[México] Solidariedade para con Mario González García, 50 días en folga de fame.

Onte colamos acá a noticia da segunda negativa da xuíza encargada deste caso de otorgar a liberdade vixiada a Mario González, estudante activista de 21 anos, que leva xa 50 días en folga de fame.

Hoxe aprofundizamos no caso, dado o mátiz acadado polo goberno, a policía e a xustiza mexicana de deter a calqueira persoa que puidera ser sospeitosa de ir cometer delito, antes de que suceda tal coisa, acusada de “ataques á paz pública” . Esta aberrante situación sucede dende o primeiro de dezembro de 2012, en que se ven articulando un novo episodio da guerra do Estado contra a poboación, nun contexto de militarización financiado pola "Iniciativa Mérida", encuberta baixo a mentirosa “Guerra contra el Narco” iniciada no réxime de Felipe Calderón e continuada no de Enrique Peña Nieto e da que, claramente, Mario González García é vítima desta maquinaria do Estado que ten a consigna de torturar ás luitadoras sociais e criminalizar as protestas.

Redactamos esta noticia con as entradas do blogue criado na súa solidariedade (acá).

Mario González e a vontade de vivir pola Liberdade

Jorge Mario González García é un preso político do Goberno do Distrito Federal, que tivo a vontade suficiente para facer o único que pode facer un preso para loitar pola súa liberdade, inxustamente arrebatada. Dende o 8 de outubro Mario iniciou unha folga de fame. A máis de 40 días de non probar alimentos e coa información medica sobre a súa condición física esixiu respecto á súa loita, que xa é de moitos. Nin el, nin os que loitan xunto a el, claudicarán ata que se faga xustiza, é dicir, que se lle deixe en liberdade provisional para seguir co proceso xudicial iniciado -irregularmente- o 2 de outubro pasado, día en que foi aprendido pola policía ao mando do Xefe de Goberno Miguel Ángel Mancera. A súa culpabilidade aínda non foi demostrada, foi detido arbitrariamente xunto con 10 persoas máis acusadas de vir aventando petardos á xente e aos locais causando danos, non obstante non hai persoas que acusen, nin testemuñas. Para ter detido a unha persoa debe de demostrarse a culpabilidade, cousa que non se realizou; ao contrario durante estes actos el e as demais detidas foron torturadas no transcurso e durante o proceso. Se ben o resto das detidas foron postas en liberdade baixo fianza, a Mario no momento da súa liberación encarcerárono por orde da xuíza Marcela Ángeles Arrieta, por consideralo "persoa perigosa" con motivo de antecedentes igualmente falsos (xa fora preso político).

Mario ten 21 anos. Foi estudante do Colexio de Ciencias e Humanidades-Naucalpan, ata que o expulsaron as autoridades da UNAM por manifestar abertamente a súa oposición ao proxecto neoliberal que institucionalmente buscou modificar os plans e programas de estudos dos CCH, coñecido como a reforma dos 12 Puntos. Un proxecto, que non está de mais dicilo, está fundado na "filosofía" da competencia. Mario foi un estudante regular, pero os seus cuestionamentos, ademais de participar activamente para "frear cobramentos ilegais a diversos trámites e servizos, esixir dereitos académicos e manifestarse en contra da represión que se vive constantemente ao interior do criadeiro Naucalpan", non lle permitiron ao que constitucionalmente ten dereito calquera mozo: a manifestar libremente as súas ideas e a ser participe da súa educación.

En setembro Mario sumouse ao plantón na explanada da reitoría para esixir a re-inserción dos expulsados do CCH Naucaulpan e ademais, para que as autoridades universitarias desistisen das demandas penais contra eles. O único delito cometido foi, como xa o dixemos, manifestarse publicamente contra a reforma dos 12 puntos. O 28 do mesmo mes, a reitoría a través do avogado xeral Luis Raúl González Pérez, mandou un ultimato aos estudantes, subliñando que a súa acción atentaba "contra a institución e a comunidade universitaria" e era ademais violatoria do da "orde xurídica e os valores fundamentais universitarios". Con ese ton esixiulles aos manifestantes desaloxar de inmediato o espazo.

Casualmente, Mario xunto a outros compañeiros, foi detido cando se trasladaba cara á marcha do 2 de outubro. Ao saír de Cidade Universitaria, secuestráronos policías do Distrito Federal, cando viaxaban no interior dun colectivo urbano. Pero iso que o conte el mesmo...

Relato de Mario sobre a súa detención

O 2 de outubro de 2013, aproximadamente ás 15:30 horas, ía nun autobús que saíu do estadio de cidade universitaria, pasando polo centro da cidade de México, cando varias patrullas lle pecharon o paso ao autobús e baixaron a todos os mozos de entre 18 e 23 anos, entre eles eu, empezáronnos a revisar, eu só traía un celular e as miñas chaves, despois de revisarme chegaron máis de 50 granadeiros, entre 8 e 10 deles empezaron a torcerme o brazo dereito, a darme descargas eléctricas nas miñas costelas, golpeábanme no rostro coa man aberta, golpearon as miñas pernas cos seus xeonllos e pegáronme no estómago, despois subíronme a unha patrulla con outras 3 persoas e aí os policías quitáronme o meu teléfono, logo déronnos voltas ata que nos baixaron, non recordo onde, para volvernos a esculcar, aí empezáronnos a tomar fotos, volvéronme golpear no estómago e a dar máis toques eléctricos en costelas e costas; esposáronnos mentres nos dicían que se nos gustaba andar queimando policías, nos ameazaron dicíndonos que nos ían mandar ao cárcere e que non eramos nada máis que pinches anarquistas revoltosos, despois volvéronnos meter as patrullas e leváronnos a un Ministerio Público que está en Iztapalapa, pero nunca nos baixaron, de aí leváronnos á axencia 44, ao chegar aí apertáronnos máis as esposas, estivéronnos a preguntar os nosos nomes e tomándonos fotos moitas veces cos seus teléfonos, todo o tempo nos seguían dicindo "pinches mugrosos", despois leváronnos ao médico forense, de aí trasladáronme a un hospital para revisarme o brazo xa que o tiña moi inchado, cando me regresaron á 44 quitáronme a venda que me puxeron no hospital e me meteron ás galeras xunto cos demais, esposado coas mans cara a atrás, cada anaco chegaban a interrogarnos policías ministeriais sobre o que pasara e a preguntarnos datos persoais, en ningún momento me permitiron facer a miña chamada; o venres 4 na mañá aproximadamente 36 horas despois de ingresar, como ás 11 da mañá nos trasladaron ao reclusorio oriente sen darnos información; ese mesmo día na noite leváronnos a un xulgado onde nos obrigaron a aceptar un defensor de oficio e nos deron o importe da nosa caución. O luns chamáronnos a todos para notificarnos do auto de formal prisión e pagouse a miña fianza, a todos nos deron a boleta de liberdade provisional, pero na madrugada cando nos ían liberar na saída esperábanme xudiciais que me arrastraron regresándome á alfándega cunha orde de re-aprehensión porque no xulgado revogaron a miña liberdade, me regresaron á cela onde estaba e aí iniciei a folga de fame que manteño ata agora.

Mario González García

Como dixemos na noticia anterior colada onte: a 49 días da folga de fame a xuíza do xulgado 19° penal de delitos non graves, Marcela Angeles Arrieta, súbdita de Miguel Angel Mancera, negoulle a liberdade de novo a Mario. O 6 de novembro pasado, xa revogara a súa liberdade por primeira vez ao non se ter presentado á audiencia as testemuñas que declararon contra el, o pasado outubro. O día 26 sucedeu o mesmo, os policías do Distrito Federal que son as súas probas máis contundentes contra Mario, non asistiron á cita, programando así unha nova audiencia para o 10 de decembro.

Así é que, a pesar da súa condición o compañeiro Mario, "perigoso e delincuente", seguirá coa folga como o manifestou en reiteradas ocasións. Con esta decisión non busca a morte; máis ben, cremos que insistentemente, está a afirmar a vida a través da súa vontade, a súa vontade de ser libre.

Manifesto Solidario: Jorge Mario González García - A criminalización da protesta social e un estado de represión.

Aos cidadáns de México e o mundo

A Enrique Peña Nieto e ao Dr.Miguel Anxo Rabiza

Á Xuíz do 19 xulgado de delitos non graves Marcela Ángeles Arrieta

Outra vez unha historia de inxustiza e corrupción ten lugar en México. A criminalización da protesta social por parte do Estado, co respaldo dos principais medios de comunicación, ameaza de nova conta o desenvolvemento democrático do noso país. Como sempre a cor da pel, a lingua que se fala, o xénero, a idade, a posición social e as conviccións políticas antepóñense á xustiza. Agora a vítima é Mario González García quen foi aprehendido polo simple feito de disentir co rumbo do país e de acudir a manifestarse o pasado 2 de Outubro.

Mario non é perigoso para a sociedade, pero as súas ideas si o son para o Estado mexicano. Este teme á organización dos sectores de abaixo e en especial aos mozos. As detencións arbitrarias e selectivas son agora unha práctica recorrente para calar a nosa voz. Buscan encerrarnos e inculcarnos o medo para que non sigamos incomodándoos. A 'xustiza' mexicana elixiu a súa presa, e é el quen servirá de exemplo para todo aquel que quere contradicir ao estado.

Hoxe Mario cumpre 42 días en folga de fame (NdeAb: hoxe comezará o seu día 51). O seu corpo deteriórase pero as súas conviccións seguen en pé. Isto é un chamado á nosa conciencia á conciencia de todo o país. O certo é que para el a falta de alimentos importa menos cando de defender a xustiza se trata. Mario prefire morrer, xa que, cada día que pasa no cárcere é a morte auspiciada polo estado. Pero o seu espírito segue resistindo, ante o afán das autoridades xudiciais do Reclusorio Oriente por estender, sen sustento, os tempos do seu proceso xudicial e pechar os seus ollos ante o caso. Mentres os medios nos sinalan, aos que pensamos como el, de anormais polo feito de defender a dignidade, xustifican a represión violenta, a indiferenza e o silencio.

