Mostrando entradas con la etiqueta ciberactivismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ciberactivismo. Mostrar todas las entradas

19 ago 2013

Preocupación pol@s 5 de Sabadell (3 meses en F.I.E.S. por escribir en facebook) Comunicado de PreS.O.S. en Solidariedade.

Reproducimos esta nota publicada na web da Federación de Grupos da CNA, despois de traducido ao galego:

Aínda que parece ser que est@s compañeir@s moz@s non andaban vinculad@s con outros grupos de afinidade está clara a súa militancia ácrata, ben restrinxida na rede e controlada pola pasma. O seu delito: difusión de ideas, elucubracións insurxentes, aproximacións tácticas á realidade...

Pero nin un feito, malia as súas incitacións á acción directa. O demais: falseamentos policiais para quitalos de diante. Estes encóntranche lixivia e din que queres provocar unha nube tóxica de cloro.

Tras isto non hai máis que a firme vontade do inimigo de combaternos con todas as súas ferramentas en canto nos olfactean.

Queremos recomendar o rexeitamento da tecnoloxía tan doada de controlar e o regreso a métodos clásicos, reunións clandestinas e caixas de correo para organizarse e coordinarse. Non se achegar nin a un móbil se non é para tiralo xusto antes de abandonar a cidade... en fin, cousas en que a imaxinación da que sempre fixeron gala @s ácratas supla as dificultades que nos formulan. Procurar fixar os obxectivos comúns e atacalos sen alerta previa...

En fin, confiamos en que sabemos aprender da experiencia; temos un grande acerbo de acertos e poucos erros. Invitamos á propaganda polo feito.

Dende aquí non podemos, pero confiamos en que est@s moz@s contarán coa solidariedade anarquista de tod@s aquel@s que estades "libres".

Veña, saúde e liberdade para tod@s!

DOUS MEMBROS DE COLAPSO (un deles en illamento).

(Nota: A foto corresponde á concentración levada a cabo en Málaga pola liberación d@s compañeir@s o pasado 3 de agosto).
Leer más...

20 jun 2013

Samuel Juárez, delegado do governo espanhol na Galiza participa num grupo de Facebook que promove a liquidaçom das autonomias

Tal como pode observar-se na foto superior, o grupo de facebook ao que pertenece Samuel Juárez, delegado do governo espanhol na Galiza, di textual: "Pretende presionar a la clase política para encarar una reforma del estado que suprima comunidades autónomas, reforme la Constitución Nacional y unifique al Estado Español, porque, más allá del error cometido en la transición, los ciudadanos no podemos permitirnos pagar 17 taifas tutonómicas. Y, para comenzar, no sería mala idea suprimir la autonomía catalana, por separatista, naZionalista y antiespañola". (sic)

Como penso que todas as leitoras interesadas neste blogue tenhem de sobra capacidade para fazer a sua própria leitura da notícia, nom fago mais comentários, mas colo umha outra foto do facebook de Samuel Juarez, delegado das espanhas na Galiza, para que nom fique dúvida da sua pertença a tal grupo:

pdt.- Quando escrevo "leitoras interesadas" nom me refiro aos vigiantes espias que rulam à captura de criminalizar-nos (a esses nom vai dirigidas as minhas palavras sobre a capacidade)

eDu
Leer más...

23 may 2013

[Madrid] Detidos nos seus domicilios particulares dous fotoxornalistas que cubren protestas.

Recollemos, traducimos e defundimos esta noticia de AlasBarricadas:

Onte, producíase a detención de Raúl Capín e Adolfo Lujan, dous fotoxornalistas nos seus propios domicilios acusados de desordenes, atentado á autoridade e calumnias vertidas en redes sociais cara as Forzas e Corpos de Seguridade do Estado.

Tras coñecerse as devanditas detencións, e o traslado de Raúl Capín e Adolfo Lujan ás dependencias policiais de Moratalaz, un numeroso grupo de familiares, amigxs e solidarixs congregáronse nas inmediacións das devanditas dependencias. Alí vivíronse algúns momentos de tensión, onde a UIPs identificou a algunxs asistentes.

Posteriormente, nunha praza moi próxima, levouse a cabo unha asemblea para definir a estratexia de mobilización e denuncia ante este atropelo á liberdade de prensa e en definitiva á liberdade de información e expresión.

