Mostrando entradas con la etiqueta revolta. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta revolta. Mostrar todas las entradas

13 ene 2014

Revoltoso fin de semana

Este fin de semana, os espíritos rebeldes e refractarios de toda autoridade sorprendémonos en grata alegría. Dúas cidades do estado tan dispares e afastadas entre si como Burgos e Melilla deron renda solta ás súas paixóns disidentes en senllos disturbios; salpicando as súas respectivas rúas con ardentes barricadas e regando cunha abundante chuvia de pedras aos seus represores locais. Os motivos que orixinaron ambas as dúas protestas tamén poderían parecer dispares, contra a alta taxa de paro dos suburbios melillenses e contra os desmandos especulativo-urbanístico no caso burgalés, pero quizais non o sexan tanto tendo en conta que moitas veces as gotas que enchen un vaso non son se non unha escusa dun malestar latente, que, nestes momentos, a todos nos rodea por doquier. Faille a un pensar nos recentes disturbios de Turquía, comezados por unha protesta contra a talla dunhas árbores dun parque, ou os de Tunez, desencadeados a raíz do suicidio dun pobre desesperado, ás veces o feito que cataliza o cansazo popular non está revestido da magnitude e transcendencia do resultado.

Non hai moito que os medios comerciais nos sorprendían coa noticia de que España se atopa nos máis alto do ranking de países con posibilidades de estoupar en furiosos episodios de violencia social, segundo o particular criterio do diario "The economist". O anestesiamiento popular e o servil borreguismo imperante que descubrimos, non obstante, mirando en derredor parecen desmentir tan prometedoras afirmacións. A sensación xeral parece máis ben a do pasivo refluxo das carnavalescas protestas indignadas dos últimos anos, máis aparentes que reais e máis circenses que perigosas.

Pero tamén é evidente que os procesos de concienciación social non seguen os tempos que aos revolucionarios nos gustarían, e que é preciso que a xente se asegure primeiro da inutilidade dos camiños institucionais e establecidos para que decida lanzarse polas emancipadoras sendas da revolta social. Quizais tan só esteamos gozando da calma que precede á tormenta. O meu impenitente optimismo libertario, dende logo, prefire enfocalo así. Axiña o veremos.

Por de pronto o que é seguro é que este fin de semana os oprimidos de dúas cidades deste nesfasto estado español decidiron deixar os seus medos e os seus prexuízos ciudadanistas na casa para, armados de pedras, paus e razón, plantar cara a este sistema de merda e á súa covarde represión. Aupa eles e que cunda o exemplo.

C.R.

Leer más...

19 sept 2013

[Grecia] (Video) Protestos tras o assassinato de "Killah P"

Colamos os correios recebedos da Agência de Notícias Anarquistas-ANA sobre as mobilizaçons e os duros confrontos entre manifestantes antifascistas por umha banda e polícias e neonazistas pela outra:



Este vídeo mostra um grupo de neonazistas à paisana, com a proteçom da polícia, atirando pedras contra antifascistas durante uma manifestaçom em Atenas na noite desta quarta-feira (18 de setembro). Os neonazistas do partido Aurora Dourada gozam de apoios e muitos estám infiltrados no exército e nas corporaçons da polícia grega, onde membros do partido integram operaçons motorizadas contra manifestaçons e outras formas de mobilizaçom pessoal, contra centros sociais, okupaçons e também contra comunidades de imigrantes.

A seguir, infos atualizadas de ontem à tarde-noite via Occupied London sobre os protestos na área de Keratsini (distrito de Piraeus), bairro onde Pavlos Fyssas "Killah P" foi assassinado, e também sobre os protestos em Atenas e Tessalônica. Dizer que, além, nesses momentos diversas manifestaçons estavam acontecendo por toda a Grécia:

19h40: Um grande bloco de antifascistas e anarquistas, formado por 3000-4000 pessoas, segue para a sede do partido Aurora Dourada em Nikaia. As sedes do Aurora Dourada de Pawn foram destruídas. A multitude grita "o sangue corre em busca de vingança”.

19h45: O bloco antifascista e anarquista está enfrentando os policiais da tropa de choque neste momento. As pessoas se mantém firme.

19h58: Se estendem os confrontos contra a polícia em Keratsini. Gás lacrimogêneo e barricadas na rua Grigoriou Lambraki e na avenida Panagi Tsaldari.

20h20: Pequenos grupos de "pessoas", protegidas por esquadrons da polícia de choque estám lançando pedras contra os manifestantes na avenida Panagi Tsaldari, em Atenas.

20h36: Confrontos em vários pontos de Keratsini. O ar está cheio de produtos químicos arremessados pela polícia, muitas latas de lixo foram queimadas para dissolver esses produtos químicos. Milhares de pessoas estám nos arredores depois de terem sido dispersadas ​​pela polícia antidistúrbios. Nas ruas adjacentes a polícia realiza detençons de manifestantes "suspeitos".

20h46: Confrontos perto da delegacia de polícia de Keratsini, coquetéis molotov “enfrentam” os gases lacrimogêneos por 30 minutos.

20h53: Na esquina das avenidas Grigoriou Lambraki e Tsaldari, ao menos 10 manifestantes foram imobilizados pela polícia no chám e estám sendo detidos. A polícia continua atacando e dispersando grupos de manifestantes por todos os lados. Próximo dali manifestantes tiram pedras contra os antidistúrbios.

20h59
: Continuam os confrontos na avenida Grigoriou Lambraki.

21h06: Um grupo de manifestantes ficou preso dentro de um bloco de apartamentos na esquina das avenidas Tsaldari com Lambraki. A polícia pediu permisso para realizar uma incursom no interior do edifício, enquanto que aqueles que se encontram refugiados lá dentro chamaram advogados solidários para que possam evitar a entrada dos policiais. Na mesma esquina, há poucos minutos, manifestantes foram atacados e presos.

21h22: Até o momento a polícia prendeu mais de 30 pessoas. Pelo menos quatro manifestantes ficaram feridos.

21h30: A polícia utiliza 2 canhons de água em Keratsini.

21h47: 30 pessoas detidas em Tessalônica.

22h04: A polícia continua detendo pessoas em Atenas, o número aumentou para 70 pessoas presas.
Leer más...

17 sept 2013

Abordaxe entrevista a Yassin Swehat, blogueiro sirio-hispano residente en Compostela (gal/cast)

Disponibilizamos a entrevista en galego (e coamola despois en castelán)


Nestes días nos que, xente variopinta do mundo occidental están a querer criar opinión nos medios (tanto alternativos como oficiais) sobre o que se pasa en Siria (ou o que se pode pasar) e tenden a falar sen cancelas (e muitas veces sen contratastar a sua información, ou terxiversando e manipulando a eito para levarse o gato á auga), nós en Abordaxe procuramos, unha vez máis, recorrer a xente que entende e coñece muito mellor do que nós (imbuídas tambén da nosa cultura occidental) a problemática do mundo arabe e, en concreto, a situación que se vive en Siria.

Así foi como contactamos con Yassin, despois de coñecer o seu blogue pola polémica entrada que publicou con o título "Non à Guerra: unha testemuña" onde conta como unha testemuña (que prefire conservar o anonimato) critica abertamente a actitude ditatorial de Asad e o feito de que a poboación siria leva sendo masacrada dous anos e medio por o seu réxime e ninguén (no estado español) denunciara nada ata agora. Iso levounos a contactar con Yassin e propoñerlle unha entrevista para que nos dese unha visión máis próxima ao que se vive en Siria, o que ele accedeu de moi bo grado ( tambén aproveitamos para agradecerlle o seu "visto bo" a publicación do anterior artigo deste blogue "Materiais para entender unha Revolta (2).- Un pouco de historia" con estas suas palabras: "Para mín todo desmenuce é pouco, e sempre teño "observacións", pero está ben, supera con creces a media dos repasos publicados na prensa xeneralista. Crio que paga a pena que se publique").

Abordaxe: Siria é tema dos informativos dende o ataque químico de Ghouta e da intención de Obama de aplicar un correctivo militar como castigo e iso deu pé a detractores da intervención por considerar isto como unha inxerencia de EEUU, pero tu matizas que "por enriba de todas as inxerencias, á parte delas ou a pesar delas, está o fondo da cuestión: Un levantamento popular amplo contra unha tiranía hereditaria que forma parte do club das máis terribles e brutais da historia recente da humanidade". Qué razóns hai, para ti, polas que a situación de Siria dende marzo de 2011 ata agora fora silenciada nos medios occidentais?

Yassin: Non sei se exactamente se pode dicir que foi "silenciada", pero si podo afirmar que foi contada dun xeito moi culturalista e orientalista; ler o mundo árabe partindo do prexuízo identitario, vendo que estes "árabes" ou "musulmáns" só son un montón de tribos e confesións que se matan entre eles por motivos relixiosos, sen a menor preocupación (normalmente, se ben hai excepcións) por ler a política, socioloxía e economía destas sociedades, nin ler onde están os puntos de fricción, e de onde saíron. Unha visión monolítica e fría do "árabe" ou "musulmán" que non explica nada.

En Siria hai un levantamento popular contra unha tiranía, a do partido Baath, que comezou fai xa 50 anos. Deste medio século, 4 décadas foron de mandato absoluto dos Asad, pai (30 anos), e fillo (13, ata o momento). Unha tiranía de clan terriblemente violenta (con todas as acepcións de "violencia", xa sexa material, estrutural ou simbólica). Non só é unha tiranía que reprime liberdades, ou secuestra "o público" para o fin exclusivo de adoración ao líder, senón que tamén é fortemente empobrecedora; os malos datos da economía siria, xunto co traballo sistemático de destrución da xa pobre e atrasada economía produtiva do país a favor da economía de banca, aseguradoras, inmobiliaria, e licenzas de multinacionais concorda no tempo e a lóxica coa multiplicación das fortunas dos membros do clan (o familiar e o político). Rami Makhlouf, curmán do presidente Asad, xactouse nun encontro con xornalistas occidentais de que polas súas empresas pasa o 60% da economía do país. É o exemplo máis claro, vergonzoso e provocador, pero é só un entre decenas. Este tío (duns 40 anos máis ou menos) construíu a súa fortuna no mesmo intervalo, 15 anos, no que a infravivienda creceu no país un 220% (dato da ONU e do propio goberno sirio).

Abordaxe: A raíz do ataque químico, déronse na Galiza concentracións e declaracións de repulsa por partidos de esquerda, e do nacionalismo e independentismo galego polas declaracións de Obama, chegando a defender a Bashar el Asad, por ser o gobernante do único país de goberno laico e socialista da zona. Consideras que tales adxectivos son aplicables a Bashar e motivo para mirar para outro lado, cando se denuncian as súas atroces actuacións?

Yassin: En Siria hai unha realidade doadamente visible: 100 mil persoas mortas, millóns de desprazadas, centos de barrios e aldeas destruídas polo bombardeo da aviación e os mísiles balísticos. Isto acontece dende hai 2 anos e medio a man de Asad, pero esta xente, tan humana e tan de esquerdas, teñen o descaro de saír agora, só agora, co "Non á Guerra" ou con eslóganes pacifistas. Esta xente ten unha postura ante EEUU unicamente, e o detalle de Siria que non sirva para reconfirmar esta postura non lles importa en absoluto. É unha postura que non me parece errónea, xa que comparto a repulsa á política americana, pero que sacada de contexto parece máis un aliñamento ideolóxico simplista e infantil: Se EEUU di que Asad é malo, entón é bo. Ese modelo de toma de posturas paréceme lamentable no táctico, e miserable (si, miserable) no ético. É moi ao estilo teolóxico do Ben e o Mal; Sabemos quen é o malo, entón todo o outro é bo. Onde está a dialéctica?. Segundo esta xente, as atrocidades só cométenas os "amigos" de EEUU, e cando as cometen outros miramos para outro lado, ou negámolo, ou mesmo o apoiamos. Impresentable.