Que democracia é esta, onde os mozos van ao cárcere por pelexar por o seu futuro, por exercer un dereito? Que televisión é esta que promove o odio, a mentira e o medo no medio de tanto dor, desesperanza e morte? Que xustiza condena o pobre por farrapeiro, ao mozo por inconforme, á muller por violada, ao ignorante por pernicioso?

O inhumano é a norma nun mundo secuestrado polo poder. Os dereitos humanos convertéronse en letra morta neste país. Só existen discursos baleiros por parte do Estado mexicano, quen restrinxe, nos feitos, todo dereito de ser un cidadán crítico e que non se apega á media conformista. O noso compañeiro está a morrer pero non de fame, están a matalo a inxustiza dun goberno que dita o esquecemento, a morte ou o cárcere en contra de todos os que nos manifestamos e peor aínda dos que calan; con Mario morremos todxs pouco a pouco, Mario condensa a fame do país. Non obstante, aínda nestes tempos de represión, non nos calarán, verán máis puños arriba, máis indignadxs e, aínda que a nosa voz sexa encerrada, ao fondo escoitaranse centos de voces que clamarán pola xustiza, pan, democracia, traballo, saúde, dignidade e liberdade.

Se non ardemos xuntos, quen iluminará esta escuridade?

E na loita día con día: Ata a vitoria SEMPRE

A VERDADE FARANOS LIBRES
Leer más...

O confederalismo democrático, proposta libertaria do pobo kurdo

Traducimos dende AlasBarricadas esta Entrevista con "Solidaridad Kurdistán":

Hai tempo que se vai oíndo falar sobre o Confederalismo Democrático no Kurdistán. Trátase dunha idea político-social aplicada ao contexto de Oriente Medio que non busca impoñer estados-nación independentes. Puxémonos en contacto co blog de Solidariedade Kurdistán para comprender mellor esta viraxe histórica dun movemento de liberación nacional con máis de 30 anos ás súas costas. Nesta entrevista desenvólvense as claves sobre esta idea anti-estadista que se basea en parte nas ideas de Murray Bookchin sobre a Ecoloxía Social e o Municipalismo Libertario.

A entrevista é a primeira parte dunha entrevista moito máis longa que nos poñerá ao día da (complexa) situación do pobo kurdo nos seus diferentes conflitos nos que está implicado á vez. A próxima entrevista será publicada dentro de varias semanas.

ALB.- Que é e para que existe Solidariedade Kurdistán?

SK.- Solidariedade Kurdistán é un espazo que nace co obxectivo de impulsar a solidariedade e o coñecemento da loita do pobo kurdo pola súa liberación e autodeterminación. A nosa idea non é só expresar a nosa solidariedade co Kurdistán como pobo oprimido, senón tamén nos solidarizar, dar a coñecer e impulsar o movemento de liberación kurdo que actualmente loita baixo o paradigma do Confederalismo Democrático.

Como proxecto aínda relativamente recente, Solidariedade Kurdistán empezou o seu labor solidario cunha cuestión que consideramos básica e de vital importancia, a de informar, tanto da situación actual coma do corpus ideolóxico do movemento de liberación curdo. Para iso creouse o blog: solidaridadkurdistan.wordpress.com onde se recompilan, traducen e elaboran noticias, artigos, análise, convocatorias, etc... Este é só o primeiro paso e queremos continuar con actividades para dar a coñecer ao movemento kurdo e a súa proposta política, o Confederalismo Democrático. Para iso estamos a traballar na organización charlas e debates sobre a loita, ideas e situación actual do pobo kurdo. Proxecto para o cal estamos abertos de forma desinteresada a todas as persoas, grupos ou colectivos que estean interesados niso e queiran contactar connosco.

A partir, e xunto a esta primeira fase de realización de charlas e debates, vaise comezar a dar difusión ás obras claves que inspiran ideoloxicamente ao movemento kurdo, principalmente a obra de Abdullah Öcalan. E o noso desexo é continuar neste liña solidaria e poder consolidar unha rede de individualidades, grupos e colectivos solidarios co movemento de liberación kurdo por toda a xeografía. Para que coordinados, tanto como kurdos no exilio, como persoas solidarias con este pobo, se poida realizar o labor solidario e de traballo político que a sociedade civil e o movemento democrático e revolucionario do mundo han de realizar. Na loita pola liberdade e a democracia todos xogamos noso papel, é primordial tender lazos entre os pobos na loita contra a modernidade capitalista.

Esperamos que esta entrevista poida servir de chamamento a comezar con este labor de solidariedade internacionalista e animamos a todos aqueles interesados a traballar e colaborar connosco nela.

ALB.- Que outros grupos de solidariedade hai polo estado español?

SK.- No estado español existe unha longa traxectoria de solidariedade co pobo kurdo, sobre todo orixinada pola problemática nacional que aquí tamén existe, o que fixo que aquelas organizacións que loitan pola liberación dos pobos oprimidos do estado español se sentisen próximos e solidarios co pobo kurdo. Polo que temos un longo historial de organizacións nacionalistas e de solidariedade internacionalistas que levaron e levan a cabo actos de solidariedade e tenden lazos con pobo kurdo. A solidariedade entre o Kurdistán e os pobos do estado español veu tradicionalmente dende unha gran variedade de agrupacións políticas máis que dende agrupacións concretas de solidariedade co pobo kurdo. Aínda con iso podemos nomear certas organizacións que traballaron a solidariedade internacionalista co pobo e a loita kurda como Komite Internazionalistak en Euskal Herria, o Colectivo de Solidariedade co Kurdistán de Madrid, a agrupación feminista Gatamaula que realizou recentemente unhas charlas sobre as mulleres no movemento de liberación kurdo, ou a agrupación vasco-kurda Asociación Bihar Euskal Kurdu Elkartea; por nomear só algúns estes colectivos que traballaron para dar coñecer e impulsar a solidariedade co Kurdistán.

O CONFEDERALISMO DEMOCRÁTICO (CD)

ALB.- Pasamos á cuestión ideolóxica. Como definiriades o Confederalismo Democrático (C.D.)?

SK.- O Confederalismo Democrático (tamén coñecido como comunalismo kurdo ou apoísmo), é a proposta do movemento de liberación Kurdo para alcanzar a liberación do Kurdistán, nación que actualmente se encontra baixo o dominio de Siria, Iraq, Irán e Turquía.

O Confederalismo Democrático é o sistema para crear unha nación democrática no Kurdistán, sistema polo cal se logrará a liberación e democratización do pobo kurdo, tanto dende unha perspectiva nacional/cultural como social.

Este sistema non busca a creación dun Estado-nación kurdo, senón a creación dunha nación democrática, cuxa base é a sociedade civil organizada autonomamente de forma democrática, cuxo centro de autoxestión política é as asembleas das comunidades e consellos abertos locais, rexidos pola democracia directa. Estes, confederados libremente e reunidos en congresos xerais, con funcións de coordinación, formarían a nación democrática do Kurdistán.

No ámbito económico o Confederalismo Democrático busca un sistema que permita tanto a distribución xusta dos recursos coma a conservación do medio, polo que rexeita o capitalismo, apostando por un socialismo democrático onde os recursos pertenzan ao pobo e a economía estea enfocada ao ben social e non á acumulación de capital e o consumismo, causantes tanto de inxustizas sociais coma de grandes agresións ao medio natural.

A liberación da muller é outro piar do Confederalismo Democrático, que busca crear unha sociedade libre de sexismo, tanto daquel que vén da sociedade tradicional patriarcal ou as interpretacións relixiosas sexistas, como o que que provén da mercantilización da muller pola modernidade capitalista.

Polo tanto fronte á modernidade capitalista; cuxos tres piares fundamentais sinala Öcalan como o Estado-nación, o capitalismo e o industrialismo; o Confederalismo Democrático representa a modernidade democrática que liberará o Kurdistán da opresión nacional/cultural, social, política, económica, patriarcal e ecolóxica.

Democracia, socialismo, ecoloxismo e feminismo, son os conceptos claves para comprender o Confederalismo Democrático do movemento de liberación curdo.

ALB.- Por que se dá a evolución do marxismo leninismo de liberación nacional ao C.D.?

SK.- A evolución ideolóxica e estratéxica do Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), que será o xerme da Unión de Comunidades do Kurdistán (KCK), é un asunto moi interesante e que nos dá mostra da capacidade autocrítica e verdadeiramente revolucionaria deste movemento. O PKK fundouse en 1978, tivo sempre como obxectivo non só a liberación dende unha perspectiva étnica ou nacional, senón que o seu fin era o proxecto de liberar e democratizar a sociedade. O PKK recoñeceu a conexión que había entre a cuestión kurda e a dominación global do sistema capitalista moderno, e nun contexto do mundo bipolar, onde a alternativa ao mundo capitalista e a liberación da sociedade parecían provir do Socialismo Real, e onde a influencia dos movementos de liberación nacional leninistas era moi intensa, o PKK apostou por loitar pola creación dun Estado socialista kurdo para liberar o pobo do Kurdistán.

