"A urxencia do ataque", por Nicola Gai

Colamos de ContraInfo esta interesante reflexión (unha vez traducida)publicada inicialmente na Revista Terra Selvaggia/Páginas anticivilizadoras no nº 27 de xulio de 2013 e que como di o autor: "Espero que as miñas reflexións sirvan para iniciar un debate entre compañeirxs cara a aclarar e quitarse de enriba todo o que nos limita na acción anarquista".

O feito de que vivimos nun mundo de merda onde o Estado e o Capital nos impoñen, basicamente sen problemas, todo tipo de monstruosidades está máis que claro. Tamén é certo que só unha pequena minoría da poboación intenta opoñerse, de forma máis ou menos consciente, á supresión de todos os espazos de autonomía e liberdade que fan que pague a pena vivir a vida. Como parte desta pequena minoría, nós xs anarquistas, conscientes da necesidade de destruír o que nos oprime: por que non somos máis determinadxs e incisivxs?.

Un dos freos máis grandes e serios á nosa acción é, seguramente, o medo a poñer, realmente, as nosas vidas en xogo. Moi a miúdo, este é un aspecto central da loita revolucionaria que non se aborda o suficiente, porque nos obriga a sacar contas connosco mesmxs e coas nosas debilidades. Exaltamos ás chamadas "pequenas accións", doadamente reproducibles, que seguramente non asustan á "xente" e, aínda que sexamos conscientes da urxencia e a necesidade do ataque destrutivo ao sistema autoritario-tecnolóxico, somos remisxs a involucrarnos ata o fondo, a considerarnos en guerra e actuar en consecuencia.

Seguramente, é máis doado encontrarse xunto a centos/miles de persoas para defender un territorio ameazado por algunha ecomonstruosidad que esperar sós ao seu deseñador por fóra de casa. Non falo de valor, todxs e cada un/unha de nós ten medo e pon en práctica as súas estratexias para controlalo e xestionalo; mesmo xs que participan nunha chamada "loita social" están a arriscar o cárcere ou resultar feridxs (hai centos de exemplos neste sentido), non considero que sexa esta a distinción, senón algo máis complicado, ou sexa, a decisión de emprender prácticas de loita que non consideran ningunha posibilidade de mediación co Poder, que expresan o completo rexeitamento ao existente.

Participamos en asembleas nas que nos facemos ilusións de contribuír a tomar algunha decisión aínda que, polo xeral, nos axustamos ao que suxiren xs compañeirxs dotadxs de máis carisma; inevitablemente, o compromiso é sempre cara a abaixo, despois de todo, temos que crecer todxs xuntxs (sempre) e non asustar a ninguén. Facémonos ilusións con contribuír a un proxecto colectivo, aínda que moi a miúdo non sexa o noso; o feito de que esteamos "entre a xente" créanos a ilusión de estar a traballar concretamente pola insurrección, a próxima aventura.

Podemos compartir as nosas responsabilidades cos demais e confiar en non quedar sós se as cousas se poñen feas. Non nos decatamos de canto da nosa liberdade individual perdemos, é máis, sentímonos segurxs polos límites impostos pola asemblea, podemos esconder a nosa indecisión detrás do risco de que a nosa impaciencia sexa prexudicial para o proxecto común.

Pero só cando decidimos poñer totalmente en xogo a nosa vida e, individualmente ou cos nosos afíns, golpeamos o Poder onde máis lle poida doer, só entón, teriamos o control real e poderiamos afirmar con alegría e serenidade que estamos a facer a nosa revolución. Poñer en práctica unha perspectiva de ataque directo libéranos dos grifóns das loitas defensivas, permítenos infinitas perspectivas de acción e liberdade.