Así, consensuouse a esixencia a Delegación de Goberno e ao Ministerio do Interior a inmediata posta en liberdade sen cargos dos nosos compañeiros RAÚL CAPÍN e ADOLFO LUJAN e convocouse a unha concentración fronte a Delegación de Goberno mañá 23 de maio ás 18hrs, rúa Miguel Ángel, 25, Gregorio Marañón.

Por outro lado, continúanse recollendo adhesións ao COMUNICADO emitido o día de onte (para adherirte como colectivo ou individualidade enviar un correo a madrid@fotograccion.org)

A Policía acusa a Raul de agredir axentes durante manifestacións e a Adolfo de difundir calumnias por redes sociais.

O fotoxornalista Raúl Capín, fotógrafo freelance e colaborador habitual de Diario Independente Dixital e Mundo Obreiro, foi detido o mediodía do mércores no seu domicilio de Madrid, segundo puideron saber persoas achegadas a el a través do Colexio de Avogados. Capín foi conducido á comisaría do barrio madrileño de Moratalaz e declarou en torno ás 17 horas. Cara a esa hora transcendeu a detención dun segundo fotoxornalista, Adolfo Luján, que tamén toma imaxes de mobilizacións e as distribúe por internet.

As fontes achegadas a Raúl afirman que foi detido por axentes adscritos ao grupo 21 da Policía Nacional, especializado en información sobre as actividades dos movementos sociais. "Todo apunta a que a detención ten unha relación directa coa súa actividade profesional, Raúl é un fotógrafo que cobre o que fan os movementos sociais e que cando pasa algo está aí", explican. A Xefatura Superior de Policía informou aos medios de comunicación que se acusa a Capín de agredir axentes durante as manifestacións do 23 de febreiro e o 25 de abril. Luján, usuario de Twitter co pseudónimo @Popicinio, foi detido baixo a acusación de difundir calumnias sobre a policía a través de redes sociais.

Na porta da comisaría, o avogado de Raúl confirmou que foi interrogado sobre estes dous días e que pasará a noite detido. Adolfo está a ser atendido por un avogado de oficio e non se coñecen máis detalles sobre a súa situación. Amizades e colectivos afíns aos fotoxornalistas permaneceron concentrados na porta da comisaría e foron identificados pola Policía.

Sinalización dende a prensa

Raúl Capín fora sinalado pola prensa conservadora como suposto provocador extremista infiltrado nas manifestacións. O diario ABC publicaba o 17 de abril un artigo asinado por Carlos Hidalgo -cronista especializado en "fontes policiais" - no que se afirmaba de que a Policía investiga a "radicais de esquerdas" que participan en manifestacións e protestas na rúa escudándose tras falsas credenciais de xornalistas". Na versión imprimida, a noticia ía acompañada de tres fotografías de Raúl, coa cara pixelada, destacado entre outros moitos fotoxornalistas a quen non habían pixelado.

Catro días antes, El Mundo e La Razón levaban ás súas portadas imaxes do escrache da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) no domicilio do presidente do Congreso, Jesús Posada, nas que tamén aparecía Raúl, ao que identificaban como manifestante e non como xornalista. Mundo Obreiro denunciou a manipulación no seu día e Juan Ramón Robles realizou este vídeo sobre as intimidacións á prensa:



O 1 de Maio, mentres cubría unha concentración antifascista, a Policía volveu identificalo. No minuto 2'25'' deste vídeo de Jaime Alekos móstrase o diálogo entre o xornalista e un mando policial que se negaba a aceptar a súa acreditación. "Logo déixasme a túa documentación, porque xornalista ti non es". Capín estendeulle o seu brazalete do colexio de xornalistas de Barcelona, ao que o mando lle contestou "isto non lle acredita para nada, como que se fai pasar por xornalista, iso é o que o acredita. Vostede ensíname a documentación como calquera cidadán".

En xullo de 2012, o fotoxornalista foi agredido por axentes antidisturbios mentres fotografaba unha manifestación mineira en Madrid.

Participación nunha plataforma de informadores

Raúl está a participar na creación dunha plataforma de informadores (sen distinción entre profesionais e activistas) para actuar conxuntamente contra a represión policial que están a sufrir ao cubrir desafiuzamentos, concentracións e protestas en Madrid. A ela tamén se están a sumar medios de comunicación alternativos que hoxe asinaron un comunicado de apoio. Na mesma liña, o colectivo Fotogracción está a difundir outro texto no que define a Capín como "unha testemuña incómoda" para as actuacións da autoridade.