Co transcurso da loita e o dos proxectos de Estado socialistas, o PKK comezou reconsiderar os seus obxectivos, o partido recoñeceuse nun estancamento e comprendeu a necesidade de repensar as súas estratexias e fins. A pesar de que algúns quixeron ver a renuncia á creación dun Estado socialista do Kurdistán como un signo de claudicación ou debilidade, Öcalan expuxo que non se encontra aquí a causa, senón que o motivo foi a análise destes Estados e o comprender que non había cambios no estilo e a forma da vida no Socialismo Real respecto á vida capitalista do resto do mundo, un proxecto de liberación e democratización do Kurdistán e a sociedade non podía provir dunha solución estatal. Ademais tal como sinalou Öcalan existía unha contradición fundamental: "A pesar de que o PKK se pretendía en favor das liberdades, non logramos deixar de pensar en termos de xerarquía".

A loita pola liberación había de repensarse, a organización xerárquica, a busca do poder institucional e a idealización da loita armada; comezaban a dar paso á democratización, a organización comunal e asemblearia e a autodefensa, comezábase a avanzar así no camiño cara ao Confederalismo Democrático.

ALB.- Falando de Öcallan, que relación ten Öcalan co municipalismo libertario ou a Ecoloxía Social? Tivo contactos persoais ou mediante carta con alguén que defendese estas ideas?

SK.- Como apuntamos na pregunta anterior, o PKK comezara a reorientar a súa política dende o seu orixinal marxismo-leninismo e comezaba a achegarse a postulados onde a organización democrática cobraba unha gran relevancia, pero sin abandonar o núcleo socialista das súas ideas. Deste xeito comezábase a achegar así a postulados e conclusións similares aos do municipalismo libertario (non esquezamos que Murray Bookchin, o pai da Ecoloxía Social, tamén proviña do marxismo). Pero sería en 2002 cando Öcalan comezaría claramente a realizar unha intensa lectura de Bookchin e a recomendar, por medio dos seus avogados, aos militantes e políticos kurdos a lectura dos seus libros Urbanización sen cidades e A Ecoloxía da Liberdade.

No 2004, tal como nos conta a compañeira de Bookchin, Janet Biehl no seu artigo Bookchin, Öcalan, and the Dialectics of Democracy, Abdullah Öcalan a través dos seus avogados pediu contactar con Bookchin, enviándolle un dos seus manuscritos e facéndoo saber que se consideraba un discípulo seu e que estaba disposto a aplicar as ideas de da Ecoloxía Social en Oriente Medio. Esta posibilidade de diálogo viuse truncada pola idade de Bookchin, que con oitenta e tres anos e enfermo lle era imposible realizar o esforzo e traballo que supoñería manter este contacto. Este mesmo ano Bookchin envío unha mensaxe ao pobo kurdo: A miña esperanza é que o pobo kurdo sexa capaz de establecer algún día unha sociedade libre e racional que permita florecer o seu brillo de novo. Son afortunados de ter un líder do talento do señor Öcalan para guialos. "Esta mensaxe foi lida na Segunda Asemblea Xeral do Kongra- Gel.

No 2006, cando Bookchin faleceu, a asemblea do PKK referiuse a el como "un dos máis grandes científicos sociais do século XX. El introduciunos no pensamento da ecoloxía social e contribuíu ao desenvolvemento da teoría socialista co fin de avanzar nunha base máis firme. Mostrou como facer un novo sistema democrático unha realidade. Propuxo o concepto de Confederalismo, un modelo que cremos que é creativo e realizable. As teses de Bookchin sobre o Estado, poder e xerarquía serán implementadas e realizadas na nosa loita... Poñeremos esta promesa á práctica como a primeira sociedade que establece un confederalismo democrático tanxible".

ALB.- Porqué Öcalan ten esta influencia tan grande no movemento kurdo de liberación nacional, ata o punto de que seguen os seus cambios ideolóxicos-estratéxicos?

SK.- Öcalan foi o principal líder do PKK dende a súa fundación, a súa importancia foi clave para a creación dun movemento que aglutinase as aspiracións sociais e nacionais do pobo kurdo. Mentres outros líderes trataran a cuestión kurda dende perspectivas soamente étnicas, esquecendo a cuestión social, en Turquía os movementos socialistas e marxistas obviaban ou desprezaban a cuestión kurda. Öcalan comezou entón a crear entorno a si un movemento que reformulaba os paradigmas da liberación social e nacional, aglutinándoos e creando así o Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK). O prestixio que foi alcanzando o PKK foi da man do prestixio de Öcalan quen foi sempre a cabeza máis visible do partido. O PKK foi pasto das divisións e traizóns en varias ocasións, pero a unidade e fortaleza do movemento fíxose posible grazas a Öcalan, que traballou de forma incansable por manter esta unidade que dotaba de tanta forza ao PKK e que lograra convertelo no movemento de liberación nacional kurdo máis forte e con maior arraigamento en Turquía e noutras zonas do Kurdistán. O papel de Öcalan era clave no PKK pois exercía unha grande actividade como ideólogo e coordinador do movemento.

Coa detención de Öcalan o Estado turco cría poder debilitar ao movemento, e así este xunto aos servizos secretos doutros países como EUA e Israel, planearon un complot internacional que acabou coa detención ilegal de Öcalan en Kenya en 1999. Pero esta detención non tivo o efecto esperado e a figura de Öcalan foi mesmo gañando influencia e prestixio, e o PKK tras un breve período de certa confusión, fortaleceuse e pechou filas entorno ao que seguen considerando o seu líder, e que aínda estando entre reixas segue cumprindo coas súas responsabilidades. Foi durante o seu encarceramento, e a pesar das terribles condicións ás que estivo sometido, cando dotara ao movemento da gran solidez teórica do CD e onde fixo innumerables esforzos pola paz, pero sabendo tamén cando chegou o momento da autodefensa armada ante o fracaso dos procesos.

Öcalan é o exemplo dunha vida entregada á loita polo Kurdistán e dun líder que se soubo manter á altura das circunstancias máis difíciles, é por iso que tanto o movemento de liberación coma o pobo kurdo en xeral teñen unha grande confianza en quen ata agora soubo guialos e inspiralos na súa loita. Non se trata só de que Öcalan teña unha grande influencia no movemento de liberación kurdo e que este siga os seus cambios estratéxicos, senón que co seu proxecto para lograr a liberdade e a paz do Kurdistán, Öcalan responde ás necesidades do movemento de liberación e do pobo kurdo, e é por iso que este lle responde co seu cariño, apoio e confianza.

ALB.- O CD foi un resultado dun proceso colectivo, ou nace dunha inquietude de Öcalan?

SK.- O CD nace da necesidade á que o PKK se enfrontara de reformular os seus obxectivos e estratexias tras a observación da realidade do momento, que mostraba a ineficacia do proxecto estatalista e de Socialismo Real para a liberación da sociedade e as nacións. Ante isto, o movemento comeza unha busca de vías para converterse nun movemento verdadeiramente liberador e democratizador. Isto é algo que xa se pode observar nos últimos congresos que o partido viña realizando, o PKK se recoñecía nun proceso de necesario cambio e buscaba novas vías para o logro dos seus obxectivos.

Neste contexto Öcalan comeza a traballar na reorientación política e ideolóxica do movemento. O proceso queda brevemente interrompido pola súa detención, pero os efectos deste traballo, que xa viña realizando, saltaron á luz pública sobre todo coa chegada desta reclusión. Esta nova situación facía de altofalante de todo o que Öcalan dicía ante a corte xudicial e este comezou a elaborar a súa defensa sobre a base destas novas ideas. Öcalan falaba de solución política e de autonomía democrática para o pobo kurdo, e criticaba as perspectivas estatalistas e os erros anteriores do PKK por axustarse a estas perspectiva.

Podemos considerar ao CD como froito dun proceso colectivo, pois xurdiu da situación e das achegas do movemento de liberación kurdo nese momento, pero sería Öcalan quen dotaría da estrutura fundamental e dos seus sólidos piares teóricos a este novo paradigma democratizador. Pero non só Öcalan senón que outros militantes e figuras do movemento de liberación kurdo seguiron traballando na liña do CD e este é hoxe obxecto de estudo, debate e desenvolvemento por todo o movemento e o pobo kurdo.

ALB.- Teñen arraigamento as organizacións que defenden o CD en todo o Kurdistán, ou só nalgunhas partes?

SK.- O CD naceu no seo do PKK, foi a actividade e loita deste a que levou á necesidade de desenvolver un proxecto de liberación que superase as ideas estatalistas e xerárquicas que antes tivera o partido, e foi o seu líder Abdullah Öcalan quen desenvolveu o fundamental do CD. O PKK, aínda que se moveu por case todo o Kurdistán tivo o seu principal centro de actuación en Turquía, e a súa loita estaba dirixida contra o Estado turco. Actualmente o PKK é o partido confederalista democrático que actúa en Turquía, e é no Kurdistán turco onde máis arraigamento ten o CD, tendo o PKK unha gran forza, así como o BDP, partido legal que está influenciado tamén polas ideas de Öcalan e que actúa no limitado espazo que a represión do goberno turco lle permite, pois este sufriu unha gran represión e conta con centos de presos políticos.

En Irán a loita pola liberación do Kurdistán baixo o paradigma do Confederalismo Democrático é levada a termo polo Partido pola Vida Libre do Kurdistán (PJAK). No Kurdistán iraniano foron tradicionalmente fortes o socialdemocráta PDKI e o comunista Komala, pero coa expansión das ideas de Öcalan e o exemplo da loita do PKK, seguidores destas ideas e movemento fundaron en 2004 o PJAK, que foi gañando progresivamente moita influencia e forza entre os kurdos de Irán. As ideas do Confederalismo Democrático teñen cada vez máis arraigamento entre esta poboación, e esta proposta política preséntase como ideal para unha sociedade multi-étnica como a de Irán.

A forza do PJAK é crecente en Irán e o valioso das súas novas ideas, a súa resistencia e labor de autodefensa do pobo kurdo fanlle gañar un prestixio que outros partidos kurdos antes predominantes en Irán están a perder.