Non estou a facer a simple exaltación estética do acto individual, son consciente de que a insurrección é un feito colectivo, que estalará cando xs oprimidxs se levanten en armas, pero o tema é o método co que contribuír a provocala, a nosa vida é demasiado breve e o traballo de demolición, demasiado grande e necesario como para que se poida esperar ata que todxs estean preparadxs. É máis, estou convencido de que só soprando o lume e co exemplo da acción, nos poderemos achegar a tal momento.

Outro freo que vexo á posibilidade de ataque dxs anarquistas é a forma na que moitxs compañeirxs se achegan ao social, ás chamadas "loitas sociais". Ao meu entender, a miúdo pártese dunha consideración equivocada, subestímase a xente, isto lévanos a ver o social como algo que traballar, ao que hai que achegarse con cautela para non o asustar e, pouco a pouco, levalo a posicións máis avanzadas ata que, unha vez preparado, nos encontremos xuntxs nas barricadas da insurrección.

Eu estou convencido de que xs anarquistas forman parte do social e de que deben relacionarse como iguais cos "outrxs", combatendo todas estas actitudes "paternalistas" que, inevitablemente, desembocan na política. Xs anarquistas deben golpear e atacar con todas as súas forzas, outrxs con tensións similares tomarán exemplo da nosa acción, encontrarán novxs cómplices e, cando finalmente tamén xs demais explotadxs decidan levantarse, estalará a insurrección.

Debemos ser nós xs que ditemos os prazos e os momentos de loita, canto máis incisivxs e capaces de golpear nos puntos exactos sexamos, maiores serán as posibilidades que teremos de que se propaguen as prácticas de ataque directo. Isto non quere dicir que non hai que participar nas loitas que xorden de forma espontánea, senón que témolo que facer cos nosos métodos: a sabotaxe e a acción directa.

Se en certa localidade as persoas saen á rúa para opoñerse a certa nocividade, non é necesario que tratemos de coñecelas unha por unha, que preparemos comida con elxs e, pasiño a pasiño, tratar de conseguir que suban algúns centímetros a barricada que construíron. Isto non achegará a prospectiva insurreccional, é máis, debilitará as nosas forzas, debemos golpear a empresa que a constrúe, aos que a deseñan, aos que a financian.

Debemos deixar claro que calquera pode tomar as rendas da súa vida e destruír aquilo que o destrúe. Debemos enfrontarnos á policía, non só cando intenta desaloxar a concentración correspondente, senón provocala e atacala, facer ver que é posible, que se pode/débese golpear primeiro aos que nos oprimen. Algún/nha podería argumentar que o meu xeito de ver as cousas e entender o accionar pode incubar os xermes do autoritarismo ou do vangardismo.

Ao contrario, creo que contén, en si mesmo, o antídoto a estes dous males que aflixen á acción revolucionaria. Non se disfrazan os propios desexos, dise claramente o que se é e o que se quere e, sobre todo, nunha relación de igualdade cos demais, se demostra que armando as propias paixóns, calquera pode opoñerse concretamente a este estado de cousas. A política, na miña opinión, ocúltase xusto en limitarse para seguir o ritmo aos demais, en deixar de lado certos discursos para non "asustar" ás persoas que non se senten preparadas para entendelos.

Debe quedar claro que xs anarquistas buscan cómplices cos que sublevarse e non unha opinión pública moderadamente favorable a vagos discursos sobre a liberdade e a autoxestión. Outra das críticas que a miúdo se lles fai a quen practican o ataque contra o Estado e o Capital, de forma máis ou menos intelixente, máis ou menos acertada, é a de meterse nunha espiral de acción/represión cos aparatos do Poder sen dar pasos adiante no camiño da insurrección.

Certamente, é difícil negar que canto máis representemos un perigo para o Poder, máis se emperrará este en reprimirnos, pero isto, por desgracia, é natural e tal concatenación de causa-efecto soamente se deterá cando a multiplicación e a propagación dos ataques provoque a ruptura insurreccional.

