Mostrando entradas con la etiqueta asturies. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta asturies. Mostrar todas las entradas

10 sept 2013

A morte de David Blanco en Comisaria: "Queremos saber a verdade!!"

Enviáronnos un correo con o enlace ao audio da gravación da charla que Begoña e Fernando, a nai e o pai de David deron, o pasado dia seis, no Elorrixoko Gaztetxea, e colamola para axudar a expandir este caso para aquelas persoas que ainda non saben del e recordarllo a quen si sabe. Lembremos que Begoña e Fernando estiveran por Galiza dando charlas dentro das Xornadas: "Din que Reisertan pero Exterminan - O Cárcere a Debate" onde estiveran da man das "Nais Contra a Impunidade" xunto a Dolores, nai de Noelia Cotelo.

David,que tiña 22 anos, fora detido cando, presuntamente, intentaba aceder a unha autoescola do mesmo barrio a efectuar un roubo. e morrera en "extrañas circunstancias" na comisaria de Xixon en 26 de decembro de 2008 cando estaba baixo "custodia policial", o protocolo policíal a seguir neste tipo de situacións estivera cheio de irregularidades e de curiosas neglixencias. Dende entón Begoña e Fernando xunto a demais amizades e familia de David levan dando charlas e concedendo entrevistas, alá por onde poden e para quen queiran, có gallo de reclamar a apertura do caso. E nelo seguen agora, a menos de catro meses para que prescriba o caso, cando as contradiccións entre a versión dos feitos que aparece na causa xudicial, o informe da sua autopsía e o informe de tóxicos de Madrid seguen sen aclararse:



Dende a familia de David queren agradecer de todo corazón o trato recibido nesta última semana por parte da xente que cedeu os seus espazos para a organización das charlas e a todas as persoas que nos deixaron, e ofrecido, as súas casas por facernos sentir mellor que no noso propio fogar. Tamén corresponder a todas e todos os que habeis destinado unhas horas do voso tempo a asistir ás charlas por darnos o voso cariño, a vosa atención e a vosa empatia, valores que ata hai pouco tempo pensabamos que xamais chegariamos a compartir. Esperamos poder volver vervos pronto. Un abrazo e forza.

Completamos esta información ofrecendovos este video (que fora censurado en YouTube, e despois reposto) e que fora gravado case un ano despois da morte de David:


Dicer que tambén solicitan sinaturas na web change.org

Máis información:

- Carta de Begoña e Fernando sobre os feitos en Tokata
Leer más...

4 jun 2013

Os exemplos de Asturias nos que se mira Corcoesto

Recollemos de Praza este artículo de Miguel Pardo ao respeito das minas asturianas a onde foran levadas de excursión varias veciñas de Corcoesto segundo contamos na noticia da manipulación da TVG e da sua publireportaxe pro-mina

Mineira de Corcoesto-Edgewater vén de organizar para un grupo seleccionado de 25 veciños da comarca de Bergantiños unha viaxe ás minas asturianas de Carlés e Boinás-El Valle. No seu intento por amosar as bondades das explotacións mineiras e os seus beneficios económicos, a compañía convidou esta semana a cidadanía a visitar dous dos proxectos que considera exemplares en canto á rendibilidade económica e a restauración medioambiental da zona.

Pero non todo é tan positivo. Tal e como denuncia a plataforma Salvemos Cabana e unha morea de colectivos contrarios a este tipo de minería en Asturias, nin os beneficios son tantos nin os prexuízos medioambientais e socioeconómicos son tan escasos. Nin moito menos. "A repercusión da actividade mineira do ouro no desenvolvemento local sostible non se dá; a mina non adoita contratar moito persoal, este non é normalmente da zona e os beneficios que provoca nalgúns comercios ou na hostelería vanse en canto marcha a compañía. Os seus beneficios son temporais, pero as repercusións son atemporais, prolongadas no tempo e difíciles de calcular", resume Ignacio Martínez, enxeñeiro de minas, voceiro de ANA (Asociación Asturiana d’Amigos de la Naturaleza) e experto nos conflitos mineiros que asolaron e asolan a autonomía veciña.

