A gran fantasía da comida "orgánica" (o mellor negocio das mega-corporacións)

Colamos (despois de traducido) este texto da autoría de Alejandro de Pourtales recollido do blogue PijamaSurf (que, ainda que foi publicado en xullo de 2012, segue de rabiosa actualidade):

E agora son as mesmas compañías, que producen ou producían alimentos case velenosos, as que promoven os alimentos orgánicos

A etiqueta de "Orgánico" nun produto, especialmente un alimento, converteuse nunha fórmula máxica que nos fai sentirnos ben ao tempo que gastamos diñeiro extra para obter un benestar prometido. Non obstante esta industria, a da comida orgánica, polo menos na súa versión de supermercado, converteuse nunha enorme fantasía cooptada polas grandes corporacións das cales supostamente foxen as persoas que compran produtos orgánicos.

Nunha lóxica perversa o negocio parece ser redondo. Primeiro grandes corporacións, do chamado Big Food, enchen os alimentos de aditivos, conservadores e demais "químicos" que contaminan a saúde dos consumidores; créase un movemento de conciencia en torno a estes alimentos e xérase unha industria que busca salvagardar o benestar do consumidor producindo alimentos á vella usanza, mantendo un estándar de calidade. Popularízase o termo orgánico, un tanto difuso, para significar aqueles produtos que non involucran métodos de produción moderna tipificados no uso de pesticidas, fertilizantes químicos e modificación xenética-en xeral que non danan aos animais e ao ámbito no que o producen. Unha especie de purismo ideolóxico que alimenta. Os químicos son os inimigos -aínda que por suposto todo organismo é químico naturalmente.

Buscar alimentarse de xeito san e romper coa cadea alimenticia que controlan as grandes corporacións, regresar aos pequenos produtores e outorgarlle ese valioso coeficiente, perdido no proceso industrial, de facer os alimentos cunha intención de nutrir ("feito con amor" é o slogán favorito), parece algo non soamente positivo senón mesmo parte da evolución humana. Non obstante, xa sexa polos invasores e malignos tentáculos das grandes corporacións ou pola inxenuidade do consumidor que o que compra xeralmente son ilusións que satisfán a súa produción de dopamina e reafirman comodamente o que quere que sexa a realidade, en moitos casos esta moda de alimentarnos de produtos orgánicos non é máis que un prácido e frívolo (aínda que sexa benintencionado) autoengano. E agora son as mesmas compañías, que producen ou producían alimentos case velenosos, as que promoven os alimentos orgánicos, enarborando un novo mito de comuñón edénica a partir do poder inmaculado da comida non alterada polos procesos industriais da modernidade: un regreso a natura.

O New York Times publica un interesante artigo sobre a realidade detrás da grande industria dos alimentos orgánicos, cun valor anual de ata 30 mil millóns de dólares nos EEUU. O feito de que os consumidores estean dispostos a pagar máis diñeiro por un produto orgánico non pasou desapercibido para as grandes corporacións de alimentos que, recorrendo á súa vara máxica, a mercadotecnia, lograron -sen que o consumidor o perciba- tomar control do mercado e influír en como e en que se etiqueta "orgánico".

Moitos dos grandes nomes dos alimentos orgánicos foron adquiridos polas grandes corporacións de alimentos sen que isto chegue ao coñecemento do consumidor. Bear Naked, Wholesome & Hearty e Kashi, pertenencen ao xigante dos cereais Kellog; Naked Juice é parte de PepsiCo; e detrás de Walnut Acres, Healthy Valley e Spectrum Organics está Heinz, a marca de kétchup cuxo CEO participa na reunións Bilderberg. Isto non é todo, Coca-Cola, Xeneral Mills, Nestle, Kraft e outras megacorporacións "devoraron a maioría da industria da comida orgánica en Estados Unidos. Ingredientes puros, producidos localmente en pequenas granxas familiares, non moito, que digamos", escribe Stephanie Storm no New York Times. Comprarías ese xugo de arando orgánico se soubeses que é producido a fin de contas por Coca-Cola? Saberíate igual?

A xunta directiva do National Organic Standards Board permitiu o uso de ingredientes como a carraxenina, un polisacárido derivado das algas que mesmo foi vinculado ao cancro, ou do inositol sintético, que, como o seu nome o indica, se manufactura usando procesos químicos.

Michael J. Potter, fundador da compañía pioneira de alimentos orgánicos Eden Foods, négase a poñer a etiqueta de orgánico nos seus produtos, xa que a considera unha "fraude".

Na medida na que as grandes corporacións empezaron a dominar a xunta directiva, que decide os estándares dos alimentos orgánicos, creceron os ingredientes aprobados pola devandita industria. Actualmente existen 250 substancias "non-orgánica" na lista; no 2002 tiñan só 77.

En decembro de 2011 estívose apunto de aprobar a utilización de amonio nonanoate, un herbicida -votaron a favor General Mills, Campvell's Soup, Organic Valley, Whole Foods Market e Earthbound Farms (só falta que Monsanto coloque algúns dos seus pesticidas na lista ou que sexa admitido á xunta directiva e non sería de todo raro que teña presenza no mercado baixo unha empresa fantasma).

Alexis Baden Mayer, director da Asociación de Consumidores Orgánicos, advirte: "Entendo que quedan moi poucas compañías 100% orgánicas. Pero en realidade é necesario engadir a unha compañía como Xeneral Mills que ten tanto interese en promover a enxeñaría xenética, promover a nanotecnoloxía e varias outras cousas que son a antítese dos principios orgánicos para supostamente garantir a diversidade?".

Así as cousas en Estados Unidos, pero seguramente tamén en moitas partes do mundo nas que se adopta o modelo comercial deste país. Especialmente nos grandes supermercados, onde ás veces o mesmo produto, só coa etiqueta máxica de "orgánico", custa case o dobre. Se queres comer "orgánico" o mellor que podes facer é cultivar o teu propio alimento ou compralo a persoas coñecidas que teñan hortos preto de onde vives. Aínda que claro que podes seguir comprando comida orgánica no supermercado e seguramente che saberá mellor e fará mellor a saúde, baixo o efecto placebo -sempre e cando isto lle gañe a parte do teu cerebro que che di que estás a caer nun truco de mercadotecnia e acabas de desperdiciar o teu diñeiro. Que elixes? y en realidade importa?
Leer más...

[Arxentina] O triunfo de Famatina contra o proxecto de Megaminería de Ouro a Ceo Aberto da compañía canadiana Osisko Mining Company

Recollemos e traducimos de Plazademayo.com

Logo dun ano e medio de corte, o gobernador K Beder Herrera disolveu o contrato coa mineira canadiana. Unha vitoria popular. Un exemplo a seguir?

Finalmente, venceron. Elxs, xs de Famatina. Xs habitantes dunha pequena vila de sete mil persoas, que construíron unha asemblea, que cortaron unha ruta, que se opuxeron aos poderes. Xs que dixeron "non". Finalmente, o gobernador Luis Beder Herrera asinou o decreto 874 que rescinde o contrato entre a provincia e a Osisko Mining Company, unha empresa canadiana que quería instalar un proxecto de megaminaría a ceo aberto na rexión. A oposición frontal do pobo venceu a posibilidade empresaria da depredación do medio, da usurpación estranxeira dos recursos naturais, da entrega. Logo dun ano e medio de loita, Famatina venceu.

"Estamos moi felices -di Carina Díaz Moreno, unha das membros da asemblea popular de Famatina-. De todos os xeitos, somos desconfiadxs deste goberno e seguiremos mantendo o corte no Alto Carrizal, onde empeza o camiño que leva ao cordón montañoso do Famatina".

O corte ao que a asembleísta se refire é o método decidido polo pobo que impediu, dese xeito, o paso dos representantes da empresa Osisko Mining Company, que tiñan a intención de voar gran parte das montañas para extraer, con métodos contaminantes, o ouro desperdigado nelas.

"A continuidade e persistencia dos devanditos acontecementos de confrontación, imposibilitaron ata a data dar inicio ás actividades programadas xerando graves consecuencias de orde económica e social á provincia", sinala o decreto asinado polo gobernador Beder Herrera, que é tanto kirchnerista coma menemista. A presidenta Cristina Fernández é unha firme impulsora da megaminaría a ceo aberto como forma de impulsar o desenvolvemento -fallido- da nación.

"Todo isto pasou logo da represión que sufrimos en maio, cando unha patota nos atacou por manifestarnos contra Beder Herrera; logo de que a esposa dun policía fóra trasladado da nosa vila por apoiar a loita antimineira; despois dun ano e medio de corte para impedir o paso da mineira", explica Carina Díaz Moreno

-Por que van manter o corte, malia o anuncio do decreto?

