Por volta das 21 horas da passada terça-feira, 12 de Novembro, um antifascista foi atacado na cidade de Larissa (Grécia central) por um grupo de indivíduos da gangue neonazista Aurora Dourada. Especificamente, os neonazistas tinham preparado uma emboscada em uma das ruas centrais da cidade, e realizaram o ataque no momento em que muitas pessoas ainda circulavam na área.
Um carro se aproximou do antifascista bloqueando sua passagem, então dois nazistas pularam do carro, atacando-o com insultos e tentando esfaqueá-lo. Um dos dois nazis tinha uma navalha na mão, enquanto o outro tinha uma pistola na cintura, pronto para sacá-la. Neste instante passaram alguns transeuntes que observaram a cena e, percebendo toda movimentação, os nazistas voltaram para o carro e saíram gritando.
Este é o primeiro ataque do tipo em Larissa. Já é hora de nos posicionarmos.
agência de notícias anarquistas-ana
Leer más...
Mostrando entradas con la etiqueta grecia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta grecia. Mostrar todas las entradas
14 sept 2013
[Grecia] Panfleto "Eu simplemente fago o meu traballo... "
O compa do blogue "La Rebelión de las Palabras" enviounos un correo para a sua difusión deste panfleto (que traducimos ao galego):
Este texto correspóndese cun panfleto difundido en agosto de 2011 (xa choveu!) pola Asemblea Popular de Atenas (o espazo social aberto na praza Syntagma durante un tempo a través dunha acampada, dentro o movemento homólogo ao 15-M en Grecia). A pesar das miñas obvias diferenzas con esta loita, o texto gústame bastante e considéroo axeitado agora
que, hai unhas semanas, a mediados de agosto, en Atenas, un rapaz de 19 anos, Thanassis Kanaoutis, que estaba, igual que os seus vellxs, parado, morreu cando foi empurrado dun autobús en marcha tras unha discusión co revisor e o condutor que comezou ao ser sorprendido viaxando sen billete. Para máis información deste feito concreto, podedes mirar o comunicado da asemblea popular aberta do barrio de Peristeri onde aconteceu o suceso (no meu blog o publiquei: https://vozcomoarma.noblogs.org/?p=637) e tamén o da asemblea popular aberta do barrio de Aguía Paraskevi (publicado en Verba Volant: http://verba-volant.info/es/tolerancia-cero-para-los-revisores-transporte-publico-gratuito-para-todos/).
Dado que o revisor chegou a dicir que el simplemente facía o seu traballo (polo vísto o seu traballo consiste en empurrar un rapaz de só 19 anos fóra dun autobús en marcha só porque é precario e non ten 1'40 euros para pagar un billete), faise patente, máis de dous anos despois da sua publicación inicial, este texto:
"Eu simplemente fago o meu traballo... "
O madeiro que pega as cidadás, a persoas maiores, a nenxs, a inmigrantes cegxs di que cumpre ordes... Simplemente fai o seu traballo...
O funcionario municipal, que con exceso de celo descolga pancartas, desmonta tendas de campaña e quita carteis, di que cumpre ordes... Simplemente fai o seu traballo...
O revisor nos autobuses, que humilla á xente por un euro e medio... Simplemente fai o seu traballo...
O alguacil que che quita a casa e te desaloxa... Simplemente fai o seu traballo...
Os contadores da Compañía de Electricidade e a Compañía de Subministración de Auga, que cortan a electricidade e a auga a xs pobres... Simplemente fan o seu traballo...
O xuíz que reparte cento trinta anos de prisión a cativos de vinte anos... Simplemente fai o seu traballo...
O militar que putea os soldados... Simplemente fai o seu traballo...
O político e o deputado das comisións, dos escándalos do mosteiro de Vatopedi e de SIEMENS, dos favores... Simplemente fan o seu traballo...
O xornalista que mente e é un servente dos grandes intereses... Simplemente fai o seu traballo...
O sindicalista que vende as loitas dos trabajadores... Simplemente fai o seu traballo...
O cura que comercia co "paraíso"... Simplemente fai o seu traballo...
Os partidos que se tiran como unhas aves rapaces onde ven uns posibles votos... Simplemente fan o seu traballo...
O primeiro ministro, que está a vender o país e ao pobo... Simplemente fai o seu traballo...
En fin, todo funciona perfecto, o Sistema anda ben e fai o seu traballo...
Pero existimos nós, na praza, nas prazas, nas rúas, nas
manifestaciones...Y nós non facemos o seu traballo...
Non marcharemos, se non tomamos a vida nas nosas mans.
Asemblea Popular da Praza de Síntagma
Leer más...
Este texto correspóndese cun panfleto difundido en agosto de 2011 (xa choveu!) pola Asemblea Popular de Atenas (o espazo social aberto na praza Syntagma durante un tempo a través dunha acampada, dentro o movemento homólogo ao 15-M en Grecia). A pesar das miñas obvias diferenzas con esta loita, o texto gústame bastante e considéroo axeitado agora
que, hai unhas semanas, a mediados de agosto, en Atenas, un rapaz de 19 anos, Thanassis Kanaoutis, que estaba, igual que os seus vellxs, parado, morreu cando foi empurrado dun autobús en marcha tras unha discusión co revisor e o condutor que comezou ao ser sorprendido viaxando sen billete. Para máis información deste feito concreto, podedes mirar o comunicado da asemblea popular aberta do barrio de Peristeri onde aconteceu o suceso (no meu blog o publiquei: https://vozcomoarma.noblogs.org/?p=637) e tamén o da asemblea popular aberta do barrio de Aguía Paraskevi (publicado en Verba Volant: http://verba-volant.info/es/tolerancia-cero-para-los-revisores-transporte-publico-gratuito-para-todos/).
Dado que o revisor chegou a dicir que el simplemente facía o seu traballo (polo vísto o seu traballo consiste en empurrar un rapaz de só 19 anos fóra dun autobús en marcha só porque é precario e non ten 1'40 euros para pagar un billete), faise patente, máis de dous anos despois da sua publicación inicial, este texto:
"Eu simplemente fago o meu traballo... "
O madeiro que pega as cidadás, a persoas maiores, a nenxs, a inmigrantes cegxs di que cumpre ordes... Simplemente fai o seu traballo...
O funcionario municipal, que con exceso de celo descolga pancartas, desmonta tendas de campaña e quita carteis, di que cumpre ordes... Simplemente fai o seu traballo...
O revisor nos autobuses, que humilla á xente por un euro e medio... Simplemente fai o seu traballo...
O alguacil que che quita a casa e te desaloxa... Simplemente fai o seu traballo...
Os contadores da Compañía de Electricidade e a Compañía de Subministración de Auga, que cortan a electricidade e a auga a xs pobres... Simplemente fan o seu traballo...
O xuíz que reparte cento trinta anos de prisión a cativos de vinte anos... Simplemente fai o seu traballo...
O militar que putea os soldados... Simplemente fai o seu traballo...
O político e o deputado das comisións, dos escándalos do mosteiro de Vatopedi e de SIEMENS, dos favores... Simplemente fan o seu traballo...
O xornalista que mente e é un servente dos grandes intereses... Simplemente fai o seu traballo...
O sindicalista que vende as loitas dos trabajadores... Simplemente fai o seu traballo...
O cura que comercia co "paraíso"... Simplemente fai o seu traballo...
Os partidos que se tiran como unhas aves rapaces onde ven uns posibles votos... Simplemente fan o seu traballo...
O primeiro ministro, que está a vender o país e ao pobo... Simplemente fai o seu traballo...
En fin, todo funciona perfecto, o Sistema anda ben e fai o seu traballo...
Pero existimos nós, na praza, nas prazas, nas rúas, nas
manifestaciones...Y nós non facemos o seu traballo...
Non marcharemos, se non tomamos a vida nas nosas mans.
Asemblea Popular da Praza de Síntagma
Leer más...
12 sept 2013
[Grecia]: Carta do preso anarquista Andreas Tsavdaridis dende o cárcere de Koridallos
"Cara á miña meta quero ir, eu continúo a miña marcha; saltarei por enriba dos indecisos e dos atrasados. Sexa a miña marcha o ocaso deles!" -Friedrich Nietzsche
O presente texto non se dirixe ao ámbito oficial e ás súas corroídas estruturas. Detesto os seus estereotipos, o putrefacto alento da súa fixación e considero o ambiente "anarquista" de burócratas un enclave do Poder, xa que reproducen os seus valores autoritarios. Non teño ningunha intención de crear relacións públicas, nin desexo ningún tipo de solidariedade ou axuda non oficial de dignitarios e subordinados do estilo de vida antiautoritario
Diríxome ás minorías; ás individualidades que mostran o seu desprezo e se burlan da Dominación e os seus serventes, sen dubidar en pasar á ofensiva contra a esencia da civilización contemporánea; a todxs esxs anarquistas de praxe, que a través das liñas da rede informal da FAI orquestran enfurecidxs os seus destrutivos plans, causando dor de cabeza no campo do inimigo.
O 11 de xullo, capturoume en Tesalónica, cando volvía á casa, un grupo da unidade antiterrorista. Metéronme nun vehículo convencional do seu servizo e, un par de horas despois, encontrábame no piso 12º da Xefatura de Policía de Atenas (GADA). O 17 de xullo, enviáronme a prisión preventiva e dende entón encóntrome encerrado nas prisións de Koridallos.
Asumo a responsabilidade do envío dun paquete incendiario ao excomandante da unidade antiterrorista, Dimitris Chorianopoulos, como célula Comando Mauricio Morais - FAI/FRI. Sigo sen arrepentirme da miña elección. Un golpe contra o complexo de seguridade equivale cun ataque directo á alma do réxime; unha ataque directo ás institucións estatais, que operan independentemente do programa político do goberno correspondente e que teñen como misión a perpetuación da Dominación sobre a miña vida.
Creo que o Poder se inspira e xorde como consecuencia inmediata dos valores da sociedade. O Poder é unha idea. Parece algo inaccesible, como un deus que inunda os pensamentos, os sonos e os sentimentos dos seus fieis; unha relixión social moderna á que a masa se apresura a introducirse. Xs dominadorxs non se impoñen cun golpe de Estado, senón coa aprobación dos seus cidadáns e todos os problemas de patoxenia social son simplemente o lado escuro dun mundo que quere vivir sen responsabilidades.
Non creo en ningunha revolución popular. Calquera cousa baseada nas masas, o rabaño, leva en si as sementes da escravitude. Esa multitude, que non autodetermina os seus valores, é incapaz de definir a súa propia vida. Este conxunto de forzas, mesmo se se chama de revolucionaria, desmóntase tras o seu levantamento, indeferentemente do resultado. Os seus participantes buscan un sistema económico máis favorable, á medida dos seus intereses. Non están de humor para subverter os valores da civilización, simplemente mendigan unha reforma-reestruturación do capitalismo a través de medios non institucionais.
Non creo en ningún futuro paraíso social, como evolución inevitable dunha metafísica predominancia de xustiza que inviste ao Pobo de mesías que cumpre as profecías sociedistas. Estas teorías, repletas de resentimento, degradan o concepto de ser Humano coa baixeza dos seus creadores e crentes.
Ao contrario que os zelotes das mobilizacións de masas, que buscan a liberación do seu rol social, eu busco a liberación da miña individualidade de todo rol social. A miña proxectualidade é a constante insurxencia anarquista contra todo sistema, toda sociedade e calquera tipo de moralidade de masas. A miña propia guerra senta as súas bases na miña vontade de forza e, por ende, ataco todo o que insulte a miña Estética. Para min, a guerra é unha loucura dionisíaca que non se pode explicar coas racionalizacións de os lores sociedistas.
Na miña opinión, a solidariedade cara a un/unha prisioneiro/a de guerra debería promover e reproducir o motivo polo que foi encirrado/a. Polo tanto, en canto ao meu caso, a única solidariedade que recoñezo é a loita pola difusión da acción directa anarquista.
Antes de rematar, gustaríame expresar a miña solidariedade con xs anarquistas encarceradxs en todo o mundo: a xs compas da CCL, Panagiotis, Giorgos, Makis, Olga, Charis, Christos, Theofilos, Michalis, Damiano e Giorgos; aos compas Nicola Gai e Alfredo Cospito en Italia, acusados da acción da Célula Olga; a Gabriel Pombo Da Silva, encarcerado nas prisións españolas; a Marco Camenisch, compa preso en Suíza; ao non arrepentido/impenitente Thomas Mayer-Falk (aínda encarcerado en Alemaña). A Jock Palfreeman, en Bulgaria; ao combatente Hans Niemeyer, así como aos bandidos Freddy Fuentevilla, Marcelo Villarroel e Juan Aliste Vega, en Chile. Ao compa Henry Zegarrundo en Bolivia e ao anarquista Braulio Durán en México. A xs fugitivxs Felicity Ryder e Diego Ríos: aguanten!
Forza a todas as células da FAI en México, Ecuador, Bolivia, Arxentina, Chile, Indonesia, Italia, Grecia, España, Reino Unido, Holanda, Rusia, Belorrusia, Ucraína, Finlandia, Brasil e Australia.
HONRA ETERNA A MAURICIO MORAIS
Andreas Tsavdaridis
Módulo A
Prisións de Koridallos
Atenas, Grecia
4 de setembro de 2013
PD1: A mediados de xullo de 2013, chamouse a declarar ante as autoridades persecutorias a xs 10 membros presxs da CCL-FAI/FRI (Olga Ekonomidou, Damianos Bolano, Charis Chatzimichelakis, Giorgos Polydoros, Panagiotis Argirou, Theofilos Mavropoulos, Christos Tsakalos, Gerasimos Tsakalos, Giorgos Nikolopoulos, Michalis Nikolopoulos), acusadxs de «instigación» por 4 ataques enmarcados no contexto do «Proxecto Fénix».
O «Proyexto Fénix» é unha campaña de ataques guerrilleiros posto en marcha pola CCF o 7 de xuño de 2013 co bombazo do vehículo persoal da directora das prisións de Koridallos, e seguido doutras 3 accións de núcleos da FAI/FRI en Grecia e Indonesia. Xs compas presxs da CCL negáronse a presentarse ante o proceso interrogatorio, desprezando as súas leis e o dereito democrático de declarar. Volvéuselles impoñer un novo período de prisión preventiva.
Cabe sinalar que, na campaña do «Proxecto Fénix», se enmarcan outros dous ataques, un realizado por un núcleo FAI/FRI en Indonesia e outro da CCF en Grecia (envío de paquete bomba ao fiscal D. Mokkas, encargado de casos de persecución á Conspiración).
PD2: O "Proxecto Fénix" pretende a rexeneración e o resurximento dinámico da nova guerrilla urbana e encontrando como cómplices a nosxs irmaxs de Indonesia. A Unidade da Cólera e a Célula Liberdade para Mandylas e Tsavdaridis-Conspiración Internacional pola Vinganza-FAI/FRI responderon ao chamado e atacaron estruturas do réxime indonesio, implementar respectivamente o terceiro e quinto acto do Proxecto Fénix. Xs nosxs irmanxs demostraron que o discurso anarquista e as súas accións poden superar as enormes distancias que nos separan. Sabemos que, mentres haxa compas que transforman os seus desexos en praxe, ningunx anarquista presx estará so. Irmaxs da Conspiración Internacional pola Vinganza-FAI/FRI, a vosa ofensiva dános coraxe. Levámosvos dentro dos nosos corazóns. Ata a vista! Ata o final!
PD3: O compañeiro e amigo Spyros Mandylas non está involucrado neste caso.
trad e copiado de ContraInfo (aquí e acá)
Leer más...