O de que o réxime é socialista paréceme un insulto ao propio socialismo. Só hai que ver o que di o propio réxime de si mesmo, dos seus "homes de negocios emprendedores", de como atacou a economía produtiva, e como empobreceu á sociedade siria en favor da casta dominante. Pero este non é o tema de debate, é unha etiqueta que se pon para xustificar un apoio inxustificable. O mesmo que o da laicidade (Que é exactamente a laicidade esa que din que Asad practica?) ou o propio antiimperialismo: Podería pasar horas presentando demostracións de que o réxime sirio non é antiimperialista, dende a súa postura na guerra libanesa en contra dos palestinos, pasando pola súa participación militar e política na alianza internacional liderada por EEUU contra o Irak de Saddam Hussein (a famosa Tormenta do Deserto), chegando ao seu papel clave na "guerra contra o terrorismo" de Bush fillo, pero négome en absoluto a entrar neste xogo, porque para nada me interesa "gañarme” á xente que só é capaz de condenar un xenocida cando se demostra que non é do seu aliñamento ideolóxico ou xeopolítico.

Podo escusar a xente que descoñece, á xente que saíu a dicir "Non á Guerra" tendo conciencia de que a guerra comeza en 2011 con un exercicio de guerra absoluta do tirano contra o "berce social" dos insurxentes, como o denomina a prensa do réxime. A quen non escuso é aos mentireiros, aos manipuladores, aos que levantan eslóganes supostamente pacifistas e aos que pouco importan os mortos do seu "aliado" Asad. Tamén condeno as posturas de partidos e plataformas que nada dixeron nin fixeron ante o xenocidio asadista, pero que agora saen co "Non á Guerra". Falo especialmente do BNG e IU, aos que votei en bastantes citas electorais. Non o volverei facer, dende logo.

Abordaxe: Tu te decláraste contrario a calqueira intervención estranxeira, máis alá de ruptura de relacións e un bloqueo que aisle ao réxime. Que opinión che merece as declaracións do alcalde de Murás, do PP, que se ben antepuxo que é "antiguerra", neste caso manifestouse favorable á intervención porque "se trata de apagar unha guerra que dura dous anos e medio" e que "nunca un pobo sufriu tanto como nestes anos o pobo sirio"?.

Yassin: Non coñezo o alcalde de Muras. Non podo xulgar as súas intencións, e prefiro falar da xente de Siria máis do que diga un alcalde galego, por moi de orixe siria que sexa. Hai que enfrontarse á realidade de que moitos sirios queren que o réxime se leve unhas labazadas. Xente que vive baixo as bombas e mísiles de Al-Asad non ve con malos ollos que as plataformas de lanzamento se ataquen. Eu intento xulgar a realidade e analizar dende a miña postura e a miña posición, e manifestei (razoando, creo) a miña postura contra a intervención (que por certo, xa está descartada). Agora ben, non vou a xogar un papel inquisitorio sinalando, mal ou ben, a quen quere un ataque e quen non, porque non podo máis que comprender a quen quere que o réxime se leve un pau, aínda que sexa do mesmo demo. Desta situación tamén culpo ao réxime: Levou ao país ata o punto de que unha intervención americana sexa un tema que dea lugar a unha discusión nun país como Siria, onde o papel de EUA sempre foi sinónimo de apoio a Israel e colaboración coas tiranías árabes.

Abordaxe: A oposición a Bashar é diversa e complexa, dende os Irmáns Musulmáns, a quen algúns medios (mesmo alternativos) vinculan interesadamente con Al-Qaeda e o terrorismo islámico, pasando por disidentes curdos ata o chamado “Exercito Libre de Siria" formado por desertores do exército (do que case non falan estes medios). Poderías aclararnos se vai cada un polo seu lado ou actúan, en ocasións, xuntos para derrocar o réxime?

Yassin: Non sento ningún cariño cara aos Irmáns Musulmáns, máis ben todo o contrario, pero relacionalos con Al-Qaeda sería tan demagóxico como dicir que IU, por exemplo, son "Jemeres Vermellos". Dicir isto denota mala fe, a parte dun gran descoñecemento das correntes islamitas do século XX e as relacións que manteñen entre si.

É practicamente imposible facer un mapa "doado" de quen está en contra de Bashar Al-Asad, xa que o grande actor é unha masa popular, principalmente do rural empobrecido e as barriadas de periferia das cidades, que non sabe moito de ideoloxías pero que ten ben definido que é xusto e que non o é. Esta é a parte clave. É unha maioría "silenciosa" no que a linguaxe política se refire, pero que ten gran radicalismo sentimental contra o réxime, e firme postura rupturista con el. Está o Exército Libre, que mestura unha serie de batallóns coordinados e baixo un mando máis ou menos "profesionalizado" con grupos armados locais, formados coa idea de "defender" o barrio ou a aldea, e que teñen pouca experiencia e armamento, e moi pouca coordinación máis alá das zonas veciñas. Están os grupos yihadistas, que resultan dunha mestura diabólica de xermes oportunistas que invaden o soar postapocalíptico deixado polo réxime en moitas zonas de Siria, e do yihadismo internacional que busca sempre un espazo onde asentarse, e tamén da radicalización de parte da sociedade ante unha violencia desatada e continuada do réxime, e tamén está o labor de moitos aparatos de intelixencia rexional e internacional (o máis seguro é que o propio servizo secreto sirio se infiltrase neles tamén, xa que ten unha probada experiencia no tema). Os grupos yihadistas pasaron dunha actitude arredista de si mesmos respecto á sociedade e ao Exército Libre a unha hostilidade manifesta. Os combates entre fraccións yihadistas e grupos do Exército Libre son case diarios.

Os curdos, por outro lado, están inmersos nun proceso propio como pobo. O PKK é o actor clave por ser a milicia con armas e poder, pero hai complicacións internas no panorama curdo, e que se suman con friccións preocupantes cos seus veciños árabes, xa sexan islamitas ou non.

Abordaxe: En AlasBarricadas dedicaron un artigo ao anarquista sirio Omar Aziz (cariñosamente alcumado Abu Kamal polos seus amigos) quen públicó un documento de reflexión sobre os Consellos Locais en Siria onde expuxo a súa visión. Que opinión te merece? Consideras, como apunta a autora do artigo, que a obra de Omar Aziz tivo un grande impacto nas organizacións revolucionarias en Siria e que o movemento opositor de base permaneceu dinámico e innovador e imbuíuse do espírito anarquista e que moitos mozos xogan papeis activos sen estar afiliados a ideoloxías políticas tradicionais pero que están motivados polo seu desexo de liberdade, dignidade e uns dereitos humanos básicos ou cuxo principal obxectivo segue sendo derrocar o réxime?.

Yassin: Os Consellos Locais existentes hoxe en Siria, e que funcionan con acertos e desacertos desiguais, segundo a zona, non son exactamente o que pensou Omar Aziz (quen, por certo, morreu baixo tortura nun cárcere do réxime hai uns meses), pero si que ten moito razón en que hai moito de espírito "anarquista" no activismo das zonas liberadas do réxime, sen chamalo así, e probablemente sen que a inmensa maioría de mozos inmersos en procesos de creación e actividade oíse falar do anarquismo algunha vez. As noticias do enfrontamento armado é o que máis ruído fai, pero por debaixo hai un traballo de formigas de miles de mozos ansiosos por ocupar o espazo público e construír nel, non só contra a tiranía dos Asad, senón tamén contra calquera proxecto de tiranía futura. Saber das súas actividades, creadas a partir de pouco recurso material e moitas ganas de "florecer" por enriba do silencio e o medo son un antídoto contra o desespero que un non pode evitar ao seguir os acontecementos.

Abordaxe: E para rematar: Tu como blogueiro tes contacto con xente revolucionaria en Siria? Ou hai unha censura exahustiva?

Yassin: Hai grandes zonas do país nas que xa non existe o réxime (a miña cidade, Raqqa, é unha delas). A censura existiu sempre, pero aprendemos pronto a saltala con medios electrónicos. O que máis tememos é o corte de conexión, xa que os aparatos vía satélite son moi caros, e tamén o é conectarse por un país veciño. O réxime ten un sofisticado sistema de espionaxe en rede froito da colaboración electrónica con Rusia, Irán, China, e algunha que outra empresa occidental (isto apareceu nunha das últimas fornadas de Wikileaks), pero aínda así hai escapatorias sempre.

-------------------------------------

En estos días en los que, gente variopinta del mundo occidental están queriendo criar opinión en los medios (tanto alternativos como oficiales) sobre lo que se pasa en Siria (o sobre lo que puede pasar) y tienden a hablar sin reparo (y muchas veces sin contratastar su información, o tergiversando y manipulando adrede para llevarse el gato al agua), nosotras en Abordaxe procuramos, una vez más, recurrir a la gente que entiende y conoce mucho mejor que nosotros (imbuidas también de nuestra cultura occidental) la problemática del mundo arabe y, en concreto, la situación que se vive en Siria.

Así fue como contactamos con Yassin, después de conocer su blogue por la polémica entrada que publicó con el título "No a la Guerra: un testimonio" donde cuenta como una testigo (que prefiere conservar el anonimato) critica abiertamente la actitud dictatorial de Asad y el hecho de que la población siria lleva siendo masacrada dos años y medio por su régimen y nadie (en el estado español) había denunciado nada hasta ahora. Eso nos llevó a contactar con Yassin y proponerle una entrevista para que nos diera una visión más próxima a lo que se vive en Siria, a lo que el accedió de muy buen grado (también aprovechamos para agradecerle su "visto bueno" a la publicación del anterior artículo de este blogue "Materiais para entender unha Revolta (2).- Un pouco de historia" con estas palabras: "Para mí todo desmenuce es poco, y siempre tengo "observaciones", pero está bien, supera con creces la media de los repasos publicados en la prensa generalista. Creo que vale la pena que se publique.").

Abordaxe: Siria es tema de los informativos desde el ataque químico de Ghouta y de la intención de Obama de aplicar un correctivo militar como castigo y eso dió pie a detractores de la intervención por considerar esto como una injerencia de EEUU, pero tu matizas que “por encima de todas las injerencias, aparte de ellas o a pesar de ellas, está el fondo de la cuestión: Un levantamiento popular amplio contra una tiranía hereditaria que forma parte del club de las más terribles y brutales de la historia reciente de la humanidad”. ¿Cuales son, para ti, las razones por las que la situación de Siria desde marzo de 2011 hasta ahora fue silenciada en los medios occidentales?

No sé si exactamente se puede decir que fue “silenciada”, pero sí puedo afirmar que fue contada de una manera muy culturalista y orientalista; leer el mundo árabe partiendo del prejuicio identitario, viendo que estos “árabes” o “musulmanes” solo son un montón de tribus y confesiones que se matan entre ellos por motivos religiosos, sin la menor preocupación (normalmente. Pero hay excepciones) por leer la política, sociología y economía de estas sociedades, ni leer dónde están los puntos de fricción, y de dónde salieron. Una visión monolítica y fría de lo “árabe” o “musulmán” que no explica nada.