No Kurdistán iraquí o pobo kurdo goza dun status particular e creouse unha rexión semiautónoma xurdindo o Goberno Rexional do Kurdistán, así os kurdos poden gozar por primeira vez de plenos dereitos culturais como pobo. Pero o estado semi-autónomo do Kurdistán iraquí está lonxe de ser un exemplo de sociedade organizada baixo o paradigma do Confederalismo Democrático. A corrupción e o despotismo na política son comúns, o Kurdistán iraquí está organizado baixo unhas institucionais semi-estatais, non baixo institucións democráticas autogobernadas polo pobo, e implementouse unha economía capitalista que supón unha agresión tanto para a poboación coma para a natureza. No Kurdistán iraquí o pobo kurdo está cuasi-independendizado de Iraq, pero caeron sobre el novas cadeas que o colocan baixo o dominio do sistema mundo-capitalista, e baixo a influencia directa de potencias occidentais que se valen para os seus fins desta rexión semi-autónoma. É por iso que a loita pola democracia, a liberación e o autogoberno é aínda unha loita necesaria no Kurdistán iraquí. Polo que en Iraq nos encontramos coa actuación do Partido pola Solución Democrática do Kurdistán (PÇDK) que loita polo obxectivo do Confederalismo Democrático. Este partido ten que facer fronte en numerosas ocasións á represión do GRK [o goberno rexional do Kurdistán iraquí]. O seu apoio non foi moi alto, pois os partidos que tradicionalmente se impuxeron no Kurdistán iraquí contan cun gran poder e aínda gardan certo prestixio pola loita armada que levaron a cabo, pero a actual política está a descubrir cual é o paradigma en que estes partidos se moven e sobre todo entre a xuventude se están a difundir e teñen alcanzado importancia as ideas de Öcalan.

Ademais hai que sinalar que é nas montañas do Kurdistán iraquí onde están as bases do PKK e onde polo tanto a influencia do partido é enorme, teñen un grande arraigamento o comunalismo kurdo e encontramonos así con zonas onde a organización en asembleas comunais é unha realidade.

Respecto ao Kurdistán sirio, a influencia do PKK sempre foi moi forte, o partido estivo nutrido de numerosos guerrilleiros con orixe en Rojava e Öcalan pasou unha gran parte da súa vida en Siria, dende onde exercía os labores de liderado da organización. É por iso que a influencia do movemento de liberación kurdo sempre tivo forza e o Confederalismo Democrático conseguiu un grande arraigamento entre estes kurdos. O movemento apoísta en Siria agrúpase baixo o TEV-DEM (Movemento pola Sociedade Democrática), co que se encontra conectado o Partido da Unión Democrática (PYD) que é o partido kurdo que defende as ideas do Confederalismo Democrático en Siria e que fundado en 2003, veu realizando un gran labor político para ir vendo incrementada a súa influencia e a difusión das súas ideas. Pero foi dende que comezou a revolución en Siria cando este partido gañou unha especial relevancia e converteuse no máis importante e influente partido kurdo que traballa por lograr a autonomía do pobo kurdo en Siria.

Todas estas organizacións recoñecen como o seu líder a Abdullah Öcalan e como o lexítimo parlamento do pobo kurdo o Kongra-Gel, a asemblea da Unión de Comunidades do Kurdistán (KCK).

ALB.- Todos os partidos da KCK se definen CD? existen correntes internas con outras ideoloxías e tendencias?

SK.- Quíxose falar en ocasións de distintas tendencias dentro da KCK, mesmo de faccións máis "duras" ou "brandas". Respecto a estas opinións, os membros da KCK expresaron en numerosas ocasións que falar de faccións dentro do movemento é un erro que busca dar a impresión de debilidade ou división deste. A KCK loita por un único obxectivo que se encontra ben definido baixo o concepto de Confederalismo Democrático.

É certo que a evolución ideolóxica foi unha cuestión difícil e que causou certas distensións no PKK, pero aqueles que non aceptaban o novo camiño cara á liberación e seguían ancorados en vellos paradigmas que non resultaban útiles para a liberación foron abandonando o movemento, feito que non debilitou senón que fortaleceu o PKK. Hoxe os que continúan no PKK ou os que únense a el (ou os demais grupos da KCK), saben que loitan polo claro obxectivo do Confederalismo Democrático, as declaracións de Öcalan, as resolucións das Asembleas do Kongra-Gel, as opinións dos altos cargos e estratexias e accións do movemento, non deixan lugar a ningunha dúbida.

ALB.- Na definición do CD aclárase que a sociedade local e os municipios son o núcleo da nova sociedade kurda. A partir de aquí comezan as localidades a federarse e confederarse. Inclúense neste esquema as poboacións non kurdas? E se unha parte dos kurdos non desexasen federarse co resto? Non esquezamos que no kurdistán hai numerosos partidos políticos que non defenden o CD.

SK.- O CD é a proposta que o movemento de liberación kurdo deseñou para a liberación do Kurdistán, pero non é unha organización política e social só aplicable a este. Öcalan sinalou a importancia do CD para superar os grandes problemas de Oriente Medio, e indicou a aplicabilidade e o potencial da organización confederalista democrática para pobos concretos como o árabe, turco e turkmeno, o multi-étnico Irán, o pobo armenio ou o xudeu. Polo tanto o CD non é unha proposta pechada ao pobo kurdo, senón que é unha solución que entronca coa loita pola democracia de todos os pobos.

O obxectivo do CD está moi lonxe do paradigma do Estado-nación, cuxo obxectivo é a asimilación da diferenza, a nación democrática que o CD crea é unha nación flexible, multicultural e multi-étnica. Non se busca a creación de fronteiras, senón que a idea de nación do CD é aberta e traspasa as fronteiras. O CD non se formula só como unha forma de organización para os kurdos, senón para todo aquel pobo que busque a súa liberación. Na nación democrática do Kurdistán aquelas minorías doutros pobos poderían organizarse autonomamente baixo as institucións democráticas e de autogoberno que o CD crea e poderían elixir as súas relacións cos demais pobos.

O CD é un sistema onde o poder emana de abaixo, do pobo organizado en asembleas, é un sistema de poder descentralizado, é así o único xeito de lograr a democratización e non a dominación. Polo tanto neste esquema ninguén está obrigado a poñerse baixo ningún poder e aqueles que non queren entrar baixo a organización do CD non teñen porque facelo e non están obrigados. O pobo organizado no CD só fará uso da violencia para a autodefensa, para aqueles que non respecten a lexitimidade da nación democrática creada pola confederación do pobo.

A problemática coas outras agrupacións kurdas non viría pola cuestión do CD, pois este é un sistema flexible e aberto onde cada grupo social, político, étnico ou relixioso, pode autogobernarse de forma autónoma se así o desexa, a problemática coas agrupacións kurdas que defenden un modelo diferente ao do CD viría dada polo feito de que estes formulasen como proxecto político un sistema que se impuxese sobre as comunidades kurdas libres, organizadas baixo o Confederalismo Democrático, como serían a creación dun Estado kurdo ou unha rexión federal para-estatal baixo o dominio doutro estado.

Non sería pois o CD o causante de problemas, senón aqueles que buscan solucións políticas baseadas na dominación e xerarquización

ALB.- Vimos a recente chamada dun alto cargo da KCK (Cemil Bayik) aos kurdos exiliados no estranxeiro ou que viven nas cidades de volver poboar as aldeas baleiras do Kurdistán. Segundo este esquema a aldea parece fundamental. É este o modelo social que propugna o CD? Realízase o chamamento seguindo unha base ecolóxica -en tanto que as cidades non son sustentables ecoloxicamente- ou unha base étnica -que os kurdos sempre viviron en aldeas?

SK.- Cemil Bayik, fundador do PKK e actual co-presidente do Consello Exectuivo da KCK, nun artigo para o diario kurdo Azadiya Welat realizou este chamamento ao pobo kurdo a volver ás aldeas, implicando este chamamento unha lexítima e necesaria demanda do pobo kurdo así como unha profunda crítica á modernidade capitalista.

En primeiro lugar hase de ter unha cuestión clave en conta, e é que os kurdos que abandonaron as súas aldeas non o fixeron por vontade propia, mesmo tampouco polas condicións económicas impostas polo capitalismo, senón que gran parte destes foron expulsados directamente polo exército turco, no marco da política de destrución da identidade kurda. Para destruír o grande arraigamento da tradición e cultura kurda, e os grandes apoios e implantación cos que contaba o PKK nas zonas rurais, o exército turco destruíu as aldeas kurdas e causou millóns de desprazados. É importante ter en conta este feito, como apuntabades na pregunta "os kurdos sempre viviron en aldeas", e así é, e deixar esta forma de vida non foi unha decisión voluntaria senón forzada polo exército e o Estado turco.

Poderiamos apuntar por iso que si, este chamamento ten unha base étnica: "os kurdos sempre viviron en aldeas", e abandonar esta forma de vida non foi unha decisión voluntaria. Pero deixar esta cuestión aí sería simplificar a visión integral do cambio de vida que trae consigo o CD e a profunda crítica á modernidade capitalista que o chamamento de Cemil Bayik entraña.

Bayik fala no seu artigo de como as cidades foron utilizadas para destruír a identidade kurda, condenalos á precariedade e á inestabilidade laboral. O capitalismo implantouse no pobo kurdo pola forza, ao expulsalo das súas aldeas, como Bayik nos conta, condenóuselles a vivir unha "vida medio morta nos arredores creados polo capitalismo en Turquía".