O presente texto non se dirixe ao ámbito oficial e ás súas corroídas estruturas. Detesto os seus estereotipos, o putrefacto alento da súa fixación e considero o ambiente "anarquista" de burócratas un enclave do Poder, xa que reproducen os seus valores autoritarios. Non teño ningunha intención de crear relacións públicas, nin desexo ningún tipo de solidariedade ou axuda non oficial de dignitarios e subordinados do estilo de vida antiautoritario
Diríxome ás minorías; ás individualidades que mostran o seu desprezo e se burlan da Dominación e os seus serventes, sen dubidar en pasar á ofensiva contra a esencia da civilización contemporánea; a todxs esxs anarquistas de praxe, que a través das liñas da rede informal da FAI orquestran enfurecidxs os seus destrutivos plans, causando dor de cabeza no campo do inimigo.
O 11 de xullo, capturoume en Tesalónica, cando volvía á casa, un grupo da unidade antiterrorista. Metéronme nun vehículo convencional do seu servizo e, un par de horas despois, encontrábame no piso 12º da Xefatura de Policía de Atenas (GADA). O 17 de xullo, enviáronme a prisión preventiva e dende entón encóntrome encerrado nas prisións de Koridallos.
Asumo a responsabilidade do envío dun paquete incendiario ao excomandante da unidade antiterrorista, Dimitris Chorianopoulos, como célula Comando Mauricio Morais - FAI/FRI. Sigo sen arrepentirme da miña elección. Un golpe contra o complexo de seguridade equivale cun ataque directo á alma do réxime; unha ataque directo ás institucións estatais, que operan independentemente do programa político do goberno correspondente e que teñen como misión a perpetuación da Dominación sobre a miña vida.
Creo que o Poder se inspira e xorde como consecuencia inmediata dos valores da sociedade. O Poder é unha idea. Parece algo inaccesible, como un deus que inunda os pensamentos, os sonos e os sentimentos dos seus fieis; unha relixión social moderna á que a masa se apresura a introducirse. Xs dominadorxs non se impoñen cun golpe de Estado, senón coa aprobación dos seus cidadáns e todos os problemas de patoxenia social son simplemente o lado escuro dun mundo que quere vivir sen responsabilidades.
Non creo en ningunha revolución popular. Calquera cousa baseada nas masas, o rabaño, leva en si as sementes da escravitude. Esa multitude, que non autodetermina os seus valores, é incapaz de definir a súa propia vida. Este conxunto de forzas, mesmo se se chama de revolucionaria, desmóntase tras o seu levantamento, indeferentemente do resultado. Os seus participantes buscan un sistema económico máis favorable, á medida dos seus intereses. Non están de humor para subverter os valores da civilización, simplemente mendigan unha reforma-reestruturación do capitalismo a través de medios non institucionais.
Non creo en ningún futuro paraíso social, como evolución inevitable dunha metafísica predominancia de xustiza que inviste ao Pobo de mesías que cumpre as profecías sociedistas. Estas teorías, repletas de resentimento, degradan o concepto de ser Humano coa baixeza dos seus creadores e crentes.
Ao contrario que os zelotes das mobilizacións de masas, que buscan a liberación do seu rol social, eu busco a liberación da miña individualidade de todo rol social. A miña proxectualidade é a constante insurxencia anarquista contra todo sistema, toda sociedade e calquera tipo de moralidade de masas. A miña propia guerra senta as súas bases na miña vontade de forza e, por ende, ataco todo o que insulte a miña Estética. Para min, a guerra é unha loucura dionisíaca que non se pode explicar coas racionalizacións de os lores sociedistas.
Na miña opinión, a solidariedade cara a un/unha prisioneiro/a de guerra debería promover e reproducir o motivo polo que foi encirrado/a. Polo tanto, en canto ao meu caso, a única solidariedade que recoñezo é a loita pola difusión da acción directa anarquista.
Antes de rematar, gustaríame expresar a miña solidariedade con xs anarquistas encarceradxs en todo o mundo: a xs compas da CCL, Panagiotis, Giorgos, Makis, Olga, Charis, Christos, Theofilos, Michalis, Damiano e Giorgos; aos compas Nicola Gai e Alfredo Cospito en Italia, acusados da acción da Célula Olga; a Gabriel Pombo Da Silva, encarcerado nas prisións españolas; a Marco Camenisch, compa preso en Suíza; ao non arrepentido/impenitente Thomas Mayer-Falk (aínda encarcerado en Alemaña). A Jock Palfreeman, en Bulgaria; ao combatente Hans Niemeyer, así como aos bandidos Freddy Fuentevilla, Marcelo Villarroel e Juan Aliste Vega, en Chile. Ao compa Henry Zegarrundo en Bolivia e ao anarquista Braulio Durán en México. A xs fugitivxs Felicity Ryder e Diego Ríos: aguanten!
Forza a todas as células da FAI en México, Ecuador, Bolivia, Arxentina, Chile, Indonesia, Italia, Grecia, España, Reino Unido, Holanda, Rusia, Belorrusia, Ucraína, Finlandia, Brasil e Australia.
HONRA ETERNA A MAURICIO MORAIS
Andreas Tsavdaridis
Módulo A
Prisións de Koridallos
Atenas, Grecia
4 de setembro de 2013
PD1: A mediados de xullo de 2013, chamouse a declarar ante as autoridades persecutorias a xs 10 membros presxs da CCL-FAI/FRI (Olga Ekonomidou, Damianos Bolano, Charis Chatzimichelakis, Giorgos Polydoros, Panagiotis Argirou, Theofilos Mavropoulos, Christos Tsakalos, Gerasimos Tsakalos, Giorgos Nikolopoulos, Michalis Nikolopoulos), acusadxs de «instigación» por 4 ataques enmarcados no contexto do «Proxecto Fénix».
O «Proyexto Fénix» é unha campaña de ataques guerrilleiros posto en marcha pola CCF o 7 de xuño de 2013 co bombazo do vehículo persoal da directora das prisións de Koridallos, e seguido doutras 3 accións de núcleos da FAI/FRI en Grecia e Indonesia. Xs compas presxs da CCL negáronse a presentarse ante o proceso interrogatorio, desprezando as súas leis e o dereito democrático de declarar. Volvéuselles impoñer un novo período de prisión preventiva.
Cabe sinalar que, na campaña do «Proxecto Fénix», se enmarcan outros dous ataques, un realizado por un núcleo FAI/FRI en Indonesia e outro da CCF en Grecia (envío de paquete bomba ao fiscal D. Mokkas, encargado de casos de persecución á Conspiración).
PD2: O "Proxecto Fénix" pretende a rexeneración e o resurximento dinámico da nova guerrilla urbana e encontrando como cómplices a nosxs irmaxs de Indonesia. A Unidade da Cólera e a Célula Liberdade para Mandylas e Tsavdaridis-Conspiración Internacional pola Vinganza-FAI/FRI responderon ao chamado e atacaron estruturas do réxime indonesio, implementar respectivamente o terceiro e quinto acto do Proxecto Fénix. Xs nosxs irmanxs demostraron que o discurso anarquista e as súas accións poden superar as enormes distancias que nos separan. Sabemos que, mentres haxa compas que transforman os seus desexos en praxe, ningunx anarquista presx estará so. Irmaxs da Conspiración Internacional pola Vinganza-FAI/FRI, a vosa ofensiva dános coraxe. Levámosvos dentro dos nosos corazóns. Ata a vista! Ata o final!
PD3: O compañeiro e amigo Spyros Mandylas non está involucrado neste caso.
trad e copiado de ContraInfo (aquí e acá)
Leer más...
7 may 2013
[Grécia] 5 anarquistas arrestados em Atenas em 30 de abril
Informaçom recabada de ContraInfo, que traduzimos e colamos:
Desde fevereiro —tras a imposiçom de prisom preventiva aos 4 anarquistas que assumiram a responsabilidade polo duplo atraco em Velventos, perto de Kozani no norte de Grécia (ver notícia e comunicados neste mesmo blogue: aqui, acá e acolá)— emitirom-se ordes de arresto contra dous prófugos sospeitosos, Fivos Harisis-Poulos e Argyris Ntalios.
Em 30 de abril, cinco pessoas forom detidas na zona de Nea Filadelfia, Atenas. Entre elas, Fivos e Argyris, quem já ficam encarcerados nas prisions de Koridallos.
Informam solidárixs que, em 3 de maio Fivos e Argyris Ntalios tiverom umha audiência preliminar nos julgados de Evelpidon em Atenas, enfrontándo-se a cárregos como membros de organizaçom criminal com o objectivo de cometer atraco, falsificaçom e resistência ao arresto.
Mais tarde, solidárixs informariam que, entre as pessoas arrestadas, está Dimitris Hadjivasiliadis, anarquista arrestado a mediados de fevereiro de 2011 num control aleatório da polícia em Atenas. Dimitris estivera em prisom preventiva durante 10 meses por “posessom de armas com intençom de subministrar”, segundo a lei antiterrorista grega, sem nengum tipo de prova substancial. Tras esses 10 meses, Dimitris fora liberado baixo fiança em dezembro de 2011.
Durante a sua qustódia na chefatura de polícia de Atenas, Dimitris desafiou aos gardahumans e foi forzado a estar em pê durante 12 horas com as suas mãos algemadas as 24 horas do dia, mesmo na cela. Só conseguiu por-se em contacto com a advogada em 2 de maio, quando ao dia seguinte o compa também tinha a audiência preliminar, com frívolos cárregos na sua contra. Entretanto tanto, Dimitris declarou-se em greve de fame e sede em resposta às condiçons da sua detençom e exigindo a sua libertaçom imediata, que rematou despois de tres dias ao ser libertado.
Os outros dois compas arrestados nesse dia, Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis seguem encarcerados tras novas ordes judiciais, à espera de novos interrogatórios em Larisa.
Seguiremos informando
Leer más...
Desde fevereiro —tras a imposiçom de prisom preventiva aos 4 anarquistas que assumiram a responsabilidade polo duplo atraco em Velventos, perto de Kozani no norte de Grécia (ver notícia e comunicados neste mesmo blogue: aqui, acá e acolá)— emitirom-se ordes de arresto contra dous prófugos sospeitosos, Fivos Harisis-Poulos e Argyris Ntalios.
Em 30 de abril, cinco pessoas forom detidas na zona de Nea Filadelfia, Atenas. Entre elas, Fivos e Argyris, quem já ficam encarcerados nas prisions de Koridallos.
Informam solidárixs que, em 3 de maio Fivos e Argyris Ntalios tiverom umha audiência preliminar nos julgados de Evelpidon em Atenas, enfrontándo-se a cárregos como membros de organizaçom criminal com o objectivo de cometer atraco, falsificaçom e resistência ao arresto.
Mais tarde, solidárixs informariam que, entre as pessoas arrestadas, está Dimitris Hadjivasiliadis, anarquista arrestado a mediados de fevereiro de 2011 num control aleatório da polícia em Atenas. Dimitris estivera em prisom preventiva durante 10 meses por “posessom de armas com intençom de subministrar”, segundo a lei antiterrorista grega, sem nengum tipo de prova substancial. Tras esses 10 meses, Dimitris fora liberado baixo fiança em dezembro de 2011.
Durante a sua qustódia na chefatura de polícia de Atenas, Dimitris desafiou aos gardahumans e foi forzado a estar em pê durante 12 horas com as suas mãos algemadas as 24 horas do dia, mesmo na cela. Só conseguiu por-se em contacto com a advogada em 2 de maio, quando ao dia seguinte o compa também tinha a audiência preliminar, com frívolos cárregos na sua contra. Entretanto tanto, Dimitris declarou-se em greve de fame e sede em resposta às condiçons da sua detençom e exigindo a sua libertaçom imediata, que rematou despois de tres dias ao ser libertado.
Os outros dois compas arrestados nesse dia, Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis seguem encarcerados tras novas ordes judiciais, à espera de novos interrogatórios em Larisa.
Seguiremos informando
Leer más...
11 abr 2013
[Grecia]: Deputado e anarquista ao mesmo tempo non se pode
Segue un comunicado da Asemblea pola Acción Antiespecista publicado a principios de febreiro de 2013 en relación cunhas declaracións dun deputado de Syriza (Coalición da Esquerda Radical) que consideramos moi interesante entanto acá xurden iniciativa tipo Alternativa Galega de Esquerdas que buscan asemellarse a Syriza:
Sobre o rol da esquerda -parlamentaria ou non- e as nosas loitas pola liberdade.
Nos últimos días, discútese nos medios de comunicación de masas sobre o recente comunicado do deputado do partido Syriza por Kastoria, Vaggelis Diamantopoulos, quen nun intento por "poñerse de lado das ocupas atacadas" tivo a audacia de declarar que el é anarquista porque, nas súas propias palabras, "a anarquía é sinónima da democracia directa".
Coma se o Estado, os paraestatais e a propaganda dos medios de comunicación que están a apuntar contra as anarquistas non fosen suficientes, agora chega o partido Syriza que intenta xogar a Robin Hood e aos "gardiáns dos débiles", e se apresura a defender no seu discurso as ocupas e ás anarquistas. Esta é unha táctica habitual do mencionado partido parlamentario, unha práctica que tamén se aplicou durante a rebelión de decembro de 2008.
O partido Syriza pretende estar do lado das anarquistas nun intento, por un lado, de aproveitarse da nosa loita para os seus obxectivos electorais e, por outro, asimilar a nosa loita e incorporala dentro do marco estatal e legal.
En canto ao comunicado do deputado Diamantopoulos, temos que dicir o seguinte:
Primeiro: Un deputado, como parte integral do aparato estatal, non pode declarar ser anarquista. As anarquistas nin votan en eleccións, nin son candidatas, nin xamais ocuparían un posto no parlamento.
Segundo: A anarquía non é sinónima da democracia directa de ningunha forma. Para nós, a anarquía é a liberación total para os humanos, os animais e a natureza dos grifóns do Estado e a dominación. Nós non loitamos por un Estado con democracia directa; nós loitamos pola vida e a liberdade de cada ser vivo, dentro dunha vida simple e comunal en harmonía coa natureza.
Terceiro: Esta vida e liberdade posiciónanse en total contraste coa actividade de Diamantopoulos, quen dende o principio da súa lexislatura en xuño de 2012, declarou abertamente o seu interese con respecto ao desenvolvemento da industria peleteira na rexión de Kastoria (ao norte de Grecia), chegando ao punto de reunirse coa SEG (Liga Grega de Fabricantes Peleteiros) e a un acordo sobre a suposta necesidade de aumentar a poboación de gando na rexión, o que significa que capturarán, matarán e esfolarán mesmo máis animais. Diamantopoulos é a encarnación do que falamos todos estes anos. O é a faceta do Estado que, a través de intereses sectoriais que se apoian mutualmente, administra a industria peleteira que logra sobrevivir asasinando animais. Diamantopoulos é un digno continuador do labor dos exdeputados de Nea Dimokratia e PASOK por esa zona, Tzoukalagias e Petsalnikos, os cales apoiaron sen prexuízos o comercio de peles. É unha parte indicativa da táctica camaleónica que aplica Syriza, mentres que antes das eleccións, a deputada Iro Dioti fixo unha interpretación no parlamento contra a venda de peles. Xusto despois, a oficina local de Syriza en Kastoria fixo un seminario en apoio á industria das peles, mentres o mesmo partido en Atenas paralelamente organizaba eventos electorais acerca dos "dereitos" dos animais, nun intento por reunir os votos das amantes dos animais, entre outras. A hipocrisía na súa máxima expresión. Pero, tras as eleccións as máscaras caeron.
A actitude de Diamantopoulos e Syriza non é un erro illado nin personalizado, menos deste partido en particular, pero reflicte totalmente as posicións firmes e as tácticas da esquerda en xeral.