Sábeo por experiencia. Minas como a de Carlés e Boinás "supoñen unha alteración física importante que non deixa beneficio, pero si provoca uns riscos certos e uns posibles problemas de contaminación que se comprobarán en calquera momento". No caso da segunda delas, algunhas das consecuencias foron máis que evidentes. "Unha pequena aldea, cos seus prados de montaña, desapareceu", explica, tras engadir que, naquel caso, "a maior parte da xente vendeu voluntariamente e foi indemnizada". Nada quedou daquelas casas.

Pero hai moitos máis riscos e consecuencias das que, como lamenta Ignacio Martínez, non se coñecen todos os datos polo "desleixo" das administracións á hora de coñecer as afectacións e "polos escasos recursos que a sociedade civil ten para lograr sabelas". Hai varios exemplos.

A mina de Carlés, no Concello de Salas, aberta e operando sen permiso durante catro anos provocou a contaminación por arsénico e antimonio do río Narcea en niveis perigosos para a saúde, segundo as análises feitas pola Universidade Autónoma de Madrid. A de Boinás-El Valle,en Belmonte de Miranda, está en fase de galería e provocou a degradación paisaxística e ambiental coa súa restauración, que acumula numerosas denuncias, sancións e expedientes graves por parte da Confederación Hidrográfica do Cantábrico ante a contaminación causada no río Cauxa, afluente do Narcea.

Os problemas derivados das minas

"Os expedientes sancionadores tan só son coñecidos polo afectado, neste caso a empresa, e pola Administración", lembra Martínez. Aínda así, a propia Confederación Hidrográfica ofrece algún datos sobre as denuncias máis graves que tivo que afrontar a compañía mineira por diversas verteduras ao río Cauxa: vertido de arsénico incumprindo as condicións en 2004, recheo e dique sen autorización en 2006, ocupación de zona de servidume en 2010, máis verteduras tóxicas en 2011 ou incumprimento dos valores de emisión en 2012.

Ademais, a prensa asturiana fíxose eco tamén hai tempo de como en Boinás se chegaron a tratar ilegalmente milleiros de toneladas de rocha procedente de Groenlandia, o que provocou importantes protestas, xa que esta actividade para nada estaba contemplada na autorización que do Principado recibira a empresa mineira en 1996 e que acabou provocando milleiros de toneladas de refugallos tóxicos.

"O risco é un concepto estraño para a lóxica empresarial, que non os ten en conta e que nunca son axeitadamente avaliados; ao pechar a mina, o mantemento e as cautelas que hai que seguir olvídanse e, na práctica, a Administración non se preocupa en controlar a actividade e as organizacións ecoloxistas ou cidadás non teñen a capacidade para facer as analíticas oportunas", resume o membro de ANA.

Pero o mal nestes dous casos xa está feito. Como recorda Ignacio Martínez, o perigo agora está en Salave, en Tapia de Casariego, onde outra empresa canadense que adoptou un nome local -Asturgold- pretende abrir unha mina a ceo aberto. As semellanzas co proxecto de Corcoesto son moitísimas, pero hai unha diferenza abismal. O anterior goberno local do concello e o actual goberno do Principado non apoian este megaproxecto mineiro que, segundo Ignacio Martínez, "xa ten moi poucas posibilidades de saír adiante". A negativa do Executivo autonómico á Declaración de Impacto Ambiental, a baixada do prezo do ouro e a presión veciñal están botando atrás a unha compañía que leva desde 2005 loitando por comezar os traballos.

"A cantidade de erros que está cometendo a compañía é brutal e xa non contamos con que o proxecto siga adiante porque foi un proceso especulativo de libro; avanzaron moito cando o prezo do ouro era moito máis elevado, pero agora están intentando sortear unha declaración de impacto ambiental que non contemplaba o tratamento posterior e que lle foi negada", insiste Martínez, que lembra como o antigo alcalde de Tapia, que levaba vinte anos no poder, perdeu as eleccións polo seu apoio á explotación. O seguinte rexedor, que acabou dimitindo, situouse en contra e agora os gobernantes -PP e Foro- apoian a mina "se cumpre todas as condicións".
Leer más...