Colaboradores de proxectos como Toma La Tele, Audiovisol, Tele K e DIAGONAL denunciaron un aumento de intimidacións por parte da policía nos últimos meses, mentres Interior insiste en que deben levar un chaleco identificativo ao que só poden acceder os membros da ANIGP-TV (Asociación Nacional de Informadores Gráficos de Prensa e TV) ou a FAPE (Federación de Asociacións de Xornalistas de España). Para entrar nestas asociacións é necesario estar dado de alta como xornalista, polo que os activistas ou freelance ocasionais quedan vetados.

Enlaces relacionados / Fuente:/b>
http://fotograccion.org/wp/2013/05/fotos-concentracion-ante-la-comisaria-de-moratalaz-exigiendo-la-libertad-de-raul-y-adolfo/

http://www.diagonalperiodico.net/libertades/detenido-su-domicilio-fotoperiodista-raul-capin.html
Leer más...

5 abr 2013

Precisamos falar sobre o Facebook

Recolhemos de Nodo50 esta notícia que require ser expandida:

O colectivo tecno-activista alemám Nadir vem de publicar umha crítica moi acertada sobre o uso que fam de Facebook os/as militantes e activistas antisistema. Em Nodo50 compartilhamos práticamente o 100% deste artículo. Parece-nos moi importante que se abra este debate, assim que pedemos a máxima difusom.

Nadir foi fundado em 1993 e desde entom oferece serviços de Internet à esquerda radical alemana. É um projecto mais nesse arquipélago de servidores alternativos, nom comerciais e anticapitalistas do que Nodo50 também forma parte.

Precisamos falar sobre o Facebook

Por muitos anos temos provido servidores e infraestrutura de comunicaçom para a esquerda. Temos feito o nosso melhor para manter servidores seguros e temos resistido por vários meios a requisiçons a dados de usuário/a feitas por autoridades.

Em resumo: tentamos oferecer uma forma de comunicaçom libertadora dentro da internet capitalista.

Sempre vimos a internet como um recurso para nossas lutas, e ao mesmo tempo a reconhecemos como um terreno político controverso, e agimos em consonância com isto. Pensávamos que a maior parte da esquerda a enxerga da mesma maneira. Mas umha vez que mais e mais pessoas na esquerda tem "usado" o Facebook (ou o Facebook as tem usado), nom temos mais certeza sobre isso. Ao contrário, nosso trabalho político tem sido insuficiente e exaustivo. A comunicaçom criptografada com servidores autônomos nom é tida como libertadora, mas como irritante.

Disneylândia

Apenas nom perceberamos que, depois de toda a tensom nas ruas e todas aquelas longas discussons grupais, muitos/as ativistas parecem ter o desejo de falar bastante no Facebook sobre tudo e todos/as. Nom perceberamos que, mesmo na esquerda, o Facebook é a mais doce das tentaçons. Que a esquerda, como todo mundo, gosta de seguir a suave correnteza da exploraçom aonde ela nom parece fazer mal nengum e, mesmo só por umha vez, nom precisar resistir. Muitas pessoas sofrem de má consciência. Embora isto possa levá-las a antever as consequências fatais do Facebook, isso nom parece ter sido transformado em açom.

É realmente ignorância?

Só para dar um breve resumo do problema; ao usar o Facebook, ativistas nom apenas fazem sua própria comunicaçom, sua opiniom, seus "curtir", etc. transparentes e disponíveis para processamento. Ao invés disso -- e consideramos ainda mais importante -- eles/as exponhem estruturas e indivíduos/as que tem pouco ou nada a ver com o Facebook. A capacidade do Facebook de investigar a rede atrás de relaçons, semelhanças, etc. é difícil de ser entendida por pessoas leigas. O falatório no Facebook reproduz estruturas políticas para autoridades e empresas. Este falatório pode ser pesquisado, organizado e agregado nom apenas para obter declaraçons precisas sobre relaçons sociais, pessoas-chave, etc, mas também para realizar previsons, das quais se pode deduzir regularidades. Depois dos celulares, o Facebook é a mais sutil, barata e melhor tecnologia de vigilância disponível.

Usuários/as do Facebook como informantes nom-intencionais?