A esquerda sempre foi incapaz de incorporar nos seus reclamos as loitas pola liberación animal e da terra. Aceptando ideoloxicamente o materialismo histórico, consideran o sometemento da terra e das outras criaturas que viven nesta como unha condición necesaria para o benestar humano. Tendo unha histórica e altamente antropocéntrica visión do mundo, consideran o sistema tecno-industrial como a panacea do manexo de todas as actividades humanas e, tamén, ao capitalismo como un chanzo histórico esencial para a "transición dende o reino das necesidades ao reino da liberdade". A natureza e os animais son fontes produtivas para servir ás necesidades humanas. A única diferenza cos capitalistas é que estes últimos están dispostos a matar, no nome do lucro, todo o vivo, mentres que os esquerdistas só para cubrir as "necesidades" humanas. Isto é exactamente o que está a pasar con Syriza e a sociedade local de Kastoria: Desvalorízanse as vidas dos animais en nome do crecemento económico da zona.
Ao mesmo tempo, usan calquera medio para alcanzar o poder, posto que non o negan obviamente cando falan sobre o poder dos traballadores e a ditadura do proletariado. Por un lado, participan daquelas loitas parciais que lles conveñen, sempre co obxectivo de ter resultados electorais e, por outro, distáncianse doutras cando cren que non teñen nada que obter delas. Pero cando as loitas van máis alá da súa xestión ou descobren que teñen éxito ou que eles están fóra delas, entón intentan, con notificacións e outras tácticas de comunicación, sacar crédito político delas. Estes días usan a represión do Estado contra os anarquistas para facer campaña política de oposición ao goberno de Nea Dimokratia dende unha posición segura, aspirando ser eles os que gobernen tras as próximas eleccións. Non esquecemos o discurso electoral de Syriza sobre os policías bos gardando os barrios. Ademais, tampouco esquecemos que cada vez que a esquerda colleu o control ou obtivo maior poder, esmagou de calquera xeito ás anarquistas que resistían contra os réximes autoritarios (CCCP - Kronstadt) e contra as traizóns das loitas nas que pobos enteiros combateron contra o fascismo, porque se consideraron como un obstáculo nos seus plans de política exterior con Occidente (España no 36, Grecia - OPLA).
Non esperamos nada distinto hoxe en día. É só que Diamantopoulos debe informarse un pouco mellor en canto a quen mostra a súa presunta "solidariedade": aos que non descansarán ata que o último peleteiro sexa colgado coas entrañas do último político.
Non podes apoiar á vez opresores e oprimidas; ao Estado e ás anarquistas; aos animais e os peleteiros.
Neste mundo, cada un escolle o lado do que se posiciona.
Loitamos orgullosamente no lado dos animais e a natureza salvaxe porque somos anarquistas e anti-especistas.
Eles permanecen pateticamente no lado dos peleteiros negociando por votos porque son políticos e noxentos autoritarios.
Por iso nesta loita pola defensa da vida, eles son os nosos inimigos.
LOITA INFLEXIBLE E INTRANSIXENTE
POLA LIBERACIÓN TOTAL!
Asemblea pola Acción Anti-Especista
Leer más...
Sobre o rol da esquerda -parlamentaria ou non- e as nosas loitas pola liberdade.
Nos últimos días, discútese nos medios de comunicación de masas sobre o recente comunicado do deputado do partido Syriza por Kastoria, Vaggelis Diamantopoulos, quen nun intento por "poñerse de lado das ocupas atacadas" tivo a audacia de declarar que el é anarquista porque, nas súas propias palabras, "a anarquía é sinónima da democracia directa".
Coma se o Estado, os paraestatais e a propaganda dos medios de comunicación que están a apuntar contra as anarquistas non fosen suficientes, agora chega o partido Syriza que intenta xogar a Robin Hood e aos "gardiáns dos débiles", e se apresura a defender no seu discurso as ocupas e ás anarquistas. Esta é unha táctica habitual do mencionado partido parlamentario, unha práctica que tamén se aplicou durante a rebelión de decembro de 2008.
O partido Syriza pretende estar do lado das anarquistas nun intento, por un lado, de aproveitarse da nosa loita para os seus obxectivos electorais e, por outro, asimilar a nosa loita e incorporala dentro do marco estatal e legal.
En canto ao comunicado do deputado Diamantopoulos, temos que dicir o seguinte:
Primeiro: Un deputado, como parte integral do aparato estatal, non pode declarar ser anarquista. As anarquistas nin votan en eleccións, nin son candidatas, nin xamais ocuparían un posto no parlamento.
Segundo: A anarquía non é sinónima da democracia directa de ningunha forma. Para nós, a anarquía é a liberación total para os humanos, os animais e a natureza dos grifóns do Estado e a dominación. Nós non loitamos por un Estado con democracia directa; nós loitamos pola vida e a liberdade de cada ser vivo, dentro dunha vida simple e comunal en harmonía coa natureza.
Terceiro: Esta vida e liberdade posiciónanse en total contraste coa actividade de Diamantopoulos, quen dende o principio da súa lexislatura en xuño de 2012, declarou abertamente o seu interese con respecto ao desenvolvemento da industria peleteira na rexión de Kastoria (ao norte de Grecia), chegando ao punto de reunirse coa SEG (Liga Grega de Fabricantes Peleteiros) e a un acordo sobre a suposta necesidade de aumentar a poboación de gando na rexión, o que significa que capturarán, matarán e esfolarán mesmo máis animais. Diamantopoulos é a encarnación do que falamos todos estes anos. O é a faceta do Estado que, a través de intereses sectoriais que se apoian mutualmente, administra a industria peleteira que logra sobrevivir asasinando animais. Diamantopoulos é un digno continuador do labor dos exdeputados de Nea Dimokratia e PASOK por esa zona, Tzoukalagias e Petsalnikos, os cales apoiaron sen prexuízos o comercio de peles. É unha parte indicativa da táctica camaleónica que aplica Syriza, mentres que antes das eleccións, a deputada Iro Dioti fixo unha interpretación no parlamento contra a venda de peles. Xusto despois, a oficina local de Syriza en Kastoria fixo un seminario en apoio á industria das peles, mentres o mesmo partido en Atenas paralelamente organizaba eventos electorais acerca dos "dereitos" dos animais, nun intento por reunir os votos das amantes dos animais, entre outras. A hipocrisía na súa máxima expresión. Pero, tras as eleccións as máscaras caeron.
A actitude de Diamantopoulos e Syriza non é un erro illado nin personalizado, menos deste partido en particular, pero reflicte totalmente as posicións firmes e as tácticas da esquerda en xeral.
A esquerda sempre foi incapaz de incorporar nos seus reclamos as loitas pola liberación animal e da terra. Aceptando ideoloxicamente o materialismo histórico, consideran o sometemento da terra e das outras criaturas que viven nesta como unha condición necesaria para o benestar humano. Tendo unha histórica e altamente antropocéntrica visión do mundo, consideran o sistema tecno-industrial como a panacea do manexo de todas as actividades humanas e, tamén, ao capitalismo como un chanzo histórico esencial para a "transición dende o reino das necesidades ao reino da liberdade". A natureza e os animais son fontes produtivas para servir ás necesidades humanas. A única diferenza cos capitalistas é que estes últimos están dispostos a matar, no nome do lucro, todo o vivo, mentres que os esquerdistas só para cubrir as "necesidades" humanas. Isto é exactamente o que está a pasar con Syriza e a sociedade local de Kastoria: Desvalorízanse as vidas dos animais en nome do crecemento económico da zona.
Ao mesmo tempo, usan calquera medio para alcanzar o poder, posto que non o negan obviamente cando falan sobre o poder dos traballadores e a ditadura do proletariado. Por un lado, participan daquelas loitas parciais que lles conveñen, sempre co obxectivo de ter resultados electorais e, por outro, distáncianse doutras cando cren que non teñen nada que obter delas. Pero cando as loitas van máis alá da súa xestión ou descobren que teñen éxito ou que eles están fóra delas, entón intentan, con notificacións e outras tácticas de comunicación, sacar crédito político delas. Estes días usan a represión do Estado contra os anarquistas para facer campaña política de oposición ao goberno de Nea Dimokratia dende unha posición segura, aspirando ser eles os que gobernen tras as próximas eleccións. Non esquecemos o discurso electoral de Syriza sobre os policías bos gardando os barrios. Ademais, tampouco esquecemos que cada vez que a esquerda colleu o control ou obtivo maior poder, esmagou de calquera xeito ás anarquistas que resistían contra os réximes autoritarios (CCCP - Kronstadt) e contra as traizóns das loitas nas que pobos enteiros combateron contra o fascismo, porque se consideraron como un obstáculo nos seus plans de política exterior con Occidente (España no 36, Grecia - OPLA).
Non esperamos nada distinto hoxe en día. É só que Diamantopoulos debe informarse un pouco mellor en canto a quen mostra a súa presunta "solidariedade": aos que non descansarán ata que o último peleteiro sexa colgado coas entrañas do último político.
Non podes apoiar á vez opresores e oprimidas; ao Estado e ás anarquistas; aos animais e os peleteiros.
Neste mundo, cada un escolle o lado do que se posiciona.
Loitamos orgullosamente no lado dos animais e a natureza salvaxe porque somos anarquistas e anti-especistas.
Eles permanecen pateticamente no lado dos peleteiros negociando por votos porque son políticos e noxentos autoritarios.
Por iso nesta loita pola defensa da vida, eles son os nosos inimigos.
LOITA INFLEXIBLE E INTRANSIXENTE
POLA LIBERACIÓN TOTAL!
Asemblea pola Acción Anti-Especista
Leer más...
18 feb 2013
[Grecia]: Comunicado dxs catro compas presxs do atraco ao banco de Kozani

Já falaramos em Abordaxe deste caso, das torturas recebedas por tres deles e dum seu primeiro Comunicado onde já prometiam um comunicado mais extenso (e muito interesante), que agora recolhemos de ContraInfo e traduzimos e colamos:
12 de fevereiro de 2013
"Os nossos dias se passam, as nossas noites, nom".
Corremos cara nossa fugida entanto, ao nosso redor, desata-se umha verdadeira caçaria humana. Detrás de nos, umha vida predeterminada, raiada polas maõs dos dominadores, com o galo de internalizar a submissom como umha condiçom objectiva, para legitimar sistemas morais de leis e regras, para igualar ao indivíduo a umha lógica estadistica de números. Diante de nos, o mundo das nossas “utópicas” fantasias, que se conquista so com violência. Umha vida, umha possibilidade e eleiçons decisivas.
Contempla o vazio intermédio das nubes e salta, porque a caida nunca foi umha eleiçom mais segura.
Em venres, 1 de fevereiro de 2013, junto a um grupo de compas, procedimos a realizar um atraco duplo ao Banco Agrotiki e a Oficina de Correios de Velvendo, Kozani. Na nossa opiniom, é importante analizar até um ponto a parte operativa do atraco. Isto, principalmente, para sublinhar todos os aspectos do ataque, as eleiçons que tomamos, os erros que cometemos e as razons que nos conduziram a elos:
Assim, na manhã do venres, atacamos os dous objectivos divididos em dous grupos. Desde o início, o nosso plano era tomar o dinheiro de ambas caixas fortes, o que de feito aconteceu. Durante a nossa fugida, umha série de eventos desafortunados e um erróneo manejo da situaçom, levarom a revelar à polícia tanto o nosso veículo como o nosso paradoiro.
Devido ao cordom policial que automáticamente se formou, o companheiro que manejava a camioneta, disfarçada por afora de ambulância, estava a buscar rutas de fugida para o grupo que realizara os atracos. Nessa busca, cometeu o erro de se passar tres vezes fronte a umha patrulha policial, o que figera que resultara sospeitoso, ao que seguiu umha persecuiçom e, entom, devido ao desconhecemento da área, terminou em quatro calejons sem saida, e no último deles foi arrodeado, ao nom dispôr de espaço para escapar. E, assim, depois de prender-lhe lume à camioneta, o compa foi arrestado. Com istos aconteceres e, visto que o nosso compa com o veículo para a fugida estava já nas mãos da polícia, as nossas opçons de escapar se reduzirom drásticamente.
Decidimos, por tanto, deter ao primeiro veículo que se passara, porque este podeia assegurar umha fugida mais segura para nos e xs nosxs compas. Assim as cousas, a questom principal era assegurar-se que o novo veículo nom resultara conhecido para "os pacos", assim que acordamos deixar com nos ao conductor da furgona, até atopar umha ruta de escape para nos. É neste ponto, aproximadamente despois de cruzar-nos com umha patrulha policial, que pouco a pouco a fugida levou-nos a umha desenfreada persecuiçom até a cidade de Veria, onde a maior parte das forças policiais disponíveis da zona estava tras de nos. Obviamente nunca consideramos nem sequer por um segundo o uso do refém como escudo humano (nom teriamos problemas em faze-lo se, por ejemplo, ele fosse o director dum banco), de qualquer modo, a polícia nom sabia dél. Ao final, él se convirtiu em escudo humano para os pacos, sem que estxs o souberam, porque él foi o motivo polo qual nom chegamos a usar as nossas armas com o propósito de fugir. Debido à nossa consciência e a nossa moral que nom nos permitem arriscar a vida dumha pessoa que acabara por azar com nos e contra a sua vontade.
Neste ponto, queremos aclarar que nom portávamos as armas com o propósito de intimidar a ninguém, senom como umha ferramenta no caso de enfrontamento com os pacos. Assim, o motivo polo qual nom atuamos como nos tocava faze-lo, para escapar, foi umha condiçom na que nos atopamos devido ao nosso mal manejo da situaçom.
A única via de escape neste ponto era acelerar e o nosso intento de ganhar terreno com o nosso veículo aos polícias que nos estavam a perseguer. Por suposto, a cidade de Veria nom é o melhor lugar para algo como isto e, por ende, ficamos pronto atrapadxs numha rua estreita, resultando a nossa detençom. Durante o nosso arresto, o único que dijemos foi que a pessoa que estava com nos nom tinha nada a ver com os atracos nem com nos. Nom tanto, os polícias continuarom golpeándo-lhe também a él, quanto menos, entanto tivemos contacto visual.
A narraçom anterior nom está enmarcada na presunçom e a autopresentaçom, senom com o propósito de reverter o legado dum arresto sem batalha, ao que nos conduzirom as circunstâncias.
A narraçom finaliza na chefatura de polícia de Veria, onde seguiu umha longa tortura com tres de nos a mãos da polícia. As suas tácticas som conhecidas e esperadas: carapuça na cabeça, mãos algemadas às costas e golpes.
Consideramos óvbio que há umha linha clara que nos separa do sistema, que marca a guerra entre dous mundos. O mundo da dominaçom, a opressom e a submissom e o mundo da liberdade que nos criamos e mantemos vivo a través da nossa incesante luita contra o Poder.
Nesta guerra, os pacos som um objectivo permanente para xs anarquistas guerrilheirxs dado que elxs som a vanguarda e a rama repressiva dos mecanismos do domínio. Por isso, damos por feita a atitude delxs para com nos. Se o Estado nom nos combatira, entom poderiamos ter boas razons para estar preocupadxs. A tortura, como método, foi, é e será sempre umha arma no arsenal de qualquer autoridade dada. Nos, anarquistas, por suposto, rejeitamos usar tais métodos contra os nossos inimigos e preferimos a digna práctica da “ejecuiçom” política, porque nom queremos reproduzir a podredume do seu mundo senom acabar com ela.