22 may 2013

“Morriremos matando”, dim os mineiros do Surocidente Astur.

Recolhemos da web "El Gomeru, lanzadera anarquista asturleonesa" e ampliamos com a notícia do jornal "La Nueva España" :

«Já nom temos nada que perder, já da-nos tudo igual, e imos morrer matando» declararam antonte os mineiros do Surocidente, quem querem deixar claro que nom representam a nengum sindicato e que começaram as movilizaçons a margem dos mesmos.

Os mineiros do Surocidente asturiano estám sem trabalhar e sem cobrar. Som já vários meses e antonte decidirom passar à acçom. Uns 70 trabalhadores de Coto Minero Cantábrico (CMC) em Cerredo (Degaña) cortarom a estrada AS-15, em sinal de protesta. Cara as cinco da tarde a Guardia Civil logrou reabri-la tras retirar a barricada. Nom se identificou a ninguém. Aclarar que o feche da estrada tivera pouca incidência dado o baixo número de coches que transitam essa via.

Segundo o mencionado rotativo, o assalto à via fora decidido na madrugada de antonte, cara as quatro, por uns mineiros que levam meses encirrados na mina, em greve, protestando polos impagos dos seus salários, polos Expedientes de Regulaçom de Emprego (EREs) decretados pola empresa e polas condiçons que o empresário pujo sobre a mesa para retoma-la actividade: baixadas de salários e de condiçons laborais «intoleráveis».

Na actualidade, em Cerredo há case 170 mineiros afectados polo ERE e perto de 100 em greve. A situaçom destes últimos é límite, dado que levam case seis meses sem receber nem soldo nem prestaçom por desemprego nem ajuda de nengum tipo.

Esta situaçom límite foi a que prendeu a mecha da protesta de antonte. Os mineiros, cubertos com passa-montanhas e sem dar nomes, falam com umha única voz: «É o início dumha protesta que vai ir a mais».

«Isto só é o primeiro aviso. Estamos fartos de Victorino (Alonso, empresário dono da explotaçom de Cerredo), do governo de Espanha e de todo o mundo, porque som todos iguais», engadirom. Com certa sorna, declararom case a coro: «E queremos enviar um afectuoso saúdo e um abraço a Javier Fernández, presidente do Principado, a quem lhe temos pedido numerosas reunions e já nom é que nom nos receba, senom que nem sequer nos contesta. PP e PSOE, som todos iguais».

Os operários nom quigerom fazer públicas as suas ideias para futuras movilizaçons, mas sim deixarom claro que nom permitirám que se produzam dous desafiuzamentos previstos na vizinha localidade leonesa de Villablino no vindouro venres. Trata-se de dous empregados de Cerredo que nom podem pagar a sua hipoteca: «Imos ir ali e isso vai-se parar. Eles nom podem pagar, e nom por morosos, senom porque nom cobram. Que vaiam também os de "Stop deshaucios"».

Os mineiros nom deixaram achegar-se durante a manhã nem à mina nem à barricada aos agentes da Guardia Civil que, segundo as suas palavras, pretendiam falar e negociar com eles. Tirarom voladores e parafusos e porcas à estrada como sinal de advertência. «Estamos fartos de tanta negociaçom e nom queremos falar com eles», sentenciarom. Por último, os trabalhadores de CMC em Cerredo pedem desculpas à vizinhança da vila polos problemas que poidam causar: «Pero esta luita, que vai ser gorda, é por todos eles, por todos nos».

Recolhida e traduzida por eDu
Leer más...