Por outro lado aínda que Bayik non fale diso explicitamente no seu chamamento, non podemos descartar, como apuntades na pregunta, a cuestión medio ambiental. O movemento sempre loitou contra as mega-construcións que o goberno intentou construír no Kurdistán, defender o medio é unha cuestión primordial. O industrialismo é, xunto ao Estado-nación e o capitalismo, un dos piares da modernidade capitalista que o movemento busca combater. As grandes urbes son unha agresión á terra do Kurdistán que o movemento de liberación non pode permitir.

O regreso ás aldeas é unha cuestión fundamental para recuperar a identidade do pobo kurdo e é o marco ideal para o desenvolvemento da democracia e as comunas ecolóxicas e económicas, o regreso do pobo kurdo permitirá o desenvolvemento da autoxestión, como Bayik sinala, é fundamental que a volta da poboación permita o florecemento da agricultura e a gandaría. Öcalan exprésao así, "En ningún outro momento da historia a humanidade estivo tan afastada da natureza, a vida e a sociabilidade. " A volta ás aldeas kurdas e a rexeneración da vida rural e aldeá no Kurdistán é unha cuestión fundamental para a creación da nación democrática. Volver ás aldeas kurdas significa para Bayik "a construción dunha sociedade democrática e unha vida democrática-socialista baseándose no desenvolvemento da vida social. "

ALB.- Que tipo de socialismo propón o CD?

SK.- Como xa tratamos, o PKK comezou no marxismo-leninismo, polo que a influencia socialista estivo presente dende o principio na ideoloxía do movemento de liberación kurdo. Ao reformular o ideario e adoptar o CD o movemento abandonou o chamado Socialismo Real e criticouno, para apostar no seu lugar por un socialismo democrático. O CD require dunha alternativa económica para cumprir os seus obxectivos de democratización, liberación, igualdade e respecto polo medio, esta economía é o socialismo, a única capaz de contrarrestar os problemas que produce a busca continúa de acumulación de capital que a modernidade capitalista impuxo. No socialismo do CD os recursos da sociedade non están en mans do Estado, senón en mans do pobo, a economía está destinada ao servizo da sociedade e buscásese a autoxestión.

Na súa última Asemblea Xeral o Kongra-Gel apuntou á importancia de desenvolver asembleas comunais e cooperativas, as institucións básicas do socialismo polo que o movemento aposta.

ALB.- Pasemos a outra cuestión importante, cal é o papel da muller no proceso revolucionario do pobo kurdo?

SK.- Tradicionalmente a muller no pobo kurdo foi moito máis recoñecida, valorada e gozou de máis autoridade e liberdade que noutros pobos de Oriente Medio. Pero aínda con iso a muller kurda non puido escapar da influencia do patriarcado e existiron na sociedade kurda abusos contra as mulleres como o dos chamados "crimes de honra", xunto a outras actitudes e prácticas machistas. Ademais en certas zonas do Kurdistán sufriuse dunha forma máis intensa as interpretacións sexistas do Islam que moitas veces se impuxeron dende as autoridades estatais e relixiosas. A todo iso temos que engadir o sexismo institucionalizado e a mercantilización da muller que a modernidade capitalista impón nos pobos baixo o seu xugo.

Ante esta situación temos que se o que se busca é un proxecto de liberación tanto nacional coma social, a liberación da muller é unha cuestión fundamental. Así enténdeo Öcalan, quen sinalou que se pode considerar a muller como unha nación explotada en si mesma e cuxa liberación é aínda máis importante que a de clase ou nacional. Öcalan apuntou ao sexismo como un dos piares ideolóxicos do Estado-nación e criticou aos proxectos do Socialismo Real por entender a cuestión de xénero como algo secundario. Polo tanto a liberdade e os dereitos da muller son unha cuestión clave na loita pola democracia e a liberdade no Kurdistán, "sen a muller libre non pode haber un Kurdistán libre".

Estas profundas ideas entorno á liberación da muller fanse evidentes na organización do movemento de liberación.

Entre os fundadores do PKK xa tiñamos a unha muller Sakine Cansz, asasinada en París e cuxo crime aínda non foi resolto. A presenza da muller no movemento foise incrementando progresivamente e estas conformaron pronto a súa propia organización dentro do partido. Cos sucesivos cambios no partido, a agrupación feminina foise reorganizando e renomeando, ata chegar á forma organizativa que hoxe as mulleres teñen dentro do PKK (á súa vez integrado no KCK). As mulleres do movemento de liberación kurdo que actúa en Turquía organízanse en tres organizacións femininas: PAJK, o movemento ideolóxico das mulleres; YJA, o movemento social das mulleres e YJA-Star, a forza de autodefensa das mulleres. Estas tres organizacións coordínanse baixo a organización paraugas KJB.

En Irán, o movemento de liberación kurdo aglutinado entorno ao PJAK, ten tamén a súa propia organización autónoma das mulleres que recibe o nome de YRK. O sexismo institucional imposto polas interpretacións machistas do Islam, de forma tan intensa en Irán, fai especialmente importante a loita da muller kurda en Irán, dobremente dominada, como kurda e muller.

En Siria as mulleres kurdas crearon tamén a súa organización, a Union-Star, relacionada co TEV-DEM e o PYD. Esta organización constituíuse en 2005 e ten "como obxectivo a construción dunha sociedade democrática e ecolóxica. O seu desexo de abolir as construcións sociais de xénero como base da desigualdade e buscar a liberación da mulleres da coacción e a inxustiza. "

Ademais debido á gran presenza de mulleres e á importancia da cuestión feminina, nas YPG, a guerrilla organizada polos partidos kurdos sirios para a súa autodefensa, levouse a cabo a creación da súa propia sección dentro desta, a YPJ.

Facendo unha visión global do movemento encontrámonos cunha grande importancia da muller no movemento, unha continúa actividade contra o sexismo e unha enorme presenza feminina. Na KCK encontramos un sistema co-presidencialista nos cargos, onde encontramos unha muller e un home á fronte destes. E en numerosas plataformas como o TEV-DEM e o PYD os cargos electos teñen un 40% de presenza masculina, un 40% de presenza feminina e un 20% que se deixa a elección neutral. As mulleres, tanto nas asembleas das organizacións coma nas das zonas liberadas e onde se instauraron as asembleas comunais, participan con plena independencia e igualdade respecto do varón. Dende o movemento lévase un intenso labor en toda a sociedade para combater as mentalidades patriarcais implantados tanto en mulleres, como forma de submisión, como nos homes, en forma de dominación.

Como vemos, e non pode ser doutro xeito nun movemento verdadeiramente liberado, a importancia e presenza da muller no proceso revolucionario kurdo é fundamental e a cuestión da liberación desta é tan fundamental como a cuestión nacional ou social.

ALB.- Bebe doutras fontes o CD que non sexa a Ecoloxía Social aplicada ao pobo kurdo?

SK.- En primeiro lugar, e como xa sinalamos ao longo da entrevista, a primeira causa para o xurdimento do CD foi a capacidade autocrítica e a análise da realidade do momento, cuestións que levaron ao desenvolvemento dunha ideoloxía afastado do paradigma clásico de liberación nacional ligado a creación dun Estado-nación. Polo tanto a experiencia de loita, a capacidade autocritica e as achegas teóricas e prácticas dos militantes do PKK primeiro, e dos demais movementos da KCK despois, son a primeira fonte da que o CD bebe e a que fixo posible o xurdimento deste proposta de liberación do Kurdistán, exemplo para Oriente Medio e os pobos do mundo.

Unha influencia que é primordial á hora de entender o CD é a da tradición, historia e cultura do pobo kurdo e Oriente Medio, como sinala Öcalan "a democratización non é un fenómeno que apareza coa modernidade europea, é unha preocupación que vén de lonxe. As tendencias democráticas sempre foron parte das sociedades". O CD non é un paradigma novo para a liberación senón que xorde da historia dos pobos na súa loita pola liberdade. Öcalan sinalou a organización asemblearia dos primeiros sumerios, ou a concepción de patria e a organización descentralizada dos clans e tribos, como estes exemplos históricos e da tradición que son parte do CD.

En canto a intelectuais que se sinalaron como importantes na conformación do pensamento do CD, temos a Immanuel Wallerstein, cuxas análises do sistema capitalista e as súas críticas ao modo de actuar do que el chamou movementos antisistémicos (socialistas e nacionalistas), exerceron unha importante influencia na conformación da análise e actuación do movemento de liberación kurdo. Como Wallerstein sinala un dos grandes erros dos movementos antisistémicos foi facer da toma do poder estatal o eixe das actividades do movemento", algo que a KCK comprendeu e aplicado á súa estratexia e obxectivos. As análises deste sociólogo sobre o sexismo e racismo no sistema mundo-capitalista son cuestións de grande interese e que puideron enriquecer a visión que destas cuestións ten o movemento de liberación kurdo. A influencia de Wallerstein deixouse sentir ata o punto de que este prologou unha das obras de Öcalan.

Outra influencia que non podemos esquecer é a do marxismo. Como xa se sinalou esta ideoloxía constituía o núcleo das ideas do movemento no momento da súa fundación. O movemento de liberación kurdo non rompeu co marxismo, se non que a partir dunha apertura de perspectiva e un proceso autocrítico evolucionou ao tipo de socialismo democrático que encarna o CD. No artigo "A Revolución Industrial e o Socialismo Científico", Öcalan expresa cual é a súa posición ante o marxismo ou socialismo científico: "En lugar de pensar no socialismo científico como derrotado polo capitalismo é máis apropiado e significativo para que sexa considerado como na necesidade de completar, porque ten éxitos moi importantes no seu haber. O que necesita é unha explicación e conclusión das súas deficiencias. Os meus intentos están inclinados de estar forma. En todo caso, debe levarse a cabo unha aproximación crítica nova e máis saudable. Isto é o que estou a tratar". Mais alá do teoricamente definido por Öcalan, o Confederalismo Democrático ou comunalismo kurdo, en cuxa loita están implicados, tanto a guerrilla como gran parte da sociedade civil, vese enriquecido e influenciado por movementos como o neozapatismo, intelectuais como Foucault, e en xeral a lectura de feministas, (neo) anarquistas, comunistas libertarios, comunalistas e ecoloxistas sociais, tal como Ercan, un activista implicado nas loitas ecoloxistas e o comunalismo kurdo, conta a Janet Bielh na entrevista Kurdish Communalism.

