edición dixital. Tal e como recomendaba o nazi Goebbels no seu decálogo da propaganda, a categorización dos "inimigos" debe ser simplificada nun único adversario (radicais, antisistemas..), tal coma un monstruo de diversas cabezas pero un único corpo, uniformando a toda disidencia e aplanando así o camiño da represión.

Eiquí o artigo que nos chegou:

B.C./ A capa do El Correo Gallego recolhia ontem, 16 de janeiro, o seguinte titular: "preocupa el brote violento de anarquistas y radicales". Nas (des)informaçons das primeiras páginas, tal asseveraçom era amplificada com linhas tais como "siguen el ejemplo de los jóvenes en (sic) Jarrai en los episodios de kale borroka. De hecho ya se detectó la presencia en Galicia de algunos miembros de colectivos anarquistas vascos y catalanes junto a sus colegas gallegos". Pouco importa que a organizaçom basca mentada polo panfleto franquista nom exista desde há uns doze ou treze anos: parece que, mais umha vez, a intençom do El Correo é misturar todo quanto sapo, píntega e culebra houver ou tenha havido e salferir a sua receita com algumhas palavras da pré-indoeuropeia língua eusquérica, já em por si tam terrorífica para muitos, com o objeto de criar no imaginário coletivo um inimigo público estranho e violento que gere um alarme social que, à sua vez, justifique as desmedidas atuaçons policiais a que as arredistas já estamos afeitas. Vamos, que nos surpreendeu -e mais depois da atribuiçom a independentistas de poderes mágicos por parte da imprensa- nom encontrar por nengures o termo aquelarre.

À desesperada

O gesto do El Correo Gallego desprende um certo cheiro a descomposiçom. O nerviosismo que geram a situaçom sócio-política, a estoica resistência -e ainda o crescimento- de movimentos como o arredismo galego ou o anarquismo e a expansom da solidariedade a novos setores sociais, leva os condutores daquele veículo a responderem com derrapes e volantaços: parece que, na guerra informativa desatada entre o coraçom e o dinheiro, aos portavozes da banca já lhes vale tudo, mesmo o velho leit-motiv franquista da conspiraçom judaico-maçónica. A vertiginosa perda de credibilidade do El Correo fai tremer o pulso e escrever linhas (dis)torcidas.

La Antiespaña

A conspiraçom judaico-maçónica (na versom ampla e espanhola do termo, conspiración judeo-masónica comunista internacional) é umha teoria que tem sido frequentemente esgrimida polo nazi-fascismo para justificar a repressom violenta e mesmo o assassinato aplicados a setores dissidentes. Tal aliança a três bandas teria, segundo os defensores deste delirante esquema, o objetivo da dominaçom planetária por obscuras forças opostas à ordem e à lei. Com raízes no antissemitismo medieval, e amplificada pola apariçom dos Protocolos dos Sábios de Siom (um texto apócrifo surgido na Rússia czarista e produto do medo a umha eventual revoluçom), a teoria da conspiraçom judaico-maçónica chegou a ser empregue nos últimos anos do franquismo polo próprio general genocida, sendo metida no saco qualquer organizaçom, associaçom ou pessoa oposta à ditadura por ele encarnada. A desesperaçom provocada pola descomposiçom do regime conduz para o delírio e, como vemos, El Correo Gallego nom é nada original ao respeito: independentistas, anarquistas, galegos, bascos, cataláns... Talvez um dia nom mui longínquo incluam também orcos, gazafelhos ou a Santa Companha nas suas alucinaçons fascistoides.

Cutre é a palavra

Se tivéssemos que definir com algum vocábulo o jornalismo (note-se a itálica) do El Correo Gallego, talvez cutre seja o termo mais acaído. Para além do nulo rigor jornalístico, encontramos frequentes agressons à morfologia, a ortografia e a sintaxe da língua castelhana, cujo emprego no país defendem tanto face ao galego. As visitas à tomba de Antonio de Nebrija, criador da primeira gramática da língua castelhana, tornam-se pouco recomendáveis quando se está a teclar na redaçom do Preguntoiro. Assim, só com umha fugaz visita à ediçom digital destes dias, encontramos joias como "la última gran nevada que callo en Santiago de Compostela". O assinante deste artigo recomenda ao redator de El Correo calar também quando nom neva, para evitar o ridículo, e fazer-se com algum daqueles entranháveis Cuadernillos Rubio que todos tivemos que empregar de pequenos na nossa espanholíssima educaçom. Se recuarmos mais no tempo, poderemo-nos deleitar com informaçons sobre "ratas y vagabundos en busca de guarida" no hospital velho de Compostela, "muchos de los cuales encienden hogueras para calentarse". Som somente duas perlas, e tampouco nos vamos estender aqui com matérias como a Pólvora, as Magnolias, as peripécias da flor y nata comarcal em Vida Social Gallega ou os infumáveis chistes de Demetrio Peláez na coluna da contracapa. Se neste modesto meio fôssemos profissionais em nómina como eles, teríamos tempo para elaborarmos umha hilariante coleçom de esperpentos.
Leer más...