20 feb 2013

[Xixón] Neonazis expulsos a berros da manifa polo direito à vivenda do 16F

Colamos con agrado este vídeo e que cunda o exemplo:

Umha vintena de neonazis tentaron introducirse no medio da multitudinaria manifestación polo direito à vivenda e contra os desafiuzamentos convocada en Xixón este sábado pasado, 16 de febreiro. A sua breve aventura foi cortada en seco polxs manifestantes, que rexeitaran de plano que os razistas pretenderan parasitar os motivos desta convocatoria con a sua mensaxe populista e xenófoba. A Policía Nacional interviu para protexer aos neonazis e permitirlles que se retiraran aos poucos de irrumper na manifestación. Como opina algún comentarista do video: "Interesante o compadreo entre fascistas".
Leer más...

6 feb 2013

"Acerca de cojones y mesas" por Omar Tuero

Navigando pola rede, às vezes atopas artículos de opiniom que a sua leitura é um "deleite" para o cerebro, este é o caso deste artículo do asturiano Omar Tuero que decidim colar acá em Abordaxe na sua lingua originária e que está recolhido da web Astrubulla, aguardo que gostedes de-le tanto coma mim:
Indignados sí...cabreados no lo bastante

Hace malo, es lunes y el fin de semana ha sido en el mejor de los casos regular, insustancial, otro domingo seguido de un nuevo lunes que solo parece prometer una semana gris y pasada por agua hasta que llegue de nuevo el viernes por la noche…..aunque a un parado, casi todos los días nos acaban pareciendo iguales y nos cuesta trabajo el distinguirlos.

Esta situación laboral tan común, me deja mucho tiempo libre que malgasto matando neuronas a base de alcohol en cualquier chigre pero, entre culete y culete, mientras ojeo algún periódico, también he podido dedicar buena parte de ese tiempo a escuchar.

Escucho y trato de sacar algún sentido a los murmullos que me rodean, son las típicas conversaciones de chigre, retazos de la vida de personas desconocidas que, en contraste con las charlas que puedo mantener de forma habitual con familiares y amigos, me abren unas ventanas, (muy pequeñas), a la realidad que vive mucha gente cuyo rostro ni siquiera reconoceré una hora más tarde.

Huelga decir que a pesar de que todo el mundo habla de temas personales, a los que no soy capaz de sacar mucho sentido, hace ya tiempo, mucho tiempo, que el tema estrella es, ¿cómo no?, la crisis que vivimos y el cómo nos afecta. Y por lo que parece, hoy día no se libra ni Dios.

Todos esos retazos de conversaciones que recibo más mal que bien, (mi oído ya no es lo que era), van siendo cada vez mas repetitivos, en ellos se alternan demasiado palabras como “paro”, “jodido”, “ere”, “apaño”, “emigrar”….en fin.

Lo mas reiterativo, sin embargo, no se da a la hora en que los que aún tienen trabajo toman el bocadillo, sino más tarde, (a las tres), cuando los comerciales y preventas están con el café después de comer y el telediario empieza a comentar, (dependiendo de la cadena de que se trate), las nuevas detenciones, escándalos de corrupción, imputaciones y demás porquería política del día, que salpican a todo el mundo que tiene o ha tenido que ver con el gobierno de este puticlub que es España, (ahora mismo no se me ocurre una comparación más agraciada).

Ahí… hay unos minutos de silencio mientras la TV descarga por ráfagas su muy editada información y, casi enseguida salen comentarios que, de un tiempo a esta parte, se repiten mucho y me descolocan, sobre todo cuando escucho cosas como:

“Yo es que no sé cómo la gente no sale a la calle…”

O bien

“Tendríamos que poner los cojones encima de la mesa y….”

Luego me fijo en quien parece haber lanzado la frase, solo por curiosidad, y al momento me tomo otro culete y trato de olvidarles. Como sabedor de lo que en este puticlub, (por España), vale el hablar en un chigre, (que de alguna manera hay que liberar tensiones), no doy importancia alguna a su exclamación, pero alguna vez sí que me imagino cómo sería el acercarme a su mesa y preguntarle al sujeto en cuestión si está libre el jueves que viene, o esa misma tarde, para ir a asaltar el cuartel de Contrueces y una vez asaltado, hacernos con armas y municiones suficientes con las que poder armar a un grupo aún mayor para asaltar el de Noreña, y con el armamento que se guarda allí, armar a un contingente aún más amplio de descontentos como nosotros, con los que iniciar una revolución que ponga a tanto malnacido en su sitio.