-Non lle creemos nada a Beder Herrera. Cando era vicegobernador impulsou e aprobou unha lei contra a megaminaría na provincia, que derrogou nin ben chegou ao poder. Hoxe intenta que se instale a megaminaría a ceo aberto noutras rexións da provincia, xa que nesta vila nos opuxemos. Nós esiximos unha lei provincial de prohibición de explotación megamineira en toda a provincia. Queremos que renuncie a deputada Adriana Lima, que traizoou a Famatina e impulsou esta actividade malia a oposición de todos nós. E queremos que volvan a Famatina os recursos que lle foron quitados ao pobo como forma de represalia por parte do gobernador. Á vez, somos ao redor de cincuenta cidadáns de Famatina procesadxs pola xustiza por loitar. Queremos que nos quiten esas causas. E por todo isto aínda non imos abandonar o corte.

Fontes da intendencia de Famatina, cuxo xefe se pregou á loita da cidade, confirmaron a derrogación do convenio coa Osisko Mining Company.

Famatina xa expulsara a Barrick Gold, aquela empresa instalada en San Juan, que conta co apoio da presidenta Cristina Fernández. Hoxe confírmase que acabou cos intereses doutra megamineira, a Osisko Mining Company. É unha pequena vila perdida na cordilleira. Os seus habitantes deberían ser considerados como un orgullo da nación.

Unha nova victoria à que hai que sumar a conseguido na vila de esquel polo povo em luita, tal como xa contaramos en abordaxe en maio deste mesmo ano (acá)
Leer más...

A liña divisoria de Estambul – Notas insurreccionais dende Taksim

Colamos de ContraInfo

De feito, non era completamente impredicible, pero dalgún xeito non puidemos ver que viña. Que estivo a facer a xente de Turquía ata esta revolta? Xs estudantes golpeaban axs profesorxs que lles daba notas máis baixas das que elxs se merecían. A xente apuñalaba xs doctorxs que desatendía os seus seres queridos. Disparaban a sarxentos para escapar e desertaban do servizo miitar obrigatorio. Atacaban estacións policiais e golpeaban oficiais da policía abusivos. Despois de que os tribunais desen o seu veredicto, a xente daba unha mostra do seu propio veredicto nos corredores dos tribunais. As mulleres dábanlles a súa propia xustiza aos seus violadores. Suicidábanse ante a presión de grandes exames, débedas das tarxetas de crédito...




A insurrección de individualidades e de grupos revolucionarios finalmente tocáronse e conectaron na Resistencia do parque Gezi (dende o 29 de maio ata a data). Así que quixemos compartir con vostedes algunhas das nosas observacións dende detrás das barricadas:

- Bloqueábanse as rúas, os maleteiros e asentos traseiros revisábanse para ver se secretamente ocultan bombas de gas para a policía. Xa que a policía usaba ambulancias para introducir bombas, coidadosamente, a xente buscábaas; lanzaban pedras aos camións de bombeiros pois observaban que transportaban auga para os canóns que apagaban o lume das barricadas.

- Controis de identidade para aquelxs que fose sospeitosxs de ser policías encubertos.

- Cámaras de vixilancia e cámaras foron desmanteladas e danadas.

- Levantáronse máis de 40 barricadas espectaculares. Usábanse pedras do pavimento, carteis publicitarios, sinais de tráfico, recolledores de lixo, o que se sexa que estivese a man ou arredor.

- Destruíronse bancos, caixeiros automáticos, carteis publicitarios e avisos de paradas de bus.

- Prendíase lume a colectores e autos da policía ou usábanse en beneficio de todxs.

- Envorcábanse, danaban e incendiaban máquinas de construción e buses.

- Expropiábase comida e subministracións necesarias de supermercados nos barrios.

- Envorcáronse e destruíron vehículos da prensa (unha camioneta de CNN).

- Tomouse un bulldozer para contraatacar os vehículos para o control de disturbios, e os canóns de auga foron expulsados das rúas.

- Mozxs que fora agredidxs e humilladxs pola policía cada día axustaron contas de forma record lanzándolles pedras e maldecindolles na cara.

- Tomaban camións e bulldozers e usábanse para construír barricadas.

- A xuventude desorganizada e, en boa medida apolítica, coñeceu, discutiu e aprendeu mutuamente tácticas e estratexias con grupos máis radicais e organizados.

- Miles de mozos tiveron a súa primeira experiencia enfrontándose ás forzas policiais.

- Organizábanse extensas redes solidarias espontaneamente para a comida, bebida, remedios para os lacrimóxenos e cigarros.

- Abríanse puntos de comida e bebida para distribuílas gratuitamente a quen o necesitara.

- A xente empezou a compartir freneticamente todo, chocolatinas, cigarros, comida caseira, comida que outrxs lles deran...

- Recollíase de forma colectiva lixo, mesmo as cabichas dos cigarros.

- Todo o mundo axudaba a todo o mundo con solucións anti-ácidas contra os lacrimóxenos nas barricadas.

- A xente abría as portas das súas casas, así como de pequenos cafés e tendiñas, para calquera manifestante, que estivese acorraladx pola policía.

- As amas de casa e máis veciñxs dos barrios uníanse ás protestas facendo ruído con cazolas, etc.

- Colocouse comida e kits de anti-acidez en diferentes puntos.

- Abríronse puntos de primeiros auxilios.

- Xs médicxs corrían de barricada en barricada durante os fortes enfrontamentos.

- Xs traballadorxs da rúa proliferaban felizmente en ausencia da policía, que normalmente lles persegue e lles confisca as cousas.

- Xs traballadorxs do sexo, incluídxs transexuais, podían traballar, pasear e mesturarse co resto libremente sen que se lles agredise.

- Unha zona baleira pechada liberouse para uso público e converteuse nun parqueciño.

- Outras casas baleiras, pechadas por hipotecas, se okuparon e puxéronse en uso.

- Creouse un pequeno horto urbano.

- Abriuse unha libraría gratuíta.

- A xente lía fanzines e panfletos como nunca fixera antes. Pensaban en cousas nas que nunca antes pensaran.

- A xente reclamaba e fixo súa de novo a rúa con pintadas, equipos e diferentes bandeiras e cores en vez de carteis e anuncios.

- En vez de ir a traballar ou volver a casa en transporte público ou taxi, a xente marchaba devagar baixo nubes de lacrimóxenos coreando consignas e insultos. Xa non estaban asustadxs, seguían marchando.

- A xente determinaba os seus plans, non partidos, poderes ou líderes.

- Nin unha muller foi agredida. Marchaban libremente, pasearon e quedaron no parque.

- A xente pasaba o tempo xunta, en vez de matalo diante da televisión ou a pantalla do ordenador.

- As masas estaban desilusionadas e empezaban a criticar abertamente aos medios de masas.

- Xs kurdxs ondeaban libremente as súas bandeiras guerrilleiras (PKK), exhibían imaxes do seu líder guerrilleiro que está baixo arresto (Apo) e entretíñanse cos seus bailes colectivos tradicionais. Os nacionalistas, quixérano ou non, tivéronse que acostumar a iso, houbo algúns que non puideron resistirse e uníronse aos bailes.

- Xs activistas de clase media, cos seus patróns de hixiene burguesa impoluta, comían a mesma comida, cagaban nos mesmos baños portátiles e pasaban longos períodos sen bañarse xunto coa xente sen fogar e animais vagabundos.

De feito, a xente decatouse de que a vida sen pacos é ALEGRÍA

"A vida é tan aburrida que non hai nada que facer á parte de gastar todos os nosos salarios nunha faldra ou unha camisa.
Irmáns e Irmás, cales son os vosos verdadeiros desexos?
Estar sentad@ na cafetaría, a mirada distante, baleira, aburrida, beber un café que non sabe a nada? O quizas VOALA OU PRENDERLLE LUME"
-The Angry Brigade
Leer más...

Solidariedade com a revolta no Brasil !! (vídeos)

Colamos de ContraInfo o seguinte texto e vídeos dos sucessos do Brasil que vem a contrarrestar essa onda mediática teimuda que asombra-se de que Brasil por fim acordara como se a gente estivera durmida, assim monstra-se que a raiba nom jurde por geraçom espontánea e que já há tempo que muita gente peleja, mas ao igual que acá com o 15M, nom foram motivo do sensaçonalismo mediático e da sua vissom parcial dos acontecementos na que gostam de desfarçar os protestos como pacíficos, agás pola acçom de algumhas descontroladas violentas:

Río de Janeiro, 17 de junho: Manifestantes devolvem aos "pacos" um pouco do jarabe de violência que repartem eles a diário

Por fim, as metrópolis brasileiras viverom os momentos que já lhes fazia falha desde háe muito tempo. Desde primeiros de junho, centos de miles de manifestantes tomarom as ruas de várias cidades no contexto da luita contra o aumento da tarifa dos médios de transporte público, pero também contra as devastadoras consequências de ser a sede da Taça do Mundo de futebol em 2014 e das Olimpiadas em 2016.