A opiniom que ve axs luitadorxs como presas nas garras dos mecanismos repressivos internaliza a percepçom de derrota dentro dos círculos subversivos. Esta é a aceptaçom dumha percepçom que reduze a guerra contra os inimigos da liberdade ao contexto da aceptaçom da ética e a legalidade social burguesa. E, para ser claros, o aponte de arriba concerne a anúncios como os de ANTARSYA (Fronte de Esquerda Anticapitalista Grega) ou A.K. (suposto Movimento Anti-autoritário), os quais contribuem mais ao reformismo que à radicalizaçom. Sobra referer-nos aos jornalistas, ao partido SYRIZA (Coaliçom da Esquerda Radical) e outros sectores do sistema que, com anúncios “amistosos” cara nos, intentam reachegar-se a aquelas consciências que empeçam a discrepar com as normas, servindo deste jeito à estabilizaçom do régime.
Agora, em quanto à prática de torturas, para nos a resposta reside na acçom polimorfa. A visibilizaçom de eventos específicos a través de acçons contrainformativas, tais como comunicados, cartazes, concentraçons, manifestaçons, etc. é definitivamente necessária, para que assim cada vez mais pessoas poidam chegar a umha conclusom. Umha conclusom que nom deixa espaço para “incidentes ailhados” ou “conductas vengativas”, senom que leve à comprensom de que a violência física sempre foi umha forma de repressom e control do Poder. Forma parte da guerra entre a dominaçom e a rebeliom.
Por suposto, entanto difunde-se esta mensagem, deve difundir-se também umha mensagem de terror cara os torturadores por natureza, os pacos. Para que os pacos nom golpeem, nom tenhem sentido as denúncias intrasistémicas e os procedimentos jurídicos, que implicam também concesions e a aceptaçom informal do poder judicial e jornalístico. Fai falha resistência, e a resistência necessita também ter formas violentas. Porque um ataque aos pacos, nom só aos de Veria, já seja com pedras, molotovs ou com armas, innegavelmente os leva a reconsiderar as suas eleiçons, contando as suas feridas antes de volver a levantar a mão. Porque, como bem dijo-se antes, os nossos inimigos tenhem nome e endereços.
Nom mentaremos analíticamente o rol dos bancos, de qualquer forma, no tempo no que vivemos, está claro para todxs. A sua existência é um roubo constante. Para nos, como anarquistas, eles constituem objectivos de ataques de todas as castes: incendiário, bomba, atracos. Por suposto, muitas cousas forom ditas sobre o nosso caso e, induvidavelmente, para nos existe a necessidade de dar-lhe a volta ao clima criado. Para golpear o contínuo intento de vaziar de contido as nossas eleiçons e para revelar os podres alcances sociológicos e o fundo pseudohumanitário que, devido à nossa idade, quereriam assinar.
“Som moços normalinhos e assaltarom um banco. Por que?”
Porque o atraco é umha acçom política consciente. Nom é o estádio seguinte a um periodo de ansiedade adolescente, de ambiçons de enriquecimento persoal, nem tampouco é o resultado da nossa suposta preguiça. No entanto, contém o nosso desejo de nom atar as nossas vidas à brutal exploraçom do trabalho assalariado. O nosso rejeitamento a volver-nos granagens para os intereses financieiros. A nossa resistência ao seu violento avance da bancarrota mental e de valores do seu mundo.
Para nos está claro que nom rejeitamos a criatividade dentro das nossas comunidades. Além, a organizaçom dum atraco exige tanto trabalho físico como mental. Rejeitamos, nom tanto, escravizar a ossa criatividade a um mundo de produçom e reproduçom do trabalho. Por suposto, para nos, pouco sentido teria o rejeite à escravitude assalariada se nom trabalháramos paralelamente também para a sua destruiçom. Somos anarquistas sem arrepentimentos e nom buscamos simpatia, compaixom nem comprensom porque atuáramos “equivocadamente” num mundo “equivocado”. Buscamos a propagaçom das nossas projeçons e práticas e luitaremos por elo até as nossas derradeiras palavras, até a nossa derradeira bala.
Cada umha das nossas acçons de ataque é também um momento da guerra revolucionária total que se está a levar a termo a todos os niveis. O dinheiro acadado com este atraco nom foi destinado ao paradíso consumista artificial. Esta é simplemente a ferramenta para mover cada forma de luita. Desde a impresom de comunicados à merca de armas e explosivos, para a financiaçom de estructuras ilegais de ataque e defensa. Desde o arrendo das nossas vivendas ilegais até o subministro de explosivos para fazer voar a paz social.
O objectivo é a difusom da acçom direita contra a condiçom de cautivério geralizada que experimentamos. Tanto seja em guerrilha ou abertamente e cara a cara, com qualquer método que cada umhx pense que é mais frutífero e efectivo, de qualquer forma que disponha ou com a que desfrute cada individux e cada colectivo que contribua à luita. Sempre, o objectivo de cada movimento nosso, de cada ataque de guerrilha é a propagaçom da consciência revolucionária. Para posiçonar-nos conscentemente contra do mundo da escravitude total, contra a constante evoluiçom do inimigo, o qual o barre tudo ao seu caminho. Contra esta condiçom, a luita pola liberdade e o nosso intento de dar características combativas a cada aspecto da luita anarquista é frutífero e necessário.
Porque a anarquia nunca pode converter-se numha ideia agradável no mundo da submissom universal, senom que se atopa em constante conflito com este. Esta nom pode restringirse nem a eventos inofensivos e democráticamente aceptáveis, nem a fetichismos sobre os medios, senom que constitue, mais bem, um todo indivisível de todas as formas de luita. Cada individux ou grupo, segundo os seus desejos, as suas intençons e a sua forma de pensar, contribue à continuidade da luita, com qualquier medio possível. A anarquia é a nossa forma de organizar-nos, de viver e de luitar. É a organizaçom sem restriçons, é a luita incesante. É o companherismo extremo que experimentamos nas nossas comunidades em revolta, contra a podrida estructura social.
Concluindo, gostariamos em saudar a todxs xs compas que atuarom. Colando cartazes, berrando consignas, organizando concentraçons, escrevendo textos solidários (dentro e fora dos cárceres). A todxs aquelxs que, neste intre, estám planejando os seus ataques.
PD1: Também queremos enviar a nossa solidariedade a Spyros Dravilas em greve de fame, quem libra umha dura e dorosa luita por umha bocanada de liberdade. Muita força.
PD2: Ha pouco tempo, o compa Ryo de Indonesia foi assassinado. Ryo foi um anarquista que promovia a solidariedade internacional a través da açom. Agora, incluso estando ausente nas hostilidades que nos geramos contra o existente, estamos convencidos de que nos sempre miramos a mesma estrela, a estrela da insurreçom anarquista permanente. Honor ao compa RYO.
Os anarquistas:
Nikos Romanos
Dimitris Politis
Andreas-Dimitris Bourzoukos
Yannis Michailidis
Leer más...
Etiquetas:
anarquistas,
bancos,
capitalismo,
comunicado,
grecia,
guerra social,
insurreccionalismo
7 feb 2013
[Grécia] Comunicados de 3 dos detidos e da CCL ao respeito do atraco ao banco de Kozani
Colhemos e traduzimos da web ContraInfo estes 2 comunicados que forom publicados em original em Indymedia Atenas:
1º Breve comunicado de Nikos Romanos, Andreas-Dimitris Bourzoukos e Yannis Michailidis sequestrados polo caso de atraco a bancos em Velventos-Kozani:
Roubamos um par de palavras desde as celas de detençom onde nos atopamos sequestrados para manifestar os nossos objectivos e intençons e, assim, aclarar o panorama em relaçom aos últimos acontecementos.
Como anarquistas, consideramos a opçom de atracar um banco umha eleiçom consciente de resistência. O nosso movimento nom tem como objectivo o enriquecemento persoal. O ataque aos templos do Capital forma parte de todo o nosso acçonar revolucionário.
Ao respeito das nossas torturas a maos dos corpos repressivos, nom queremos que se convirta em indício da nossa vitimizaçom. Nom esperavamos nada diferente dos inimigos da liberdade. Nom nos olvidemos de todas as persoas que tenhem sido machucadas nas comisarias de polícia e nas suas prisions. Que os sinais das torturas se convirtam num outro motivo para que a ira se traduza em praxe.
Ante os representantes instituiçonais da justiza, a nossa posiçom será inegociável e inquebrantável.
Nom colabouramos – Nom nos justificamos
Viva a Anarquia
Os anarquistas Nikos Romanos, Andreas-Dimitris Bourzoukos, Yannis Michailidis
PD: Sairá um outro texto mais ao detalhe dos quatro presos sobre o nosso caso.
2- Comunicado dxs membros presxs da Conspiraçom de Cédulas de Lume polos quatro detidos em Kozani:
Se falamos, falamos porque nom abandonamos a Conspiraçom de Cédulas de Lume na fosa da propaganda estatal.
Sobre o atraco ao banco em Kozani, a única palavra a tenhem os próprios detidos, que nom som membros da Conspiraçom, pois, com estes arrestos nom foi “golpeada” a Conspiraçom e tanto as nossas percepçons como as nossas cédulas permanecem ilesas…
No entanto, como o mecanismo estatal de propaganda refire-se constantemente à Conspiraçom, aclaramos o nosso posiçonamento:
Xs anarquistas guerrilheirxs urbans nom som nem “boxs chavalxs”, nem necessitam que lhes defendam os hipócritas do humanismo nen os profesionais da compasividade esquerdista.
Xs anarquistas guerrilheirxs urbans abandonam o papel de vítima para tomar posiçom como agressorxs em contra do patético silêncio da sociedade.
Sabemos que a violência anárquica contra o régime é o único caminho à libertaçom. Quem duvidam em armarse, se amosarám cobardes à hora de viver com dignidade. Longe da retórica humanista e as lágrimas de crocodrilo, os golpes às caras dos arrestados forom golpes a eleiçons concretas. A eleiçom de atracar um banco com o objectivo de apoiar núcleos anarquistas ilegais e informais foi, é e será umha práctica anarquista.
Na guerra contra o Estado e a sua sociedade nom se pede misericórdia do inimigo. Xs anarquistas de praxe nom respeitam nengumha legalidade burguesa. O assunto nom é falar da arbitrariedade da violência policial, senom passar primeiro ao ataque acá e agora. Porque a vida pertenecerá sempre a um tipo de persoas, às persoas de acçom.
Força aos quatro anarquistas presos acusados polo atraco em Kozani.
Apoiamos a aquelxs que apoiam as suas decisons e permanecem impenitentes.
Crêmos e organicemos 10, 100, 1000 cédulas conspiratórias
Viva a Federaçom Anarquista Informal (FAI/FRI)
Tudo continua…
Xs membros presxs da Conspiraçom de Cédulas de Lume
PD.: Enviamos a nossa solidariedade incondiçonal aos compas Alfredo Cospito e Sergio Maria Stefani a quem os carcereiros das prisións italianas lhes proibem as vissitas, ao igual que ao amigo que está também em greve de fame desde o 4 de fevereiro, Spyros Dravilas, ao que as instituiçons "penitenciárias" gregas lhe privam vengativamente dos permisos de saida.
Leer más...
1º Breve comunicado de Nikos Romanos, Andreas-Dimitris Bourzoukos e Yannis Michailidis sequestrados polo caso de atraco a bancos em Velventos-Kozani:
Roubamos um par de palavras desde as celas de detençom onde nos atopamos sequestrados para manifestar os nossos objectivos e intençons e, assim, aclarar o panorama em relaçom aos últimos acontecementos.
Como anarquistas, consideramos a opçom de atracar um banco umha eleiçom consciente de resistência. O nosso movimento nom tem como objectivo o enriquecemento persoal. O ataque aos templos do Capital forma parte de todo o nosso acçonar revolucionário.
Ao respeito das nossas torturas a maos dos corpos repressivos, nom queremos que se convirta em indício da nossa vitimizaçom. Nom esperavamos nada diferente dos inimigos da liberdade. Nom nos olvidemos de todas as persoas que tenhem sido machucadas nas comisarias de polícia e nas suas prisions. Que os sinais das torturas se convirtam num outro motivo para que a ira se traduza em praxe.
Ante os representantes instituiçonais da justiza, a nossa posiçom será inegociável e inquebrantável.
Nom colabouramos – Nom nos justificamos
Viva a Anarquia
Os anarquistas Nikos Romanos, Andreas-Dimitris Bourzoukos, Yannis Michailidis
PD: Sairá um outro texto mais ao detalhe dos quatro presos sobre o nosso caso.
2- Comunicado dxs membros presxs da Conspiraçom de Cédulas de Lume polos quatro detidos em Kozani:
Se falamos, falamos porque nom abandonamos a Conspiraçom de Cédulas de Lume na fosa da propaganda estatal.
Sobre o atraco ao banco em Kozani, a única palavra a tenhem os próprios detidos, que nom som membros da Conspiraçom, pois, com estes arrestos nom foi “golpeada” a Conspiraçom e tanto as nossas percepçons como as nossas cédulas permanecem ilesas…
No entanto, como o mecanismo estatal de propaganda refire-se constantemente à Conspiraçom, aclaramos o nosso posiçonamento:
Xs anarquistas guerrilheirxs urbans nom som nem “boxs chavalxs”, nem necessitam que lhes defendam os hipócritas do humanismo nen os profesionais da compasividade esquerdista.
Xs anarquistas guerrilheirxs urbans abandonam o papel de vítima para tomar posiçom como agressorxs em contra do patético silêncio da sociedade.
Sabemos que a violência anárquica contra o régime é o único caminho à libertaçom. Quem duvidam em armarse, se amosarám cobardes à hora de viver com dignidade. Longe da retórica humanista e as lágrimas de crocodrilo, os golpes às caras dos arrestados forom golpes a eleiçons concretas. A eleiçom de atracar um banco com o objectivo de apoiar núcleos anarquistas ilegais e informais foi, é e será umha práctica anarquista.
Na guerra contra o Estado e a sua sociedade nom se pede misericórdia do inimigo. Xs anarquistas de praxe nom respeitam nengumha legalidade burguesa. O assunto nom é falar da arbitrariedade da violência policial, senom passar primeiro ao ataque acá e agora. Porque a vida pertenecerá sempre a um tipo de persoas, às persoas de acçom.
Força aos quatro anarquistas presos acusados polo atraco em Kozani.
Apoiamos a aquelxs que apoiam as suas decisons e permanecem impenitentes.
Crêmos e organicemos 10, 100, 1000 cédulas conspiratórias
Viva a Federaçom Anarquista Informal (FAI/FRI)
Tudo continua…
Xs membros presxs da Conspiraçom de Cédulas de Lume
PD.: Enviamos a nossa solidariedade incondiçonal aos compas Alfredo Cospito e Sergio Maria Stefani a quem os carcereiros das prisións italianas lhes proibem as vissitas, ao igual que ao amigo que está também em greve de fame desde o 4 de fevereiro, Spyros Dravilas, ao que as instituiçons "penitenciárias" gregas lhe privam vengativamente dos permisos de saida.
Leer más...
Etiquetas:
acción directa,
anarquistas,
comunicado,
grecia,
Presos
28 ene 2013
Solidariedade coas okupas gregas (Coruña)
O estado grego, alarmado pola potencia e combatividade do espectro antiautoritario heleno, despregou nas últimas semanas unha dura ofensiva contra os centros sociais okupados que dan soporte a tan subversivo movemento. Deste xeito, numerosas okupas foron desaloxadas pola policía en impresionantes e continuados despregamentos represivos; entre elas a mítica okupa "Villa Amalias", aútentico referente entre os espazos liberados anti autoritarios (máis información dese desaloxo neste blog -Aquí).
Dende Grecia chegou unha proposta de coordinación internacional da resposta (-Aquí neste blog), amplamente recollida por anarquistas de todas partes do mundo (algúns exemplos na páxina "Contrainfo" -aquí, -aquí, -aquí ou -aquí, ou, no estado español, -aquí na páxina "Verba Volant").