Pasando de largo del consabido problema de que, aún en el caso de que me respondiera con un “vamos pallá”, reuniéramos gente y de que aunque triunfáramos en los asaltos, no íbamos a disponer de munición suficiente para ajusticiar a tanto hideputa y de que además, muy pronto, posiblemente empezaríamos a derrochar la poca que tuviéramos utilizándola entre nosotros mismos, (por que nos conocemos), está la cuestión de que para empezar, hay que dar el paso de “salir a la calle” y después, llegado el momento, “poner los cojones sobre la mesa”….y parece que a pesar de la momentánea intención, cuando cada uno se pone a meditarlo algo más despacio, resulta que o bien para esa tarde está ocupado haciendo algo más importante o bien, no lo tiene tan claro como antes parecía.

Lo de “salir a la calle”, a lo mejor…. más o menos sí. Entre la crisis y el surgimiento de las asambleas y del 15-M, (realzados por todo lo que vomita la TV), a día de hoy ya no ocurre lo de hace años, cuando los que ya plantaban cara al sistema antes del 15-M, decían por entonces que esto era una dictadura encubierta, o que aquí no había libertades, o que nuestros gobernantes, (todos sin excepción), eran una panda de ladrones. Por aquel entonces, generalmente la gente más “normal” y nada politizada, acababa mirándote como si fueras un marciano o un radical peligroso, que no sabía reconocer que vivíamos en una democracia consolidada, donde había libertades y justicia. Eras a sus ojos, alguna clase rara de resentido social y tu problema era que follabas poco, (aunque alguno había que cubría el cupo de todos los demás).

La realidad que ha establecido la crisis ha terminado por imponerse y el fin del “café para todos”, ha terminado con esa libertad que teníamos, una libertad que se limitaba, (exclusivamente), a permitirnos trabajar por un salario cada vez más mísero mientras nos poníamos hasta el culo de alcohol, porros y perico, (por mencionar lo más común), o a endeudarnos de por vida con un banco. Esa fue toda la libertad que supo aprovechar demasiada gente, sin más. Y mucho cuidado con tener iniciativas sociales que pretendieran “alterar el orden constitucional vigente”, (o cosas parecidas), porque entonces te convertías en un peligro para la sociedad y todo lo que te pudieran echar encima, era poco. Y cuando ocurría, los demás pensaban que te lo merecías, por gilipuertas. Y que a ver cuando dejabas de soñar con cosas absurdas e irreales. Con lo bien que se estaba “sin meterse en nada”. Hoy día, mucha gente habrá como yo, que intente no descojonarse cuando algún conocido, de estos que acabo de mencionar ahora, venga a contarle sus penas y a decir que es una vergüenza y que le quedan 20 años por pagar….. o 5 para jubilarse y mierdas por el estilo.

Hoy día el que no participa, al menos sí parece tener claro que motivos y cierta obligación moral para salir a la calle, sí que hay, lo hagan ellos mismos o no. Sobre eso ya no hay demasiada discusión.

Pero está también lo de “poner los cojones sobre la mesa”, una expresión muy…castiza vamos a decir, (y algo inapropiada), que se utiliza para representar un acto en defensa de nuestras propias ideas, aceptando además con ello TODAS las consecuencias que esa postura pueda llegar a acarrearnos. Eso…ya…. lo tenemos algo mas crudo.

Es algo inapropiada porque igual que hombres, también hay mujeres que han demostrado ser capaces de “ponerlos sobre la mesa”, tanto o más que nosotros en el pasado y el presente, y por hacer mención específica de esa parte de la anatomía, pudiera parecer un término excluyente para ellas, (aún así sirve para entendernos).