Os protestos nom surgirom da nada, som froito dumha luita que leva case 10 anos, desde as manifestaçons maciças do movimento estudiantil contra o aumento da tarifa dos autocarros na cidade de Salvador de Bahía em agosto e setembro de 2003 (conhecidas também como a Revolta de Buzu), e as de junho de 2004, polo mesmo motivo, na cidade de Florianópolis (conhecida como a Revolta da Catraca).

Pero também estas revoltas do século XXI tenhem antecedentes históricos, que se remontam a finais do século XIX com a revolta popular em Río de Janeiro entre 1879 e 1880 (a Revolta de Vintém) quando ainda os burros tiravam do tranvia, ou a Revolta dos Barcos que tivera lugar em 22 de maio de 1959 e, durante a qual, o povo prendera lume às instalaçons dos serviços hidroviários da cidade de Niterói, no estado de Río de Janeiro, ou a greve estudiantil em outono de 1979 na cidade de Sam Luis (estado de Maranhom), que conseguira o desconto à mitade do preço da tarifa para xs estudantes.

As manifestaçons deste ano enfrontarom-se desde o início à repressom policial e, aos poucos, mês tras ms, se viro^m multiplicadas e intensificadas até a explosom das últimas semanas.

No mês de maio em Goiânia, capital do Estado de Goiás, realizaram-se 4 marchas contra o aumento da tarifa, sendo a do 28 a mais intensa, tanto polo nível da repressom aplicada polos pacos, como pola resposta dxs manifestantes que destroçarom e queimarom autocarros.


1º Ato contra o aumento das tarifas do transporte público realizado em 06/06 na cidade de São Paulo.

2º Ato contra o aumento da passagem em 07/06 - Av. Rebouças, São Paulo

3º Ato -Luta contra o aumento da passagem São Paulo

4º Ato contra o aumento das tarifas em SP - a barbárie da pm paulista

Εn São Paolo, a primeira marcha do mês de junho levou-se a cabo o dia 6, quando miles de manifestantes curtaram o trafico em várias avenidas principais com barricadas prendidas e enfrontaram-se com os pacos que usou gases lacrimógenos e bolas de goma para dispersar à gente. As marchas dos dias 7, 11 e 13 também estiverom marcadas tanto pola repressom policial, as detençons maciças e os centos de manifestantes feridxs, como pola resistência activa da gente que se enfrontou direitamente com os pacos. Notanto, as manifestaçons do 17 de junho, tanto em São Paolo, como em Río de Janeiro (e outras cidades, como Brasilia, Porto Alegre, Belo Horizonte etc.) forom as mais multitudinárias e combativas até o de agora.

5º Grande Ato Contra o Aumento da Tarifa em 17 de junho - São Paulo


Rio de Janeiro em 17 de junho- Seis minutos em que manifestantes tomaram as escadarias da Alerj (Edificio da Assemblea Legislativa) antes, ocupadas por cerca de 50 Pacos.

O protesto no Rio de Janeiro foi o maior do Brasil nessa segunda-feira, dia 17 de junho, e contou com mais de 150 mil pessoas. Quando chegou a Alerj, manifestantes se depararam com um grupo de policiais ocupando as escadarias que, em 50 anos de lutas das massas, foi refúgio das maiores manifestaçons que aconteceram no Rio de Janeiro. Em menos de dez minutos, o protesto tomou de volta o seu espaço na marra.

Como poucas vezes se viu na história do país, as massas esbanjaram coragem e encurralaram umha das polícias que mais mata no mundo. Uma chuva de pedras, paus, morteiros e coquetéis molotov forçou as tropas de repressom a recuarem cara o intérior e prendendo lume às suas portas. Os PMs permaneceram por horas no interior do prédio cercado pela fúria de milhares de pessoas em luta, nom apenas contra o aumento das passagens, mas contra toda a carestia e a opressom imposta pelas classes dominantes e pelo imperialismo às massas.

Assim pois, a mecha também fica prendida em Brasil; “O amor rematou, Brasil vai ser como Turquía” tal e como diziam xs manifestantes. Mais alá de qualquer análise e verborreia, o importante é manter vivo o lume e propagar a insurreçom que vem contra todo icono do Poder com ainda mais intensidade. Fazemos um chamado axs compas anarquistas que estám vivendo de primeira mão os acontecementos da revolta em Brasil a que contribuam com notícias desde a rua, como também reiteramos a nossa proposta por umha campanha internacional de agitaçom e acçom direita contra a Taça do Mundo e as Olimpiadas.

A nom deixar axs nossxs irmanxs que luitam nas ruas de Brasil sos!
Solidariedade incendiária e internacional!
Rebelar-se é justo.
Leer más...

Vítimas das preferentes “acampan” este sábado no Obradoiro

Colamos esta convocatoria de SermosGaliza:

De 11 a 20 horas. Durante nove horas a Praza do Obradoiro sentirá a protesta das vítimas das preferentes de todo o país que desprazarán ao centro da capital galega na máis longa das súas mobilizacións.

As plataformas de todo o país desprazaranse a Compostela o sábado dia 22 para unha nova mobilización, desta volta cunha feitura distinta. As persoas afectadas polas participacións preferentes e subordinadas concentraranse na Praza do Obradoiro de 11 da mañá a 20 da noite, co xantar incluído na praza.

O programa está xa a circular entre as distintas plataformas, que contactaron con representanes do mundo da cultura para intervir na xornada mostrando o seu apoio ás persoas que están a desenvolver unha longa loita por conseguir a devolución íntegra dos seus cartos. Será esta a primeira mobilización despois de ter rematado de forma oficial o tempo da arbitraxe e a segunda desde que se coñece a quita aplicada ás afectadas de NGB, despois de que o pasado sábado se manifestaran en Ourense.

A concentración comezará a partir das 11 horas, cando as distintas plataformas cheguen a praza máis simbólica do país. A seguir, intervirán as distintas plataformas a través de comunicados ou mesmo poemas, cancións ou textos literarios. Ás 13 horas lerase o manifesto para, a continuación, comezar coas intervencións das persoas convidadas do mundo da literatura, da música ou das artes escénicas. Para as 14 horas está fixada unha foto central con pancartas nas escaleiras da catedral, xusto antes do tempo de xantar, na propria Praza do Obradoiro.

Ás 16 horas, convidados por Adicae desenvolverase un pasarrúas pola cidade para despois ter lugar unha asemblea aberta con intervencións de membros da plataforma e, a seguir, repetir lectura de manifesto e intervencións do mundo da cultura antes de que ás 20 horas, unha anova foto diante da catedral coas pancartas despregadas poñan fin á xornada.

As vítimas das preferentes anunciaron na mobilización e Ourense que ían intensificar aínda máis as súas mobilizacións e esta de Compostela sitúaos sen dúbida, na praza máis referenciada de Galiza, cita obrigada de turistas e pelegríns que chegan a Santiago co cal, de especial forza á hora de darlle visibilidade á protesta.
Leer más...

Fotografías de mirada galega contra a megaminería de ouro en Romanía

Colamos este artigo de Miguel Pardo que copiamos de PrazaPública

Unha pequena vila cuxos recursos minerais foron explotados desde a época romana, unha antiga mina de ouro pechada hai xa anos, unha empresa canadense que pretende abrir unha nova explotación, un pobo contrario ao proxecto ante o temor polas consecuencias medioambientais do uso de cianuro e un Goberno que declara estratéxica a iniciativa polos beneficios que a minería podería traer a unha zona rural e afectada pola crise.

O lugar é Rosia Montana, unha pequena localidade do oeste de Transilvania, en Romanía, onde o fotoxornalista galego Delmi Álvarez vén de comezar o seu novo proxecto documental, In the name of Gold, co que pretende amosar a realidade das ameazas da megaminería de ouro en varias rexións de Europa, onde boa parte dos cidadáns rexeitan uns proxectos dos que temen as súas consecuencias medioambientais, así como os riscos para a súa forma de vida.

"Rosia Montana busca ser a máis grande mina a ceo aberto en Europa, pero nesta pequena aldea do condado de Albany a maioría das persoas non queren vender as súas casas e a multinacional canadense Gabriel Resources atopouse cuns veicños fortes que prefiren vivir sen os residuos tóxicos ao redor e coidar do gando e continuar coa súa antiga agricultura", explica Delmi Álvarez na súa páxina web, onde se poden ver xa os seus primeiros traballos deste amplo proxecto sobre a ameaza megamineira en Europa.