Sempre pensamos que a esquerda queria outra coisa: continuar nossas lutas na internet e usá-la para nossas lutas políticas. É disso que se trata para nós -- mesmo hoje. É por isso que vemos usuários/as de Facebook como um perigo real para nossas lutas. Em particular, ativistas que publicam informaçons importantes no Facebook (muitas vezes nom sabendo o que estám fazendo), que som cada vez mais utilizadas por órgãos de segurança pública. Poderíamos quase ir tam longe ao ponto de acusar esses/as ativistas de colaboracionismo, mas ainda nom chegamos a este ponto. Ainda temos esperança que as pessoas percebam que o Facebook é um inimigo político e que aqueles/as que o usam fazem-no mais e mais poderoso. Usuários/as ativistas do Facebook alimentam a máquina, e assim revelam nossas estruturas -- sem qualquer necessidade, sem qualquer mandado judicial, sem qualquer pressom.

Nosso Ponto de Vista

Estamos cientes que falamos "de cima". Para nós, que trabalhamos por anos -- e muitas vezes ganhamos a vida -- com a rede e com computadores, administraçom de sistemas, programaçom, criptografia e muito mais, o Facebook surge quase como um inimigo natural. E desde que também nos consideramos como parte da esquerda, isto soma-se com a análise da economia política do Facebook, onde "usuários/as" som transformados/as em produto a ser vendido e tornam-se consumidores/as ao mesmo. O jargom para isso é "geraçom de demanda". Percebemos que nom é todo mundo que lida com a internet de forma tam entusiasmática como nós. Mas que ativistas permitam que este Cavalo de Tróia chamado Facebook seja parte das suas vidas cotidianas, é um sinal e ignorância num nível crítico.

Instamos a todos/as: fechem suas contas no Facebook! Você está colocando outras pessoas em perigo! Aja contra esse monstro de dados!

Ainda: deixe o Yahoo! mail e companhia. Abaixo o Google! Contra a retençom de dados! Pela neutralidade da rede! Liberdade para Bradley Manning! Longa vida à descentralizaçom!

Lute contra o capitalismo! Também -- e especialmente -- na internet! Contra a exploraçom e a opressom! Também -- e especialmente -- na internet!

Encha o saco de seus/suas camaradas. Mostre-lhes que ao alimentar o Facebook eles/as estám escolhendo o lado errado!

nadir 10/2012

Reacçons ao artículo

O Colectivo Riseup, um proveedor de serviços de Internet para pessoas e grupos que trabalhem por umha mudança social liberadora, com base em Seattle (EEUU), reenviou o artículo de Nadir aos/às seus/suas usuários/as, engadindo a seguinte nota:

Temos colectivos tecnológicos aliados por tudo o planeta. Um distos grupos fijo publico umha crítica persuasiva sobre os/as activistas que usam Facebook. Os pájaros de Riseup estamos de acordo com parte, tuda, ou case tudo o artículo, pero sobretudo cremos que é um gram lugar para iniciar a discusom. Assim que este mês, por favor passem esta ligaçom às suas amizades, camaradas, aliados/as, membros dos seus colectivos, voluntários/as, compas nos seus centros de trabalho – quem queira com quem se organicem.
Leer más...

19 mar 2013

[Vigo] Xoves 21 às 20:30' Acto de presentación de ECOAR

Dende ECOAR (Espazo de Contradiscurso, Coordinación e Construción de Alternativas e Resposta Social) enviaronos esta convocatoria do acto no que se vai dar a coñecer à cidadania viguesa e mundial, a nova página web desta plataforma cidadá onde conflúen diferentes persoas e colectivos de Vigo e a comarca, formada por axentes pertencentes a distintos movementos sociais cun perfil diverso artellado e conexionado en base a 10 puntos básicos e 3 puntos metodolóxicos (a-sindicalismo, a-partidismo e a-confesional)(ver acá). O acto segundo ECOAR realizase con a ilusión de que sirva para afianzar esta plataforma e darlle un novo pulo.

Programa:
20:00 Apertura de portas *
20:30 Presentación + diálogo
21:30 Petiscos (das hortas urbanas)

O lugar da presentación será no Teatro ENSALLE (r/Chile, 15) e convidan a que se non podedes achegarvos podedes seguir o acto en directo no seguinte enlace-Streaming do acto: http://bambuser.com/channel/ECOAR

Ademais animan a que traer os vosos materiais! Haberá un espazo para deixar follas de sinaturas, folletos informativos,…
Leer más...