Pero lo esencial, la razón por la que lo tenemos crudo, es porque a día de hoy, aunque haya cierta convicción de la necesidad de salir a la calle a protestar, mucha gente no está convencida de poder pagar, ni tampoco de querer pagar, el precio que la defensa efectiva de sus derechos requiere para que estos se mantengan y no sean recortados hasta hacerlos desaparecer en la práctica.

Yo…. no puedo culparles por ello, por no tenerlo claro, por dudar.

Si uno se para a pensarlo, en la situación de enfrentamiento que se vive en la actualidad entre buena parte de la población del puticlub y los chulos de la partitocracia que lo regenta, ni siquiera muchos de los que hacen de porteros del local, (esos mozos con cascos y porras que visten de azul), ni siquiera todos ellos tienen demasiado claro que quieran hacer ante nosotros el papel de cobradores por ese precio …. y mira que están entrenados, pagados y respaldados jurídicamente para ello por los chulos que lo manejan todo.

Lo digo, porque a pesar de todo ese aparato de protección que tienen para el desarrollo de sus funciones, siempre tienen buen cuidado de no relacionarse en exceso con la población que no conozcan de siempre, de no hablar en profundidad de su trabajo con gente que no sea de su gremio, de no llevar su número de placa visible cuando están trabajando, e incluso de taparse el rostro para que sus vecinos o familiares no les reconozcan cuando salen en la TV o en YouTube retratados “en plena faena”, (lo que era una verdadera costumbre nacional),y todo porque no quieren ver como su vida personal o la de su familia, resulta afectada por un ocasional “exceso de celo” en el desempeño de sus funciones o por haber sido lo bastante idiotas para haber acatado en una situación complicada, las órdenes verbales, (jamás por escrito), de algún superior que, llegado el caso, pueda llegar a sancionarles por ello y luego se olvide de buscarles un indulto por que se haya agotado ya su cupo anual. De momento, ellos siguen cobrando su nómina y cuando se ven enfrentados a alguna clase de conflicto moral en su trabajo, recitan la oración de que “es su deber” o “deben cumplir órdenes”, como si fuera un rezo y…bueno, lo que es a ellos les vale, aunque me da por pensar que el día que les recorten la nómina más de la cuenta, a lo mejor se descubre que en el fondo no eran “tan” creyentes en el sistema, (después de todo, muchos de ellos quisieron desempeñar ese oficio en particular, porque no tenían nada mejor a su alcance).

Si, como digo, entre ellos mismos hay muchos que no lo tienen claro, ¿cómo podemos esperar que alguien normal, con poca experiencia, sin protección institucional ni entrenamiento y tan inocente como en algún momento lo podamos haber sido cualquiera, tenga esa cuestión resuelta y pueda haber decidido si quiere pagar ese precio?.

Ese “precio”, resulta cada vez más elevado, y tiene importantes y muy negativas repercusiones sobre el patrimonio, la libertad y la salud de la gente que está dispuesta a hacer el pago, por que conviene tener presente que las movilizaciones en protesta contra las políticas gubernamentales de este gobierno o del anterior, ya suman millones en multas impuestas, muchos años en condenas de prisión y han causado incontables heridos, una generosa cantidad de tullidos y mutilados que han perdido la movilidad de una extremidad o un ojo, sin contar ahí a los muertos, los que fueron incapaces de enfrentarse a su situación personal y decidieron suicidarse y acabar con todo. También conlleva además, la necesidad de estar dispuestos a hacer algo que todos nosotros tenemos MUY reprimido en nuestro interior, más aún en las llamadas sociedades desarrolladas. Me refiero, al deseo de ser libres.