A solidariedade espallouse tamén por estas terras galegas, e dende A Coruña recibimos a petición de difundir as seguintes fotos de faixas alusivas penduradas en pontes da cidade herculina.
Así como de facernos eco do seguinte comunicado que, a xeito de cartaz, colouse nas rúas da urbe. Aquí vai en castelán e en inglés, tal e como nós o recibimos:
THE GREEK SQUATTERS AND FREEDOM FIGHTERS ARE OUR BROTHERS AND SISTERS
The Greek squatters movement has been under continuous attack for the last days by the Hellenic terrorist state and capital. On December the 20th, one of the most emblematic Athenian squats, “Villa Amalias” got evicted after more than 27 years of self-organisation and resistance. This eviction was followed by a failed attempt to re-squat the house on the 9th of January 2013 and the new eviction of the squatted social centre; “Skaramaga”. The day came to an end with more than 100 people arrested. Finally, on 15th of January 2013, Athen's oldest squat “Lela Karagounis” also came under a eviction attack which was successfully repelled and ended up with the subsequent re-squatting of the building. Last week, especially the Sunday 13th of January a number of demonstrations and rallies took place in most Greek cities. The situation is one of tension and total war against the squatters, mainly waged (as usual) by the state and capitalism with the inestimable help of the patriotic and racist extreme right party “Golden Down” and its gangs of murderous henchmen.
Generally speaking the Occupied spaces in Greece do not just function as mere concert halls, bars and leisure centres. About any sort of activity has been organised in them; from workshops, political debates and meetings to kindergartens and primary healthcare surgeries. During entire decades they have always been by the side of the people most exploited and beaten down by state and capitalism alike such as the immigrants, working people and members of the so-called “ethnic minorities”. Their daily activity has come to be much more appreciated within the context of the present so-called “crisis”, which is wreaking havoc among the most vulnerable portions of the population... Many squatters and their supporters can be found in the front-line of all the struggles taking place in Greece at the moment be these violent or peaceful... has the smiling clown of the TV news told you anything about this ladies and gentlemen?.... we already knew the answer/ don't worry, we know your answer already.
So we see how these brave people has the determination to choose the ONLY REAL WAY, the truly realistic solution... that of totally grassroots and therefore revolutionary self-organisation, with no hierarchies, bosses, parties, trade unions or parasites of any kind.
All this appears to be in stark contrast with the cowardice and simplicity still observed in most struggles and demo slogans within the chunk of land known as “Spain”. To everybody's dismal, the latter are mainly characterised by a seemingly indisputable dogmatism around the topic of “non-violent” tactics, a very unlikely reformism, continuous attempts of co-optation by right as well as left wing political parties and unions and a naïve nostalgia of “nanny” state and its consumerist, stupefying, environmentally destructive and alienating “welfare”.
SO WHAT ABOUT YOU "SPANISH" CITIZENS?... ARE YOU GOIN TO KEEP DENYING REALITY AND LOOKING AWAY SO THAT YOU DO NOT HAVE TO ACCEPT WHAT IS REALLY GOING ON?
Difundido por C.R. segundo a información recibida.
Leer más...
Dende Grecia chegou unha proposta de coordinación internacional da resposta (-Aquí neste blog), amplamente recollida por anarquistas de todas partes do mundo (algúns exemplos na páxina "Contrainfo" -aquí, -aquí, -aquí ou -aquí, ou, no estado español, -aquí na páxina "Verba Volant").
A solidariedade espallouse tamén por estas terras galegas, e dende A Coruña recibimos a petición de difundir as seguintes fotos de faixas alusivas penduradas en pontes da cidade herculina.
Así como de facernos eco do seguinte comunicado que, a xeito de cartaz, colouse nas rúas da urbe. Aquí vai en castelán e en inglés, tal e como nós o recibimos:
THE GREEK SQUATTERS AND FREEDOM FIGHTERS ARE OUR BROTHERS AND SISTERS
The Greek squatters movement has been under continuous attack for the last days by the Hellenic terrorist state and capital. On December the 20th, one of the most emblematic Athenian squats, “Villa Amalias” got evicted after more than 27 years of self-organisation and resistance. This eviction was followed by a failed attempt to re-squat the house on the 9th of January 2013 and the new eviction of the squatted social centre; “Skaramaga”. The day came to an end with more than 100 people arrested. Finally, on 15th of January 2013, Athen's oldest squat “Lela Karagounis” also came under a eviction attack which was successfully repelled and ended up with the subsequent re-squatting of the building. Last week, especially the Sunday 13th of January a number of demonstrations and rallies took place in most Greek cities. The situation is one of tension and total war against the squatters, mainly waged (as usual) by the state and capitalism with the inestimable help of the patriotic and racist extreme right party “Golden Down” and its gangs of murderous henchmen.
Generally speaking the Occupied spaces in Greece do not just function as mere concert halls, bars and leisure centres. About any sort of activity has been organised in them; from workshops, political debates and meetings to kindergartens and primary healthcare surgeries. During entire decades they have always been by the side of the people most exploited and beaten down by state and capitalism alike such as the immigrants, working people and members of the so-called “ethnic minorities”. Their daily activity has come to be much more appreciated within the context of the present so-called “crisis”, which is wreaking havoc among the most vulnerable portions of the population... Many squatters and their supporters can be found in the front-line of all the struggles taking place in Greece at the moment be these violent or peaceful... has the smiling clown of the TV news told you anything about this ladies and gentlemen?.... we already knew the answer/ don't worry, we know your answer already.
So we see how these brave people has the determination to choose the ONLY REAL WAY, the truly realistic solution... that of totally grassroots and therefore revolutionary self-organisation, with no hierarchies, bosses, parties, trade unions or parasites of any kind.
All this appears to be in stark contrast with the cowardice and simplicity still observed in most struggles and demo slogans within the chunk of land known as “Spain”. To everybody's dismal, the latter are mainly characterised by a seemingly indisputable dogmatism around the topic of “non-violent” tactics, a very unlikely reformism, continuous attempts of co-optation by right as well as left wing political parties and unions and a naïve nostalgia of “nanny” state and its consumerist, stupefying, environmentally destructive and alienating “welfare”.
SO WHAT ABOUT YOU "SPANISH" CITIZENS?... ARE YOU GOIN TO KEEP DENYING REALITY AND LOOKING AWAY SO THAT YOU DO NOT HAVE TO ACCEPT WHAT IS REALLY GOING ON?
Difundido por C.R. segundo a información recibida.
Leer más...
Etiquetas:
anarquistas,
coruña,
grecia,
okupacion,
solidariedade
21 nov 2012
Recordatório [Grécia] 22, 23 e 24 de novembro.- Chamado internacional de solidariedade com o caso de Luita Revolucionária.
A revoluçom social nom é o passado, senom o presente e o futuro do mundo.
Há uns días copiaramos, traduziramos e colaramos esta convocatória à íntegra de Contra Info, agora recebemos um correio no que se nos comunica que ponhem a disposiçom um material (em castelám e em formato pdf ao que podedes aceder clicando acá) para defundir sobre este processo contra Luita Revolucionária que amplifique o chamado de solidariedade internacional.
Sobre o chamado de solidariedade e acçom internacional:
Como assembleia polo caso de Luita Revolucionária e continuando as acçons de solidariedade com o mesmo, fazemos um chamado aberto a umha campanha de solidariedade, tanto a nível local, como internacional, para os dias 22, 23 e 24 de novembro.
Acordamos rachar com o muro de silêncio arredor do caso de Luita Revolucionária (L.R.) e demonstrar que xs compas que se enfrontam a juízo nom estám sozinhxs, que o caso de Luita Revolucionária é o caso de todxs nos e que está relaçonado com a esência da luita mesma. Convocamos, pois, axs compas arredor do mundo a contribuir com o seu acçonar e enviar a sua própria mensagem de Solidariedade e Luita.
O nosso objectivo é a ampliaçom das resistências dinámicas com umha perspectiva revolucionária. O nosso blanco, extender a Luita pola subversom do existente, demonstrando a sua necessidade histórica e o sinificado que tem no presente, entanto amosamos Solidariedade de facto com xs compas que estám em juízo.
O chamado internacional a tres dias de solidariedade, contrainformaçom e acçom polo caso de L.R. é parte e continuaçom da guerra social e de castes pola subversom e a Revoluçom. É justo ai onde ubicamo-lo e, assim, concibe-se históricamente o caso da Luita Revolucionária no seu conjunto.
Crónica do caso Luita Revolucionária:
Em 10 de março de 2010, tras um enfrontamento armado com forças policiais, cae assassinado o compa anarquista Lambros Foundas. Durante issos dias, Grécia cae baixo o control abofante da Troika, dias nos que Lambros Foundas, membro da organizaçom L.R., perde a vida num tiroteio durante umha acçom preparatória contra a elite política e económica que saqueia o planeta a nível global, que rapinha e dessangra a riqueza social, rebaixando a vida humana ao nadir.
Um mês depois e num clima de terror-histéria, em abril de 2010, no contexto de medidas preventivas para desarticular a organizaçom L.R., arrestam axs anarquistas Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumem a responsabilidade política da sua participaçom na organizaçom. Ao tempo, arrestam também aos anarquistas Vaggelis Stathopoulos, Christoforos Kortesis e Sarantos Nikitopoulos, quem rejeitam categóricamente, desde o princípio da sua detençom, a sua participaçom na organizaçom, declarando que a sua persecuçom está relaçonada com a sua participaçom desde há muitos anos en projectos subversivos, a sua integraçom política no espaço anarquista/antiautoritário e as suas relaçons de companheirismo.
Por participaçom na L.R., acusam também a Kostas Katsenos, contra quem havia umha orden de arresto pendente desde o momento das primeiras detençons. O sistema, querendo dar um golpe definitivo à organizaçom L.R., a quem se lhe considera umha ameaça, extende a sua ataque a través distos arrestos, para aplanar assim umha parte mais ampla do movimento subversivo.
No contexto desta extensom do ataque repressivo, 6 meses depois, as autoridades chamam a declarar a dezenas de compas do espaço anarquista/antiautoritario e familiares dxs arrestadxs.
O carácter vengativo dos mecanismos fica de novo demonstrado, chegando ao ponto de acusar a Marie Beraha, companheira de Kostas Gournas. A sua persecuçom é umha clara acçom vengativa em contra de Kostas Gournas, para quebrar a sua posiçom combativa.
Desde o 5 de outubro de 2011, leva-se a cabo o juízo de L.R. nos tribunais especiais dos cárceres de Koridallos, a porta fechada, com ausência total de publicidade. A pesar de que os meia estiveram sempre dispostos a apoiar o ataque repressivo e a propaganda estatal, esta vez de maneira provocativa e tras umha orde política, silenciam todo o relativo ao juízo do caso de L.R.
Pola sua banda, o régime leva a cabo um juízo contra os seus oponhentes políticos, num tento de amordazar qualquer mensagem de Luita e distorsionar o seu sinificado. Por outro lado, xs compas que assumiram a sua responsabilidade política na sua participaçom em L.R, defendem as acçons e o plano político da organizaçom, entanto que o conjunto dxs acusadxs, a través dos seus posiçonamentos, transformam as audiências em fortes ataques contra o sistema político-económico de miséria e exploraçom, contra o carácter das suas leis e os regimens especiais que impom a todxs quantxs resistem combativamente.
Há que dizer que actualmente nengum(ha) dxs compas está encarceradx. Vaggelis Stathopoulos, Sarantos Nikitopoulos e Christoforos Kortesis foram postos em liberdade depois dum ano de prisom preventiva tras umha ordem da fiscalia, entanto que Kostas Katsenos que se apresentou no juízo, permanecera 6 meses no cárcere. Xs membros da organizaçom Luita Revolucionária, Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa foram excarceradxs depois de rematado o limite máximo de prisom preventiva (18 meses). Nikos Maziotis e Pola Roupa nom voltaram presentar-se no juízo e estám prófugxs (¡!).
No momento no que se escrebe este chamado, o juízo está na fase de declaraçns dxs testemunhas da defesa. Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumiram a sua responsabilidade pola sua participaçom em L.R. já declararom. Xs compas desde Grécia e o estrangeiro demonstrarom, a través das suas declaraçons, a importância da organizaçom L.R. a nivel político e histórico, defendendo a luita armada, a totalidade e o carácter amplo dos projectos revolucionários. Os vindourios dias declararám xs testemunhas de defesa de Vaggelis Stathopoulos, Kostas Katsenos, Sarantos Nikitopoulos, Christoforos Kortesis e Marie Beraha, quem rejeitam a sua participaçom na organizaçom pero demonstram a importância da luita e a necessidade de resistir.
Durante os dias do chamado internacional, calcula-se que os procedimentos do juízo estarám perto do momento das apologias dxs acusadxs. Por isso, consideramos moi importante que xs compas arredor do mundo enviem, ao seu jeito, mensagens de solidariedade e resistência, para demonstrar que xs compas em juízo nom estám sozinhxs, que a Luita polo derrocamento deste mundo é sempre actual.
O caso de Luita Revolucionária dentro da situaçom social, económica e política em Grécia:
Para entender o caso na sua totalidade, o mesmo que a sua importância, devemos examinar o contexto histórico, social e político específico no que o Estado blinda-se tras persecuçons, arrestos, encarceramentos, leis especiais e tribunais especiais.
O juízo do caso de L.R. leva-se a termo num momento no que o régime atopa-se em crise estructural e se lhe caerom as máscaras democráticas. A ferocidade com a que o régime contemporáneo impom-se nas nossas vidas nom se diferencia muito às dictaduras do passado. A cruel exploraçom e o control ampliado das nossas vidas projectam-se como a única maneira para sair da crise, deixando obviamente intacto o sistema que a criou, a impuso e a extendeu a tudos os aspectos da vida persoal e social.
Atualmente, pois, o régime demanda a exterminaçom política e a exclusom política dxs que luitam na sua contra, dxs que ressistem aos seus planeamentos, dxs que trabalham polo seu derrocamento. Neste momento, na Grécia da crise e a déveda, a perspectiva revolucionária da subversom do régime demonstra-se objectivamente necessária. É o dinamismo e polimorfia das luitas o que o Estado tenta deter e amordazar. É a noçom de solidariedade que se pujo como blanco e se prova.
Algumhas palavras sobre a cena internacional:
Mais lá das características específicas que tem Grécia nistos tempos de crise, seria um erro se viramos o caso de Luita Revolucionária como um caso ailhado na cena internacional. A crise nom vem da nada, atopa-se no coraçom do sistema capitalista mundial, na forma de governo e exploraçom económica que impom os dominadores deste mundo.
Sabemos moi bem que este mundo nunca foi regalado para quem resistem de maneira dinámica aos seus planos. Sabemos que a luita pola libertaçom humana e da sociedade foi sempre um caminho difícil. Sabemos que as relaçons entre xs luitadorxs som riqueza e parte importante da esência da Luita e a sua realizaçom. Que saibam todxs, pois, que xs que luitam nom estám sos.
Obrigémos-lhes a aprender que as leis especiais, os tribunais especiais e os regimens de detençom nom podem frear a esência mesma da Luita.
Contra as leis especiais, os julgados especiais e as condiçons de detençom especiais.
Solidariedade com todxs xs perseguidxs polo caso de L.R.
Solidariedade com todxs xs que luitam e som perseguidxs pola sua actividade subversiva.
NEM OLVIDO, NEM PERDOM.
HONOR ETERNO AO COMPA ANARQUISTA LAMBROS FOUNDAS, MEMBRO DA ORGANIZAÇOM LUITA REVOLUCIONARIA.