6 feb 2013

"Acerca de cojones y mesas" por Omar Tuero

Navigando pola rede, às vezes atopas artículos de opiniom que a sua leitura é um "deleite" para o cerebro, este é o caso deste artículo do asturiano Omar Tuero que decidim colar acá em Abordaxe na sua lingua originária e que está recolhido da web Astrubulla, aguardo que gostedes de-le tanto coma mim:
Indignados sí...cabreados no lo bastante

Hace malo, es lunes y el fin de semana ha sido en el mejor de los casos regular, insustancial, otro domingo seguido de un nuevo lunes que solo parece prometer una semana gris y pasada por agua hasta que llegue de nuevo el viernes por la noche…..aunque a un parado, casi todos los días nos acaban pareciendo iguales y nos cuesta trabajo el distinguirlos.

Esta situación laboral tan común, me deja mucho tiempo libre que malgasto matando neuronas a base de alcohol en cualquier chigre pero, entre culete y culete, mientras ojeo algún periódico, también he podido dedicar buena parte de ese tiempo a escuchar.

Escucho y trato de sacar algún sentido a los murmullos que me rodean, son las típicas conversaciones de chigre, retazos de la vida de personas desconocidas que, en contraste con las charlas que puedo mantener de forma habitual con familiares y amigos, me abren unas ventanas, (muy pequeñas), a la realidad que vive mucha gente cuyo rostro ni siquiera reconoceré una hora más tarde.

Huelga decir que a pesar de que todo el mundo habla de temas personales, a los que no soy capaz de sacar mucho sentido, hace ya tiempo, mucho tiempo, que el tema estrella es, ¿cómo no?, la crisis que vivimos y el cómo nos afecta. Y por lo que parece, hoy día no se libra ni Dios.

Todos esos retazos de conversaciones que recibo más mal que bien, (mi oído ya no es lo que era), van siendo cada vez mas repetitivos, en ellos se alternan demasiado palabras como “paro”, “jodido”, “ere”, “apaño”, “emigrar”….en fin.

Lo mas reiterativo, sin embargo, no se da a la hora en que los que aún tienen trabajo toman el bocadillo, sino más tarde, (a las tres), cuando los comerciales y preventas están con el café después de comer y el telediario empieza a comentar, (dependiendo de la cadena de que se trate), las nuevas detenciones, escándalos de corrupción, imputaciones y demás porquería política del día, que salpican a todo el mundo que tiene o ha tenido que ver con el gobierno de este puticlub que es España, (ahora mismo no se me ocurre una comparación más agraciada).

Ahí… hay unos minutos de silencio mientras la TV descarga por ráfagas su muy editada información y, casi enseguida salen comentarios que, de un tiempo a esta parte, se repiten mucho y me descolocan, sobre todo cuando escucho cosas como:

“Yo es que no sé cómo la gente no sale a la calle…”

O bien

“Tendríamos que poner los cojones encima de la mesa y….”

Luego me fijo en quien parece haber lanzado la frase, solo por curiosidad, y al momento me tomo otro culete y trato de olvidarles. Como sabedor de lo que en este puticlub, (por España), vale el hablar en un chigre, (que de alguna manera hay que liberar tensiones), no doy importancia alguna a su exclamación, pero alguna vez sí que me imagino cómo sería el acercarme a su mesa y preguntarle al sujeto en cuestión si está libre el jueves que viene, o esa misma tarde, para ir a asaltar el cuartel de Contrueces y una vez asaltado, hacernos con armas y municiones suficientes con las que poder armar a un grupo aún mayor para asaltar el de Noreña, y con el armamento que se guarda allí, armar a un contingente aún más amplio de descontentos como nosotros, con los que iniciar una revolución que ponga a tanto malnacido en su sitio.

Pasando de largo del consabido problema de que, aún en el caso de que me respondiera con un “vamos pallá”, reuniéramos gente y de que aunque triunfáramos en los asaltos, no íbamos a disponer de munición suficiente para ajusticiar a tanto hideputa y de que además, muy pronto, posiblemente empezaríamos a derrochar la poca que tuviéramos utilizándola entre nosotros mismos, (por que nos conocemos), está la cuestión de que para empezar, hay que dar el paso de “salir a la calle” y después, llegado el momento, “poner los cojones sobre la mesa”….y parece que a pesar de la momentánea intención, cuando cada uno se pone a meditarlo algo más despacio, resulta que o bien para esa tarde está ocupado haciendo algo más importante o bien, no lo tiene tan claro como antes parecía.