Vivimos en un puticlub que nos ha orientado hacia el consumismo toda nuestra vida, que todo lo cuantifica y a todo le pone precio. Donde se nos ha invitado a desprendernos de nuestra libertad y a abrazar diversas cadenas,(las hipotecas son las más gordas), que hemos llegado a lucir ante los demás clientes, igual que un aborigen luce sus abalorios tribales, (aunque los indígenas resultan mucho más dignos). Hemos intercambiado la libertad que teníamos por diversas propiedades, (piso, coche, vacaciones etc.), por un espejismo de posición social, (ser un cargo de confianza de los chulos), o por una aparente estabilidad, (¿quién no quería trabajar de lo que fuera en la plantilla del puticlub?), y aunque es de celebrar el cambio de actitud, también es triste que la mayoría solo haya sido capaz de reaccionar, no por una cuestión de convicciones morales, sino porque al no haber dinero ya para pagar cada ronda, muchos se han dado cuenta de que la caja del puticlub había sido mal gestionada en exceso y ahora, al haberse acabado la juerga, hay muchos que se plantean si deberían salir a la calle y atreverse a ser libres, porque ya no tienen dinero para otra copa mas.

El ser una persona libre, es….. algo similar a sumergirse en agua fría. Inicialmente la idea parece muy poco atractiva, (intimidante incluso), pero si damos el paso adelante y nos zambullimos en ella, pronto la sensación resulta indescriptible para nosotros….es embriagadora. Librarse de todas esas cadenas, ser capaz de tomar nuestras propias decisiones al margen de lo que las costumbres, las leyes o las mayorías sociales pretendan querer imponernos, es algo que nos aporta una enorme sensación de poder, porque solo cuando convertimos a las normas de la sociedad en irrelevantes, es cuando podemos llegar a ser verdaderamente honestos con nosotros mismos. Nuestra mente se agudiza, libre de telarañas que puedan enredarnos y nos permite ser y hacer lo que realmente deseamos.

Es entonces, cuando nos vamos dando cuenta de que, inicialmente, los chulos de este puticlub y la sociedad que habían construido, solo tenían en sus manos el poder que en algún momento nosotros decidimos entregarles y de que la libertad, podemos recuperarla.

Y es entonces también, cuando volvemos a la delicada cuestión del precio que tendremos que pagar por ello. Sacrificar, tal vez, lo que identificábamos con un hogar, todo prospecto de hacer carrera en el puticlub, (ya sea de puta o de contable), incluso muchas de las relaciones que podíamos aspirar a mantener con aquellos que no sean capaces de atreverse a dar el paso, porque muchos, no serán capaces de aceptar su incapacidad y que la identifiquemos. Cada recompensa y estímulo que antes se nos ofrecía en la sociedad, irán siendo más difíciles de alcanzar para nosotros.

Llegados a ese punto, (eso quienes hayan querido llegar tan lejos en sus reflexiones), supongo que habrá quienes hayan tomado ya su decisión y quienes dudarán y seguirán dudando, valorando si al final todo ese sacrificio podría valer la pena. Sobre cómo y de qué manera podrían descubrir si les apetece dar ese paso y en si serán capaces de asumir todas las consecuencias que conlleva el atreverse a empezar a ser personas libres, (lo de antes de los cojones y la mesa, vaya).

Por mi parte, yo me tomo otro culete, dándole vueltas a la que, (ya intuyo), será la decisión que acabaré tomando y mientras dejo el vaso, veo en la pantalla de la TV del bar, como el telediario muestra imágenes diversas de otras ciudades donde aparecen otros que ya se han decidido…y no puedo evitar el sonreír.

Colado por Edu
Leer más...

6 oct 2012

Barricadas en Asturias no aniversario da revolución de 1934

Cando máis falta facía,dende Asturias voltan a poñer as cousas no seu sitio. Onte, 5 de outubro, aniversario do comezo da insurrección asturiana de 1934, barricadas incendiadas cortaban a A-66 a altura de Pola de Lena, defendidas mediante foguetes por un grupo de encapuchados.