Esta zona romanesa é o paradigma, pero as semellanzas con proxectos como o de Corcoesto son máis que evidentes. Delmi Álvarez tamén así o cre e lembra que "hai algúns outros lugares co mesmo problema de Rosia Montana, como Galicia, Grecia e Bulgaria, cuxos gobernos pretenden dar os permisos para abrir minas que utilizan o cianuro até o de agora non prohibido na Unión Europea". "Pero hai moitas voces que tamén reclaman que o cianuro sexa declara inimigo para as persoas, o medioambiente e as persoas", insiste.

O proxecto canadense en Rosia Montana non está culminado logo de que en Romanía xurdise o rexeitamento cidadá máis forte -e non vinculado directamente coa política- que se lembra no país nos últimos vinte anos. Desde Greenpeace ata os diferentes colectivos relixiosos, pasando pola Academia de Romanía, uníronse contra a futura mina, ao tempo que políticos locais expresan o seu apoio á multinacional ante o empobrecemento da comarca nos últimos anos. Como noutros moitos lugares.

A empresa canadense prevé producir case 8.000 millóns de onzas de ouro (225 toneladas) de ouro e máis de 800 de prata nos vindeiros 17 anos. O proxecto costaría uns 650 millóns de dólares e implicaría a cración de catro xigantes minas que cubrirían unhas 205 hectáreas nun lugar con importantes xacementos arqueolóxicos. A compañía, ademais, promete inxector catro millóns de dólares na economía romanesa e crear 2.000 postos de traballo.

Pero a forte oposición ao proxecto impediu polo momento a súa consolidación, en parte polos recordos que a poboación romanesa aínda ten do desastre en Baia Mare, hai xa trece anos, onde unha fuga de cianuro dunha explotación mineira provocou unha enorme contaminación en varios ríos de Romanía, Hungría e os Balcáns, na que está considerada a maior catástrofe medioambiental en Europa desde Chernóbil.
Leer más...

En época de Recortes o presuposto para material antidisturbios da polícia medra un 1877% (!!!)

Si!!, por enorme que poida parecer o tanto por cento de incremento "Un Mil Oitocento Setenta e Sete por cento", este é o resultado despois de facer unha simple operación aritmética (regra de tres) entre o presuposto do ano pasado 2012 contabilizado en 173 mil 670 € e o deste ano 2013 que acada a cifra de 3 millóns 260 mil €, segundo informacións da axencia EFE.

Ao mesmo tempo soubose que, según manifestou o mesmiño secretario de Estado de Seguridade, Francisco Martínez, nun almorzo-coloquio do Club Siglo XXI, as Unidades de Intervención Policial (UIP) das máis de 6.000 manifestacións e concentracións convocadas no pasado ano en todo o estado, se produciron incidentes en 271 e "tan só" en 39 delas a policía utilizou material antidisturbios, o que representa o 0,64 por cento do total.

Cal é a lóxica deste gasto ?? Qué se teme o Goberno español que se poida pasar para gastar esta inxente cantidade de diñeiro público en material antidisturbios como balas de goma, chalecos antibalas, botes de gases lacrimóxenos, porras de defensa ou escudos ??

Ademais outra curiosa noticia (ver imaxen) situa ao Estado español entre os países europeos con mais policías por ratio de habitantes, máis de 500 por cada 100 mil habitantes, só superada en Europa por Montenegro, Chipre e Rusia. É significativo observar que aqueles países que, supostamente teñen un nível de vida mellor, coincidan con os que teñen un ratio de menos policías por habitante.

eDu
Leer más...

Interesante video de Carlos Taibo sobre o "Decrescemento"

Em torno às palestras que se estám a desenvolver em Compostela nas "Xornadas Antidesenvolvimento" estám a jurdir conceitos como este de "decrescemento" que cumpre esclarece-los.

Ao meu parecer, este video explicativo de Carlos Taibo (com quem discrepo nalguns aspectos) acho que é idóneo:

Decrecimiento - Carlos Taibo from ATTAC.TV on Vimeo.

Além lembrar que as "Xornadas" seguem hoje com um roteiro cara a nova depuradora (com cita as 6 da tarde na Casa do Vento), amanhá dia 13 com a Mesa redonda: «Estratéxias de loita fronte agresións ambientais» onde contaremos com a presência de gente de Quilmas, Fumigacións non e da ILP contra as incineradoras (também na Casa do Vento às 20h) e rematam passado dia 14 com a palestra: «SOS Courel fronte à legalización de abusos en zonas protexidas e afectadas contra as cimenteiras do Iríbio» ( no CS Arredista às 20h).

eDu
Leer más...

Sobre o assassinato dum antifascista bretom em Paris

Entre berros de "No Pasarán" (assim em castelám) centos de "antifas" despediam ontem ao seu compa Clément Méric, que com tam só 18 anos chegara a Paris a estudar Ciências Políticas provinte da localidade bretona de Brest, onde começara o seu activismo antifa que o levou ao chegar a Paris a filiar-se ao sindicato Solidaires Etudiant–e–s eSciences Po e no grupo Antifascista Paris–Banlieu.

Em 5 de junho quando estava junto a tres amigos, foi reconhecido por vários fascistas num mercado e começou um enfrontamento, no que os nazistas usarom punhos americanos, com o resultado de que um dos golpes fijo-lhe caer de costas a Clément com a mala sorte de golpear-se na sua caida com um bolardo de ferro o que provocaria a sua perda de conhecemnto e posteiror morte.

Sete neonazis involucrados foron a posteirori detidos, entre eles o ejecutor do crimem, com nacionalidade espanhola, membros do grupo ultradireitista "Joventude Nacionalista Revolucionária" moi activos nas últimas manifestaçons francesas contra os direitos de homosexuais e lesbianas.

A hipócrita caste política, pola sua parte, começou de imediato o seu circo de declaraçons de condena, começando polo alcalde de París, que memso assistiu a umha concentraçom na memória de Clément, quando o passado 12 de Maio permitira com tuda naturalidade um desfile dos nazis de JNR (de quem, os agora detidos, formavam parte moi activa do seu corpo de guardas). Ou mesmo a fascista Marine Le Pen, quem se desmarca de todos istos grupos quando há testemunhas que confirmam que um dos agressores levava umha camisola da Fronte Nacional (segundo informaçom recabada de medios burgueses).

Istos medios burguese colabourarom com o seu habitual trabalho de desinformaçom buscando o morbo e o espectáculo (a isto sumam-se hoje os falsimedios espanhois ao dar-se a conhecer a origem espanhola do presunto assassino), e falando desde o primeiro momento dumha "peleja entre extremistas", e tardando em confirmar a morte de Clément até case 20 horas despois e dando cobertura, nesse tempo, ao líder nazi Batskin, para que contara ao vivo a sua conversa com os agressores na noite dos feitos (quando ainda nom estavam identificados pola polícia).

O assassinato de Clément enmarca-se assim no contexto de violência que os grupos de extrema direita levarom a cabo nos últimos meses auspiciados pola direita parlamentária que promoveu o ódio aos homosexuais e lesbianas.

Dizer que em numerosas vilas e cidades de francia e outros lugares do mundo houvo concentraçons e manifestaçons de repulsa e em memória de Clément e que amanhá sábado há outra convocada em Paris que aguarda ser numerosa.

Um abraço moi forte para a sua gente e desde aqui toda a nossa solidariedade.

Notícia redactada por eDu
Leer más...

[Madrid] Acçom contra Mango em solidariedade com as operárias assassinadas em Blangadesh

Recebemos esta informaçom na nossa caixa de correios e damos cumprida conta depois de traduzi-la a nossa lingua:

Na tarde do 1 de junho, levou-se a bó termo umha acçom contra umha das tendas da empresa de roupa Mango, situada na madrilenha rua Fuencarral.

No transcorrer da mesma forom lançados vários tarros de pintura vermelha ao seu intérior e baleirou-se um extintor.

Com isto queremos solidarizar-nos com os e as trabalhadoras de fábricas têxtis propriedade de multinaçonais espanholas e estrangeiras, e em especial com as que sofrerom a última tragédia que aconteceu em 24 de abril na capital de Bangladesh, Dacca.

Nesse dia, tras a derrume dumha fábrica têxtil morreram mais de mil pessoas e mais de 2500 resultaram feridas. Dias antes o Governo retirara umha lei que pretendia melhorar as condiçons laborais e de sanidade ante a presom ejercida polas multinaçonais, entre as que se atopam várias espanholas como as do grupo Inditex, (Zara, Oysho..), o Corte Inglés ou Mango.

É indispensável compreender que o desfrute que realizamos do consumo mais absurdo nos paises do chamado primeiro mundo leva tras de sí um regueiro de sangue de todas as exploradas em territórios como Bangladesh. Reformar o sistema económico e político, faze-lo mais amável, nom acadará erradicar a dominaçom das nossas vidas. A soluçom se passa por destruir o capitalismo e levar a cabo um projecto revolucionário que dia a dia permita-nos descobrir e experimentar novas fórmulas de relaçonar-nos em liberdade.