Con todo hai que sinalar como piar fundamental a Öcalan quen soubo ser pioneiro no seu momento ao unir a cuestión nacional kurda e a social, e que foi capaz de chegado o momento realizar a autocrítica necesaria para avanzar cara ao CD, reunindo as varias influencias que citamos, as ideas e achegas persoais deste, as da tradición kurda e o movemento kurdo en xeral.

-Contiunará...-

Trad. x eDu
Leer más...

A situaçom dos "Centros de Extermínio" no mundo .- [Brasil] Estado do Rio é condenado por encarceramento degradante.

A 7ª Câmara Criminal do Tribunal de Justiça do Rio de Janeiro condenou nesta quarta-feira, mércores dia 12 de setembro de 2012, o Estado do Rio ao pagamento de indenizaçom por valor de 2 mil reais (uns 760 €) a cada um dos presidiários da 110ª Delegacia de Polícia de Teresópolis/RJ, por danos morais, por força de encarceramento em condições degradantes.

O Estado do Rio já reconhecera no processo os feitos alegados pelos presos, mas alegou que o sistema carcerário é caótico em todo o País, e que conceder estas indenizaçons por danos morais ia servir apenas para retirar do Poder Público os recursos que poderiam ser utilizados para a melhoria do sistema de prisions do Brasil. Essa alegaçom foi julgada como procedente em primeira instância, mas os presos apelarom e agora a 7ª Câmara (2ª instância) vem dar-lhes a razom por unanimidade dos juízes por 5 a 0, que se bem ainda é recurrível, confirma o que os presos denunciaram.

Copiamos o alegato dum distos juizes, bem aclaratória da situaçom degradante que vivem as pessoas aprisonadas no Brasil: “Urge reconhecer que a crueldade no cumprimento da pena se configura diante da superlotaçom carcerária e do tratamento desumano aos presos. In casu, os autores nom tem camas, ou mesmo espaço suficiente para dormirem todos no chãm ao mesmo tempo (o que já seria indigno). A aeraçom é insuficiente e a umidade excessiva. Também falta luz solar e local apropriado para as necessidades fisiológicas dos presos. Tudo a contribuir na proliferaçom de bactérias, fungos, vermes e vírus, além das mais diversas doenças. Nom é demasiado asseverar, nessa linha de raciocínio, que o tratamento dispensado aos presos no Brasil equivale a verdadeiro delito de tortura”.

Notícia construida por Edu segundo informaçom recolhida do próprio portal do Poder judiciário do estado de Rio de Janeiro
Leer más...

Convite mundial a participar dumha publicaçom abolicionista internacional

“A repressom, longe de ser um remédio, um paliativo, nom é senom umha agravaçom do mal.As medidas correctivas nom podem mais que sementar o ódio e a vingança.É um ciclo fatal.Desde que fazedes rodar cabeças, desde que enchedes cárceres e presídios,Tendes impedido que se manifestara o ódio?Respondede!Os feitos demonstram a vossa impotência.Para destruir um efeito fai falha destruir a sua causa.”Alexandre Marius Jacob 

 Cordial saúdo.

O presente escrito é umha invitaçom, para que de maneira conjunta publiquemos umha revista com artículos, escritos polos diferentes colectivos e individualidades que levam a cabo umha laboura e umha luita contra o sistema carcerário, o castigo e o control social.

A ideia, xurde do contacto entre compas de diferentes partes do mundo, quem querem compartilhar os seus planejamentos críticos fronte ao sistema, além das suas experiências nos diferentes âmbitos de trabalho, com o galho de enriquecer-nos com o conhecemento adquirido, confrontar-nos, questonar-nos e seguir nesse choque de análises entre expectativas e realidades.

O objectivo é tirar umha publicaçom de carácter internacional, na que participem todas aquelas pessoas que tenham umha reflexom crítica, experiência ou fagam umha análise sobre o sistema carcerário actual, sobre o abolicionismo, sobre a luita anarquista desde os cárceres, a inviabilidade do castigo, a solidariedade com as pessoas presas, escritos de quem se encontram sequestradas polo estado ou como evadir o sistema judicial, entroutros temas que sejam de interés e estejam acordes com o trabalho abolicionista que estamos a levar a cabo arredor do mundo.

O convite é por tanto a que participem desde as suas possibilidades, com um escrito, um desenho ou qualquer aporte que considerem poida contribuir à construçom desta publicaçom, para dar-lhe vida e difundir os nossos pensamentos e acçons, criando de maneira efectiva relaçons de afinidade e laços de solidariedade entre quem já tomamos a decisom de emprender esta luita abolicionista, quem queiram unir-se e quem ainda a desconheçam.

Esperamos pois, companheiros e companheiras, poder-nos articular e que também vostedes assumam este trabalho como próprio, aportem material e invitem, a todas quantas pessoas sejam afins com este projecto, a nutri-lo.

Queremos que a publicaçom que saia, esteja em formato digital e físico para umha melhor difusom do material. O desejo é que saia no menor tempo possível, rotando entre as distintas interessadas a sua impressom, diagramaçom e editorial.

Para contactar com nós, enviar informaçom e colabourar podem escrever aos nossos correios:

Cruz Negra Anarquista Medellín (Colombia): cnamedellin@riseup.net

Destruye Las Prisiones (México): destruyelasprisiones@riseup.net

TODXS XS PRESXS SOM PRESXS POLITICXS !!

Adiante na destruiçom de todos os cárceres e jaulas!!

Colado e traduzido por Edu de ¡Viva La Anarquía! Contrainfo

Leer más...

Dous anos de condena para as tres membros de Pussy Riot procesadas pola performance na catedral de Moscú

Malia que non faga ningunha falla, pois xa se encargaron os medios comerciais de difundilo a bombo e prato, imos dar conta da sentenza contra o grupo ruso de punk (e de "guerrilla da comunicación") Pussy Riot. Máis que nada por rematar de cubrir unha noticia da que vimos informando dende hai tempo (ver AQUÍ, AQUÍ e AQUÍ), pois non cremos que poidamos aportar xa moito máis a unha noticia da que os "mass media" se serviron cual voitres dun cadáver en descomposición (aínda que, supoñemos, esa era a intención de todo este asunto).

Bueno ao grano, o caso é que as tres activistas de Pussy Riot procesadas pola "performance" dentro da Catedral de Cristo Salvador de Moscú, onde cantaron un tema contra Putin e contra a connivencia da igrexa ortodoxa co seu goberno, foron condenadas a dous anos de prisión por "vandalismo motivado por odio relixioso". As tres membros da banda, formada por máis de dez persoas, levaban na cadea dende marzo e xa denunciaran malos tratos durante a detención.

Pussy Riot, como supoño que a estas alturas xa saberá todo cristo, son un grupo de provocación política, feminista e antiautoritario, que utiliza a apariencia de banda de punk femenina para realizar as súas intervencións públicas, que son grabadas e colgadas en internet. Durante as seis performances realizadas ata a data de hoxe, que se corresponden con outras tantas provocadoras cancións, cantan os seus temas en emblemáticos lugares públicos ocultando os seus rostros baixo pasamontañas de cores.

As tres activistas detidas estiveran relacionadas no pasado co grupo de arte Voina (do que xa falamos neste blog -AQUÍ), dedicado tamén a intervencións "artisticas" de provocación política como pintar un cipote xigante nunha ponte levadiza fronte ao edificio da antiga KGB, dar a volta a sete coches da policía ou tapiar un restaurante co máis selecto da aristocracia de Moscú no seu interior. Concretamente participaron nunha acción dentro dun xulgado na que un improvisado grupo de punk cantou cancións contra a policía reventando un proceso contra os promotores dunha exposición artística que, curiosamente, tamén os xulgaban por provocacións á igrexa. Probablemente aquela acción fose o xerme que deu vida ao proxecto Pussy Riot.

Non obstante, o grupo Voina (guerra en ruso) rompeu con polo menos unha das tres activistas agora sentenciadas xa dende o ano 2009. Malia que Nadia participou no grupo dende a súa creación, e estivo nalgunhas das súas accións máis significativas, como a orxía no Museo Biolóxico de Moscú ou en varias das múltiples intervencións en supermercados, as relacións cos seus antigos colegas atópanse moi deterioradas.

O rebumbio mediático acadado coa sentenza destas tres mozas activistas, pois ningunha supera os trinta anos, conseguiu granxearse o apoio de Amnistía Internacional, Human Rights Watch e de numerosos personaxes da política e o "artisteo" internacional como Madonna, Bjork ou Paul McCartney. Ao xadrecista Gari Kasparov, sempiterno opositor do status quo ruso, pídenlle agora cinco anos de cárcere por supostamente morder a un policía mentres o detiñan nun acto de apoio a Pussy Riot.

O grupo adicou un dos seus seis temas a Piotr Kropotkin, o que amosa a súa simpatia coas ideas libertarias.

Redactado por C.R. con información da prensa comercial, das páxinas de apoio do grupo -AQUÍ e -AQUÍ, e de múltiples sitios de internet, do que destacamos este artigo en inglés de "Anarchistnews" (-AQUÍ) no que falan das súas cancións.


Leer más...

Listagem internacional de presxs

Recolhemos da web La Haine esta listagem elabourada por CNA Península Ibérica das pessoas sequestradas pelos Estados por lutar contra o sistema terrorista, o capital, a propriedade privada,... e pela libertaçom animal e humana.