Lo de “salir a la calle”, a lo mejor…. más o menos sí. Entre la crisis y el surgimiento de las asambleas y del 15-M, (realzados por todo lo que vomita la TV), a día de hoy ya no ocurre lo de hace años, cuando los que ya plantaban cara al sistema antes del 15-M, decían por entonces que esto era una dictadura encubierta, o que aquí no había libertades, o que nuestros gobernantes, (todos sin excepción), eran una panda de ladrones. Por aquel entonces, generalmente la gente más “normal” y nada politizada, acababa mirándote como si fueras un marciano o un radical peligroso, que no sabía reconocer que vivíamos en una democracia consolidada, donde había libertades y justicia. Eras a sus ojos, alguna clase rara de resentido social y tu problema era que follabas poco, (aunque alguno había que cubría el cupo de todos los demás).

La realidad que ha establecido la crisis ha terminado por imponerse y el fin del “café para todos”, ha terminado con esa libertad que teníamos, una libertad que se limitaba, (exclusivamente), a permitirnos trabajar por un salario cada vez más mísero mientras nos poníamos hasta el culo de alcohol, porros y perico, (por mencionar lo más común), o a endeudarnos de por vida con un banco. Esa fue toda la libertad que supo aprovechar demasiada gente, sin más. Y mucho cuidado con tener iniciativas sociales que pretendieran “alterar el orden constitucional vigente”, (o cosas parecidas), porque entonces te convertías en un peligro para la sociedad y todo lo que te pudieran echar encima, era poco. Y cuando ocurría, los demás pensaban que te lo merecías, por gilipuertas. Y que a ver cuando dejabas de soñar con cosas absurdas e irreales. Con lo bien que se estaba “sin meterse en nada”. Hoy día, mucha gente habrá como yo, que intente no descojonarse cuando algún conocido, de estos que acabo de mencionar ahora, venga a contarle sus penas y a decir que es una vergüenza y que le quedan 20 años por pagar….. o 5 para jubilarse y mierdas por el estilo.

Hoy día el que no participa, al menos sí parece tener claro que motivos y cierta obligación moral para salir a la calle, sí que hay, lo hagan ellos mismos o no. Sobre eso ya no hay demasiada discusión.

Pero está también lo de “poner los cojones sobre la mesa”, una expresión muy…castiza vamos a decir, (y algo inapropiada), que se utiliza para representar un acto en defensa de nuestras propias ideas, aceptando además con ello TODAS las consecuencias que esa postura pueda llegar a acarrearnos. Eso…ya…. lo tenemos algo mas crudo.

Es algo inapropiada porque igual que hombres, también hay mujeres que han demostrado ser capaces de “ponerlos sobre la mesa”, tanto o más que nosotros en el pasado y el presente, y por hacer mención específica de esa parte de la anatomía, pudiera parecer un término excluyente para ellas, (aún así sirve para entendernos).

Pero lo esencial, la razón por la que lo tenemos crudo, es porque a día de hoy, aunque haya cierta convicción de la necesidad de salir a la calle a protestar, mucha gente no está convencida de poder pagar, ni tampoco de querer pagar, el precio que la defensa efectiva de sus derechos requiere para que estos se mantengan y no sean recortados hasta hacerlos desaparecer en la práctica.

Yo…. no puedo culparles por ello, por no tenerlo claro, por dudar.

Si uno se para a pensarlo, en la situación de enfrentamiento que se vive en la actualidad entre buena parte de la población del puticlub y los chulos de la partitocracia que lo regenta, ni siquiera muchos de los que hacen de porteros del local, (esos mozos con cascos y porras que visten de azul), ni siquiera todos ellos tienen demasiado claro que quieran hacer ante nosotros el papel de cobradores por ese precio …. y mira que están entrenados, pagados y respaldados jurídicamente para ello por los chulos que lo manejan todo.

Lo digo, porque a pesar de todo ese aparato de protección que tienen para el desarrollo de sus funciones, siempre tienen buen cuidado de no relacionarse en exceso con la población que no conozcan de siempre, de no hablar en profundidad de su trabajo con gente que no sea de su gremio, de no llevar su número de placa visible cuando están trabajando, e incluso de taparse el rostro para que sus vecinos o familiares no les reconozcan cuando salen en la TV o en YouTube retratados “en plena faena”, (lo que era una verdadera costumbre nacional),y todo porque no quieren ver como su vida personal o la de su familia, resulta afectada por un ocasional “exceso de celo” en el desempeño de sus funciones o por haber sido lo bastante idiotas para haber acatado en una situación complicada, las órdenes verbales, (jamás por escrito), de algún superior que, llegado el caso, pueda llegar a sancionarles por ello y luego se olvide de buscarles un indulto por que se haya agotado ya su cupo anual. De momento, ellos siguen cobrando su nómina y cuando se ven enfrentados a alguna clase de conflicto moral en su trabajo, recitan la oración de que “es su deber” o “deben cumplir órdenes”, como si fuera un rezo y…bueno, lo que es a ellos les vale, aunque me da por pensar que el día que les recorten la nómina más de la cuenta, a lo mejor se descubre que en el fondo no eran “tan” creyentes en el sistema, (después de todo, muchos de ellos quisieron desempeñar ese oficio en particular, porque no tenían nada mejor a su alcance).