Por elo, ainda que sabemos que este gesto é em princípio puramente simbólico, pretendemos que contribua à geralizaçom de qualquer tipo de acçom, que se multipliquem os ataques ou atos de boicote contra todos aqueles objectivos culpáveis da dominaçom do tipo que seja.

Nom esquecemos. Solidariedade activa.
Leer más...

[Lugo] Venres 7 às 18:00' Charla "Fracking Non" e depois Ceador Vegano no Ateneo Libertario "A Engranaxe"

Ao igual que noutras entradas deste blogue onde dabamos conta desta charla informativa durante esta semana na Galiza, tambén estará en Lugo un compa da Asamblea contra o Fracking de Burgos para falar sobre a Fractura Hidráulica, e os proxectos na Cornisa Cantábrica:

A fractura hidráulica ou "Fracking" consiste en usar toneladas de auga con area e productos químicos, a alta presión, dirixida cara abaixo da terra e a través de pozos perforados horizontalmente a máis de 2000 m de profundidade. A mistura presurizada fai que a capa da pizarra se fracture. Estas fisuras mantéñense abertas con area para que o gas de pizarra poida fluir hacia o pozo. As consecuencias da fractura hidráulica son nefastas para o medio ambiente e para as habitantes do territorio.

Podedes leer as máis sinificativas na entrada deste blogue onde damos conta desta mesma charla hoxe mércores 5 en Ourense (ver acá). Ademais sinalar que en Compostela contaremos con o compa dentro das Xornadas Antidesenvolvistas este xoves 6 (ver acolá)

Mais información no seu blogue e no dos seus compas de Cantabria
Leer más...

Turquia: Impressões do movimento de protesto em Ankara

Colamos da web do colectivo Passa Palavra (‬um grupo de orientação anticapitalista, independente de partidos e demais poderes políticos e econômicos, formado por colaboradores de Portugal e do Brasil), quem a sua vez traduziu do blogue comunista libertário Lib.com :

De forma similar à grande parte do movimento Occupy, as táticas dos manifestantes até agora têm sido bem mais radicais que os seus objetivos proclamados. Por Chilli Sauce

Eu venho vivendo em Ankara nos últimos seis meses e ontem à noite tive a oportunidade de participar do protesto principal na cidade. De nenhuma forma quero dizer que esse relato é completo e comentários, adições e correções de outras pessoas que estejam mais familiarizadas com a situação com certeza serão bem-vindos.

Vou começar com algum contexto, depois chegar com um pouco de relato pessoal e terminar com alguma análise das táticas de protesto.

A situação política na Turquia: de um lado, temos um governo neoliberal, abertamente islâmico e cada vez mais autoritário no poder, o Partido AK. Na oposição, temos uma grande parte da população que se identifica com a tradição “Kemalista” de Kemal Ataturk, o fundador e primeiro líder da Turquia moderna. Há um verdadeiro culto de personalidade em volta de Ataturk e a sua foto pode ser encontrada em literalmente todo prédio público e lugar de negócios. Literalmente todos. Para os seus apoiadores, ele representa o secularismo e um liberalismo social estilo europeu que servira como barreira entre o povo e um governo abertamente islamista.


Todos os grandes partidos são abertamente nacionalistas e o principal símbolo que eu tenho visto durante os protestos vem sendo a bandeira nacional turca. Mas, frequentemente, parece que Ataturk é um símbolo que expressa ‘all things to all people’, expressa as queixas relativas a questões que vão desde o crescente fundamentalismo religioso, questões sociais, a crescente erosão das liberdades civis, a corrupção governamental chegando até a preocupações econômicas.

O Partido AK (Partido da Justiça e Desenvolvimento) é o mais forte nas partes rurais da Turquia e a resistência ao governo tem sido mais forte nas cidades de Istambul, Ankara e Izmir, mais tradicionalmente liberais, tendentes à esquerda ou mais europeizadas. A esquerda turca é maior do que qualquer uma que eu já vi nos Estados Unidos ou na Inglaterra e parece ser dominada pelos leninistas. A presença anarquista, para ser otimista, é quase nula. Em termos de atividades tradicionais de luta de classes, o Primeiro de Maio é gigantesco, só que eu ouvi falar pouco de ações grevistas além de alguns dissídios extremamente limitados localizados em Istambul.

Para aqueles que não sabem, a situação começou quando o governo anunciou um plano de limpar um parque na parte Taksim de Istambul. Além das preocupações ambientais, trata-se de um dos pouquíssimos espaços verdes na cidade. Quando chegou o momento dos tratores chegarem ao parque, os protestos e uma ocupação se iniciaram. A polícia apareceu, expulsou violentamente os ocupantes, queimou tendas e pertences, e usou gás lacrimogênio e canhões de água para limpar o acampamento. Dezenas de pessoas foram feridas, algumas seriamente, tendo inclusive relatos de manifestantes perdendo olhos devido à violência.

Isso apenas gerou mais protestos e, dentro de 48 horas, manifestações simultâneas começaram a acontecer em outras cidades. Claro, os protestos são sobre muitas coisas mais do que o Parque Gezi. Trata-se da culminação de tensões crescentes contra o governo de Tayyip Erdogan. E vem se tratando de um movimento realmente de base. Militantes profissionalizados estão presentes e políticos da oposição estão tentando capitalizar politicamente em cima do movimento, mas a vasta maioria das pessoas está participando porque está autenticamente indignada. O Parque Gezi apenas providenciou a fagulha que libertou a explosão da raiva reprimida.

Acredito que essa é parte da razão pela qual as bandeiras são tão proeminentes. As reivindicações de certa forma ainda não se articularam em um discurso próprio e ficam escondidas por trás do discurso político padrão. Os anos sessenta e setenta foram de grandes ebulições sociais na Turquia. Mas, desde o último grande golpe militar em 1980, a resistência ativa ao governo não tem estado nas ruas. A escolha tem sido entre os partidos de centro-esquerda, mas extremamente nacionalistas, partidos seculares e partidos islamistas. Em qualquer um desses casos, a aceitação generalizada do neoliberalismo tem sido o pano de fundo econômico com o qual essa nova onda de protestos se lançou. De qualquer forma, ainda é cedo demais para dizer se o atual discurso dos protestos pode expandir para incluir um entendimento mais profundo das questões de classe e ir além de um nacionalismo reativo.

Novamente, gostaria de clarificar aqui: eu não falo turco, vivo em uma cidade e o meu domínio de história da Turquia não é fantástico. Essas são apenas impressões e eu gostaria de ser corrigido por aqueles com mais conhecimento de causa.

Alguns na Turquia vêm chamando essa onda de protestos de “Primavera Turca”. A mídia ocidental já iniciou as comparações entre a Praça Taksim e a Praça Tahrir no Egito. Eu não estou em Istambul, mas esse tipo de pronunciamento me parece prematuro. O Primeiro Ministro vem mantendo uma postura de desafio e, apesar de toda a brutalidade já feita, ainda não foi usada toda a força do Estado. As coisas provavelmente vão ficar bem mais sinistras e nesse ponto não será uma questão de salvar Gezi (o primeiro-ministro), mas de uma renúncia do atual governo. Muito disso, claro, vai depender da habilidade dos manifestantes em não apenas manter o impulso, mas também desenvolver táticas mais sofisticadas contra a polícia.

No momento atual, o movimento está em todo lugar. Ele domina as redes sociais (apesar de haver relatos de que o twitter e o facebook foram derrubados), é o único assunto que as pessoas discutem nos ônibus e eu consigo ouvir do meu apartamento um coro constante de buzinas de carros.

De forma similar à grande parte do movimento Occupy, as táticas dos manifestantes até agora têm sido bem mais radicais que os seus objetivos proclamados. Os protestos em Istambul podem ter começado pacificamente – eu não sei se foi assim – mas qualquer pretensão de pacifismo desapareceu. As pessoas aparecem preparadas. Há uma expectativa de que os manifestantes vão sofrer ataques de gás lacrimogênio e eles vêm com máscaras cirúrgicas, lenços, máscaras de gás caseiras e uma variedade de remédios caseiros contra a exposição ao gás (que, acreditem, não é muito divertido). E os que trazem são, frequentemente, manifestantes de primeira viagem. Eles sabem o estilo da polícia, vão na internet descobrir como se recuperar de um ataque de gás lacrimogênio e entram no protesto tendo o pleno conhecimento de que eles provavelmente vão dormir com os olhos queimando e com dor de cabeça. Toda vez que um espaço público é tomado pelos manifestantes, uma fogueira se acende. O protesto começa a cantar palavras de ordem e bate ruidosamente em qualquer coisa disponível. O grafite está em todo lugar.