A listagem é informativa. Foi confecçonada graças a individualidades e colectivos, e a muitas horas de busca, elabouraçom e traducçom de Cruz Negra Anarquista. Nom é a nossa tarefa em exclusiva este tipo de cousas, senom de cada pessoa e colectivo coerente com o feito de que quem olvidam às compas represaliadxs polas suas lutas estám condenadxs ao fracasso.

Pensamos que todas as pessoas nesta listagem agradecem contacto, apoio ou solidariedade dalgum tipo, tendo claro que pode que sejam todxs quantxs estám, mas nom estám todxs quantxs som. Qualquer erro agradeceríamos que no-lo comentárades (translado, excarceraçom, o nom querer figurar em listagem algumha, etc). Tende igualmente na conta que há anarquistas que nom querem formar parte destas listagens, há obviamente muitas mais pessoas presas que as que acá saem…

À hora de escrever a pessoas sequestradas pelo estado, tende claro ponher um remite onde vos poidam respostar, a ser possível nom onde moreis, o estado usa esse tipo de dados para aumentar o control e a repressom. Para as represaliadxs do Reino Unido sempre incluide o seu nome e número no sobre e em cada folha escrita. As cartas som em ocasions lidas por carcererixs, censuradas, intervidas, destruidas sem aviso… muitas vezes desobedecem as suas próprias leis. Assim que nom há que se desanimar, e se nom há resposta quiçás o melhor seria volver a intenta-lo, ou contactar com o grupo de apoio a pessoas presas mais cercano, que quiçás incluso seja melhor antes de escrever a qualquer sequestrada polo estado.

Combatemos e combateremos a repressom dos aparatos repressivos de estado e capital. Nom olvidemos à nossa gente sequestrada. Que saibades que quando se berra “nom estamos todxs, falham xs presxs”, ou quando ve-se nalgures “Liberdade Pres.@.s. Anarquistas”… estas pessoas de acá embaixo som algumhas delas. Tende moi claro que a quem intentamos que nom haxa nengumha autoridade, e sim um mundo anarquista autogestado, com ideais postos na prática como o apoio mútuo, a autoorganizaçom, o veganismo, a inexistência de jerarquias nem privilégios… até que nom o consigamos, tenhem-nos preparadas multas, hóstias, detençons, sequestros, cárceres, polícias, militares, assassinatos…

ABAIXO OS MUROS DAS PRISIONS, MORTE AO ESTADO E AO CAPITAL E AOS SEUS OPONENTES SUBVENÇONADOS. CONSTRUIAMOS A ANARQUIA E NOM OLVIDEMOS À NOSSA GENTE SEQUESTRADA

CNA Península Ibérica

Convidamos pois a vissitar esta listagem (em castelám e por estados onde estám xs compas sequestradxs) nestas ligaçons:

La Haine
Abajolosmuros
Leer más...

Rússia: A fiscalia solicita 3 anos de prisiom para as 3 "Pussy Riot" encarceradas.

Noutras ocasions já temos falado nesta web de Abordaxe das actividades destas musicas punkies da Rússia, e mesmo denunciaramos que 3 de-las foram detidas por improvisar umha "actuaçom-oraçom" na catedral principal de Moscú para exigir a fim do governo de Vladimir Putin.

Agora quando já cumprirom 5 meses baixo qustódia policial, vimos de saber graças a Kaosenlared que a fiscalia vem de solicitar 3 anos de cadeia por oficiar esta "oraçom punk" contra Putin na Catedral e que se espera sentência para o 17 de agosto. Se bem a notícia também é recolhida por primeira vez nos falsimedios, mas nom é notícia para istos pela censura e a repressom, senom que é motivado pelo o apoio que as activistas receberom de músicos de éxito como Sting, os Red Hot Chili Pepper e, a máis importante, Madonna, que deu estes dias dois recitais na Rússia e pedeu expresamente a liberdade destas mulheres e, mesmo saiu ao cenário com o nome do grupo punk pintado nas suas costas.

Nadejda Tolokonikova, de 22 anos; Yekaterina Samutsevich, de 29, e Maria Alejina, de 24, estám acusadas de “vandalismo” e de “incitaçom ao ódio religioso" pelo fiscal Alexandre Nikiforov, quem considera que “o delito é grave e a sua correcçom só é possível em condiçons de ailhamento da sociedade e o castigo necessário deve ser umha verdadeira privaçom da sua liberdade”.

Pela sua banda, Violeta Volkona, advogada dumha das acusadas, anunciou que acudirá à Corte Europeia de Direitos Humanos para denunciar os maus tratos que sofrerom as tres acusadas: “Fumos testemunhas de torturas e de comportamento inhumano adoptado contra as processadas: impediuse-lhes durmir, nom forom alimentadas normalmente e sofrerom humilhaçom”, declarou esta letrada durante a audiência.

Nas vísperas das eleiçons de março, as tres integrantes do grupo Pussy Riot, entraram na Catedral do Cristo Salvador com os seus rostros cobertos, guitarras e umha equipa de som e entoaram umha “oraçom punk” contra Putin, quem aspirava a um terceiro mandato.

Durante o juízo, as tres detidas escuitarom com tranqüilidade a requisitória do fiscal, quem acusou-nas de terse “librado a umha provocaçom coidadosamente planificada” e de “oponherse ao mundo ortodoxo”. O fiscal precisou que pedia tres anos de cárcere para cada umha (em troques dos sete iniciais) ao ter em conta que carecem de antecedentes penais e que duas delas tenhem crianças pequenas.

Traduzido e publicado por Edu Leer más...

Rússia: Mobilizaçons anarquistas e Repressom

Algo move-se na Rússia, mais lá das notícias de fraude eleitoral nas presidenciais. E vimois de recolher da página Contra-Info várias notícias que dam conta dessas mobilizaçons anarquistas e da repressom do Estado.

Assim, segundo informes da pagina russa de informaçom alternativa avtonom.org, em 5 de março, em várias cidades russas houvo protestos anarquistas nas ruas contra o processo eleitoral que levou, de novo, a Putin, à presidência.

Como consequência destes protestos perto de 25 compas anarquistas foron arrestadas durante umha manifa anti-eleitoral na praça Pushkin, em Moskú. Outras tres pessoas foram detidas ao começo da marcha, porque tinham os seus rostros tapados.

Assimesmo na cidade de Sam Petersburgo, o protesto baixo a lenda: “A nossa soluçom: O auto-governo”, rematou com 5 pessoas detidas, às que estavam mais próximas às forças repressoras, quando a polícia atacou à gente, entanto lançaram-se uns molotov.

Além, nesse mesmo dia nos tribunais de Moscu, condenou-se a prisom preventiva a duas membros do grupo punk feminista “Pussy Riot” pola sua participaçom na acçom da banda na Catedral de Cristo Redentor, da que dimos conta neste mesmo blogue. Segundo informa o seu advogado, Nicholas Polozov, as duas activistas permanecerám no cárcere até o 24 de abril.

Solidariedade com as compas de Rússia!

Cabe sinalar também que, na tarde do 1 de março, um grupo de mais de 20 anarquistas e antifascistas bloquearam o tráfego dumha das avenidas centrais de Moscu em protesto pola repressom policial.

O comunicado do grupo di assim:

Estamos moi cabreadas.

A razom do nosso cabreio som os actos da polícia, que persegue às antifascistas. Cousas similares tenhem passado anteriormente, pero o cinismo e a arrogância da polícia está medrando. Nos últimos tempos, umha onda repressiva contra as nossas amizades inundou várias cidades como Ivánovo, Kirov, Nizhni Nóvgorod, Moscu e outras.

A última destas acçons repressivas foi a detençom do antifascista moscovita, Aleksej Olesinov (“Shkobar”), em 13 de fevereiro. A excusa para deter-lhe foi umha peleja num clube em dezembro passado. Durante a peleja, vários dos seguratas do clube, que declararam abertamente a sua actitude neonazi, resultaram feridos. Os polícias actuarom como de costume, e sem pensar mais, arrestaron aqueles cuio passado anti-fascista era-lhes conhecido às autoridades. Esta vez foi Aleksej, quem nom se enfronta à repressom por primeira vez; agora está a espera de juizo que terá lugar em 18 de março, em Moscu.

Em 24 de fevereiro, um outro anti-fascista, Anton Fatulaev, foi condeado a 4 anos e 2 meses de prisom por atacar e golpear a sete neonazis.

Neste contexto de persecuiçons políticas, cabe recordar também o enjuizamento dos activistas Solokov e Gaskarov, debido a umha acçom fronte ao presídio administrativo da municipalidade de Khimki, no vrao de 2010 (no marco das acçons na defessa do bosque de Khimki, em perigo de deforestaçom debido à construiçom dumha nova autovia, do que dimos conta também neste blogue).

Com esta acçom simbólica dirigimo-nos ao público em geral, dezindo que nom podemos deixar aos politicos nem aos agentes da polícia, quem vivem a nossa costa, actuar desta maneira. Sobre tudo, é a nossa inércia a que lhes da passo, e o nosso silêncio o que lhes facilita oprimir-nos.

Com esta acçom simbólica dirigimo-nos às anti-fascistas, dezindo que nom se pode parar; só as acçons direitas e a postura firme contra os neonazis e o Estado, podem manter as nossas ruas livres. Nom se pode nem olvidar nem perdoar o que se passou. As detençonss das nossas amizades nom se deberiam dar por sentadas.

Com esta acçom simbólica dirigimo-nos aos nazis. Pensade, som a vida e a saude, ideias abstractas basseadas no ódio? Os vossos objectivos som obscuros e os vossos líderes traiçonam-vos, para beneficiar-se eles mesmos.

Antifascistas de Moscu

Informaçom tirada de ContraInfo Leer más...