Cando o pacifismo expansivo e totalitario voltaba á palestra mediática da man dos comeflores máis recalcitrantes do hippismo quincemero, cando volvían a escoitarse apoloxias da delación, anatemas contra a violencia e cívicas fatwas contra os encapuchados; Asturias volve a levantar a bandeira revolucionaria, colocando a acción directa e a confrontación co poder no lugar onde ten que estar, e de onde nunca ninguén debeu de quitala: no centro da loita dos oprimidos contra os tiranos.

Segundo o recollido pola prensa comercial, arredor das sete da tarde de onte, unha vintena de encapuchados cruzaron neumaticos no Km 59 da autopista de Huerna e prendéronlles lume, cortando o tránsito en ambos sentidos así como noutras vías secundarias. Tras Pancartas con lemas como “ni paro, ni miseria, ni estafas al pueblo” resistiron a chegada dos corpos represivos, lanzando foguetes pirotécnicos durante máis de media hora ata a chegada dun helicóptero da policía. A prensa informa de que dúas persoas alleas á protesta resultaron feridas por cristais producidos polo estoupido dun dos "voladores". 

Ao parecer as centrais sindicais desvinculáronse destes actos, que poderían non ter relación coa minería, pois algúns medios alternativos falan de "parados e traballadores fartos da situación" mentres que medios comerciais especulan cos "indignados". 

Sexa como sexa é unha bonita forma de celebrar o 78 aniversario da Revolución Asturiana de 1934, que durante case 15 días mantivo en xaque o goberno dereitista da república cunha insurrección obreira armada na procura da revolución social. 

 C.Rivas

Leer más...

18 sept 2012

Jornadas Anti-Autoritárias em Uviéu : Contra o Autoritarismo e a Repressom

Recebemos no nosso correio este convite às jornadas anti-autoritárias organizadas pela Coordinadora de Grupos Libertários de Asturies e na que contam que decidirom realizar estas jornadas contra o autoritarismo e a repressom para que nos permitam a todxs avançar nas nossas ideias anti-autoritárias e anti-totalitárias, sobre tudo que nos permitam conhecer a atacar o discurso autoritário da educaçom, as leis, etc. e em última instância ser quem de afrontar a sua repressom. Convidam a assistir... a informaçom completa tende-la no blogue anarquianeloccidente

CONTRA O AUTORITARISMO E A REPRESSOM.

22-23 Setembro, 29-30 Setembro e 6-7 Outubro no CSOA La Madreña (antigua consejería de salud na rua General Elorza, 23, Uviéu)

Identificaçons, multas, detençons, intimidaçom, agressons policiais... som situaçons repressoras às que multitude de activistas vem-se submetidxs na sua militância diária. Nom existe diferenciaçom, ecologistas, okupas, sindicalistas, activistas sociais, pro-direitos humanos, etc. A repressom, nas suas mais múltiples formas, é algo que afecta a qualquer pessoa que esteja comprometida com umha causa, pero nos últimos tempos a situaçom tornou-se mais perigosa. Agora a repressom é muito mais palpável, está a flor de pele, qualquer pessoa é susceptível de ser apaleada numha manifestaçom, identificada, intimidada e agredida numha praça ou num despojamento... Sucessivas reformas dos códigos penais, entroutros, que avançam na direcçom daquelas novelas sobre distopias como 1984 e V de Vendetta, regimens totalitários com um control social esboligante. Nos bairros atopamos cámaras de video-vigiância, forte presência policial, unidades especiais de anti-disturbios, brigadas de informaçom com ficheiros – cada vez mais grandes – de activistas de toda caste, redadas contra imigrantes totalmente injustificadas e ilegais incluso para as suas leis.

Em definitiva atopamo-nos ante um cenário cada vez mais autoritário, um giro cara o totalitarismo democrático.

É por elo que desde a Coordinadora de Grupos Libertários de Asturies decidimos realizar estas jornadas contra o autoritarismo e a repressom.

Como já digemos a informaçom completa e detalhada dia a dia tende-la em anarquianeloccidente.blogspot.com (em castelám) e ne-las haverá palestras, mesas redondas, filmes, monólogos, teatro,... (nom deixedes de vissitar a programaçom)
Leer más...