En Siria hay un levantamiento popular contra una tiranía, la del partido Baath, que comenzó hace ya 50 años. De este medio siglo, 4 décadas fueron de mandato absoluto de los Asad, padre (30 años), e hijo (13, hasta el momento). Un tiranía de clan terriblemente violenta (con todas las acepciones de “violencia”, ya sea material, estructural o simbólica). No solo es una tiranía que reprime libertades, o secuestra “lo público” para el fin exclusivo de adoración al líder, sino que también es fuertemente empobrecedora; los malísimos datos de la economía siria, junto con el trabajo sistemático de destrucción de la ya pobre y atrasada economía productiva del país a favor de la economía de banca, aseguradoras, inmobiliaria, y licencias de multinacionales concuerda en el tiempo y la lógica con la multiplicación de las fortunas de los miembros del clan (el familiar y el político). Rami Makhlouf, primo del presidente Asad, se jactó en un encuentro con periodistas occidentales de que por sus empresas pasa el 60% de la economía del país. Es el ejemplo más claro, vergonzoso y provocador, pero es solo uno entre decenas. Este tío (de unos 40 años más o menos) construyó su fortuna en el mismo intervalo, 15 años, en el que la infravivienda creció en el país un 220% (dato de la ONU y el propio gobierno sirio).

Abordaxe: A raíz del ataque químico, se dieron en Galiza concentraciones y declaraciones de repulsa por partidos de izquierda, e do nacionalismo e independentismo galego por las declaraciones de Obama, llegando a defender a Bashar el Asad, por ser el gobernante del único país de gobierno laico y socialista de la zona. ¿Consideras que tales adjetivos son aplicables a Bashar y motivo para mirar para otro lado, cuando se denuncian sus atroces actuaciones?

Yassin: En Siria hay una realidad fácilmente visible: 100 mil personas muertas, millones de desplazadas, cientos de barrios y aldeas destruidas por el bombardeo de la aviación y los misiles balísticos. Esto ocurre desde hace 2 años y medio a mano de Asad, pero esta gente, tan humana y tan de izquierdas, tienen la desfachatez de salir ahora, solo ahora, con el “No a la Guerra” o con eslóganes pacifistas. Esta gente tiene una postura ante EEUU únicamente, y el detalle de Siria que no sirva para reconfirmar esta postura no les importa en absoluto. Es una postura que no me parece errónea, ya que comparto la repulsa a la política americana, pero que sacada de contexto parece más un alineamiento ideológico simplista e infantil: Si EEUU dice que Asad es malo, entonces es bueno. Ese modelo de toma de posturas me parece lamentable en lo táctico, y miserable (sí. miserable) en lo ético. Es muy al estilo teológico del Bien y el Mal; Sabemos quien es el malo, entonces todo lo otro es bueno. ¿Dónde está la dialéctica?. Según esta gente, las atrocidades solo las cometen los “amigos” de EEUU, y cuando las cometen otros miramos para otro lado, o lo negamos, o incluso lo apoyamos. Impresentable.

Lo de que el régimen es socialista me parece un insulto al propio socialismo. Solo hay que ver lo que dice el propio régimen de sí mismo, de sus “hombres de negocios emprendedores”, de cómo ha atacado la economía productiva, y como ha empobrecido a la sociedad siria en favor de la casta dominante. Pero este no es el tema de debate, es una etiqueta que se pone para justificar un apoyo injustificable. Lo mismo que lo de la laicidad (¿Qué es exactamente la laicidad esa que dicen que Asad practica?) o el propio antiimperialismo: Podría pasar horas presentando demostraciones de que el régimen sirio no es antiimperialista.. desde su postura en la guerra libanesa en contra de los palestinos, pasando por su participación militar y política en la alianza internacional liderada por EEUU contra el Irak de Saddam Hussein (la famosa Tormenta del Desierto), llegando a su papel clave en la “guerra contra el terrorismo” de Bush hijo, pero me niego en absoluto a entrar en este juego, porque para nada me interesa “ganarme” a la gente que solo es capaz de condenar a un genocida cuando se demuestra que no es de su alineamiento ideológico o geopolítico.

Puedo excusar a la gente que desconoce, a la gente que salió a decir “No a la Guerra” teniendo conciencia de que la guerra comienza en 2011 con un ejercicio de guerra absoluta del tirano contra la “cuna social” de los insurgentes, como lo denomina la prensa del régimen. A quién no excuso es a los mentirosos, a los manipuladores, a los que levantan eslóganes supuestamente pacifistas importándoles un comino los muertos de su “aliado” Asad. También condeno las posturas de partidos y plataformas que nada dijeron ni hicieron ante el gonocidio asadista, pero que ahora salen con el “No a la Guerra”. Hablo especialmente del BNG e IU, a los que voté en bastantes citas electorales. No lo volveré a hacer, desde luego.

Abordaxe: Tu te declaras contrario a cualqueir intervención extranjera, más allá de ruptura de relaciones y un bloqueo que aisle al régimen. ¿Qué opinión te merece las declaraciones del alcalde de Murás, del PP, que si bien se ha antepuesto que es "antiguerra", en este caso se manifestó favorable a la intervención porque "se trata de apagar una guerra que dura dos años y medio" y que "nunca un pueblo ha sufrido tanto como en estos años el pueblo sirio"?.

Yassin: No conozco al alcalde de Muras. No puedo juzgar sus intenciones, y prefiero hablar de la gente de Siria más de lo que diga un alcalde gallego, por muy de origen sirio que sea. Hay que enfrentarse a la realidad de que muchos sirios quieren que el régimen se lleve unas bofetadas. Gente que vive bajo las bombas y misiles de Al-Asad no ve con malos ojos que las plataformas de lanzamiento se ataquen. Yo intento juzgar la realidad y analizar desde mi postura y mi posición, y manifesté (razonando, creo) mi postura contra la intervención (que por cierto, ya está descartada). Ahora bien, no voy a jugar un papel inquisitorio señalando, mal o bien, a quién quiere un ataque y quien no, porque no puedo más que comprender a quien quiere que el régimen se lleve un palo, aunque sea del mismísimo diablo. De esta situación también culpo al régimen: Ha llevado al país hasta el punto de que una intervención americana sea un tema que dé lugar a una discusión en un país como Siria, donde el papel de EEUU siempre fue sinónimo de apoyo a Israel y colaboración con las tiranías árabes.

Abordaxe: La oposición a Bashar es diversa y compleja, desde los Hermanos Musulmanes, a quien algunos medios (mismo alternativos) vinculan interesadamente con Al-Qaeda y el terrorismo islámico, pasando por disidentes kurdos hasta el llamado “Ejercito Libre de Siria” formado por desertores del ejército (del que casi no hablan estos medios). ¿ Podrías aclararnos si va cada uno por su lado o actúan, en ocasiones, juntos para derrocar al régimen?

Yassin: No siento ningún cariño hacia los Hermanos Musulmanes, más bien todo lo contrario, pero relacionarlos con Al-Qaeda sería tan demagógico como decir que IU, por ejemplo, son “Jemeres Rojos”. Decir esto denota mala fe, a parte de un gran desconocimiento de las corrientes islamistas del siglo XX y las relaciones que mantienen entre sí.

Es prácticamente imposible hacer un mapa “fácil” de quién está en contra de Bashar Al-Asad, ya que el gran actor es una masa popular, principalmente del rural empobrecido y las barriadas de periferia de las ciudades, que no sabe mucho de ideologías pero que tiene bien definido qué es justo y qué no lo es. Esta es la parte clave. Es una mayoría “silenciosa” en lo que a lenguaje político se refiere, pero que tiene gran radicalidad sentimental contra el régimen, y firme postura rupturista con él. Está el Ejército Libre, que mezcla una serie de batallones coordinados y bajo un mando más o menos “profesionalizado” con grupos armados locales, formados con la idea de “defender” el barrio o la aldea, y que tienen poca experiencia y armamento, y muy poca coordinación más allá de las zonas vecinas. Están los grupos yihadistas, que resultan de una mezcla diabólica de gérmenes oportunistas que invaden el solar posapocalíptico dejado por el régimen en muchas zonas de Siria, y del yihadismo internacional que busca siempre un espacio donde asentarse, y también de la radicalización de parte de la sociedad ante una violencia desatada y continuada del régimen, y también está la labor de muchos aparatos de inteligencia regional e internacional (lo más seguro que el propio servicio secreto sirio se haya infiltrado en ellos también, ya que tiene una probada experiencia en el tema). Los grupos yihadistas han pasado de una actitud aislacionista de sí mismos respecto a la sociedad y al Ejército Libre a una hostilidad manifiesta. Los combates entre fracciones yihadistas y grupos del Ejército Libre son casi diarios.

Los kurdos, por otro lado, están inmersos en un proceso propio como pueblo. El PKK es el actor clave por ser la milicia con armas y poder, pero hay complicaciones internas en el panorama kurdo, y que se suman con fricciones preocupantes con sus vecinos árabes, ya sean islamistas o no.

Abordaxe: En AlasBarricadas dedicaron un artículo al anarquista sirio Omar Aziz (cariñosamente apodado Abu Kamal por sus amigos) quien públicó un documento de reflexión sobre los Consejos Locales en Siria donde expuso su visión. ¿Qué opinión te merece? ¿Consideras, como apunta la autora del artículo, que la obra de Omar Aziz ha tenido un gran impacto en las organizaciones revolucionarias en Siria y que el movimiento opositor de base ha permanecido dinámico e innovador y se ha imbuido del espíritu anarquista y que muchos jóvenes juegan papeles activos sin estar afiliados a ideologías políticas tradicionales pero que están motivados por su deseo de libertad, dignidad y unos derechos humanos básicos u cuyo principal objetivo sigue siendo derrocar al régimen?.

Yassin: Los Consejos Locales existentes hoy en Siria, y que funcionan con aciertos y desaciertos desiguales, según la zona, no son exactamente lo que pensó Omar Aziz (quien, por cierto, murió bajo tortura en una cárcel del régimen hace unos meses), pero sí que tiene mucho razón en que hay mucho de espíritu “anarquista” en el activismo de las zonas liberadas del régimen, sin llamarlo así, y probablemente sin que la inmensa mayoría de jóvenes inmersos en procesos de creación y actividad haya oído hablar del anarquismo alguna vez. Las noticias del enfrentamiento armado es lo que más ruido hace, pero por debajo hay un trabajo de hormigas de miles de jóvenes ansiosos por ocupar el espacio público y construir en él, no solo contra la tiranía de los Asad, sino también contra cualquier proyecto de tiranía futura. Saber de sus actividades, creadas a partir de poquísimo recurso material y muchas ganas de “florecer” por encima del silencio y el miedo son un antídoto contra la desesperación que uno no puede evitar al seguir los acontecimientos.

Abordaxe: Y para acabar: ¿Tu como bloguero tienes contacto con gente revolucionaria en Siria? ¿O hay una censura exahustiva?