Pensar que a revolución será só o resultado da toma de conciencia dxs explotadxs, despois de décadas de "adestramento" no ximnasio das loitas intermedias, guiados por unha minoría de iluminadxs que xs levan da man, indo a penas un paso por diante delxs, e aprazando continuamente o momento do conflito armado, é pura ilusión.

Esta práctica é dúas veces perdedora porque, renunciando á acción directa, renunciamos a vivir plenamente a nosa vida, a facer aquí e agora a nosa revolución. En segundo lugar, é perdedora porque deixa entender que o Estado dará tempo as oprimidxs a que se decaten de organizarse da súa condición, de coñecerse, e logo, talvez, de sublevarse, antes de esmagalxs.

Un pequeno exemplo diso sería a República libre da Maddalena [da loita Non Tav de Val Susa]: varrida antes de que ninguén puidese crer que representaba un perigo real para a autoridade estatal. Ademais, o Estado, talvez, máis poderoso que a forza militar, dispón dunha arma eficaz: a recuperación. Un exemplo, cando o problema da vivenda é urxente, as loitas e okupaciones multiplícanse e se os desaloxos non resolven o problema, o Poder pode xogar a carta da legalización. Que farán xs explotadxs cos que loitamos cóbado con cóbado unha vez que teñan un teito sobre a cabeza?

Quizais pidan máis, continúen rebelándose, pero contentaranse máis doadamente e nós estaremos obrigadxs a tirarnos de cabeza á próxima loita esperando que esta vez nos vaia mellor... Só cando a nosa acción non prevé a posibilidade de mediacións, cando a nosa loita vai directa a destruír o que nos oprime, o Estado non nos poderá enganar coa recuperación: ou ten a forza para esmagarnos ou deberá sucumbir.

Se temos a capacidade de tratar de difundir a práctica do ataque e da acción directa, se sabemos botar gasolina ao lume das tensións sociais, avivándoas e intentando evitar a recomposición, talvez, consigamos realmente incendiar o terreo.

Antes de concluír, querería determe noutro aspecto que, ás veces, parece ser un freo para a nosa acción: a análise dos efectos e as transformacións do dominio.

Con demasiada frecuencia, parece que esta non sirva para darnos maior capacidade de incidir na realidade, senón para alimentar medos e sensación de impotencia fronte á magnitude do desafío e a monstruosidade das nocividades que afrontar. Canto máis analizamos os aspectos totalitarios e prexudiciais da tecnoloxía, máis denunciamos os proxectos autoritarios do Estado e menos afiamos as nosas armas.

Aterrorizamos xs que lles gustaría actuar con investigacións máis ou menos profundas sobre os últimos descubrimentos do control. Non estou a soster que non sirvan as análises e os afondamentos, senón que non deben converterse en fins en si mesmos, exercicios de capacidade intelectual separados da acción directa. Para que serve publicar listas interminables de empresas responsables da destrución da natureza se ninguén as ataca? Xa por si sós, a inmensidade e a impotencia dos aparatos estatais e económicos, a miúdo, fannos dubidar da posibilidade de golpealos con eficacia.

Desastres ambientais como a marea de petróleo no Golfo de México ou Fukushima parecen dicir que non se pode facer nada para deter a guerra da sociedade industrial contra o ser humano e a natureza. A pesar de todo, non somos indefensxs, mínimxs instrumentos de análise, a acción directa e a decisión duns/dunhas poucxs poden demostrar que non todxs nos resignamos a aceptar pasivamente e, ao mesmo tempo, indicar aos demais explotadxs que aínda é posible opoñerse. Por exemplo, a acción dxs compañeirxs do núcleo Olga da FAI/FRI dinos que é posible solidarizarse cos afectadxs pola catástrofe nuclear, tamén dende o outro lado do mundo, e golpear concretamente a industria do átomo.