Si, como digo, entre ellos mismos hay muchos que no lo tienen claro, ¿cómo podemos esperar que alguien normal, con poca experiencia, sin protección institucional ni entrenamiento y tan inocente como en algún momento lo podamos haber sido cualquiera, tenga esa cuestión resuelta y pueda haber decidido si quiere pagar ese precio?.

Ese “precio”, resulta cada vez más elevado, y tiene importantes y muy negativas repercusiones sobre el patrimonio, la libertad y la salud de la gente que está dispuesta a hacer el pago, por que conviene tener presente que las movilizaciones en protesta contra las políticas gubernamentales de este gobierno o del anterior, ya suman millones en multas impuestas, muchos años en condenas de prisión y han causado incontables heridos, una generosa cantidad de tullidos y mutilados que han perdido la movilidad de una extremidad o un ojo, sin contar ahí a los muertos, los que fueron incapaces de enfrentarse a su situación personal y decidieron suicidarse y acabar con todo. También conlleva además, la necesidad de estar dispuestos a hacer algo que todos nosotros tenemos MUY reprimido en nuestro interior, más aún en las llamadas sociedades desarrolladas. Me refiero, al deseo de ser libres.

Vivimos en un puticlub que nos ha orientado hacia el consumismo toda nuestra vida, que todo lo cuantifica y a todo le pone precio. Donde se nos ha invitado a desprendernos de nuestra libertad y a abrazar diversas cadenas,(las hipotecas son las más gordas), que hemos llegado a lucir ante los demás clientes, igual que un aborigen luce sus abalorios tribales, (aunque los indígenas resultan mucho más dignos). Hemos intercambiado la libertad que teníamos por diversas propiedades, (piso, coche, vacaciones etc.), por un espejismo de posición social, (ser un cargo de confianza de los chulos), o por una aparente estabilidad, (¿quién no quería trabajar de lo que fuera en la plantilla del puticlub?), y aunque es de celebrar el cambio de actitud, también es triste que la mayoría solo haya sido capaz de reaccionar, no por una cuestión de convicciones morales, sino porque al no haber dinero ya para pagar cada ronda, muchos se han dado cuenta de que la caja del puticlub había sido mal gestionada en exceso y ahora, al haberse acabado la juerga, hay muchos que se plantean si deberían salir a la calle y atreverse a ser libres, porque ya no tienen dinero para otra copa mas.

El ser una persona libre, es….. algo similar a sumergirse en agua fría. Inicialmente la idea parece muy poco atractiva, (intimidante incluso), pero si damos el paso adelante y nos zambullimos en ella, pronto la sensación resulta indescriptible para nosotros….es embriagadora. Librarse de todas esas cadenas, ser capaz de tomar nuestras propias decisiones al margen de lo que las costumbres, las leyes o las mayorías sociales pretendan querer imponernos, es algo que nos aporta una enorme sensación de poder, porque solo cuando convertimos a las normas de la sociedad en irrelevantes, es cuando podemos llegar a ser verdaderamente honestos con nosotros mismos. Nuestra mente se agudiza, libre de telarañas que puedan enredarnos y nos permite ser y hacer lo que realmente deseamos.

Es entonces, cuando nos vamos dando cuenta de que, inicialmente, los chulos de este puticlub y la sociedad que habían construido, solo tenían en sus manos el poder que en algún momento nosotros decidimos entregarles y de que la libertad, podemos recuperarla.

Y es entonces también, cuando volvemos a la delicada cuestión del precio que tendremos que pagar por ello. Sacrificar, tal vez, lo que identificábamos con un hogar, todo prospecto de hacer carrera en el puticlub, (ya sea de puta o de contable), incluso muchas de las relaciones que podíamos aspirar a mantener con aquellos que no sean capaces de atreverse a dar el paso, porque muchos, no serán capaces de aceptar su incapacidad y que la identifiquemos. Cada recompensa y estímulo que antes se nos ofrecía en la sociedad, irán siendo más difíciles de alcanzar para nosotros.