Yassin: Hay grandes zonas del país en las que ya no existe el régimen (mi ciudad, Raqqa, es una de ellas). La censura existió siempre, pero aprendimos pronto a saltarla con medios electrónicos. Lo que más tememos es el corte de conexión, ya que los aparatos vía satélite son muy caros, y también lo es conectarse por un país vecino. El régimen tiene un sofisticado sistema de espionaje en red fruto de la colaboración electrónica con Rusia, Irán, China, y alguna que otra empresa occidental (esto apareció en una de las últimas hornadas de Wikileaks), pero aun así hay escapatorias siempre.
Leer más...

16 sept 2013

[Siria] Materiais para entender unha Revolta (2).- Un pouco de historia

O primeiro que me gustaría resaltar é a creación de Siria como estado, pois penso que moitas lectoras poden ter unha idea errada de como xurdiron da desmembración do Impeiro Otomán, pola intervención das potencias impeiralistas europeas.

Así habería que aclarar que en 1919 na Conferencia de Paz de París, o emir Faisal propuxo a creación dunha comisión para realizar unha enquisa en Siria (e Palestina) para determinar os desexos dos seus habitantes pero a proposta foi rexeitada por británicos e franceses que xa se tiñan posto de acordo para dividirse os teritorios de influencia. O emir Faisal tiña a idea de crear unha única e gran nación árabe e malia ser prohibidas, celebráronse unhas eleccións que darían lugar a un Congreso Sirio que redactou un programa na que se manifestaba a vontade do pobo de que se mantivese a unidade e independencia da gran Siria e o rexeitamento a que Libano e outros teritorios fosen esgazados dela (tal como acordaran franceses e británicos)..

Estas divisións levadas a cabo en función dos intereses das potencias coloniais non tivo así en conta a realidade das poboacións que habitaban os territorios.

Pouco despois na Conferencia de Paz de Versalles, Francia e Gran Bretaña consolidaron o seu acordo polo que Siria se constituia como estado, pero sen Libano e sen Palestina, quedando baixo "tutela" francesa e aínda que o congreso Sirio se opuxo e declarou a guerra a Francia, o desequilibrio militar e armamentístico faría que en 25 de xullo de 1920 os franceses tomasen Damasco e Faisal se vió obrigado a exiliarse.

Así durante 5 anos os franceses, para exercer un mellor control do territorio sirio dividírono en zonas de influencia: o nordés para os alauitas, o sur para os drusos e o resto coa capital Damasco. Ata 1928 os franceses non cumpriron co compromiso da Sociedade de Nacións que establecía que as potencias debían de promover a redacción dunha constitución nun prazo de 3 anos dende a creación de Siria e convocaron eleccións para a formación dunha Asemblea Constituínte gañándoas o partido nacionalista (laico, se ben de tradición e cultura islamitas), pero serían os propios franceses os que redactaron de xeito unilateral unha Constitución que converteu a Siria nunha república parlamentaria en 1930. E, se ben, en 1936 foi asinado un tratado franco-sirio para a declaración de independencia, este nunca foi ratificado pola Asemblea Francesa, de tal maneira que, en 1939, aos pendes da segunda guerra mundial, estaba claro que Francia nunca ía ratificalo, polo que o presidente sirio dimitiu e se suspendeu a constitución. Durante a ocupación alemá de Francia, Siria pasou a depender do Goberno de Vichy ata que forzas británicas e de franceses libres, tras unha breve campaña, ocuparon Siria en xuño de 1941 e anunciaron solemnemente a concesión da independencia e convocaron novas eleccións que daría en 1943 ampla maioría aos nacionalistas, se ben non foi ata 1946 que as Nacións Unidas proclamaron a independencia de Siria (e Libano).

Dende ese ano ata 1963, no que se instaurou o goberno do partido Baaz cun golpe de estado o 8 de marzo, sucedéronse gobernos inestables e varios golpes de estado. Pero tamén foi a época en que mozos intelectuais saídos de universidades resaltaron o proxecto dunha soa nación árabe utilizando o concepto de unidade étnica e a súa máxima expresión foi a Liga Árabe en 1945 onde ademais de Siria estaban Exipto, Líbano, Transxordania, Iraq, Arabia Saúdita e Iemen do Norte co obxectivo de "servir ao ben común, asegurar mellores condicións, garantir o futuro, e cumprir os desexos e expectativas de todos os países árabes" (convén indicar que na actualidade a forman 22 países, se ben Siria está temporalmente suspendida). En 1948 tería lugar a "Nakba" ou gran desastre, como denominan os árabes ao recoñecemento do estado de Israel polas Nacións Unidas, feito que foi un catalizador das ideas panarabistas.
Consecuencia diso foi a experiencia entre os gobernos de Exipto e Siria, a unión transnacional panarabista coa República Árabe Unida que tan só duraría de 1958 a 1961 coa figura do presidente exipcio Nasser que escurecía calquera liderado conxunto e que fixo que os nacionalistas sirios se desligasen ao considerar esta fórmula como un intento de absorción do seu país por Exipto. Un golpe de estado en setembro de 1961 en Siria remataría con este intento de xeito definitivo, sendo un golpe case mortal á ideoloxía panarabista.

Por outra parte, a desaparición do imperio otomán como único referente político e relixioso durante séculos, deixou unha sensación de desamparo a unha sociedade pobre e con ningún outro referente estable que o Islám, o que permitiu un repunte da ideoloxía panaislamista, sobre todo entre as clases máis desfavorecidas e de aí xurdiría a organización "Irmáns Musulmáns" que dende os seus inicios intentaba preservar o Islam das influencias occidentais e avogaban pola educación como método para cambiar as sociedades e levalas á senda do Islam, pero tras un intento frustrado de rematar coa vida de Nasser, do que foron acusados, foron proscritos e a partir de aí perseguido, encarcerados, torturados e executados moitos dos seus membros en diferentes países, o que derivou en que asumisen métodos violentos para alcanzar a sociedade musulmá que ansían.

O partido Baaz, o partido do renacemento, árabe e socialista fora fundado en Damasco en 1947 e bebe dunha ideoloxía nacionalista, panarabista, socialista e laica, foi minoritario dende a súa creación ata que algúns oficiais militares o asumiron como parte do seu ideario e co golpe de estado convertéronse no partido no poder dende 1963, tanto en Siriya coma en Iraq (ata o derrocamento de Sadam Hussein). Cabe sinalar a importancia da asunción deses principios por parte dalgúns oficiais do exercito, dado que estes proviñan da organización Oficiais Libres que terían importancia transcendental no devir, non só de Siria senón tamén de Iraq e Exipto, dado que de aí saíron os líderes das revolucións independentistas e os futuros presidentes das novas repúblicas nacionalistas. Eran maioritariamente de orixe urbana, tiñan boa formación e sufrían, como o resto da poboación, as penurias económicas e as inxustizas sociais derivadas da ocupación colonial e dos sucesivos gobernos corruptos.

Así chegamos á época da chamada guerra fría, en que o goberno do partido Baaz foi apoiado pola URSS dende onde chegaron abundantes cantidades de armamento e así mantivo un monopolio sobre o poder político, se ben as diverxencias no seu seo provocaron o ascenso á presidencia do país de diferentes persoas ata que o coronel Hafez ao Asad que complementara a súa carreira militar na URSS, deu un golpe incruento a denominada "Revolución Correctiva" en 16 de novembro de 1970, e asumiu a xefatura do estado e dende entón a corrupción ten campado polos seus respectos: o control económico e empresarial do país concéntrase, basicamente, en tres familias, os Asad, os Shalishes e os Majluf e a través deles, outras dez familias estenderon tamén os seus tentáculos. (o organismo "Transpariencia Internacional" outorga un 2,6 sobre 10 ao seu índice sobre percepción da corrupción, tendo en conta que canto máis alto é o índice máis "limpo" é o estado).

Hafez al Asad ao instalarse no poder iniciou tímidas reformas e incrementou a capacidade militar do exército e chegou a liberar presos políticos comunistas, intentou recuperar os Altos do Golán (en posesión de Israel) e fracasou no intento e aproximou a política do seu goberno á URSS como firme aliado.

Foi o autor do masacre de Hama que aconteceu entre o 2 de febreiro e 28 de xuño de 1982 cando o exército sirio, levou a cabo unha política de terra arrasada contra a cidade de Hama, matando entre 150.000 e 200.000 civís co fin de sufocar unha revolta sunnita.

Faleceu dun ataque ao corazón o sábado 10 de xuño do ano 2000 e sucedeulle na presidencia o seu segundo fillo varón, Bashar al-Asad, tras ser aprobada unha emenda constitucional que rebaixou a idade de acceso á presidencia de 40 a 34 anos e se convocou un referendum sen contendente para confirmar o seu nomeamento tan só un mes despois, o 10 de xullo. Nese momento produciuse un período de ebulición política durante o que os intelectuais e membros da oposición política, entre eles membros do partido comunista e reformistas do mesmo partido Baaz, reclamaron o fin do estado de emerxencia que existía dende 1963 coa escusa da guerra permanente con Israel, e aínda que, inicialmente o goberno de Bashar responde coa liberación, en novembro de 2000, de centos de presos políticos, ao ano seguinte, rematou co movemento mediante a detención de numerosos activistas.

Dende entón Bashar goberna o país de xeito ditatorial, arrastrando unha ilexitimidade de décadas que dende hai máis dun ano está a ser contestada de xeito violento pola poboación civil, orixinándose un estado de guerra civil "de facto" derivado da actuación indiscriminada das forzas de seguridade contra a poboación cometendo crimes contra a humanidade. Como consecuencia das primeiras protestas emitiuse unha autorización ás Forzas Armadas para a implementación de medidas extraordinarias.

Así, multitude de persoas críticas co goberno son arrestadas e encarceradas, son prohibidos os partidos opositores e ata as ONGs defensoras dos dereitos humanos, as mulleres son obxecto de discriminación e violencia de xénero e recoñécese o dereito do violador a casar coa muller violada para "protexer" a honra da familia. Sucédense as execucións sumarias extraxudiciais levadas a cabo polas forzas de seguridade e as milicias progobernamentais sobre civís e guerrilleiros da oposición.

Deste xeito Siria sofre un conflito desigual, iniciado en xaneiro de 2011, entre os rebeldes e o exército. A primeira manifestación de descontento produciuse en 26 de xaneiro cando un home se prendeu lume nunha rúa de Damasco, despois o 6 de marzo 15 nenos foron arrestados en Daraa por escribir slogans nas paredes contra o goberno e os veciños se botaron á rúa para esixir a súa liberación, se ben foi o 15 de marzo cando a xente se botou ás rúas das principais cidades de Siria e o goberno reaccionou enviando ao exercito con orde de abrir lume real e de asediar as cidades onde a oposición era máis activa. O resultado inicial foi o arresto de 3000 persoas e un número indeterminado de mortes. Os soldados que se negaban a disparar contra a poboación foron executados sumariamente. Da unión dos civís levantados e os militares desertores xurdiu o denominado "Exército Sirio Libre" en xullo de 2011, que segundo un comunicado conta con polo menos 40000 soldados entre as súas filas.

A medida que os rebeldes aumentaban en número e intensidade as súas accións de protesta así o goberno incrementou as súas medidas represivas, para o que, non só se serve do exército, senón tamén de unidades paramilitares, os "shabiha" (fantasmas en árabe), de cuxas denuncias de barbaridades, torturas, violacións e crimes de todo tipo non deixaron de suceder.