Atualmente, a principal tática parece ser ondas de pessoas aparecendo, levando gás lacrimogênio, dispersando e sendo substituídas por mais uma onda de manifestantes. Essa tática também tem o suporte das fogueiras e das barricadas, algumas das quais são feitas de ônibus e lojas de venda de comida cujos proprietários têm laços com o atual prefeito da cidade.

Eu devo dizer que só posso falar pela situação em Ankara. Meu entendimento é que a polícia está agora permitindo protestos em Istambul e o ponto focal do enfrentamento se transferiu para cá, Ankara, a capital da Turquia.

Nos últimos dias, os protestos vêm crescendo e não mostram nenhum sinal de enfraquecimento. Mas a energia e determinação não são suficientes. A resposta da polícia vai continuar a ser pesada e simplesmente ocupar um espaço público não será suficiente para a vitória do movimento. Ele vai precisar conseguir vitórias efetivas contra a polícia.

Felizmente, como o movimento estudantil de 2010 na Inglaterra demonstrou, as pessoas antigamente consideradas ‘despolitizadas’ são extremamente capazes de aprender com suas próprias forças e desenvolver táticas efetivas para continuar a luta. O fato de que a pretensão ao protesto pacífico foi corretamente abandonada parece sugerir que o espaço para uma resistência mais efetiva é bastante amplo.
Leer más...

[Vigo] Acto de rúa xoves 30 de maio de 11:00' a 13:00' na Praza da Constitución

Damos conta desta convocatoria que nos envian as compas da Oficina Dereitos Sociais-Coia:

A Oficina de Dereitos Sociais-Coia, a Parroquia Cristo da Victoria, GAS (Grupo de Axitación Social) e o Grupo O Imán queremos informar aos medios de comunicación da organización o vindeiro xoves 30 de maio dun acto de rúa na Praza da Constitución co obxectivo de denunciar o crecente empobrecemento que sufrimos inxustamente unha gran parte da cidadanía e esixir ás institucións públicas, neste caso Concello e Xunta, que cumpran coa súa obriga de garantir o dereito de todas as persoas a unha vida digna.

Ao acto asistirá tamén a compañeira Beatriz Figueroa que nesa data levará 9 días en folga de fame diante das portas do INEM de Navia denunciando que "El SERGAS te cura el cáncer, el INSS y el INEM te matan de hambre."

Non podemos calar ante unha realidade terrible que cada vez é máis común: mentres moitas familias nos vemos na obriga de afrontar o día a día cuns mínimos ingresos ou mesmo sen eles, resultando imposible facer fronte ao pago de bens tan básicos como os alimentos, o aluguer, os recibos de auga e luz..., continuamos a recibir en demasiadas ocasións unha resposta negativa cando nos achegamos aos servizos sociais en busca dunha solución, cando menos parcial, aos nosos graves problemas. “Non hai cartos”, escoitamos con frecuencia. Pero mentres, hai cartos a esgalla para proxectos que nada teñen que ver cos dereitos fundamentais da cidadanía; e mentres, por exemplo, continúa sen ser executado o plan de axudas sociais para familias con escasos ou nulos recursos, aprobado o pasado xaneiro por un importe de 3,2 millóns...

O acto se desenvolverá entre as 11:00 e as 13:00 horas cunha mesa informativa sobre a campaña “Vivir con dignidade é un dereito”, coa que pretendemos denunciar a dramática realidade que están a padecer moitas familias no noso barrio e en toda a cidade a través da presentación masiva dun escrito exercendo o dereito de petición perante a Xunta e o Concello; escrito onde o asinante expón as súas circunstancias económicas e sociais e solicita unha Renda Básica que permita satisfacer con dignidade as súas necesidades básicas.
Leer más...

[Vigo] Sábado 1 de xuño as 12:00'. Pobos unidos contra a troika.

Hai días recibiramos de ECOAR Vigo na nosa caixa de correos unha petición de publicar un artigo para dar pulo a Manifestación Contra a Troika, depois da nosa resposta positiva, agora recibimos este artigo ao que damos consabida e gostosa publicidade, ademais copiamos da sua web o video que podedes visionar clicando en "leer más" e o cartaz da foto:

O vindeiro 1 de xuño, a cidadanía de máis dez países europeos (Portugal, Escocia, Eslovenia, Italia, Grecia, Alemaña, Bretaña, Francia, Inglaterra, Chipre, España, Galicia, Catalunya e País Vasco) sairá á rúa para rebelarse contra as medidas impostas pola Troika (Banco Central Europeo, Fondo Monetario Internacional e Comisión Europea). No caso de Vigo, a mobilización terá lugar ás 12:00h., partindo da Praza de España, con percorrido até a Porta do Sol.


Saiamos na procura de sistemas que acepten a libre participación democrática de todas e cada unha das persoas que compoñen a nosa sociedade; sistemas nos que os dereitos humanos estean por enriba dos intereses económicos ou de poder; sistemas nos que o medio ambiente sexa un ben a preservar; sistemas nos que a dignidade das persoas sexa respectada con independencia da súa situación social ou económica. Sistemas, en definitiva, nos que a soberanía estea en mans de quen debe estar: do pobo.

O vindeiro 1 de xuño, saiamos á rúa para dicir que todxs nós estamos contra este sistema que dende vai xa tempo está en contra nosa. O vindeiro 1 de xuño, todxs unidos contra a troika.
Leer más...

Xornadas Maio: Construíndo Alternativas...Vigo contra a Troika!!!

Recén recibimos esta noticia na nosa caixa de correos (tendose celebrado xá varios actos destas xornadas) e damos cumprida conta delo tal como a recibimos:

VÍDEO PROMOCIONAL COORDINADORA 1X-VIGO:

Saúdos e grazas pola difusión e colaboración!

Coordinadora 1X Vigo
POBOS UNIDOS CONTRA A TROIKA

Leer más...

Suecia: "Isto é unha rebelión contra a marxinación, a represión, o racismo e a indeferencia institucional"

Recollemos para a sua tradución e difusión de Nodo50:

Varios barrios dos arredores de Estocolmo volveron rexistrar disturbios a noite do xoves, por quinto día consecutivo, cunha trintena de coches queimados, rotura de ventás; denuncias e enfrontamentos coa policía sueca.

Oito persoas foron detidas tras os incidentes do pasado martes pola noite, segundo informan as forzas represivas. A violencia séguese estendendo a máis suburbios da capital e outras rexións do país. Na cidade sueca de Malmö producíronse algúns incidentes e ata tres automóbiles foron incendiados nun barrio periférico. Trátase da cuarta noite consecutiva con mobilizacións destas características, o que supón a maior ondada de denuncias e actos de resistencia en anos en Suecia.

As manifestacións comezaron o domingo en Husby, ao oeste da capital, onde días antes un inmigrante con problemas psíquicos foi asasinado por disparos da policía na súa vivenda, onde se encerrara coa súa compañeira, e que supostamente ameazara cun machado aos axentes, que aseguraron actuar en defensa propia cando o destrozaron a balazos.

A Policía abriu unha investigación do incidente, pero a falta de credibilidade social desatou a protesta pública e os disturbios fóronse estendendo e recruaron a noite seguinte coa adhesión social de habitantes doutras zonas ao que se interpreta dende abaixo como actos de xusta denuncias e resistencias ante a marxinación, a represión, o racismo e a indiferenza institucional.

Os medios suecos recolleron estes días testemuños de veciños de Husby que denuncian cargas policiais contra nenos e anciáns e insultos racistas dos axentes como "negros", "ratas" ou "monos", o que orixinou críticas xeneralizadas e a apertura doutra investigación policial interna.

A asociación "Megafon", que traballa con grupos de mozos inmigrantes na zona, vinculou as protestas co racismo e coa sensación de abandono que se vive neste e noutros barrios, con índices de paro xuvenil que roldan o 20 por cento ou máis.

Estes feitos abriron o debate sobre a forma de abordar o paro xuvenil e a inmigración por parte do país nórdico. Tras décadas de modelo sueco caracterizado como estado do benestar, Suecia, coas receitas neoliberais, reduciu o papel do Estado dende a década de 1990, co maior crecemento da desigualdade na área da OCDE de economías desenvolvidas.

Aínda que -segundo as estatísticas oficiais e macroeconómicas- o nivel de vida estaría aínda entre os máis altos de Europa, os sucesivos gobernos neoliberais incrementaron a desocupación e a marxinación xeral. E o paro xuvenil inmigrante en particular, a exclusión social como politica de longo prazo, que afectou con máis forza ás barriadas con maior abandono e pobreza logo da aplicación sistemáticas de recortes sociais.