Espero que as miñas reflexións sirvan para iniciar un debate entre compañeirxs cara a aclarar e quitarse de enriba todo o que nos limita na acción anarquista. Coraxe e forza para xs compañeirxs que practican a acción anónima, coraxe e forza para aquelxs que dan nome á súa propia rabia, coraxe e forza para aquelxs que, coas súas accións, dan vida á FAI/FRI: Hai todo un mundo por demoler.

Nicola Gai
Casa Circondariale di Ferrara
Via Arginone 327
44122 Ferrara
Italia
Leer más...

[Grecia] Kostas Sakkas en Liberdade Provisional baixo fianza de 30 mil euros, tras 38 días en folga de fame

O Tribunal de Apelación de Atenas decidiu hoxe poñer en liberdade provisional a Kostas Sakás, anarquista grego detido baixo a acusación de terrorismo que levaba 38 días en folga de fame en protesta por permanecer en prisión durante máis de dous anos e medio sen ser xulgado.

Sakás, de 24 anos, foi detido en decembro de 2010 durante unha operación contra o grupo armado Conspiración das Células de Lume, pero o acusado, que permanece en prisión dende entón, sempre negou formar parte da devandita organización.

O mesmo tribunal que hoxe decidiu a súa excarceración decidira a inicios de xuño prolongar o seu encerro durante seis meses máis, a pesar de que iso contravén a lexislación grega, que prevé un máximo de 30 meses de prisión preventiva.

Cando se superou ese máximo legal, Sakás declarouse en folga de fame, que prolongou durante 38 días, o que lle supuxo a perda de 16 quilos, o 20% do seu peso.

O mércores, o doutor Thanassi Karabellis, un dos membros do equipo médico que segue a evolución de Sakás, avisou de que o mozo se encontra "no estado final" e de que a súa vida corre serio perigo.

Actualmente encóntrase ingresado no hospital de Nikea, custodiado pola policía, e o seu estado é crítico.

Varios partidos políticos -incluído o socialdemócrata Pasok, que forma parte da coalición gobernante-, ademais de organizacións internacionais como Human Rights Watch e Amnistía Internacional, pediran a liberación de Sakás, considerando ilegal a prolongada detención sen xuízo do anarquista.

Ademais, a folga de fame do mozo detido levou a diversas manifestacións de solidariedade, unhas das cales foi onte violentamente reprimida pola Policía con uso de gases lacrimóxenos.

Os axentes xustificaran a súa intervención ante unha protesta pacífica en que algúns manifestantes estaban a pintar graffiti.

As condicións da liberdade provisional impostas hoxe polo tribunal a Sakas son a prohibición de saír da rexión capitalina de Ática, unha fianza de 30.000 euros, a obriga de presentarse cada luns en comisaría e a prohibición de todo contacto con outros acusados de pertencer á CCL. Leer más...

[Francia]: Manifesto de mulleres nihilistas (1883)

Colamos, depois de traducido, este curioso texto histórico publicado hoxe en Contra Info:

Que os homes se entreteñan parloteando sobre a Revolución, que o fagan! As mulleres nihilistas, fartas de tanto adiamento, están determinadas a actuar. Pensando na aniquilación da burguesía, están listas para sacrificalo todo por acelerar a realización deste proxecto, do odio inextiguibel que as devora, sacarán todas as forzas necesarias para superar os obstáculos.

Pero como este grandioso proxecto non se pode realizar nun só día, tomaranse o seu tempo, optando por usar, preferente e intermitentemente, o envelenamento con o fin de acabar máis fácilmente con esa maldita calaña.

As mulleres nihilistas compensarán a sua falla de coñecemento científico e trucos de laboratorio mixturando pequenas doses na comida dos seus exploradores, substancias mortais dispoñibeis para xs pobres e fáciles de manexar para as mulleres máis iñorantes e inexpertas.

Entre centos de ingredentes con resultados indiscutibeis, podemos mentar: o extracto de plomo, que se consegue nun par de días se deixas perdigóns ou anacos de plomo en vinagre; cachos de carne podre; ou cicuta, que se soe confundir con o perixel e medra en cualquer lugar, en zanxas e beiras.