En agosto réunense en Istanbul as diferentes faccións opositoras que formarían o Consello Nacional de Siria cos Irmáns Musulmáns, a Organización Democrática Asiria e algúns disidentes curdos (que nunca viron recoñecidos os seus dereitos) e os Comités Locais de Coordinación. Ademais existe outra principal coalición de oposición siria, o Comité Nacional de Coordinación para o Cambio Democrático, que comprende grupos de esquerda e nacionalistas, na súa maioría seculares; disidentes independentes e algúns partidos curdos.

Calcúlanse en 70000 as vítimas mortais da guerra civil, deles uns 10000 son militares e desertores do exército. Hai 28000 desaparecidos, decenas de miles de feridos e un número indeterminado de prisioneiros. Máis de 600000 son refuxiados noutros países e 2,5 millóns víronse obrigados a desprazarse dentro do país.

O 18 de xullo deste ano un atentado rematou coa vida da maioría dos altos mandos da cúpula militar, incluídos o ministro de defensa e o viceministro (cuñado de Bashar), o que é unha mostra do compromiso dos rebeldes na súa loita contra a tiranía, iso sumado ao incremento dos desertores, en especial, de altos mandos e oficiais, non parece intimidar a Bashar al Asad, que se sente avalado por Rusia e China, que bloquean todas as iniciativas do Consello de Seguridade das Nacións Unidas. China polos seus crecentes intereses económicos e Rusia porque Siria é o único bastión que lle queda na zona, ademais de ser un gran cliente de material bélico.

Asdo: eDu
------------------

En castelán:

Lo primero que me gustaría resaltar es la creación de Siria como estado, pues pienso que muchas lectoras pueden tener una idea errada de como surgieron de la desmembración del impeiro otomano, por la intervención de las potencias impeiralistas europeas.

Así habría que aclarar que en 1919 en la Conferencia de Paz de París, el emir Faisal propuso la creación de una comisión para realizar una encuesta en Siria (y Palestina) para determinar los deseos de sus habitantes pero la propuesta fue rechazada por británicos y franceses que ya se habían puesto de acuerdo para dividirse los teritorios de influencia. O emir Faisal tenía la idea de crear una única y gran nación árabe y pese a ser prohibidas, se celebraron unas elecciones que darían lugar a un Congreso Sirio que redactou un programa en el que se manifestaba la voluntad del pueblo de que se mantuviera la unidad e independencia de la gran Siria y el rechazo a que Libano y otros teritorios fueran desgajados de ella (tal como acordaran franceses y británicos).. Estas divisiones llevadas a cabo en función de los intereses de las potencias coloniales no tuvo así en cuenta la realidad de las poblaciones que habitaban los territorios.

Poco después en la Conferencia de Paz de Versalles, Francia y Gran Bretaña consolidaron su acuerdo por el que Siria se constituia como estado, pero sin Libano y sin Palestina, quedando bajo “tutela” francesa y aunque el Congreso Sirio se opuso y declaró la guerra a Francia, el desequilibrio militar y armamentístico haría que el 25 de julio de 1920 los franceses tomaran Damasco y Faisal se vió obligado a exiliarse .

Así durante 5 años los franceses, para ejercer un mejor control del territorio sirio lo dividieron en zonas de influencia: el noroeste para os alauitas, el sur para los drusos y el resto con la capital Damasco. Hasta 1928 los franceses no cumplieron con el compromiso de la Sociedad de Naciones que establecía que las potencias debían de promover la redacción de una constitución en un plazo de 3 años desde la creación de Siria y convocaron elecciones para la formación de una Asamblea Constituyente ganándolas el partido nacionalista (laico, si bien de tradición y cultura islamistas), pero serían los propios franceses quienes redactaron de manera unilateral una Constitución que convirtió a Siria en una república parlamentaria en 1930. Y, si bien, en 1936 fue firmado un tratado franco-sirio para la declaración de independencia, este nunca fue ratificado por la Asamblea Francesa, de tal manera que, en 1939, a los ciernes de la segunda guerra mundial, estaba claro que Francia nunca iba a ratificarlo, por lo que el presidente sirio dimitió y se suspendió la constitución. Durante la ocupación alemana de Francia, Siria pasó a depender del Gobierno de Vichy hasta que fuerzas británicas y de franceses libres, tras una breve campaña, ocuparon Siria en junio de 1941 y anunciaron solemnemente la concesión de la independencia y convocaron nuevas elecciones que daría en 1943 amplia mayoría a los nacionalistas, si bien no fue hasta 1946 que las Naciones Unidas proclamaron la independencia de Siria (y Libano).

Desde ese año hasta 1963, en el que se instauró el gobierno del partido Baaz con un golpe de estado el 8 de marzo, se sucedieron gobiernos inestables y varios golpes de estado. Pero también fue la época en que jóvenes intelectuales salidos de universidades enfatizaron el proyecto de una sola nación árabe utilizando el concepto de unidad étnica y su máxima expresión fue la Liga Árabe en 1945 donde además de Siria estaban Egipto, Líbano, Transjordania, Iraq, Arabia Saúdita y Yemen del Norte con el objetivo de “servir al bien común, asegurar mejores condiciones, garantizar el futuro, y cumplir los deseos y expectativas de todos los países árabes” (conviene indicar que en la actualidad la forman 22 países, si bien Siria está temporalmente suspendida). En 1948 tendría lugar la “Nakba” o gran desastre, como denominan los árabes al reconocimiento del estado de Israel por las Naciones Unidas, hecho que fue un catalizador de las ideas panarabistas.

Consecuencia de ello fue la experiencia entre los gobiernos de Egipto y Siria, la unión transnacional panarabista con la República Árabe Unida que tan solo duraría de 1958 a 1961 con la figura del presidente egipcio Nasser que oscurecía cualquier liderazgo conjunto y que hizo que los nacionalistas sirios se desligaran al considerar esta fórmula como un intento de absorción de su país por Egipto. Un golpe de estado en septiembre de 1961 en Siria acabaría con este intento de manera definitiva, siendo un golpe casi mortal a la ideología panarabista.
Por otra parte, la desaparición del imperio otomano como único referente político y religioso durante siglos, dejó una sensación de desamparo a una sociedad pobre y con ningún otro referente estable que el Islám, lo que permitió un repunte de la ideología panaislamista, sobre todo entre las clases más desfavorecidas y de ahí surgiría la organización “Hermanos Musulmanes” que desde sus inicios intentaba preservar al Islam de las influencias occidentales y abogaban por la educación como método para cambiar las sociedades y llevarlas a la senda del Islam, pero tras un intento frustrado de acabar con la vida de Nasser, del que fueron acusados, fueron proscritos y a partir de ahí perseguidos, encarcelados, torturados y ejecutados muchos de sus miembros en diferentes países, lo que derivó en que asumieran métodos violentos para alcanzar la sociedad musulmana que ansían.

El partido Baaz, el partido del renacimiento, árabe y socialista había sido fundado en Damasco en 1947 y bebe de una ideología nacionalista, panarabista, socialista y laica, fue minoritario desde su creación hasta que algunos oficiales militares lo asumieron como parte de su ideario y con el golpe de estado se convirtieron en el partido en el poder desde 1963, tanto en Siria como en Iraq (hasta el derrocamiento de Sadam Hussein). Cabe señalar la importancia de la asunción de esos principios por parte de algunos oficiales del ejercito, dado que estos provenían de la organización Oficiales Libres que tendrían importancia transcendental en el devenir, no sólo de Siria sino también de Iraq y Egipto, dado que de ahí salieron los líderes de las revoluciones independentistas y los futuros presidentes de las nuevas repúblicas nacionalistas. Eran mayoritariamente de origen urbano, tenían buena formación y sufrían, como el resto de la población, las penurias económicas y las injusticias sociales derivadas de la ocupación colonial y de los sucesivos gobiernos corruptos.

Así llegamos a la época de la llamada guerra fría, en que el gobierno del partido Baaz fue apoyado por la URSS desde donde llegaron abundantes cantidades de armamento y así mantuvo un monopolio sobre el poder político, si bien las divergencias en su seno provocaron el ascenso a la presidencia del país de diferentes personas hasta que el coronel Hafez al Asad que había complementado su carrera militar en la URSS, dio un golpe incruento, la denominada “Revolución Correctiva” en 16 de noviembre de 1970, y asumió la jefatura del estado y desde entonces la corrupción ha campado por sus respetos: el control económico y empresarial del país se concentra, basicamente, en tres familias, los Asad, los Shalishes y los Majluf y a través de ellos, otras diez familias han extendido también sus tentáculos.(el organismo “Transpariencia Internacional” otorga un 2,6 sobre 10 a su índice sobre percepción de la corrupción, teniendo en cuenta que cuanto más alto es el índice más “limpio” es el estado).

Hafez al Asad al instalarse en el poder inició tímidas reformas e incrementó la capacidad militar del ejército y llegó a liberar presos políticos comunistas, intentó recuperar los Altos del Golán (en posesión de Israel) y fracasó en el intento y aproximó la política de su gobierno a la URSS como firme aliado.

Fue el autor de la masacre de Hama que ocurrió entre el 2 de febrero y 28 de junio de 1982 cuando el ejército sirio, llevó a cabo una política de tierra arrasada contra la ciudad de Hama, matando entre 150.000 y 200.000 civiles a fin de sofocar una revuelta suní.

Falleció de un ataque al corazón el sábado 10 de junio del año 2000 y le sucedió en la presidencia su segundo hijo varón, Bashar al-Asad, tras ser aprobada una enmienda constitucional que rebajó la edad de acceso a la presidencia de 40 a 34 años y se convocó un referendum sin contendiente para confirmar su nombramiento tan sólo un mes después, el 10 de julio. En ese momento se produjo un periodo de ebullición política durante el que los intelectuales y miembros de la oposición política, entre ellos miembros del partido comunista y reformistas del mismo partido Baaz, reclamaron el fin del estado de emergencia que existía desde 1963 con la excusa de la guerra permanente con Israel, y aunque, inicialmente el gobierno de Bashar responde con la liberación, en noviembre de 2000, de cientos de presos políticos, al año siguiente, acabó con el movimiento mediante la detención de numerosos activistas.

Desde entonces Bashar gobierna el país de manera dictatorial, arrastrando una ilegitimidad de décadas que desde hace más de un año está siendo contestada de manera violenta por la población civil, originándose un estado de guerra civil “de facto” derivado de la actuación indiscriminada de las fuerzas de seguridad contra la población cometiendo crímenes contra la humanidad. Como consecuencia de las primeras protestas se emitió una autorización a las Fuerzas Armadas para la implementación de medidas extraordinarias.

Así, multitud de personas críticas con el gobierno son arrestadas y encarceladas, son prohibidos los partidos opositores y hasta las ONGs defensoras de los derechos humanos, las mujeres son objeto de discriminación y violencia de género y se reconoce el derecho del violador a casarse con la mujer violada para “proteger” el honor de la familia. Se suceden las ejecuciones sumarias extrajudiciales llevadas a cabo por las fuerzas de seguridad y las milicias progubernamentales sobre civiles y guerrilleros de la oposición.

De esta manera Siria sufre un conflicto desigual, iniciado en enero de 2011, entre los rebeldes y el ejército. La primera manifestación de descontento se produjo en 26 de enero cuando un hombre se prendió fuego en una calle de Damasco, después el 6 de marzo 15 niños fueron arrestados en Daraa por escribir esloganes en las paredes contra el gobierno y los vecinos se echaron a la calle para exigir su liberación, si bien fue el 15 de marzo cuando la gente se echó a las calles de las principales ciudades de Siria y el gobierno reaccionó enviando al ejercito con orden de abrir fuego real y de sitiar las ciudades donde la oposición era más activa. El resultado inicial fue el arresto de 3000 personas y un número indeterminado de muerteos. Los soldados que se negaban a disparar contra la población fueron ejecutados sumariamente. De la unión de los civiles levantados y los militares desertores surgió el denominado “Ejército Sirio Libre” en julio de 2011, que según un comunicado cuenta con al menos 40000 soldados entre sus filas.