En concreto, segundo enuncia a OCDE, o desemprego entre os nacidos fóra de Suecia está no 16 por cento, fronte ao 6 por cento para os nacidos no país. En realidade fálase do 40% de desocupación en sectores de xuventude inmigrante.

O diario "Aftonbladet" chegou a afirmar que os disturbios representan un "xigantesco fracaso" dunha política gobernamental que levou ao aumento dos guetos nos barrios.

Nestes momentos continúan os actos de protesta, as manifestacións a favor e en contra da denuncia social. Os aparatos mediáticos hexemónicos, destacan pola súa parcialidade e intentos de criminalizar a loita social, así como negar a análise das causas do descontento que motivan o xurdimento e expansión da protesta.

Non son poucas as expresións comprensivas -e mesmo de adhesión- a esta onda de protesta social. "É unha rebelión" afirman dende o grupo "Panteras pola rehabilitación social". Proclámase sen voltas o apoio á xuventude en loita e as súas reivindicacións entre as que destacan a denuncia contra o racismo e a violencia policial. "Panteras" é unha organización que traballa socialmente en barrios das cidades de Gotemburgo e Malmö.

Nestes días outro órgano de expresión do descontento e a loita social foi o portal "Megáfono"

Reprodúcense e amplifícanse as declaracións solidarias, tales como:

"Vostedes están no medio da tormenta. O seu mundo estase a queimar. E dirixímonoslles para dicir que sabemos o que está a pasar, e admiramos como manexaron os acontecementos dos últimos días. Fan uns anos tamén queimáronse coches en Biskopsgården. A policía aproveitou e fixo o que quixo durante esas noites, e cando chegou a mañá, os políticos, dixeron o que querían de nós. Xa sabes: os restos ennegrecidos, vidros rotos na rúa: parece tan doado condenalo cando o ves dende fóra. E iso é o que agora lles esixen a vostedes cando están a tratar de dicir algo acerca da revolta. Tratan de que non se poida explicar, senón que simplemente se unan ao coro de condena, o coro que di que é inescusable queimar un coche, romper unha ventá... "

"Vostedes fan ben -unha e outra vez-, cando nas noticias e programas de debate e a través de internet, insisten en explicar por que se queima en vez de só condenar os mozos. Os que unicamente condenan un acto sen explicar as súas causas, condenan tamén os sentimentos e experiencias que deron lugar á acción... "

"Moitas persoas din que hai que loitar por ti mesmo, pero non é tan doado, cos porcos que colgan sobre o teu ombro cada día. A esperanza de sobrevivir desaparece... "

"Cremos que é correcto sinalar que non se trata de disturbios de mozos ou disturbios apolíticos, pero se é só unha rebelión, unha resposta colectiva e espontánea ao desemprego, as escolas empobrecidas e o racismo estrutural, ou sexan as causas subxacentes do que está a suceder hoxe en día ".

"Hai un vínculo entre todas as persoas. Choramos entre si cando morremos. Estamos en solidariedade cos demais. Vivimos xuntos na sociedade. Apoiámolo en todos os sentidos".

"En Hammarkullen paséase a policía montada pola praza. En Biskopsgården as cámaras da represión filman a entrada aos barrios. En Fröolunda chegan cada noite noticias sobre os disturbios -soan os teléfonos e sucédense os sms, murmúrase que quizais a revolta se estenda tamén a Göteborg, aquí onde pelexamos cos mesmos problemas ca vostedes en Estocolmo: a militarización dos nosos barrios periféricos, abusos policiais, desmantelamento social... "

"Vostedes sábeno: O sentimento de que ninguén escoita, non queren escoitar os relatos sobre a policia racista, os abusos, a violencia institucionalizada. Quizais debe arder para que alguén decida escoitar as nosas voces. Agora está a arder. Aquí estamos nós, xuntos... "

"Se entran nos barrios como unha forza uniformada de combate en territorio inimigo, habitado por xentes á que chaman "monos" -ou peor- e reprimen brutalmente, entón provocan unha guerra... "

Non todo é silencio cómplice e as declaracións solidarias sucédense, transmitiendose persoa a persoa, entre os colectivos e as canles alternativas de información. A rebelión espontánea é un berro de desafio e advertencia, un frontal Basta Xá!, de resistencia para a existencia, dende o abaixo que se move tamén no norte europeo.

Outra nota, imaxens e vídeos en La Haine

Leer más...

[Compostela] Martes 28 maio às 21:00' Terra Sublevada 1 - Ouro Impuro (2009) no Cinema-Forum "A Ghavilla"

Co gallo de animar a participar no actos contra as Minas previstos cara esta fin de semana (ver 1 e 2 neste mesmo blogue) e colabourar a coñecer as desfeitas que se propón "desfazer" a Xunta de Feijoo ao respeito do seu "slogan" de venda da nosa terra: "Galicia é unha Mina", no Cinema-Forum de "A Ghavilla" vos convidamos a visionar mañán 28 de maio às 21:00 este filme de Pino Solanas (realizador, guionista e productor arxentino) "Terra Sublevada 1.- Ouro Impuro".

"Terra Sublevada" é unha obra dividida en duas partes independientes entre si: Ouro Impuro (sobre as minas de ouro a ceo aberto) e Ouro Negro (sobre os hidrocarcuros) onde o director prantexa unha viaxe cara a depredación e saqueio dos recursos minerais e das luitas contra a crecente contaminación:

Nos anos 90 as políticas neoliberais entregaran o petróleo e a minería às corporacións. Usando substancias tóxicas e métodos extractivos depredadores, contaminaron as napas de auga e máis o medio ambiente. A terra reaccionou frente ao maltrato: os cortes de ruta e as asambleas dxs ambientalistas fixeron nacer unha nova consciencia pola salvaguarda da vida e a recuperación dos recursos minerais.

Este primeiro filme que veremos mañán 28 de maio é "Ouro Impuro", unha viaxe arredor dalgunhas das exploracións a ceo aberto con cianuro que as corporacións instalaron no noroeste arxentino --San Juan, La Rioja, Catamarca, Tucumán Salta - e a reacción das poboacions aledañas frente à contaminación. Nos mega-xacementos -como Bajo la Alumbrera e Veladero- voanse os cerros con explosivos e utilizanse a diario de 80 a 100 millóns de litros de auga potable que son mixturados con 10 toneladas de cianuro. Ao ano, son 4000 toneladas. Non só estas cifras sorprenden, o saqueio impune das riquezas costa dar crédito: as mineras extraen e exportan sen control público pagando de regalías sobre ouro, cobre e prata e levanse gratis máis de 60 metais. Deixan apenas o 1,5% porque descontan os gastos de extracción, moenda e flete atá o porto de destiño e están exentas da case totalidade dos impostos. Só Alumbrera exporta por máis de u$s 1500 millóns ao ano.

"Terra Sublevada" - Iª "Ouro Impuro"- é unha obra coral contada polos seus protagonistas: inxenieiros, mestres, chacareros, indíxenas, ambientalistas, viciñanza, que fan fundamentadas denuncias e contan conmovedoras historias de resistencia à depredación e saqueio das mineras. Estimulados pola luita dos asambleístas de Gualeguaychú contra a instalación da fábrica de papel Botnia, o movimento ambientalista logrou que en sete provincias --Chubut, Río Negro, La Pampa, Mendoza, San Luís, Córdoba, Tucumán- prohíbirase a minería a ceo aberto con substancias tóxicas.

"Ouro Impuro" fora rodada nas provincias arxentinas de Catamarca, San Juan, la Rioja, Tucumán e Salta. Componse dunha introducción, dez capítulos e un epílogo. Os capítulos son: 1) A megaminería; 2) Viaxe a Minera Alumbrera; 3) O que se levan; 4) O que nos deixan; 5) A vida pobre; 6) Sobornos e resistencias; 7) Complicidade e xustiza; 8) O poder de Barrick Gold; 9) A auga vale máis que o ouro; 10) Asambleas Cidadáns; Epílogo aberto.

Leer más...

Manifesto: Liberdade para os cinco anarquistas de Sabadell - Novo blogue

Poucas son as informacións que chegan de amizades e/ou persoas solidarias con as cinco perosas detidas, o mais que se atopou ata agora eran as típicas notas de desvinculación (e mesmo crítica destructiva) da CNT e outras de repulsa pola operación policial. Agora vimos de saber que un grupo de xente agrupada na Plataforma pola liberación dos cinco anarquistas detidos en Barcelona acaba de facer operativa a web http://freedomforthefive.wordpress.com/ con o gallo de "difundir a situación de Yolanda, Juan, Silvia, José e Xabier, os cinco anarquistas de Barcelona en prisión preventiva por defender a súa ideoloxía nas redes sociais e nas rúas" e alén convidan a que "se formas parte dun colectivo ou plataforma que queira dar apoio aos cinco detidos en Barcelona no pasado 15 de maio, podes facérllo saber mediante un correio a cincdebarcelona@hotmail.com, indicando o nome do teu colectivo e un enlace a vosa páxina web".