Assembleia polo caso da Luita Revolucionária
Para por-se em contacto com a assembleia:
RScase[arroba]espiv.net Leer más...
Há uns días copiaramos, traduziramos e colaramos esta convocatória à íntegra de Contra Info, agora recebemos um correio no que se nos comunica que ponhem a disposiçom um material (em castelám e em formato pdf ao que podedes aceder clicando acá) para defundir sobre este processo contra Luita Revolucionária que amplifique o chamado de solidariedade internacional.
Sobre o chamado de solidariedade e acçom internacional:
Como assembleia polo caso de Luita Revolucionária e continuando as acçons de solidariedade com o mesmo, fazemos um chamado aberto a umha campanha de solidariedade, tanto a nível local, como internacional, para os dias 22, 23 e 24 de novembro.
Acordamos rachar com o muro de silêncio arredor do caso de Luita Revolucionária (L.R.) e demonstrar que xs compas que se enfrontam a juízo nom estám sozinhxs, que o caso de Luita Revolucionária é o caso de todxs nos e que está relaçonado com a esência da luita mesma. Convocamos, pois, axs compas arredor do mundo a contribuir com o seu acçonar e enviar a sua própria mensagem de Solidariedade e Luita.
O nosso objectivo é a ampliaçom das resistências dinámicas com umha perspectiva revolucionária. O nosso blanco, extender a Luita pola subversom do existente, demonstrando a sua necessidade histórica e o sinificado que tem no presente, entanto amosamos Solidariedade de facto com xs compas que estám em juízo.
O chamado internacional a tres dias de solidariedade, contrainformaçom e acçom polo caso de L.R. é parte e continuaçom da guerra social e de castes pola subversom e a Revoluçom. É justo ai onde ubicamo-lo e, assim, concibe-se históricamente o caso da Luita Revolucionária no seu conjunto.
Crónica do caso Luita Revolucionária:
Em 10 de março de 2010, tras um enfrontamento armado com forças policiais, cae assassinado o compa anarquista Lambros Foundas. Durante issos dias, Grécia cae baixo o control abofante da Troika, dias nos que Lambros Foundas, membro da organizaçom L.R., perde a vida num tiroteio durante umha acçom preparatória contra a elite política e económica que saqueia o planeta a nível global, que rapinha e dessangra a riqueza social, rebaixando a vida humana ao nadir.
Um mês depois e num clima de terror-histéria, em abril de 2010, no contexto de medidas preventivas para desarticular a organizaçom L.R., arrestam axs anarquistas Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumem a responsabilidade política da sua participaçom na organizaçom. Ao tempo, arrestam também aos anarquistas Vaggelis Stathopoulos, Christoforos Kortesis e Sarantos Nikitopoulos, quem rejeitam categóricamente, desde o princípio da sua detençom, a sua participaçom na organizaçom, declarando que a sua persecuçom está relaçonada com a sua participaçom desde há muitos anos en projectos subversivos, a sua integraçom política no espaço anarquista/antiautoritário e as suas relaçons de companheirismo.
Por participaçom na L.R., acusam também a Kostas Katsenos, contra quem havia umha orden de arresto pendente desde o momento das primeiras detençons. O sistema, querendo dar um golpe definitivo à organizaçom L.R., a quem se lhe considera umha ameaça, extende a sua ataque a través distos arrestos, para aplanar assim umha parte mais ampla do movimento subversivo.
No contexto desta extensom do ataque repressivo, 6 meses depois, as autoridades chamam a declarar a dezenas de compas do espaço anarquista/antiautoritario e familiares dxs arrestadxs.
O carácter vengativo dos mecanismos fica de novo demonstrado, chegando ao ponto de acusar a Marie Beraha, companheira de Kostas Gournas. A sua persecuçom é umha clara acçom vengativa em contra de Kostas Gournas, para quebrar a sua posiçom combativa.
Desde o 5 de outubro de 2011, leva-se a cabo o juízo de L.R. nos tribunais especiais dos cárceres de Koridallos, a porta fechada, com ausência total de publicidade. A pesar de que os meia estiveram sempre dispostos a apoiar o ataque repressivo e a propaganda estatal, esta vez de maneira provocativa e tras umha orde política, silenciam todo o relativo ao juízo do caso de L.R.
Pola sua banda, o régime leva a cabo um juízo contra os seus oponhentes políticos, num tento de amordazar qualquer mensagem de Luita e distorsionar o seu sinificado. Por outro lado, xs compas que assumiram a sua responsabilidade política na sua participaçom em L.R, defendem as acçons e o plano político da organizaçom, entanto que o conjunto dxs acusadxs, a través dos seus posiçonamentos, transformam as audiências em fortes ataques contra o sistema político-económico de miséria e exploraçom, contra o carácter das suas leis e os regimens especiais que impom a todxs quantxs resistem combativamente.
Há que dizer que actualmente nengum(ha) dxs compas está encarceradx. Vaggelis Stathopoulos, Sarantos Nikitopoulos e Christoforos Kortesis foram postos em liberdade depois dum ano de prisom preventiva tras umha ordem da fiscalia, entanto que Kostas Katsenos que se apresentou no juízo, permanecera 6 meses no cárcere. Xs membros da organizaçom Luita Revolucionária, Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa foram excarceradxs depois de rematado o limite máximo de prisom preventiva (18 meses). Nikos Maziotis e Pola Roupa nom voltaram presentar-se no juízo e estám prófugxs (¡!).
No momento no que se escrebe este chamado, o juízo está na fase de declaraçns dxs testemunhas da defesa. Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumiram a sua responsabilidade pola sua participaçom em L.R. já declararom. Xs compas desde Grécia e o estrangeiro demonstrarom, a través das suas declaraçons, a importância da organizaçom L.R. a nivel político e histórico, defendendo a luita armada, a totalidade e o carácter amplo dos projectos revolucionários. Os vindourios dias declararám xs testemunhas de defesa de Vaggelis Stathopoulos, Kostas Katsenos, Sarantos Nikitopoulos, Christoforos Kortesis e Marie Beraha, quem rejeitam a sua participaçom na organizaçom pero demonstram a importância da luita e a necessidade de resistir.
Durante os dias do chamado internacional, calcula-se que os procedimentos do juízo estarám perto do momento das apologias dxs acusadxs. Por isso, consideramos moi importante que xs compas arredor do mundo enviem, ao seu jeito, mensagens de solidariedade e resistência, para demonstrar que xs compas em juízo nom estám sozinhxs, que a Luita polo derrocamento deste mundo é sempre actual.
O caso de Luita Revolucionária dentro da situaçom social, económica e política em Grécia:
Para entender o caso na sua totalidade, o mesmo que a sua importância, devemos examinar o contexto histórico, social e político específico no que o Estado blinda-se tras persecuçons, arrestos, encarceramentos, leis especiais e tribunais especiais.
O juízo do caso de L.R. leva-se a termo num momento no que o régime atopa-se em crise estructural e se lhe caerom as máscaras democráticas. A ferocidade com a que o régime contemporáneo impom-se nas nossas vidas nom se diferencia muito às dictaduras do passado. A cruel exploraçom e o control ampliado das nossas vidas projectam-se como a única maneira para sair da crise, deixando obviamente intacto o sistema que a criou, a impuso e a extendeu a tudos os aspectos da vida persoal e social.
Atualmente, pois, o régime demanda a exterminaçom política e a exclusom política dxs que luitam na sua contra, dxs que ressistem aos seus planeamentos, dxs que trabalham polo seu derrocamento. Neste momento, na Grécia da crise e a déveda, a perspectiva revolucionária da subversom do régime demonstra-se objectivamente necessária. É o dinamismo e polimorfia das luitas o que o Estado tenta deter e amordazar. É a noçom de solidariedade que se pujo como blanco e se prova.
Algumhas palavras sobre a cena internacional:
Mais lá das características específicas que tem Grécia nistos tempos de crise, seria um erro se viramos o caso de Luita Revolucionária como um caso ailhado na cena internacional. A crise nom vem da nada, atopa-se no coraçom do sistema capitalista mundial, na forma de governo e exploraçom económica que impom os dominadores deste mundo.
Sabemos moi bem que este mundo nunca foi regalado para quem resistem de maneira dinámica aos seus planos. Sabemos que a luita pola libertaçom humana e da sociedade foi sempre um caminho difícil. Sabemos que as relaçons entre xs luitadorxs som riqueza e parte importante da esência da Luita e a sua realizaçom. Que saibam todxs, pois, que xs que luitam nom estám sos.
Obrigémos-lhes a aprender que as leis especiais, os tribunais especiais e os regimens de detençom nom podem frear a esência mesma da Luita.
Contra as leis especiais, os julgados especiais e as condiçons de detençom especiais.
Solidariedade com todxs xs perseguidxs polo caso de L.R.
Solidariedade com todxs xs que luitam e som perseguidxs pola sua actividade subversiva.
NEM OLVIDO, NEM PERDOM.
HONOR ETERNO AO COMPA ANARQUISTA LAMBROS FOUNDAS, MEMBRO DA ORGANIZAÇOM LUITA REVOLUCIONARIA.
Assembleia polo caso da Luita Revolucionária
Para por-se em contacto com a assembleia:
RScase[arroba]espiv.net Leer más...
17 oct 2012
Grecia: Texto do compa Gustavo Quiroga González, encarcerado dende o desaloxo da okupa Delta en Tesalónica
Fazemo-nos eco da petiçom de apoio de Contra Info para defundir este comunicado:
Em 12 de Setembro às 6.30am evacua-se o centro social ocupado Delta. Dito centro servia no passado como residência universitária da Escola Técnica de Tesalónica e estava okupado desde 2007. Durante a evacuaçom arrestaram a 10 de nos despois de sofrer a agressom dos efectivos de opressom de polícia. Os polícias destroçaram em meia hora o mais possível. Meia hora de diversom para eles.
Todos fumos condenados a penas de prisom baixo liberdade condiçonal e temos apelado a sentência. Além disso a mim condenarom-me a oito meses mais que ao resto e a umha multa de 3.200€ por documentos falsificados, sem existir um dictame pericial que verificara tal coisa. A partir de entóm começa um pesadelo de opresom na minha contra. Levam-me ao centro de detençom para estrangeiros o qual é prácticamente um centro de detençom de inmigrantes (C.I.E.s) e lá começa o procedimento da minha expulsom porque segundo as estimaçons da polícia, eu som um perigo para a orde pública e a seguridade da sociedade grega.
Tres dias despois da minha condena pom-se de manifesto por dictame pericial da polícia que os meus documentos som no seu conjunto auténticos. E nom só isso. Nom me devolvem os meus documentos auténticos e legais senom que sego encarcerado baixo condçons inhumanas e humilhantes e também a polícia com todos os seus esforços tenta expulsar-me a Colómbia, um pais com o que nom tenho nengum vínculo. Agora, nom sei que vai-me passar pero sego encarcerado neste centro de detençom desde o 15 de Setembro e nom admito ir a Colómbia. Polo de agora, estou aguardando umha soluçom entanto sego encarcerado.
Algumhas palavras sobre as condiçons da minha detençom
Sabe-se já que nos cárceres de vários estados europeios existem celas de ailhamento com o galho de oprimir cada reacçom revolucionária e que também som formas de castigo para os detidos que nom se conformem com as regras do cárcere. Cada pais tem o seu próprio sistema. No estado espanhol, por ejemplo, existem os “F.I.E.S” (Ficheiros Internos de Especial Seguimento), na Alemanha as “celas brancas”, etc. Cada pais com o seu, alguns mais crueis que outros pero todos inhumanos.
Que tem tudo isso que ver com os centros de recolhida de inmigrantes? Os estados usam prácticas similares para a funçom desse pesadelo. E para que assim conste acá tendes alguns ejemplos: quando estás na cela de ailhamento nom tes nengum tipo de contacto com os demais prisioneros entanto que num centro de recolhida, onde estás ailhado do resto, só tes contacto com as 16-17 pessoas que estám na tua mesma cela.
Na cela de ailhamento nom podes receber a ninguém, num C.I.E.s a gram maioria dos prisioneiros nom tenhem ninguém que lhes vissite. Na cela de ailhamento tes o direito de estância ao ar livre por uns minutos. Num C.I.E.s estás na cela 24 horas ao dia. No ailhamento estás devido ao teu comportamento que provoca problemas ao sistema penitenciário, para estar num C.I.E.s basta só o feito de encontrar-se em situaçom irregular no pais. No ailhamento dam-te umha comida merda e no C.I.E.s tes que pagar-a! No ailhamento tes umha cama, no C.I.E.s o chão é a tua cama. Poderia continuar com outros ejemplos pero a conclusom segue a mesma, ambos casos som crueis.
No centro de detençom de inmigrantes em Tesalónica, há gente que leva meses numha cela, onde alguém pode andar 10 passos por diante, 10 passos por detrás e volver ao ponto onde começara, trata-se dumha jaula. Tudo isso gera problemas tanto corporais como psicológicos. Se passam os dias e os meses sem ve-la luz do sol ou senti-lo vento. Meses sem saber o que se está passando afora dos muros dado que os guardians ponhem só as merdas da televisom, como se estivera proibido ve-las notícias. Evidentemente esta é umha outra maneira de supervisom e de mantemento da orde desse inferno de cárcere. Outros problemas som cada tipo de enfermidade, problemas de drogadiçom, enfermidades psíquicas que se geram acá ou já existiam e cá se empioram.
O sistema de digestom sofre dos productos que se vendem cá (bocatas, café, coca-cola etc.). Há gente que necessita um certo régime e é impossível segui-lo, há gente que desde ha meses nom bebeu algo quente.
O pior é ver aos prisioneiros (a pesar de tudo quanto sofrem) pensando que merecem tudo quanto lhes está passando, dado que som clandestinos em Europa, e isso é o resultado da propaganda dos agentes penitenciários. E há gente coma mim, que ainda que nom somos clandestinos no pais, estamos submetidos a cada tipo de acusaçom para que nos expulsem de Europa, utilizando tudo meio possível, sempre baijo trucos sujos.
A tudos quantos pensam coma mim chamam-nos terroristas. O nosso terrorismo é o ataque contra o capitalismo, o seu terrorismo é o que destroça miles de vidas baixo os auspícios da democracia. A democracia e o capital nos encarceram como animais, nos torturam corporal e psicológicamente.
Obviamente, nom critico só aos políticos senom também a ti que lhes votas.
O teu voto contribue a que miles de pessoas estejam nesta situaçom. O teu voto, legaliza as torturas, contribue ao mantemento dos centros de detençom e dos sistemas estatais de opresom. Es tu, que adoptas o papel de morto-vivo e que colabouras com o sistema democrático. Suponho que qando estejas lendo esta mensagem vas mete-lo no lijo. Vas continuar com a tua liberdade falsificada, inhorando o que se está passando no teu redor.
Seguirás a tua vida programada –casa, trabalho, casa– e no teu tempo de lezer vas gastar o pouco que o teu patrom te “regala” por 8 ou 10 horas de trabalho por dia. Onde está a tua liberdade? Está no supermercado? Pensando se vas mercar coca-cola ou fanta? Ou nas drogas nas quais gastar o teu dinheiro? Pensando tudo isto estás olvidando que a tua vida vende-se.
Em resumo, es um vínculo na cadeia de consumo, o que querem os nossos opresores, e assim é como eles percebem a nossa existência, como potencial de consumo e de producçom. Tu, que dis que a palavra democracia tem que ver com a liberdade, mintes-te, es um hipócrita! E quando alegas que prefires a democracia à dictadura, a minha resposta é a seguinte: prefires um golpe nas tuas costas ou um golpe na boca? Se es um pouco inteligente, espero que entendas essa metáfora.