A medida que los rebeldes aumentaban en número e intensidad sus acciones de protesta así el gobierno incrementó sus medidas represivas, para lo que, no sólo se sirve del ejército, sino también de unidades paramilitares, los “shabiha” (fantasmas en árabe), de cuyas denuncias de barbaridades, torturas, violaciones y crímenes de todo tipo no han dejado de suceder.

En agosto se reunen en Estambul las diferentes facciones opositoras que formarían el Consejo Nacional de Siria con los Hermanos Musulmanes, la Organización Democrática Asiria y algunos disidentes kurdos (que nunca vieron reconocidos sus derechos) y los Comités Locales de Coordinación. Además existe otra principal coalición de oposición siria, el Comité Nacional de Coordinación para el Cambio Democrático, que comprende grupos de izquierda y nacionalistas, en su mayoría seculares; disidentes independientes y algunos partidos kurdos.

Se calculan en 70000 las víctimas mortales de la guerra civil, de ellos unos 10000 son militares y desertores del ejército. Hay 28000 desaparecidos, decenas de miles de heridos y un número indeterminado de prisioneros. Más de 600000 son refugiados en otros países y 2,5 millones se han visto obligados a desplazarse dentro del país.
El 18 de julio de este año un atentado acabó con la vida de la mayoría de los altos mandos de la cúpula militar, incluídos el ministro de defensa y el viceministro (cuñado de Bashar), lo que es una muestra del compromiso de los rebeldes en su lucha contra la tiranía, eso sumado al incremento de los desertores, en especial, de altos mandos y oficiales, no parece intimidar a Bashar al Asad, que se siente respaldado por Rusia y China, que bloquean todas las iniciativas del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas. China por sus crecientes intereses económicos y Rusia porque Siria es el único bastión que le queda en la zona, además de ser un gran cliente de material bélico.
Leer más...

12 sept 2013

[Turquia] O povo volve a sair as ruas em protesto contra a morte de um jovem ativista

Recebemos esta notícia de ANA (Agência de Notícias Anarquistas) e completamos com informaçom doutras fontes:

Nesta terça-feira, 10 de setembro, manifestaçons antigovernamentais eclodiram na Turquia com renovado vigor, após a morte, na véspera, do jovem ativista Ahmet Atakan, de 22 anos de idade, que faleceu na madrugada (em torno as 02 horas) desse mesmo dia 10 de setembro de umha lesom cerebral grave, ao ser atingido na cabeça por umha bomba de gás lacrimogêneo atirada pela polícia (1). Ele fazia parte de um grupo de manifestantes que se reuniram na cidade de Antakya para prestar umha homenagem a Cömert Abdullah, umha outra das vítimas dos protestos contra o governo, que também contava com 22 anos quando fora assassinado, em junho passado, ao receber vários balaços na sua cabeça durante umha das manifestaçons da revolta turca (2).

Os protestos foram realizados em pelo menos 26 cidades turcas e contaram com a participaçom de dezenas de milhares de pessoas. Também ocorreram protestos em nove embaixadas turcas no estrangeiro.

Em muitas das cidades as manifestaçons terminaram em duros confrontos entre os manifestantes e a polícia. Xs ativistas ergueram barricadas e lançaram pedras, pirotecnia, coqueteis molotov e outros objectos contra os polícias, que recorreram ao uso de gás lacrimogêneo, balas de caucho e canhons de água, ferindo e detendo várias pessoas.

Em todos as manifestaçons corearom-se consignas antigovernamentais como: “Ombro com ombro contra o fascismo” ou “Todos somos Ahmet, nom nos podem matar a todos”.

Mais imagens dos protestos en Atenas Indymedia

..........................

(1)Ahmet Atakan morreu quando participava em Antakya nos protestos solidários com o estudiantado de Ankara que luitam contra a construçom dumha estrada que vai implicar o derrubo duma zona de arvores no campus da Universidade Técnica de Oriente Próximo, além de ser umha homenagem a Abdulá Comert. Atakan, como digemos, foi morto tras ser atingido na cabeça por umha bomba de gás lacrimogêneo atirada pela polícia, no entanto o governo tratou de tergiversar os feitos e mesmo chegou a passar umhas imagens borrosas pola tv estatal de alguém caindo dum telhado e pretenderom que era Ahmet e mesmo figerom declaraçons assegurando que enviaram umha ambulância ao lugar donde Ahmet caera, pero que os próprios companheiros de Ahmet queríam ser quem trasladaram ao ferido ao hospital, pero que quando por fim chegou ao hospital, e pese a todos os esforços médicos, o seu coraçom deixou de latejar 15 minutos despois. Mas a trama manipuladora do governo nom calou:

A equipa médica que tratou ao jovem assegurou que nom havia prova algumha de que a sua morte poidera ser resultado dumha caida: "Tinha umha fractura de compressom, é dizer, umha contusom provocada por um elemento contundente, e várias contusons craneais. A causa da morte é umha destas duas. Nom se pode dizer que caera desde umha certa altura com istos indícios", declarou o chefe do hospital, presente durante a autópsia preliminar, e criticou que o governo tentara influir na opiniom pública ao fazer declaraçons públicas antes de receber a informaçom clínica sobre a morte e sentenciou: "Nom atopamos nengum indício médico na autópsia que sugira umha caida desde um lugar alto. Nom há fracturas nos seus ossos, nem nos seus braços e pernas, fracturas habituais nos casos de caida".

A resposta nas ruas tam imediata foi como resultado da rápida propragaçom deste assessinato polas redes sociais, mas, sem dúvida, o falhido intento do governo de culpabilizar ao próprio assassinado da sua morte, foi o desencadeante da maciça assistência as manifestaçons e da raiva e ganhas de luita com que a gente saeu às ruas.

Atakan é a sexta vítima mortal nos protestos em Turquia desde começos do vrao, todos eles jovens entre os 18 e 26 anos. Um agente da polícia também morreu durante a repressom das manifestaçons por "um excesso de zelo", tras caer dumha ponte quando perseguia a um grupo de manifestantes.

(2) Abdulá Comert, de quem os medios comerciais falam como o primeiro martir da revolta turca, morrera em junho tras, como digemos, receber vários balaços na cabeça dum polícia. A sua morte tivera grande repercussom pola rápida difusom de fotografias, videos e, especialmente, as suas duas derradeiras mensagens no Facebook, que foi o que o convirtiram num símbolo da luita turca contra o governo.

Reproduzimos a sua derradeira mensagem: "Dormim só 5 horas em 3 dias. Estivem exposto ao gás lacrimogéneo innumeráveis vezes e corrim risco de morte em 3 ocasions. Eles dim: "Rende-te, nom podes salvar ao país". E eu digo:
“sim, si podemos e morriremos se é necessário para e-lo”. (Estou tam canso. Em 3 dias tomei 7 bebidas energéticas e 9 pililas para a dor. Estou afónico pero estarei na praça às 6, justo a tempo para a revoluçom)”
.

Noticia redactada por eDu
..........................

Mais informaçom neste blogue de Abordaxe sobre a revolta turca:

- 03/06/2013 O que está acontecendo em Istambul
- 04/06/2013 Turquia: Impressões do movimento de protesto em Ankara
- 18/06/2013 Informaçom sobre os sucessos de Turquia ao minuto e video revelador e relevante da actuaçom policial contra o pessoal médico solidário
- 04/07/2013 Entrevista: Anarquistas na Insurreição Turca

Leer más...

19 jul 2013

Entrevista: Anarquistas na Insurreição Turca

Nunha entrada anterior sobre a revolta en Turquía (-AQUÍ), algún lector deixou nos comentarios un enlace a Portugal Indymedia (-AQUÍ) a esta interesante entrevista a activistas anarquistas turcos, publicada orixinalmente en Inglés por CrimethInc (-AQUÍ), e que agora nós reproducimos na súa versión portuguesa:
por CrimethInc. - 4 de julho de 2013.

[Para dar sequência à nossa cobertura sobre a insurreição na Turquia, que teve início na Praça Taksim, conduzimos uma entrevista com anarquistas em Istambul. Eles falam sobre os antecedentes da revolta, a relação entre esta e outras ao redor do mundo, e suas implicações para o futuro da Turquia.]

Pergunta > Que organizações pré-existentes participaram desta nova explosão de luta social?

Resposta < Uma questão muito importante sobre esta rebelião é que não havia nenhuma organização política liderando o movimento. Sem líderes, sem partidos. A explosão apareceu no terceiro dia de protestos sobre parques e árvores. As pessoas foram às ruas em função da violência e brutalidade da polícia - isto é, a violência do Estado. Haviam também outras motivações conduzindo as pessoas para as ruas, mas nenhuma delas está relacionada a qualquer organização política. É um movimento autônomo. Pergunta > Quais táticas foram as mais importantes nos conflitos? Onde estas táticas se desenvolveram originalmente? Como se espalharam?

Resposta < Apesar de não existir nenhuma organização política direcionando as pessoas, existem anarquistas, esquerdistas, e outras pessoas que já se organizavam. É importante ter experiência em confrontos com o Estado; indivíduos destes grupos políticos conversam com os outros sobre como agir nas ruas, e todo mundo decide o que fazer. Houveram algumas iniciativas importantes, como construções de barricadas, e atrás delas a base de apoio de pessoas responsáveis por primeiros-socorros, alimentação, e discutindo quais seriam os próximos passos. As pessoas estavam ansiosas para conversar mais sobre o que fazer. Isso é uma novidade aqui. A informação era compartilhada via panfletagem na rua e através das mídias sociais, sobre como lidar com as movimentações da polícia, como responder às bombas de gás, e os direitos das pessoas presas. Tenho que admitir que utilizaram o Facebook e o Twitter de modo útil. Pergunta > Compare o início da ocupação da Praça Taksim com protestos anteriores, como as manifestações do 1º de Maio de 2013. Em ambos os casos, quem eram os organizadores, e quais eram seus objetivos originais? Porque a ocupação da Praça Taksim, particularmente, gerou faíscas motivadoras de ampla e renovada participação?

Resposta < Ok, temos que esclarecer o ponto inicial dos protestos. Este ano foi o ano mais repressivo para as reações sociais. O governo baniu os manifestantes da praça durante o 1º de Maio. Este foi o ponto inicial, eu acho. Também houve conflito durante o 1º de Maio. E após esse dia, não era mais permitido realizar protesto algum na praça Taksim. O governo proibiu qualquer tipo de manifestação. Isso, portanto, indignou as pessoas. Fomos para as ruas após o 1º de Maio protestar contra diversas coisas, mas principalmente acerca desta situação. A novidade sobre a ocupação não é sobre demandas ou ideias. A novidade é a reação das pessoas que viram a violência do Estado. Antes da rebelião, coisas como "barricadas", "máscaras de gás", e "jogar pedras na polícia" pareciam noções negativas para as pessoas. Isso mudou muito. Agora as pessoas torcem pelo gás lacrimogêneo e cantam canções sobre as barricadas. Pergunta > Como as lutas sociais gregas desde dezembro de 2008 moldaram a imaginação do povo turco? E as recentes insurreições no Norte da África, e o movimento Occupy nos Estados Unidos?