Canto menos, devolveremolles aos nosos despreciabeis opresores algo da maldade que nos dan eles todo-los días. Xa non apoiaremos máis a tiranía felizmente sabendo que a vida dos nosos inimigos está a nosa mercede… Queren ser os amos! Pois, que sofran as consecuencias!

Nos tres anos de existencia desta liga, centos de familias burguesas pagaron o prezo fatal, consumidas por misteriosas doenzas que a medicina non pode definir nen evitar.

Maos à obra, pois, todas vostedes, que están fartas de sofrer e que buscan un remedo à sua miseria, Imiten às mulleres nihilstas!

Manifesto de mulleres nihilistas, Le Drapeau Noir [A Bandeira Negra], nº 4, 2 de setembro de 1883, Lyón (Francia).
Leer más...

[Madrid] Primeiro Comunicado que o Grupo Anarquista de Vallekas está repartindo polo barrio.

Colamos acá traducido este "Panfleto" publicado en AlasBarricadas, que ven a ser un chamado para realizar un traballo no barrio que poida ir aglutinando a toda persoa que se identifique con o anarquismo.

Somos un grupo de anarquistas do barrio que decidimos organizarnos co propósito de difundir as nosas ideas e alternativas ante os diversos problemas que ten o barrio e os seus habitantes, ademais de traballar coa intención de crear un espazo e un referente anarquista en Vallekas.

Nestes tempos pódese ver claramente que a ansia dos capitalistas por multiplicar a súa riqueza non ten límites e como non dubidan en condenar países enteiros á miseria que representa a precariedade e a falta dos recursos máis básicos. E tamén se pode ver onde nos está a levar a súa cobiza. Durante anos vivimos enganados crendo nas bonanzas que ofrecía o sistema capitalista e contentos por poder consumir alegremente. Pero agora os que están contentos de verdade son os bancos e os empresarios que non deixaron de enriquecerse e aos que se lles dan toda clase de facilidades para que sigan mantendo a súa situación privilexiada. E mentres as condicións laborais non deixaron de deteriorarse, xa estivese o PP ou o PSOE no goberno, ademais da tan manida moderación salarial á que sempre se refire a patronal para que a creación de postos de traballo sexa supostamente factible. Durante tantos anos de bonanza económica só nos deron precariedade laboral e moderación salarial. Os gobernos non deixaron de ditar leis que beneficiaron aos capitalistas en detrimento dos traballadores deixando patente a quen serven en realidade. A causa da presente crise é clara, díxose en todos os foros, a avaricia dos capitalistas por querer máis sen control ningún. A consecuencia estámola a sufrir co paro, os desafiuzamentos, o encarecemento de prezos e, en definitiva, cunha maior desigualdade e inxustiza que non deixa de crecer día a día. Para nós só queren o esforzo diario e para eles o beneficio aínda que sexa por enriba do noso cadáver.

Temos que cambiar o sistema capitalista, explotador e inhumano e non nos vale darlle unhas cantas pinceladas para que sexa máis atractivo, menos daniño, por que o capitalismo é sempre inxusto, con ou sen crise. Pero, como habemos de actuar para conseguilo?, que camiño debemos emprender? Cambiar os políticos e os seus partidos para que eles coiden dos nosos intereses en contra dos intereses dos capitalistas? Para que sexan os políticos, dende os seus pedestais, que nos aseguren os nosos dereitos? Sen dúbida a solución nunca virá de ningún político, parasitos que só se achegan ao pobo para servirse del e controlar a súa loita para que non se saia das canles marcadas polo sistema e garantir así non só que todo siga igual se non que calquera protesta remate sendo asimilada e convertida, co tempo, nun acto estéril ou nun simple desafogo colectivo sen consecuencias.