POLA DESTRUIÇOM DO APARATO REPRESSOR DO ESTADO
POLA DESTRUIÇOM DE CADA TIPO DE CÁRCERES
POLA DESTRUIÇOM DA DEMOCRACIA E DO CAPITAL
Anarquia agora e acá
Gustavo Quiroga
Inmigrante anarquista dos C.I.E.s de Tesalónica
Mais informaçom ao respito de Gustavo em Contra Info
Informaçom sobre o despejo da Okupa Delta em Contra Info Leer más...
Em 12 de Setembro às 6.30am evacua-se o centro social ocupado Delta. Dito centro servia no passado como residência universitária da Escola Técnica de Tesalónica e estava okupado desde 2007. Durante a evacuaçom arrestaram a 10 de nos despois de sofrer a agressom dos efectivos de opressom de polícia. Os polícias destroçaram em meia hora o mais possível. Meia hora de diversom para eles.
Todos fumos condenados a penas de prisom baixo liberdade condiçonal e temos apelado a sentência. Além disso a mim condenarom-me a oito meses mais que ao resto e a umha multa de 3.200€ por documentos falsificados, sem existir um dictame pericial que verificara tal coisa. A partir de entóm começa um pesadelo de opresom na minha contra. Levam-me ao centro de detençom para estrangeiros o qual é prácticamente um centro de detençom de inmigrantes (C.I.E.s) e lá começa o procedimento da minha expulsom porque segundo as estimaçons da polícia, eu som um perigo para a orde pública e a seguridade da sociedade grega.
Tres dias despois da minha condena pom-se de manifesto por dictame pericial da polícia que os meus documentos som no seu conjunto auténticos. E nom só isso. Nom me devolvem os meus documentos auténticos e legais senom que sego encarcerado baixo condçons inhumanas e humilhantes e também a polícia com todos os seus esforços tenta expulsar-me a Colómbia, um pais com o que nom tenho nengum vínculo. Agora, nom sei que vai-me passar pero sego encarcerado neste centro de detençom desde o 15 de Setembro e nom admito ir a Colómbia. Polo de agora, estou aguardando umha soluçom entanto sego encarcerado.
Algumhas palavras sobre as condiçons da minha detençom
Sabe-se já que nos cárceres de vários estados europeios existem celas de ailhamento com o galho de oprimir cada reacçom revolucionária e que também som formas de castigo para os detidos que nom se conformem com as regras do cárcere. Cada pais tem o seu próprio sistema. No estado espanhol, por ejemplo, existem os “F.I.E.S” (Ficheiros Internos de Especial Seguimento), na Alemanha as “celas brancas”, etc. Cada pais com o seu, alguns mais crueis que outros pero todos inhumanos.
Que tem tudo isso que ver com os centros de recolhida de inmigrantes? Os estados usam prácticas similares para a funçom desse pesadelo. E para que assim conste acá tendes alguns ejemplos: quando estás na cela de ailhamento nom tes nengum tipo de contacto com os demais prisioneros entanto que num centro de recolhida, onde estás ailhado do resto, só tes contacto com as 16-17 pessoas que estám na tua mesma cela.
Na cela de ailhamento nom podes receber a ninguém, num C.I.E.s a gram maioria dos prisioneiros nom tenhem ninguém que lhes vissite. Na cela de ailhamento tes o direito de estância ao ar livre por uns minutos. Num C.I.E.s estás na cela 24 horas ao dia. No ailhamento estás devido ao teu comportamento que provoca problemas ao sistema penitenciário, para estar num C.I.E.s basta só o feito de encontrar-se em situaçom irregular no pais. No ailhamento dam-te umha comida merda e no C.I.E.s tes que pagar-a! No ailhamento tes umha cama, no C.I.E.s o chão é a tua cama. Poderia continuar com outros ejemplos pero a conclusom segue a mesma, ambos casos som crueis.
No centro de detençom de inmigrantes em Tesalónica, há gente que leva meses numha cela, onde alguém pode andar 10 passos por diante, 10 passos por detrás e volver ao ponto onde começara, trata-se dumha jaula. Tudo isso gera problemas tanto corporais como psicológicos. Se passam os dias e os meses sem ve-la luz do sol ou senti-lo vento. Meses sem saber o que se está passando afora dos muros dado que os guardians ponhem só as merdas da televisom, como se estivera proibido ve-las notícias. Evidentemente esta é umha outra maneira de supervisom e de mantemento da orde desse inferno de cárcere. Outros problemas som cada tipo de enfermidade, problemas de drogadiçom, enfermidades psíquicas que se geram acá ou já existiam e cá se empioram.
O sistema de digestom sofre dos productos que se vendem cá (bocatas, café, coca-cola etc.). Há gente que necessita um certo régime e é impossível segui-lo, há gente que desde ha meses nom bebeu algo quente.
O pior é ver aos prisioneiros (a pesar de tudo quanto sofrem) pensando que merecem tudo quanto lhes está passando, dado que som clandestinos em Europa, e isso é o resultado da propaganda dos agentes penitenciários. E há gente coma mim, que ainda que nom somos clandestinos no pais, estamos submetidos a cada tipo de acusaçom para que nos expulsem de Europa, utilizando tudo meio possível, sempre baijo trucos sujos.
A tudos quantos pensam coma mim chamam-nos terroristas. O nosso terrorismo é o ataque contra o capitalismo, o seu terrorismo é o que destroça miles de vidas baixo os auspícios da democracia. A democracia e o capital nos encarceram como animais, nos torturam corporal e psicológicamente.
Obviamente, nom critico só aos políticos senom também a ti que lhes votas.
O teu voto contribue a que miles de pessoas estejam nesta situaçom. O teu voto, legaliza as torturas, contribue ao mantemento dos centros de detençom e dos sistemas estatais de opresom. Es tu, que adoptas o papel de morto-vivo e que colabouras com o sistema democrático. Suponho que qando estejas lendo esta mensagem vas mete-lo no lijo. Vas continuar com a tua liberdade falsificada, inhorando o que se está passando no teu redor.
Seguirás a tua vida programada –casa, trabalho, casa– e no teu tempo de lezer vas gastar o pouco que o teu patrom te “regala” por 8 ou 10 horas de trabalho por dia. Onde está a tua liberdade? Está no supermercado? Pensando se vas mercar coca-cola ou fanta? Ou nas drogas nas quais gastar o teu dinheiro? Pensando tudo isto estás olvidando que a tua vida vende-se.
Em resumo, es um vínculo na cadeia de consumo, o que querem os nossos opresores, e assim é como eles percebem a nossa existência, como potencial de consumo e de producçom. Tu, que dis que a palavra democracia tem que ver com a liberdade, mintes-te, es um hipócrita! E quando alegas que prefires a democracia à dictadura, a minha resposta é a seguinte: prefires um golpe nas tuas costas ou um golpe na boca? Se es um pouco inteligente, espero que entendas essa metáfora.
POLA DESTRUIÇOM DO APARATO REPRESSOR DO ESTADO
POLA DESTRUIÇOM DE CADA TIPO DE CÁRCERES
POLA DESTRUIÇOM DA DEMOCRACIA E DO CAPITAL
Anarquia agora e acá
Gustavo Quiroga
Inmigrante anarquista dos C.I.E.s de Tesalónica
Mais informaçom ao respito de Gustavo em Contra Info
Informaçom sobre o despejo da Okupa Delta em Contra Info Leer más...
24 ago 2012
[Grécia]: Acçons antifascistas contra os progromos racistas e assassinos
As compas anarquistas venhem levando a cabo variadas acçons antifascistas em numerosas cidades gregas desde que começara a maciça campanha ofensiva da polícia contra migrantes/refugiadxs a primeiros de agosto e, sobre tudo, despois de que em 12 deste mês de agosto "aparentes nacionalistas" assassinaram a um home a coiteladas no centro de Atenas.Assim, na passada terça feira (martes 21 de agosto), ao mediodia, umhxs 150 compas tomarom as ruas do centro de Atenas, nas zonas de Omonia, Monastiraki e Thissio, manifestándo-se contra o terrorismo fascista e de Estado, e para ontem mesmo, 23, estava convocada umha manifestaçom em Corinto, da que ainda nom temos notícia do que aconteceu, em resposta à converssom dumha base militar em Campo de Concentraçom para migrantes.
A intervençom de rua no centro de Atenas foi umha primeira resposta mínima aos ataques assassinos e o pogromo contra migrantes. Começando em Monastiraki, xs antifascistas colarom pósters, distribuirom textos multilingües e marcharom polas ruas Athinas, Sophocleous, Sapphous, Sarri, Asomaton e Adrianou.Xs compas manifestarom-se exactamente onde, em 12 de agosto ao mencer, uns matons fascistas assassinarom a um migrante depois de ter intentado atacar a outrxs dous. Intervirom com um discurso anarquista nos bairros do centro, onde moram, trabalham e saem muitxs migrantes e refugiadxs pese a que os controis policiais e arrestos som frequentes durante o dia.
De seguido colamos o texto traduzido do póster multilingüe colado abondosamente polxs compas:
Em domingo, 12 de agosto, 5 fascistas em moto assassinarom a coiteladas a um moço migrante na rua Anaxagora, no centro de Atenas ocupado pola polícia. Um pouco antes, intentaram acoitelar a outrxs duas migrantes. A polícia e o ministro sabiam, desde o primeiro momento, que se tratava dum assassinato racista; ainda assim, nem se anunciou nunca o nome da vítima, nem se atoparom aos assassinos. E como iam faze-lo se a maioria dos pasmas tenhem ideias afins aos fascistas assassinos de “Amanhecer Dourado”? De todas é sabido que a mitade de-les votou a este partido nas passadas eleiçons nacionais.Vivemos os dias e as noites dos coitelos. Só nos últimos seis meses, houvo 500 ataques fascistas contra migrantes, a maioria, trabalhadorxs. Vivemos os tempos que lembram aos pogromos nazis. Desde o 2 de agosto realizarom-se mais de 8000 traslados à Direcçom de Polícia para Estrangeiros na rua Petrou Ralli e mais de 1600 arrestos de migrantes, como resultado da enorme operaçom policial “Xenios Zeus”.
Crêmos que as pessoas deveriam viver com dignidade, solidariedade e igualdade, sem importar o seu pais de origem, a sua cor de pel, a sua religiom e o seu sexo, sem importar se tenhem ou nom papeis. Crêmos que os ataques e assassinatos fascistas/racistas nom deveriam ficar sem resposta.
Debemos luitar juntxs como “nativxs” e migrantes contra o racismo, o nacionalismo, o fascismo e o totalitarismo de qualquer caste, como parte da luita contra o Estado e o Capital. Debemos luitar por um mundo sem opressom nem exploraçom, sem fronteiras e patrons.
O silêncio é cumplicidade
Contra os pogromos racistas e assassinos
Abate o fascismo em cada bairro
Asdo: Pessoas em luita contra o terrorismo fascista e de Estado
Em quanto à situaçom em Corinto, fazemo-nos eco da convocatória da manifa (em quanto saivamos como foi, vos contamos):
Despois do traslado nocturno de arredor de 400 migrantes a umha base militar de Corinto (a uns 80 kilómetros ao sureste de Atenas), antirracistas e antifascistas desta cidade convocarom imediatamente a umha mani de resistência, lançando o seguinte comunicado:“A iniciativa antirracista de Corinto denúncia a transformaçom dumha base militar, literalmente no méio da noite, a um campo de concentraçom ao mais puro estilo nazi, onde encarcerarom já a 400 migrantes.
Denunciamos o pogromo racista chamado “Xenios Zeus” que também levou-se a cabo hoje na nossa cidade. No processo desta operaçom policial, forom detidxs vizinhxs nossxs e enviadxs a Atenas, com o único critério da cor da sua pel para as operaçons em massa —mais de 100 arrestos realizados até o de agora.
A nossa resposta é clara: Nom aos campos de concentraçom nunca nem em nengures. Negamo-nos a reviver o horror do fascismo. As autoridades querem que nos comamos e culpemos xs umhxs axs outrxs. Dizemos nom ao canibalismo social. Devemos enfrontar-nos ao empobrecemento, nom contra xs empobrecidxs!
Todxs à marcha de protesto contra os pogromos fascistas e os campos de concentraçomn, hoje, joves 23 de agosto às 18:30 (GMT+2) na praza Perivolakia, Corinto.
Nem em Corinto, nem em nengures
Paremos os campos de concentraçom e os pogromos racistas.”
...........................................................................
Há que enfatizar que antes, durante a manhã, e segundo um vídeo dos medios corporativos, membros oficiais do partido neonazi Amanhecer Dourado, aparecerom por fora da base militar e tentarom bloquear a entrada aos veículos da operaçom Xenios Zeus, supostamente “protestando” em contra da decisom do Estado de transformar os espaços do campamento do ejército num campo de concentraçom de migrantes… Durante as vindouras horas, é moi probável que a tensom na cidade de Corinto aumente.
..........................................................................
Notícia traduzida e colada por Edu, tomadas de ContraInfoacá e acolá
Leer más...
8 ago 2012
Grécia: 6400 pessoas migrantes detidas pola polícia em só 3 dias.
A polícia grega realiza o maior "pogromo" jamais visto até o de agora quando, segundo informaçons publicadas, detivo a 1500 pessoas entre os dias 2 e 3 de agosto e, em só o sábado 4, outras 4900. Quanto menos 1630 delas ficarom arrestadas e enfrontam-se à sua deportaçom.Num viravolta orwelliano, o "pogromo racista" leva o nome de Operaçom “Zeus Xenios” – que vem sendo o antiguo deus da hospitalidade e protector das pessoas viageiras, e tivo lugar em Atenas e na localidade de Evros (na linha fronteira noreste com Turquia).
Até agora sabese que a repressom tivo continuidade no domingo 5, e que nesta ocasiom a operaçom estivo centrada em várias praças do centro de Atenas. Tal como informa "Occupied London", a polícia adicou-se a parar, perseguer e deter a todas quantas pessoas com aspecto de ser migrante que se atopavam no seu caminhar, sem importar se tinham ou nom a sua documentaçom.
Informaçom traduzida e colada por Edu de ContraInfo
Leer más...
Etiquetas:
abuso forzas da orde,
fascismo,
grecia,
inmigración
29 jun 2012
Ferido en México mentres colocaba artefacto explosivo e outras novas da guerra social
A Mario Antonio L.F. detivérono na madrugada deste martes 26 en Coyoacán, México, tras sufrir queimaduras nos seus brazos, pernas e estomago cando presuntamente lle estoupou o artefacto incendiario que manipulaba. A policía investiga a posible relación de Mario con outra explosión sucedida esa mesma noite nun caixeiro automático das instalacións da Comisión Federal de Electricidade na delegación Tlalpan, tamén no sur da cidade de México. O detido, de 27 anos, quedou ingresado no Hospital General Rubén Leñero.Poucos días antes, e sen que nós teñamos constancia de ningunha relación co episodio antes mencionado, o "Núcleo de acción revolucionaria por la destrucción del Estado. Células Autónomas de Revolución Inmediata – Praxedis Gilberto Guerrero" atribuíuse mediante un extenso comunicado o envío de senllos paquetes bomba ao embaixador grego en México. Ambos os dous paquetes, compostos de dinamita e metralla, reivindicáronse en solidariedade con anarquistas presos en Grecia.
E xa no terreo da loita social en Grecia, a prensa comercial recolleu profusamente o atentado perpetrado neste país contra a sede de Microsoft, onde varios encapuchados obrigaron a fuxir o porteiro do edificio para, deseguido, prender lume a unha furgoneta chea de bombonas de gas que previamente estacionaron xunto á porta do inmoble.Os asaltantes, armados con pistolas e rifles automáticos, fuxiron deixando tras de si máis de 60.000 euros en danos (segundo as estimacións que a prensa comercial atribúe aos bombeiros).