Resposta < Creio que existam algumas similaridades entre a rebelião de 2008 na Grécia e 2013 na Turquia. Existem alguns fatos econômicos em ambos os casos, mas estas não são as razões reais. As situações são, na realidade, expressões do povo contra o terror e a violência de Estado. Quando a polícia assassinou Alexis [Grigoropoulos], a situação mudou. A legitimidade do Estado desapareceu. As pessoas compreenderam o real propósito do Estado. Esta é a situação na Turquia agora. A legitimidade do Estado desapareceu. Os eventos de 2008 na Grécia atraíram a atenção dos anarquistas na Turquia. Houveram ações solidárias (nas quais estávamos diretamente envolvidos). Nos deu a oportunidade de falar sobre anarquismo com pessoas. Não sei se isso cumpriu algum papel na auto-organização da nossa sociedade. Mas ao menos, posso dizer que: os rebeldes na Grécia influenciaram a imaginação dos Anarquistas na Turquia. Após 2008, outra rebelião ocorreu na Grécia, em 2010. Nós atribuímos mais importância a esta última, porque foi então que os anarquistas especialmente começaram a organizar a vida e modificar seu contexto. Isso é importante para o anarquismo e também para a sociedade como um todo. Todas as análises serão deficientes sem a experiência de possibilidades futuras de organizar nossas vidas. Nosso grupo, Ação Revolucionária Anarquista, teve a chance de discutir as semelhanças e diferenças com os camaradas que vieram de Tessalônica e que estavam nas rebeliões de 2008 e 2010. Nós organizamos uma assembleia na Praça Taksim com os camaradas que vieram em solidariedade. Em relação ao movimento Occupy, pareciam atrair as pessoas. Mas tenho que dizer: a rebelião turca é muito mais do que demandas reformistas como aquelas dos Ocupas ao redor do mundo. Quem abraçou o movimento Occupy na Turquia foram grupos liberais que discursam no geral sobre humanismo, democracia de Estado, ambientalismo, e outras questões como estas. Esta é a crítica do Occupy pelo nosso coletivo, Ação Revolucionária Anarquista. Pergunta > Os participantes do protesto observam alguma conexão entre a oposição ao poder de Erdogan na Turquia e os conflitos em andamento contra a ordem da Irmandade Muçulmana no Egito? Quão forte é o diálogo entre os que lutam na Turquia e no Egito?

Resposta < Não há uma relação forte entre os movimentos na Turquia e no Egito. Temos alguns contatos anarquistas, compartilhamos nossos pensamentos sobre a rebelião no Egito, e eles compartilharam suas respectivas ideias acerca da rebelião recente na Turquia. Mas é muito difícil organizar uma luta comum. Precisamos, primeiramente, organizar as sociedades. Algumas pessoas nas ruas usam bandeiras turcas e Kemal, que são símbolos do kemalismo. O principal partido de oposição quer direcionar o movimento, mas é realmente difícil para eles, porque eles não têm qualquer perspectiva lógica para mobilizar o movimento. Às vezes utilizam a mesma linguagem do governo - especialmente quando falam sobre pessoas ou grupos que entram em confronto direto com a polícia. As demandas do povo que está nas ruas não pode ser limitada por qualquer eleição ou referendo. As pessoas que erguem os símbolos kemalistas estão nas ruas com Curdos, esquerdistas e anarquistas. Estão agora compreendendo a situação e mudando seu pensamento. Estão compreendendo o que é, de fato, "política". No entanto, como eu havia dito, também existem pessoas do principal partido de oposição nas ruas que gostariam de mudar os métodos de ação. Pergunta > Qual é o efeito da retórica amplamente relatada por parte dos manifestantes como "não somos ativistas, somos o povo" ou "eu não sou radical, sou um cidadão cumpridor das leis"?

Resposta < É preciso separar as duas expressões. "Nós não somos ativistas, somos o povo" é um modo muito poderoso de expressar o espírito das ações. O Estado tentou marginalizar as ações no começo. Esta é a estratégia geral do governo: porque eles obtiveram os votos da maioria por 11 anos, estão tentando definir o resto como "marginais". A oposição nas ruas foi completamente ignorada e descrita como marginal na mídia burguesa - por exemplo, no 1º de Maio supracitado. Entretanto, a revolta da Praça Taksim modificou este conceito. As pessoas nas ruas eram diversificadas. Diferentes grupos de pessoas foram oprimidas de diversas maneiras. Através do governo do AKP [Partido da Justiça e Desenvolvimento, com origem no movimento islâmico], muitas emendas afetaram diferentes grupos como trabalhadores, mulheres, LGBTs, Alevis, minorias. Portanto, "o marginal" perdeu seu significado, porque todos se tornaram "marginais", e então "o marginal" se transformou em "o povo". O Primeiro Ministro chamou o povo envolvido nas ações de “bir kaç çapulcu,” que significa "alguns arruaceiros". As pessoas absorveram esta retórica contra aqueles que tentam marginalizar as ações. Por exemplo, quando as ações foram reproduzidas em um canal de TV como "ações marginais de grupos marginais", um homem entre os manifestantes apareceu nas câmeras, estapeou o repórter, e perguntou "Quem você disse que é marginal?". Em uma reportagem semelhante, uma mulher interviu nas câmeras perguntando "Quem é marginal?". Por outro lado, a mídia kemalista enfatiza o caráter despolitizado das pessoas nas ruas. Isso é importante para eles poderem controlar o movimento. Mas a realidade não é essa. "Eu sou um cidadão cumpridor das leis" não é uma retórica comum entre os manifestantes. O caráter anarquista do movimento é muito claro. Outra retórica é mais ou menos assim: "Somos o povo nas ruas e contra toda a polícia, ACAB”. Pergunta > Houveram debates sobre violência em oposição a não-violência? Como a maioria dos manifestantes se sentem sobre o que tem o "direito" de fazer nos protestos"? Como isso se transformou? E como as pessoas reagiram àqueles que tomaram ações mais militantes?

Resposta < Auto-defesa contra a violência não é nem mesmo uma questão durante os confrontos. Mas alguns grupos esquerdistas e kemalistas quiseram moldar o movimento como algo não-violento. Porém, por exemplo, dois dias atrás houve uma comemoração na praça em homenagem às pessoas assassinadas pela polícia. A ação para esta comemoração era apenas colocar flores na praça - mas a polícia foi violenta novamente. Estas situações modificaram a perspectiva das pessoas a favor da "auto-defesa" contra as forças violentas da polícia. Através do motim, muitos bancos e corporações multinacionais foram depredados, mas também algumas vendas locais que são reconhecidamente pertencentes a fascistas, ou que pertencem ao major de Istambul, ou pessoas próximas do governo. A ira do povo foi concreta e o espírito da revolta efetivou um caráter militante. O slogan em um dos cartazes pode ajudar a explicar: "Iremos tomar de volta nossa liberdade com interesse, o qual nos foi retirado através de prestações - Grupos de Interesse". Pergunta > Qual o papel que as mídias sociais estão cumprindo no sentido de expandir o movimento, e também de limitá-lo?

Resposta < Quando canais de TV, jornais, e sites da mídia burguesa censuram as ações, as pessoas usam o Facebook informando umas as outras não apenas sobre as notícias, mas também sobre informações necessárias para as próximas ações. O Twitter também foi outro recurso positivo para os manifestantes. As pessoas compartilhavam notícias sobre a situação nas barricadas e onde se posicionavam os policiais, mas também anunciando o endereço das enfermarias e as necessidades do povo. Utilizaram a "nova mídia" para organizar solidariedade e suporte assim como ações. Mesmo hoje, há bastante material em circulação, como fotos ou vídeos de violência policial. As pessoas estão reagindo à mídia burguesa e utilizando com efetividade a mídia social para comunicação. Pergunta > Quais das estratégias repressivas das autoridades falharam, e quais obtiveram sucesso?

Resposta < Ainda estão utilizando violência. Agora, a resistência é mais legítima. Os valores das pessoas se transformaram. O governo está falando sobre perguntar para o povo sobre cada estratégia política. Mas agora, o povo está tentando falar sobre estratégias políticas que quer realizar independente do Estado. Por outro lado, o Estado está indo na mesma direção. Deram início a uma caça as bruxas nas mídias sociais. Os perfis do Facebook ou Twitter são utilizados para acusar pessoas. Além disso, têm ocorrido invasões em espaços políticos, escritórios, jornais, estações de rádio, e em casas de militantes. Muita gente foi levada sob custódia e muitas ainda estão presas. Através das invasões, os casos se tornam secretos - o que significa que você não pode ter acesso ao advogado por 24 horas, e você não sabe do que está sendo acusado - e muitas coisas irrelevantes são levadas como "provas" no sentido de inventar evidência ou esconder evidências da ação policial. O Estado está usando a revolta para suprimir toda oposição social. Erdogan parabenizou o departamento de polícia pela sua conduta durante as ações, apesar das pessoas que eles assassinaram. O oficial de polícia que atirou em Ethem Sarısülük - ele morreu após ter levado um tiro na cabeça - foi julgado e solto pelo tribunal com um julgamento pendente. Enquanto a opressão cresce, as pessoas se tornam cada vez mais cheias de fúria em função do terrorismo de Estado e das injustiças. Pergunta > Como isso irá transformar o futuro das lutas sociais na Turquia?

Resposta < Isso depende dos grupos organizados, eu acho. Porque, para resistir, é importante não só dar continuidade às ações, mas também pensar e agir coletivamente, além de modelar nossas vidas coletivamente. As experiências que obtivemos desta rebelião irão ajudar nas próximas batalhas, como na Grécia em 2008 e depois em 2010. Após a perda de legitimidade do Estado, se combinarmos o ódio contra o capitalismo e a resistência contra a repressão social, e se isso fizer com que as pessoas se auto-organizem em todos os âmbitos, então não teremos medo de falar em revolução social. Mas ainda é muito cedo. Estes são os primeiros passos para a revolução social no futuro. Como disseram nossos camaradas, "O nosso século começou". Com solidariedade revolucionária, Anarquistas na Turquia - Ação Revolucionária Anarquista Tradução > Malobeo

agência de notícias anarquistas-ana

Sobre o mar do Anil
Despedida de andorinhas —
O céu escurece.


Benedita Silva de Azevedo


Leer más...

25 jun 2013

[Brasil] Análise da Organização Anarquista Terra e Liberdade sobre as atuais mobilizações

Colamos de Indymedia Portugal esta analise assindada pola Organização Anarquista Terra e Liberdade do Brasil:

Este texto traz o esforço da OATL para pensar a nova conjuntura do país após as milhares de revoltas populares que ocorreram em quase todo o Brasil. A esquerda revolucionária precisa analisar com cuidado tudo o que tem acontecido e aproveitar este momento para fortalecer os movimentos sociais combativos, aumentar sua presença e influência entre os trabalhadores, nas comunidades, combater o velho reformismo legalista e também as novas ondas fascistas que tem crescido inclusive nos atos, para que a gente possa, nos próximos anos e nas próximas revoltas populares que se instalarão no país, estar preparados para encaminhar um processo revolucionário que irá derrubar o capitalismo, o Estado, e criar a sociedade sem classes e sem opressões.