Non debemos delegar a nosa vontade en políticos e gobernantes nin aceptar que a nosa loita sexa dirixida e manipulada, habemos de coller as rendas das nosas vidas e traballar por levalas pola senda da liberdade, coa igualdade como medio e a fraternidade como fin. As asembleas populares han de converterse no ente do que emane a voz do pobo. O único xeito de conseguir beneficios reais para a clase traballadora é a loita diaria por conseguir unha vida mellor para todos/as. Nos nosos barrios e pobos, nos nosos postos de traballo, cos nosos veciños/ás e compañeiros/ás. Os traballadores son os verdadeiros creadores de riqueza, pero esta só se reflicte na sociedade de xeito moi escasa e mal distribuído, dado que a maior parte queda concentrada en poucas mans.

O anarquismo é revolucionario pola súa finalidade trasformadora da sociedade e falar de revolución é falar de cambio drástico no político, o económico e o social. Nos últimos anos chamouse revolución a acontecementos que non o son, pois non levaron consigo ningún cambio realmente profundo senón que só supuxeron unha maquillaxe co que disimular a mesma orde de sempre. Baleirouse de contido a palabra revolución igual que fixeron coa palabra liberdade, reducida pola democracia ao simple acto de introducir unha papeleta nunha urna cada varios anos. Temos de chegar á convicción de que necesitamos crear unha sociedade nova fundamentada en parámetros diferentes aos actuais e a ela só poderemos chegar indo á raíz dos problemas para cambiar as cousas de verdade en lugar de seguir poñendo parches que ao final só perpetúan as inxustizas, non dan solución aos nosos problemas e manteñen os privilexios dos que viven á conta a nosa.

É o noso propósito realizar un traballo no barrio que poida ir aglutinando a todo aquel que se identifique co anarquismo. Quen este interesado en participar pode encontrarnos en: anarquistasdevallekas@gmail.com


Leer más...

[Vigo] Xoves 13 Xuño, 20:30' na porta do MARCO - Concentración en Solidariedade co Pobo Turco

Colamos esta convocatoria recibida na nosa caixa de correos das compas de ECOAR Vigo:

O acontecido nas últimas semanas en Turquía demostra unha vez máis o despotismo dos gobernos dos mal chamados estados democráticos. O actual goberno turco é outro servo dos intereses dos capitalistas, que non queren unha cidadanía libre, consciente e organizada de seu.

Contra a represión, a manipulación informativa e a brutalidade policial; en apoio á loita; pola liberdade cidadá e dignidade social; en Turquía como en Vigo, saíamos a rúa!


P.D.: adxuntamos o escrito da compañeira Nur Elçik "A resitencia ensínanos"

Queridxs camaradas:

Por favor, antes de descartar este escrito, pensádeo dúas veces, porque a resistencia non é só sobre Turquía, senón tamén acerca da resistencia que conecta a todo o mundo en contra das violacións dos D.D.H.H.

O movemento comezou como unha resistencia pacífica contra a destrución dun parque público no centro de Istanbul en favor da construción dun centro comercial. A policía atacou xente de diferentes orixes, ideoloxías e relixións, reunidas para previr a demolición de algo maior que o parque. Nestes ataques non só utilizaron gas lacrimóxeno, senón tamén balas de fogueo, canóns de auga e violencia física extrema. Para poder protexer as nosas vidas con dignidade humana, liberdade de expresión e de palabra, respecto polos dereitos humanos, non podemos permitir que o goberno posúa control sobre as decisións que tomamos vinculadas aos nosos corpos. Opoñémonos a aspectos conservadores acerca da regularización do parto con cesárea, aborto, etc. Noso presidente (Erdoğan) non dubida en empregar a violencia contra cada persoa cun punto de vista diferente.

VIOLENCIA POLICIAL:

A policía utiliza vehículos de intervención en incidentes masivos para parar as manifestacións e a tensión social. Non dubida en arremeter contra a xente con estes vehículos (xa hai vídeos en circulación que mostran estes momentos).