Artigo elaborado por C.R. con información de diversos medios da prensa comercial e de
"Viva la Anarquía" aquí e aquí.
Leer más...
Etiquetas:
acción directa,
grecia,
guerra social,
México,
sabotaje
20 feb 2012
Sobre os disturbios do día 12 en Atenas
Reproducimos a continuación un interesantísimo escrito que nós atopamos en "Viva la Anarquía" (aquí) e que eles á súa vez tomárono vía outros blogs de Indymedia Atenas (aquí). Nel, un participante nas multitudinarias protestas do pasado domingo 12 de febreiro en Grecia, que non se considera a si mesmo anarquista en absoluto, fala do acontecido ese día e do papel do bloque negro nos sucesos. Tamén reflexiona sobre os medios de comunicación, a violencia, a crise e o papel dos partidos políticos (incluíndo o PAME). Aquí tedes, en castelán (tal e como o atopamos), o texto en cuestión:PRIMERA VICTORIA IMPORTANTE DE LOS ANARQUISTAS Y LA LENTE DEFORMANTE DE LOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN
Ayer fue una derrota de la democracia burguesa en muchos aspectos. No vamos a insistir en el hecho de que un gobierno ha nombrado a un banquero primer ministro, no democráticamente elegido por el pueblo. Tampoco que la parte que lo designó primer ministro ya ha perdido su mayoría parlamentaria (principio de mayoría absoluta) y sin embargo abarca todavía.
Pero no puedo cerrar los ojos ante el hecho de que desde el inicio de la protesta nacional, desde el mayo del año pasado, ayer, el pueblo eligió como protectores -en vez a los que paga por hacerlo y cumplen con su papel legalmente (policías), a los anarquistas. También me sorprende cuando hoy veo y leo que lo que queda de la gran reunión de ayer, son las cenizas de los edificios y los bancos.
Tomado de Μόλις Ξύπνησα blog a través de Indymedia..
Permitidme explicarme. Ayer por la tarde, en contraste con todas las concentraciones en los últimos 10 meses (unas docenas) que toda la gente se reunía en la plaza de Sintagma dos horas después de la convocatoria (mientras que la llamada era para las 17.00 y la mayoría llegaba a partir de 18.30, era la primera vez que empezaron a llenar la plaza tan pronto como a las 17.00). En 17.30 no se caía ni pinza en la plaza ni en las calles alrededor y ya habían varios miles de personas acudiendo desde Omonia y Acrópolis (otra señal clara de que el gobierno temía la reacción del pueblo y quería desesperadamente dificultar el acceso de la gente, si bien ya había cerrado las estaciones de metro de Syntagma, Panepistimiou, Evangelismo y, siguiendo órdenes y sin justificación cerraron las estaciones más alejadas (Acrópolis).
A las 17.00 todavía todo se veía hermoso, tranquilo y podríamos decir que la democracia se celebraba en todo su esplendor. Pero, con toda franqueza y sin provocación, las fuerzas de la represión comenzaron a lanzar productos químicos a la gente de manera indiscriminada para causar la disolución antes de que incluso llegaran a la concentración máxima. No es casualidad que los “loros” (periodistas) del canal Sky informaban de que el mundo se iba de la plaza del Sintagma aunque no eran nil as 18.00. El intento de aterrorizar a través de los medios electrónicos y la prensa había empezado hace dos días y era suficientemente que alguien viera las noticias en la televisión los titulares de los diarios. Dos importantes personajes políticos de Grecia hoy en día Glezos y Theodorakis (veteranos y revolucionarios de la democracia) son solamente un ejemplo de los que tuvieron que sufrir por sustancias químicas, pero miles de personas pueden hablar sobre la sensación de asfixia.
Y entonces ocurrió lo inesperado. Un grupo vestido de negro, desde la calle Panepistimiou comenzaron a gritar consignas y dirigirse hacia donde la policía- antidisturbios echaba sin excusa a los manifestantes. La gente se apartó y comenzó a aplaudirles gritando “bravo”, “jodenlos”, “arriba” y cosas por el estilo y a las vez los anarquistas les llamaban “venid con nosotros”. De hecho, cuando todo el mundo aplauda y se pone a tu lado no puedes si no seguir con más fuerza todavía haciendo lo que desde el principio querías hacer. Lo mismo ocurrió después del nuevo ataque químico de la policía antidisturbios mientras la gente aterrorizada se iba por Panepistimiou y personas se caían (el hecho confirman testigos y las ambulancias que atendían a todos que no aguantaron el ataque). Y el auge de esta situación sucedió cuando comenzó el incendio de la cafetería Starbucks en Korai. Una ronda de aplausos y vítores de Klathmonos, Stadiou y Panepistimiou llenaba el espacio. Todos los que no participaron a la destrucción tocaban con ritmo la barandilla de Stadiou, haciendo bastante ruido, y hubo una gente de 50 y 40 años, cabezas de familia que recogían a los mármoles y los entregaban a los anarquistas, mientras ellos se ocupaban del ataque frontal.
Y no sólo eso. Una vez iniciado el ataque contra las fuerzas de la represión a las 17.30, hasta que el eslogan que monopolizaba los labios de miles de manifestantes fue la famosa “Policías, Cerdos, Asesinos” y no otras consignas sobre el memorando o la política económica. La ira de la gente para tratar a los que deberían supuestamente protegerlo, se desbordó. En Monastiraki se escucharon las campanas, todos los caminos de salida de la Acrópolis, Atenas, la plaza Omonia, la Academia y Sintagma estaban llena de personas que se negaban a irse. Si tratabas subir desde Monastiraki a Sintagma por cualquier calle, te encontrabas con fuerzas de MAT (Unidades Antidisturbias) que prohibían avanzar, echando indiscriminadamente gases lacrimógenos y granadas de flash. Periódicamente, la policía atacaba a los ciudadanos y luego comenzaba de nuevo, la guerra de piedras.
Hasta las 23.30 de la noche varios miles de personas aún estaban en la calle. En Amalia al menos 10.000 personas se fueron de la manifestación cuando se vieron obligados de nuevo por otra amplia caída química que ya no podían aguantar. En la plaza todavía había gente. En Monastiraki, la unidad policial Dias Delta rompían las ventanas y golpeaban a la gente. Hay videos que afirman y muestran la forma en que intentaban (de nuevo) atacar a las personas con sus motocicletas.
La aberración increíble de la democracia, sin embargo, no es que las personas recurren ahora a los anarquistas que lo protejan. De hecho, la gran mayoría de la gente no quiere y no participa en la violencia, pero aceptar este tipo de violencia para protegerse, muestra la primera gran victoria de los anarquistas y su actitud. Su principal argumento era que por la vía pacífica no se puede hacer algo y que debemos buscar una colisión frontal. Y el lema “quemar el Parlamento el burdel” no es de los anarquistas. Tras docenas de protestas pacíficas, tras la actitud de la no violencia y aunque la gente sabía y les iban a echar productos químicos y palizas, continúa saliendo a las calles, pero no sentía que podía ganar en un contexto de democracia. Su opinión es indiferente a las maquinaciones de la élite política y económica que no les hace caso. Ningún político se castiga, ningún incidente de violencia policial tampoco es castigado e incluso el cómplice del asesinato de Grigoropoulos (victima de violencia policial) ya está fuera de la cárcel. La demanda presentada por más de 100 personas en junio sobre el uso exagerado de químicos por parte de los policías aún no ha encontrado su camino a un juicio y nadie asume la responsabilidad de los ataques y daños contra los ciudadanos inocentes que protestaban pacíficamente. La gente ya no tiene fe en las instituciones democráticas, porque sienten que son una burla. Pide elecciones y un gobierno de amplio consenso, pide que no voten el Memorándum y sin embargo la votación se realiza con una mayoría creciente en el Parlamento que nunca será reelegido y no representa a nadie (excepto tal vez los miembros de la Izquierda y Laos de la extrema derecha).
Y aquí viene la responsabilidad y el sucio papel que desempeñan los Medios de Comunicación desde el comienzo de esta historia de memorandos hace dos años y medio. (Que según los anarquistas, que también se confirma en este caso, sucede todo el tiempo). Toda la noche pasada se centraron en el vandalismo y los incendios. Distraer al mundo de la cuestión principal que es la monstruosa votación inconstitucional (no lo digo yo, son las palabras de 5 profesores universitarios). Ellos asumen el papel de aterrorizar a la gente sobre la “última” oportunidad de rescate que nos queda una vez más. Confunden deliberadamente el valor por defecto, y lo que puede hacer Grecia en el caso de una bancarrota. Conectan la suspensión de pagos a la salida de la zona euro, cosas que incluso el Sr. Varoufakis (y no un economista de izquierda) condena como escenario irreal y falso. Y en la gran manifestación de ayer, pusieron sus cámaras no donde estaban los manifestantes si no frente a los edificios quemados.
Se discutió mucho acerca de los edificios Chiller que se quemaron que cada señora salió a gritar sobre Chiller como si lo conociera de antes. Los mismos canales están acusando a los ciudadanos, llamándoles canallas y tratándoles como verdaderos miembros de una sociedad que “Todos Juntos Gastamos la Plata” (Mazi ta fagame, expresión del Representante del Gobierno Pagkalos.), y ellos saben muy bien que desde el primer momento que a nadie le importa la arquitectura y el urbanismo de la ciudad (como ejemplo los monstruosos edificios en Atenas y el cierre arbitrario de espacios semi-abiertos), e invitan a la gente que digan no al vandalismo de los edificios históricos. Los mismos canales con los periodistas semi-educados descubren los abandonados edificios históricos sólo cuando son habitados por inmigrantes y “una fuente de contaminación,” y todo el resto del tiempo se callan para dejar que hagan su trabajo las real estates. En Atenas y toda Grecia, miles de edificios pertenecientes al gobierno, los bancos y la Iglesia se quedan abandonados aunque muchos de ellos tienen un gran valor arquitectónico. A veces los mismos propietarios los dejan que se destruyan lentamente para poder construir departamentos.
Ciudades enteras, como Patras y otras en la época de la dictadura (junta) y de Karamanlis, demolieron varios edificios neoclásicos y construyeron monstruosos edificios altos. Las propiedades públicas se hacen a través de convocatorias de arquitectos que no llegan a cerrar y otros se hunden con la primera lluvia (como recientemente el Hospital de Pirgos) porque alguien ganó mucha plata vendiendo la tierra o porque no hubo acciones de apoyo adecuadas. Caminos nuevos se parten en mil pedazos y nadie se preocupa. Los edificios de la Olimpiada que cuestan una fortuna siguen siendo despreciados para poder luego venderlos barato entre sus colegas. Una sociedad que ignora por completo el espacio construido, ahora descubrió de repente que los anarquistas “destruyen los edificios históricos”. Y todo esto se dejó caer en el olvido, el hecho de que cientos de miles de personas dijeron NO a la miseria que guardan para ellos, sus bien alimentados gobernantes.
¡Estimados, incluso si la mitad de los anarquistas eran provocadores, este no es el tema. Los mayores alborotadores son los medios de comunicación y su lente deformante. Si hubieran querido centrarse en la sustancia, lo hubieran hecho, publicando inmediatamente las imágenes de los ataques de las fuerzas de represión. El canal SKY hubiera usado su helicóptero y mostrado las hordas de gente que lucha por no empobrecerse solo para satisfacer el deseo de las grandes empresas que serán los únicos ganadores del hundimiento de los salarios.
La distorsión de la realidad, la iluminación solamente de los edificios quemados, los comentarios para-políticos y la humillación del sentido común en la TV, son la norma. Actualmente empresarios sin escrúpulos y los políticos, o viceversa ocupan los medios de comunicación mediante los cuales hacen su trabajillo. El ataque a los salarios de los pobres es para ellos la oportunidad para más beneficios. Y jugarán todas sus cartas para no perderlos. Y los ciudadanos sensibilizados por los edificios históricos se sentarán en el sofá y su ordenador maldiciendo a los anarquistas y a todos los que aún tienen alma y resisten.
La diferencia es que todo los que ven los acontecimientos en la televisión, ya no saben los hechos. Viven en una realidad virtual. Él que no estuvo perseguido por un policía y no fue salvado por un anarquista arrojándole a su perseguidor una piedra, no sabe lo que es un policía. Él que no se ha caído desmayado por los químicos y no ha recibido Malox por el revolucionario de la ropa negra (aunque lo aceptó sin quererlo concientemente), no sabe lo que significa la solidaridad. Los anarquistas construyen redes de solidaridad y de apoyo y se preparan para los días de la quiebra que finalmente pasará cuando decidan las elites que les conviene. Construyen colectivas de auto organización y redes de apoyo. Simplemente vosotros mirarais en la pantalla y agitarais el dedo y cuando os entre hambre, diréis que es la culpa de los anarquistas, izquierdistas, de SYRIZA, los indignados, el burro que vuela, y no todos ellos que les roban hace cuatro décadas.
Queridos, salid a la calle para ver la realidad, apagad los televisores y tiren los diarios. Buscad información alternativa en los medios independientes y publicaciones en Internet y pensad un poco más allá de lo “obvio”. Es cuando tal ve podáis ser capaz de presionar a sus líderes para crear un Ministerio de protección al ciudadano (y Orden Público) y no una pálida imitación de una democracia tambaleante, usándola como sus gobernantes.
Entonces, tal vez tendréis razón culpar a los anarquistas, pero no ahora.
P.D1: Yo no soy un anarquista ni “anarquista”, nunca he tirado ni una piedra, ni provocaría nunca un incendio. Pero las personas que se ponen frente a mi enemigos- que son los que protegen a todos que quieren que trabaje y me paguen como esclavo y mal informan a la gente que quiero, convirtiéndolos en televisivos tontos aunque no sean racistas, incluso temporalmente, son los más cercanos a mi que cualquier otro Griegazo nacionalista. Y sí, lo siento por los edificios que se perdieron, participaba en conferencias de arquitectura mucho antes que los medios de comunicación descubrieran el nombre de Chiller, pero no sacrifico la vida de nadie, ni la dignidad humana ni siquiera por la Acrópolis. Los edificios se pueden reconstruir en seis meses. Las vidas de millones de personas necesitarán años y años.
P.D.2: PAME, y posteriormente el Partido Comunista, ayer perdieron una gran oportunidad para demostrar su habilidad para liderar la batalla contra el poder capitalista de la plutocracia de cual constantemente se quejan. Si bien dijeron que iban a llegar al Parlamento a cualquier sacrificio, cuando vieron las condiciones y los químicos (aunque el mundo se había ido al lado para que pasaran), la orden “dar marcha atrás COORDENADOS” les hizo dar la vuelta con una agilidad que hasta el ejército griego envidiaría. Los que estaban al frente empezaron a burlarse y otros les convocaban para que salieran también al frente.
P.D.3:? Los que de pronto recordaron de los trabajos perdidos por algunas tiendas quemadas, tal vez se olvidan que cada mes se pierden decenas de miles de puestos de trabajo y el desempleo superó a un millón de gente durante meses ¿Qué hacían todo este tiempo ¿A cuantas manifestaciones participaron? Encendieron velas para los despedidos de la Industria de Acero, del personal del diario Eleftherotypia no remunerado o de ALTER, o solo lo hacen en el parque de Attikon para que no les consideren banales?
http://tvxs.gr/news/user-post/i-proti-megali-niki-ton-anarxikon-kai-o-paramorfotikos-fakos-ton-mme
Leer más...
Etiquetas:
anarquistas,
crise,
disturbios,
grecia,
guerra social,
reflexion,
represión,
revolta
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