A insatisfação popular e as atuais revoltas


Comparando com o cenário do fim da ditadura militar e da década de 90, podemos dizer, ao analisar os movimentos sociais hoje, que ainda estamos nos recuperando do efeito PT/PCdoB e sua gerência do Estado. Com a vitória de Lula em 2002, vimos a nível nacional o que o reformismo pode despertar e como pode fragilizar as lutas populares e tornar movimentos sociais em braços do Estado e do capital (Não, ao falarmos das transformações no programa político do PT, não estamos falando de “traição” ao princípio do partido, mas de coerência com o seu projeto principal que era vencer eleições e gerir o Estado. Para isso eles perceberam que era preciso não apenas atrelar e sufocar os movimentos sociais, como fazer alianças com a direita e a elite do país). Encarando uma crise - que para muitos foi uma descoberta -, tendo que conviver ainda com a linha política de um partido como o PSOL que busca reviver o fracasso do reformismo petista, ou com o legalismo burocrático de um PSTU, o movimento social tem mostrado que tem força pra reagir e comandar a vida. Somente este ano, no Rio de Janeiro, bem antes do canto “o Brasil acordou”, ocorreram diversas lutas e mobilizações importantes como a da Aldeia Maracanã, a resistência popular em Manguinhos, a luta dos moradores do Morro da Providência, do Horto, da Favela Bandeira I, de Vila Autódromo, do Morro da Indiana, as atividades e passeatas dos moradores do Borel lembrando (para enfrentar e não esquecer) a dolorosa chacina de 2003, as rebeliões no Morro do Alemão, no São Carlos, na Coroa, contra a violência cometida pela UPP, o Encontro e criação da Rede de Comunidades Impactadas, do grupo “Favela não se cala”, os atos contra a homofobia, o machismo e o racismo, contra a privatização do Maracanã, contra o fechamento de escolas, entre tantos e tantos outros.

Impulsionadas pela luta vitoriosa em Porto Alegre – que conseguiu reduzir a tarifa dos transportes – e pela incrível mobilização puxada pelo MPL em São Paulo, todas estas lutas se confluíram e mostraram a sua cara nas gigantescas passeatas em torno da redução das passagens – as maiores desde as “diretas já” -, mas que na verdade mostram e expressam muito mais do que a descontentamento com o transporte. Este grito tornou-se uma voz poderosa de uma multidão – a maior parte das manifestações - que estava engasgada, que não suporta mais o nível de opressão e violência sofrida. Saques, destruições de bancos, lojas, instituições, junto a mobilizações que chegaram, apenas no Rio de Janeiro, a mais de 200 mil pessoas no dia 17 de Junho e a mais de 1 milhão no dia 20, mostram um descontentamento e uma raiva que não podem ser simplesmente reduzidas a um desejo de violência ou a uma apropriação nacionalista-fascista da direita.

Retornam, agora, grandes protestos e gritos que lembram, em alguma medida, as primeiras décadas do século XX quando o povo levantou-se contra a carestia da vida. Os trabalhadores, daquela época, se revoltavam contra as suas péssimas condições de trabalho (isso quando o tinham), suas péssimas condições de moradia e contra o alto custo de vida. Os trabalhadores não aguentavam mais sustentar o luxo da burguesia enquanto viviam na miséria.

Uma importante diferença, no entanto, é que neste período os trabalhadores estavam organizados em sindicatos fortes e livres, em associações por bairros e tinham como princípio de ação os lemas libertários da ação direta, da autogestão, do poder popular, do anti-capitalismo. Hoje, infelizmente, vemos o povo ir para as ruas, rebelar-se, mas sem organização e sem orientação revolucionária, o que altera
significantemente o quadro em que estamos e as nossas possibilidades de ação.

A disputa com a direita: luta de classes contra o fascismo


Tocadas pela esquerda em todo o país, as mobilizações pela redução da passagem só tornaram-se mobilizações de massas após os confrontos do povo com a polícia. Não podemos esquecer que foi o combate corajoso com o Estado que levantou e expandiu as lutas! No Rio de Janeiro, por exemplo, a primeira manifestação contava com cerca de 100 pessoas e na terceira manifestação, quando a mídia ainda criminalizava totalmente o movimento, já haviam 10 mil pessoas nas ruas. No segundo ato, houveram mais de 40 detidos e uma repressão brutal da polícia que correu todo o centro da cidade atrás dos manifestantes, prendendo e espancando qualquer pessoa que encontrasse pela frente. A virada da mídia e a tentativa de apropriação das manifestações pela direita, portanto, só se deram bem mais tarde, quando o povo já estava na rua e quando ela percebeu que era mais proveitoso disputar este movimento do que negá-lo integralmente.

Esta virada dos monopólios de comunicação foi e está sendo crucial para o destino das lutas. Com uma esquerda enfraquecida por anos de reformismo, uma aversão do povo às formas partidárias associadas ao regime político eleitoral, mas também com uma incapacidade dos setores revolucionários de direcionarem esta revolta num sentido libertário e de criação do poder popular, as ruas pegam fogo, tornam-se barricadas, chamas, mas não sinalizam para qualquer perspectiva imediata de transformação radical da sociedade. Sem uma perspectiva revolucionária, sem um movimento popular forte a nível nacional, sem uma organização revolucionária para impulsionar estas lutas, vemos se espalhar nas manifestações diversos discursos conservadores, ideologias dominantes, preconceitos, bandeiras vazias manipuladas pela imprensa – como a luta contra a orrupção – e uma onda fascista-nacionalista contra os partidos e organizações de esquerda.

É abominável e terrível a agressão aos militantes dos movimentos sociais e dos partidos de esquerda. Por isso, precisamos organizar uma grande frente anti-fascista para unir a esquerda contra estes setores da direita que se infiltraram nos atos e que tentam tomá-lo. A presença desta onda conservadora não define, no entanto, estas lutas como conservadoras, de direita, golpistas. As manifestações estão em disputa e a maior parte dos gritos nas manifestações continua sendo reivindicações de esquerda: direito a saúde, educação, “Fora Feliciano”, “Fora Cabral”, “Pelo fim da PM”, “Não haverá copa”, etc.

Grande parte dos que radicalizam na frente de batalha são jovens negros das favelas e periferias, e em cada passeata eles se organizam, descem os morros, para protestar e rebelar-se com uma força que aterroriza a classe média. É interessante notar, também, como a grande mídia, o senso comum e os “especialistas” vem criminalizando essas ações mais radicalizadas. Quando revoltas de imigrantes e jovens europeus em Londres (2011) e na França (2005) tomam as cidades com saques, incêndios e confrontos com a policia, elas são taxadas como revoltas populares, já no Brasil são nomeadas como vandalismo, sem nenhuma análise crítica, sociológica ou histórica de tal fato. A grande mídia, parte da esquerda e a academia se calam em uma espécie de pacto de silencio que acaba por legitimar ações repressivas da força policial. No “vácuo” de uma voz dissonante, fica o senso comum e a Rede Globo e vence o discurso do pacifismo e da separação dos militantes pacatos, ordeiros e bem comportados de classe média dos “marginais e arruaceiros”, negros e pobres. Outro ponto fundamental e extremamente importante é o ataque generalizado e em todo pais aos centros de poder.

Todas as revoltas e revoluções canalizaram suas energias nesses ataques (como a tentativa de entrar na ALERJ e na Prefeitura do Rio), eles revelam um caminho correto que vem sendo apontado por esses grupos, que souberam identificar os órgãos que materializam a opressão e exploração. Conscientes ou parcialmente conscientes de sua força, esse fenômeno nos demonstra uma insatisfação com as instituições do Estado, que são um terreno propicio para a construção do poder popular.

Outro aspecto importante que este contexto promoveu foi politização da vida, do cotidiano. As pessoas que “não queriam discutir política” agora conversam sobre as manifestações, as propostas, sobre os discursos do governo, sobre o que fazer, fazem reuniões. Desse modo, precisamos tomar cuidado para não universalizar o fascismo e desconsiderar o fato muito importante de milhares de trabalhadores estarem indo para as ruas - ainda que seja com a blusa do Brasil - lutando pelos direitos à saúde, educação, moradia e transporte. É duro demais ver nossos companheiros espancados, perseguidos, mas não podemos abandonar o que nós mesmos construímos e perder o contato com estes milhares de trabalhadores que saíram do campo do "odeio a política" e estão discutindo em todos os espaços os destinos do país e da vida. Em vez de deixar tudo para a mídia e para os nazi-fascistas, precisamos criar uma frente anti-fascista, trazer os trabalhadores para as plenárias, dar espaço para as comunidades e organizações de base na mesa das assembleias, organizar assembleias de bairro, nos organizar para o enfrentamento e para a defesa. Não podemos simplesmente negar todos os aspectos positivos destes levantes que começaram conosco e já conquistaram algumas vitórias como o cancelamento do aumento da passagem em diversas cidades e, sobretudo, a experiência de levar o povo pra rua lembrando que ele tem poder e colocando medo em quem roubou dele seus meios e sua vida. Não podemos abandonar as ruas agora. Temos que tentar organizar estas revoltas e dar um direcionamento radical e anti-capitalista. Contra o fascismo, contra o capitalismo, somente a luta!

Alguns ensinamentos dos últimos atos: toda vitória é popular e radical Os combates de rua que aconteceram todo este mês têm apontado para uma perspectiva diferente, sendo marcadas pela ação direta e pela radicalização. Infelizmente, sendo oprimidxs e exploradxs todos os dias por um Estado extremamente violento e por monopólios do capital sedentos para arrancar da nossa carne o máximo possível de lucro, não alcançamos vitórias que não passem pelo confronto violento com estes e pela conseqüente criminalização feita por sua mídia. Todo o discurso feito pela esquerda “bem-comportada” que se dita pela polícia, desse modo, deve ser enfrentado, pois não há luta vitoriosa que não passe pela mobilização popular e sua radicalidade. As lutas em São Paulo, em BH, em Brasília, em Porto Alegre, em Belém, em Recife, aqui no Rio, têm mostrado que o modelo desta esquerda que não incomoda – a forma Candelária-Cinelândia/ Cinelândia-Alerj – não dá repercussão, não ameaça as classes dominantes e só agrada a mídia e o discurso burguês da “sociedade democrática” (“viu como vivemos numa democracia? Eles fazem passeata a vontade”). Não podemos aceitar que além da mídia e das classes dominantes estes setores, que tentam conter a revolta da multidão nos atos e monopolizam com violência todos os carros de som com suas cantigas de auditório, contribuam para a nossa criminalização como “vândalos” e “marginais” ao trazermos nosso ódio e indignação diante da situação atual para as ruas. Se não pararmos a cidade, se não incomodarmos o trânsito, se não reagirmos à violência da polícia, se não apostarmos na ação direta e na democracia popular, nunca conseguiremos nossos direitos.

As grandes vitórias deste momento são mostrar que somente a organização e a luta do povo através de seus próprios meios são capazes de mudar a nossa realidade. Enquanto a esquerda eleitoral se organiza para eleger seus candidatos no Estado, o povo foi para as ruas, fez assembleias e começou a arrancar aquilo que nenhum parlamentar de esquerda conseguiu. Criando esta cultura da organização e da mobilização, podemos dar saltos bem maiores e realizar uma revolução social profunda, libertária e radical. Esta deve ser a nossa luta.

Organização Anarquista Terra e Liberdade (OATL)

Leer más...