Pussy Riot: Punk em feminino ocupa espaços públicos e igrejas de Moscovo.

Às vezes é necessário dar saida a certas notícias que nos alegram o dia, sucedam os fatos em Rússia ou em Lapónia.

Assim vimos de saber de Pussy Riot, umha banda de intervençom composta apenas por raparigas que atraiu a atençom dos media internacionais depois de interpretar umha cançom anti-Putin diante do Kremlin e de ser arrestadas por isso. Mas, dentro da Rússia, a grande polémica chegou agora quando a banda decidiu tocar a sua música reivindicativa em improvisados concertos em igrejas, agora protegidas por cossacos para evitar este tipo de actos.



As jovens cantoras entraram em 21 de fevereiro, disfarçadas de crentes na catedral de Cristo Redentor. Montaram uma aparelhagem junto do altar e cantaram temas contra Vladimir Putin e a direcçom da Igreja Ortodoxa Russa.

Depois de retirarem os disfarces, as jovens do grupo “Pussy Riot” apresentaram-se com roupas coloridas e começaram a interpretar a cançom "Mãe de Deus, expulsa Putin". Ao mesmo tempo dançaram junto das "Portas do Paraíso", o que é a parte central do altar nos templos ortodoxos.

As jovens aproveitaram a ocasiom para criticar o ensino da religiom ortodoxa nas escolas e os automóveis de luxo dos prelados. A “fé” que o Patriarca Kirill I tem de que Putin vencerá as presidenciais à primeira volta também nom foi esquecida. Sobre isto o grupo cantou “Que vergonha, meu Deus!"

Em 2011, a Rússia entrou em um turbilhom político, com ondas de protestos contra o premiê Vladimir Putin e contestaçom popular das eleiçons parlamentares de 4 de dezembro. Nesse cenário, um grupo de meninas decidiu criar o 'Pussy Riot', umha banda de punk rock com integrantes "anônimas”, cujo objetivo principal é promover shows sempre ilegais, em lugares inusitados e que terminam, invariavelmente, em prisons, multas ou surras.

“O grupo foi formado no outono de 2011, motivado por uma irritaçon com Vladimir Putin e o presidente, Dimitri Medvedev”, conta a porta-voz do grupo, que se identifica apenas como Garadja Matveeva.

As mascaradas do Pussy Riot em show não autorizado na Praça Vermelha, sob -10° C, no fim de janeiro; duas integrantes foram presas e outras duas, multadas (Foto: Divulgação / Pussy Riot)

O mistério é umha das características do grupo de 8 meninas, que dizem praticar “ativismo punk” e terem escolhido o nome Pussy Riot (algo como “tumulto de gatinhas”) por ser “forte e suave ao mesmo tempo”.

Todas só se apresentam mascaradas - com balaclavas coloridas -, usando minissaias ou vestidos curtos. Mas sempre com calças ou leggings por baixo. Afinal, a ideia é chamar atençom pela ideologia e pelos protestos, nom pela sensualidade. A intençom é que elas usem suas “identidades secretas” apenas em ocasions especiais: quando forem presas, multadas ou advertidas pelas autoridades.

E se engana quem pensa que elas se assustam com os problemas legais ou eventuais, maus-tratos e abusos. Elas já foram vítimas da truculência da polícia de Moscou, como no caso do show, em janeiro, na Praça Vermelha.

“A única coisa que ainda nom nos aconteceu foi sermos espancadas. Mas o objetivo é diminuir o medo, para que possamos mudar esse cenário político”, diz Matveeva, que é enfática ao tentar proteger sua privacidade. “Nós somos um grupo anônimo. Nossa vida pessoal nada tem a ver com o ‘Pussy Riot’, diz.

Mas, afinal, contra o quê o grupo de meninas se rebela? “Para nós, a política agressiva da Uniom Soviética é inspiraçom para o governo Pútin. A situaçom da cidadania mudou pouco desde o fim da URSS, ainda temos paternalismo, controle e truculência”, diz a roqueira, que critica ainda a centralizaçom do poder, as reformas na educaçom e saúde e a centralizaçom política.


Quatro apresentaçons da banda (em sentido horário): ma estaçon de metrô Borovitskaya, sobre o teto de um café de classe alta, no centro de Moscou, sobre o display de um carro de luxo e em um andaime dentro de estaçon do metrô (Foto: Divulgação / Pussy Riot)

'Putin se mijou'

Com todo esse contexto politizado e ideológico, a música acaba ficando em segundo plano. O grupo toca um punk rock agressivo, com letras fortes, como ‘Putin Vososal’ (literalmente, Putin se mijou).

Como os concertos som sempre em locais surpresa, públicos e nom-autorizados, a logística é grande. Elas têm seu equipamento, que é montado e desmontado rapidamente. Para se ter umha ideia, elas já tocaram no meio de estaçõns de metrô, no teto de ônibus (que estavam circulando normalmente), em lojas e bares de alto luxo (sem serem convidadas, lógico) e no telhado de uma casa em frente ao local onde presos políticos eram mantidos.

“Mesmo em dias frios, como no caso da Praça Vermelha, quando a temperatura era de -10 graus, somos recebidas com calor pelo público, que aplaude, grava tudo com celulares e pede bis”, orgulha-se a jovem.

Sobre o futuro, o grupo mantém um certo mistério: “temos muitos shows planejados, mas nom vou te dizer onde."

Notícia redactada por Edu recolhida de aqui, de acá e de acolá Leer más...

Detido en Pontevedra un rapaz de 16 anos nunha operación contra Anonymous

Unha operación coordinada pola Interpol contra a plataforma de ciberactivistas Anonymous saldouse onte con 25 detencións, catro delas no estado español. Entre os arrestados atópase un pontevedrés de 16 anos que quedou baixo a custodia dos seus pais. Un malagueño e un madrileño non tiveron tanta sorte e ingresaron xa na cadea.
A represalia de Anonymous non se fixo esperar e onte a noite bloquearon a páxina de interpol.
Baixo a denominación "operación Exposure", ademáis das mencionadas detencións practicáronse arrestos en Argentina, Chile e Colombia e bloqueáronse servidores en Bulgaria e a República Checa.
Os distintos medios empresariais vinculan ós detidos coa divulgación de datos personais de membros dos G.E.O., guardaespaldas de Zapatero, policías da casa real, personalidades relacionadas coa "lei Sinde" (entre elas o ministro de cultura), de Rosa Diez, así como ataques de denegación de servizo (por exemplo contra a web do P.P. de Foz) ou por poñerlle colmillos a Rubalcaba e a Rajoi nas súas respectivas fotos oficiais.

Información extraida de distintos medios da prensa comercial. Leer más...

$hile – Comunicados ataques a Banco Santander e Banco Estado

Ao respeito da notícia publicada também neste blogue das Jornadas Internacionais em Solidariedade com Freddy, Marcelo e Juan, vimos a dar conta de sendos comunicados de dois ataques com explosivos a dois caixeiros automáticos destes dois bancos ubicados na comuna de Ñuñoa. Podedes aceder a sua leitura (em castelám) nesta ligaçom de hommodolars.org
Leer más...

[$hile] Os compas Freddy, Marcelo e Juan em Greve de Fome Líquida

Desde o 17 de fevereiro, os compas Freddy Fuentevilla, Marcelo Villarroel e Juan Aliste, estám em greve de fome líquida, em concordância com o Chamado a dias de Agitaçom Solidária Internacional (do 19 ao 29 deste mês de fevereiro) para exigir a sua imediata liberdade.

Depois de fazer público um seu primeiro Komunicado Urgente conforme assumiam dentro deste marco de chamado internacional fazer esta greve, agora vimos de receber via e-mail este escrito das suas achegadas, que traduzimos e colamos a continuaçom, ao respeito das graves consequências que esta greve está a ter para os tres compas prisioneiros do governo repressor do estado $hileno:

De momento sabemos que os compas forom castigados e ailhados pola medida de luita que estám a levar a cabo, e que se lhes está proibindo o ingresso de auga, com o claro fim de aniquila-los, nom só moralmente, senom que também físicamente, dado que a falha de suficinte liquido por mas de dez dias acarrearia sérios problemas de saude nos tres luitadores.

A actitude desde o poder judicial encarnado nos carcereiros de turno e diversos lacaios é esperável, a submissom dos medios de comunicaçom também, todo o sistema de domínio em claro revanchismo ante quem nom se dobrega, nem se arrepinte, ante quem mantem a mirada alta e o punho firme e combativo. É claro, eles som verdugos ao serviço do sistema, e acá há revolucionários, subversivos, libertários. Prisioneiros da guerra social.

Castigar-lhes para ejemplificar ao resto de combatientes, potenciais ou activos. Aniquila-los. Intentarom-no na regiom dominada polo Estado argentino antes, e intentam-no agora tra-la cordilheira. Ainda assim, nom conseguirám nada mais que reforçar as conviçons de quem sabe que só a luita nos fai livres.

É agora, no afora, onde devemos romper o silêncio reinante que pretende enterrar vivo aos compas, qualquer gesto de solidariedade é benvindo e desejável.

A subversom poderá durmir...pero nom vai desaparecer nunca!

Entanto exista miséria haverá rebeliom!

FREDDY, MARCELO e JUAN, À RUA!
POLA DESTRUIÇOM DE TODOS OS CÁRCERES!

Vídeo da história das suas detençons

Dizer também que as suas famílias estám a ser hostigadas polas forças repressivas $hilenas e que a última acçom destes sicários do poder foi o recem grave sequestro do pai de Freddy Fuentevilla e outros hostigamentos às famílias de Marcelo Villarroel e Juan Aliste Vega.Vídeo da denúnica das familiares

Mais informaçom no seu blogue
Leer más...