Llegados a ese punto, (eso quienes hayan querido llegar tan lejos en sus reflexiones), supongo que habrá quienes hayan tomado ya su decisión y quienes dudarán y seguirán dudando, valorando si al final todo ese sacrificio podría valer la pena. Sobre cómo y de qué manera podrían descubrir si les apetece dar ese paso y en si serán capaces de asumir todas las consecuencias que conlleva el atreverse a empezar a ser personas libres, (lo de antes de los cojones y la mesa, vaya).

Por mi parte, yo me tomo otro culete, dándole vueltas a la que, (ya intuyo), será la decisión que acabaré tomando y mientras dejo el vaso, veo en la pantalla de la TV del bar, como el telediario muestra imágenes diversas de otras ciudades donde aparecen otros que ya se han decidido…y no puedo evitar el sonreír.

Colado por Edu
Leer más...

14 ene 2013

FISA: a lei de EEUU que permite espiar qualquer pessoa em qualquer parte do mundo a través de Google, Facebook ou Microsoft

No final de 2012 renovou-se nos EUA a polémica lei FISA ((Foreign Intelligence and Surveillance Amendments Act)), que permitia espionar às "agências de Inteligência" a cidadás dos EEUU sem ordem judicial, agora tras um informe elaborado para o Parlamento europeu, advirtiu-se que esta lei também autoriza a vigilância de qualquer cidadá do mundo cujos dados figurem em companhias estadounidenses como Google, Facebook ou Microsoft, o que constitue um atentado à privacidade.

A FISA fora aprovada em 1978 pelo mandatário estadounidense Jimmy Carter e tinha como objetivo estabelecer procedimentos para a vigilância física e eletrónica além de coletar todo o tipo de informaçom relacionada com cidadáns estadounidenses e residentes permanentes suspeitos de atividades de espionagem. No 2008 a FISA foi aprovada com carácter retroactivo e no final do 2012 renovou-se até o 2017.

Segundo Caspar Bowden, ex-assessor chefe em matéria de privacidade de Microsoft na Europa e um dos redatores do informe ao Parlamento europeu, «A emenda criada outorga aos Estados Unidos um poder de vigilância em massa especificamente dirigida aos dados de pessoas nom estadounidenses localizadas fora do país que utilizem serviços na nuvem».

Esta lei assinala que as empresas estadounidenses com presença na Uniom Europeia podem ser obrigadas através de uma ordem secreta de vigilância -ditada à sua vez por um tribunal de forma secreta- a entregar dados que pertençam a qualquer cidadá europeu.

Segundo afirma Bowden, a maioria das agências de espionagem dos países controlam as comunicaçons em tempo real, como e-mails ou telefonemas, daqueles grupos sob suspeita com motivo da segurança nacional.

FISA, em troca, autoriza expressamente o controlo destas comunicaçons em tempo real e os dados na nuvem vinculados com sede no estrangeiro. Inclusive mais, já que permite que Estados Unidos possa obrigar os fornecedores de serviços na nuvem como Google ou Facebook a oferecerem os dados que requeiram dos utentes europeus

Colado de Esculca e de Alt1040
Leer más...

29 feb 2012

Detido en Pontevedra un rapaz de 16 anos nunha operación contra Anonymous

Unha operación coordinada pola Interpol contra a plataforma de ciberactivistas Anonymous saldouse onte con 25 detencións, catro delas no estado español. Entre os arrestados atópase un pontevedrés de 16 anos que quedou baixo a custodia dos seus pais. Un malagueño e un madrileño non tiveron tanta sorte e ingresaron xa na cadea.
A represalia de Anonymous non se fixo esperar e onte a noite bloquearon a páxina de interpol.
Baixo a denominación "operación Exposure", ademáis das mencionadas detencións practicáronse arrestos en Argentina, Chile e Colombia e bloqueáronse servidores en Bulgaria e a República Checa.
Os distintos medios empresariais vinculan ós detidos coa divulgación de datos personais de membros dos G.E.O., guardaespaldas de Zapatero, policías da casa real, personalidades relacionadas coa "lei Sinde" (entre elas o ministro de cultura), de Rosa Diez, así como ataques de denegación de servizo (por exemplo contra a web do P.P. de Foz) ou por poñerlle colmillos a Rubalcaba e a Rajoi nas súas respectivas fotos oficiais.

Información extraida de distintos medios da prensa comercial.
Leer más...