De seguido colamos o Comunicado unha vez traducido ao galego:

O pasado día 15 maio foron detidos nas súas casas, na provincia de Barcelona, Yolanda, Silvia, Juan, Xabier e José por orde da Audiencia Nacional española, nun operación policial que tivo como consecuencia, ademais, o rexistro, estrago e incautación de material de varias sedes anarquistas catalás.

Acusados de incorrer nos delitos de pertenza a grupo terrorista, enaltecemento do terrorismo, captación e adoutrinamento e depósito de substancias explosivas, impúxoselles prisión preventiva que actualmente cumpren no penitenciario Souto do Real (Madrid) lonxe dos seus familiares e amigos, baixo FIES de terceiro grao.

Os feitos aos que responden tales acusacións son: A suposta participación destes cinco anarquistas en páxinas de Facebook (Bandera Negra e Front Solidari de Barcelona, entre outras) que a fiscalía e os corpos de policía autonómica consideran "bandas terroristas" -malia non se poder demostrar a súa actividade fóra das redes -; a súa asistencia a manifestacións nas que se produciron incidentes e a difusión de opinións "que tiveron como fin o de difundir o ideario subversivo, para incitar e/ou cometer feitos delituosos contra o Estado e os intereses capitalistas" (Auto xudicial do 17/5/2013).

Por outra parte a fiscalía considera que o material incautado nos seus fogares reforza estas acusacións: Bandeiras e camisetas con iconografía anarquista, libros de filosofía libertaria, gasolina no garaxe, parafusos de diversas clases, tracas valencianas e foguetes cuxa comercialización é legal.

En relación con estes feitos dende esta Plataforma pola liberación dos cinco anarquistas detidos en Barcelona, cuxo propósito é a difusión e denuncia da situación inxusta na que se encontran, manifestamos:

1. Que, tendo en conta as "probas" nas que se basean, tales acusacións resultan desproporcionadas ata chegar ao ridículo e tremendamente inxustas, o que pon en evidencia unha vez máis a pouca validez do sistema político actual, a imperiosa vontade represora da clase dominante, o ADN profundamente fascista do Estado Español e a latente carencia de independencia política do noso sistema xudicial.

2. Que, o feito de que malia incriminárselles tales delitos non se lles aplicase a lei antiterrorista nin se seguise o procedemento habitual nestes casos, pon de manifesto o circo xudicial en que os nosos compañeiros están inmersos e a carencia de probas serias que induzan ao sentido común a pensar que se trata de terroristas.

3. Que a súa detención e permanencia en prisión responde a unha vontade claramente represora e de persecución ideolóxica a aqueles que rexeitan o réxime político actual, algo absolutamente inadmisible e inxustificable.

Por todo isto ESIXIMOS A INMEDIATA POSTA en liberdade DOS CINCO ANARQUISTAS DE BARCELONA e apelamos á solidariedade de todos aqueles que, ao igual que eles, rexeitan o inxusto sistema económico, político e social establecido. É por iso que pedimos a vosa axuda e apoio para difundir a situación de Yolanda, Juan, Silvia, José e Xabier, que non quede ninguén que non saiba da basta montaxe política, mediática e policial da que foron vítimas.

Queremos de volta aos nosos compañeiros, amigos, pais e nais. Querémolos libres e na casa, xunto aos seus.
Leer más...

Embarranca un cargueiro na bocana da ría de Ferrol. Comunicado do Comité Cidadán de Emerxencia

O cargueiro Anna, con bandeira de Gibraltar, embarrancou contra a costa da parroquia de San Felipe, na entrada da ría de Ferrol, e permaneceu varado durante algo máis de duas horas e media: «É un problema mecánico, o timón bloquease e o barco perde o rumbo; intentase dar máquina marcha atrás, pero, con a inercia que leva, necesitaríase muitha distancia... e ficou encallado de proa».

Comunicado do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol

O accidente sufrido polo buque cargueiro “Anna”, que embarrancou na boca da Ría de Ferrol, pon unha vez máis de manifesto os riscos de navegación na canle para buques de gran tonelaxe e a dificultade de resolver imprevistos técnicos ou metereolóxicos. Non é este un suceso illado, senón que forma parte dunha serie de accidentes ocorridos xa no interior da Ría ou na súa canle de entrada.

Confirma tamén os argumentos deste Comité Cidadán de Emerxencia, tantas veces feitos públicos, advertindo do perigo do tránsito no interior da nosa ría de gaseiros cargados de GNL, que incumpren ademais importantes e básicas medidas de seguridade.

Se o accidente sucedido onte protagonizáseo, en lugar dun cargueiro en lastre, un gaseiro cargado de miles de toneladas de GNL, o pánico – con toda certeza – estenderíase por toda a comarca. A poboación trataría de fuxir dunha posible explosión, ata que todas as vías de saída quedasen colapsadas. Nunca foi importante para os concellos da ría contemplar esta posibilidade e non existe por tanto ningún plan de evacuación que os veciños coñezan. ¿Para qué alarmar? Maloserá…. total, os discursos políticos son quen de atopar argumentos para todo e ninguén se sentiría responsable…
Leer más...

“Morriremos matando”, dim os mineiros do Surocidente Astur.

Recolhemos da web "El Gomeru, lanzadera anarquista asturleonesa" e ampliamos com a notícia do jornal "La Nueva España" :

«Já nom temos nada que perder, já da-nos tudo igual, e imos morrer matando» declararam antonte os mineiros do Surocidente, quem querem deixar claro que nom representam a nengum sindicato e que começaram as movilizaçons a margem dos mesmos.

Os mineiros do Surocidente asturiano estám sem trabalhar e sem cobrar. Som já vários meses e antonte decidirom passar à acçom. Uns 70 trabalhadores de Coto Minero Cantábrico (CMC) em Cerredo (Degaña) cortarom a estrada AS-15, em sinal de protesta. Cara as cinco da tarde a Guardia Civil logrou reabri-la tras retirar a barricada. Nom se identificou a ninguém. Aclarar que o feche da estrada tivera pouca incidência dado o baixo número de coches que transitam essa via.

Segundo o mencionado rotativo, o assalto à via fora decidido na madrugada de antonte, cara as quatro, por uns mineiros que levam meses encirrados na mina, em greve, protestando polos impagos dos seus salários, polos Expedientes de Regulaçom de Emprego (EREs) decretados pola empresa e polas condiçons que o empresário pujo sobre a mesa para retoma-la actividade: baixadas de salários e de condiçons laborais «intoleráveis».

Na actualidade, em Cerredo há case 170 mineiros afectados polo ERE e perto de 100 em greve. A situaçom destes últimos é límite, dado que levam case seis meses sem receber nem soldo nem prestaçom por desemprego nem ajuda de nengum tipo.

Esta situaçom límite foi a que prendeu a mecha da protesta de antonte. Os mineiros, cubertos com passa-montanhas e sem dar nomes, falam com umha única voz: «É o início dumha protesta que vai ir a mais».

«Isto só é o primeiro aviso. Estamos fartos de Victorino (Alonso, empresário dono da explotaçom de Cerredo), do governo de Espanha e de todo o mundo, porque som todos iguais», engadirom. Com certa sorna, declararom case a coro: «E queremos enviar um afectuoso saúdo e um abraço a Javier Fernández, presidente do Principado, a quem lhe temos pedido numerosas reunions e já nom é que nom nos receba, senom que nem sequer nos contesta. PP e PSOE, som todos iguais».

Os operários nom quigerom fazer públicas as suas ideias para futuras movilizaçons, mas sim deixarom claro que nom permitirám que se produzam dous desafiuzamentos previstos na vizinha localidade leonesa de Villablino no vindouro venres. Trata-se de dous empregados de Cerredo que nom podem pagar a sua hipoteca: «Imos ir ali e isso vai-se parar. Eles nom podem pagar, e nom por morosos, senom porque nom cobram. Que vaiam também os de "Stop deshaucios"».

Os mineiros nom deixaram achegar-se durante a manhã nem à mina nem à barricada aos agentes da Guardia Civil que, segundo as suas palavras, pretendiam falar e negociar com eles. Tirarom voladores e parafusos e porcas à estrada como sinal de advertência. «Estamos fartos de tanta negociaçom e nom queremos falar com eles», sentenciarom. Por último, os trabalhadores de CMC em Cerredo pedem desculpas à vizinhança da vila polos problemas que poidam causar: «Pero esta luita, que vai ser gorda, é por todos eles, por todos nos».

Recolhida e traduzida por eDu
Leer más...