O método comunmente utilizado pola policía é forzar á xente a entrar en edificios ou poñelos contra unha esquina e lanzar gas lacrimóxeno na súa contra.

Ata este momento reportáronse 5 persoas mortas, e hai numerosas persoas que foron seriamente feridas como consecuencia da excesiva violencia policial.

A policía utiliza helicópteros para botar bombas de gas nas estradas e o centro da zona de protesta. Tamén prenderon lume ás tendas de campaña dos manifestantes e atacáronos con canóns de auga, spray de pementa e gases lacrimóxenos nunha redada durante a noite.

A cantidade de gas utilizado pola policía supera de sobra as estimacións.

Cando usan gases lacrimóxenos, toda a zona queda cuberta de fume branco, non se ve nada, e a policía apunta á cara da xente.

MEDIOS DE COMUNICACIÓN:

Todos os medios de comunicación están controlados e silenciados polo goberno. Nin sequera un só periódico ou canle de televisión emitiu ou informou acerca dos sucesos. A pesar de que as manifestacións se estendesen por todo o país, hai moitas persoas vivindo fóra das grandes cidades que non están informadas das manifestacións ou do que acontece exactamente en Turquía.

SOLIDARIEDADE:

Toda esta resistencia e solidariedade móstrannos unha saída alternativa. Durante estas manifestacións, a pesar dos ataques policiais, feridos, ou persoas mortas... é reconfortante ver a xente unida, vindo de tan diversas orixes.

A xente deixa auga e comida para os demais na rúa; algúns hoteis permiten entrar a feridos; os médicos tratan de prover primeiros auxilios en calquera sitio; algúns policías negáronse a regar xente con gases lacrimóxenos e renunciaron aos seus traballos; algúns sitios desactivaron os seus contrasinais para internet wifi (estas zonas agora provén unha rede gratuíta de internet) para compartir as noticias reais contrastadas cos medios convencionais.

Iso é o que ensina a resistencia... Opoñámonos á violencia xuntxs, promovamos a dignidade humana, aprendamos xuntxs!!!

Isto representa a dignidade humana, nada menos.
Leer más...

[Argentina] Companheiro anarquista ferido de bala com arma de lume policial nom vai denunciar à "Justiça"

Recebemos e publicamos (umha vez traduzido) este Comunicado dum espaço afim de Buenos Aires: a Biblioteca Cultural e Popular "Los Libros de la Esquina" ao respeito da repressom ocorrida há poucos dias na Sala Alberdi -ver notícia acá- onde um compa foi ferido por umha bala: Neste Comunicado Colectivo explicam o seu posiçonamento de porque nom participarám do processo legal de denúncia contra os autores dos disparos (polícias uniformados ou à paisana). Esta coerente decisom é tam poucas vezes vista que merece os nossos parabéns e enviamos desde aqui toda nossa força solidária.

Comunicado Colectivo Biblioteca "Los Libros de la Esquina"

A raiz dos enfrontamentos ocorridos na madrugada do mércores 13 de março, durante a resistência ao despeje da Sala Alberdi, um companheiro da Biblioteca "Los Libros de la Esquina" foi ferido na sua perna com arma de lume. A bala de chumbo de 9mm entrou e saiu da sua perna esquerda (perto da virilha), deixando umha lasca no seu interior que foi logo removida umha vez ingressado ao hospital. Nom temos a minor dúvida de que forom polícias da Metropolitana (de uniforme ou nom) quem dispararam sobre as compas que resistiam, deixando tres feridos de bala de chumbo, mais de trinta com bolas de borracha, além das pessoas feridas por culpa dos gases e os golpes e várias detidas.

Queremos comunicar-lhes as compas que desde a Biblioteca decidimos nom acompanhar o processo legal de denúncia que abriria umha investigaçom sobre os feitos ocorridos a noite do 12 e a madrugada do 13 de março. Decidimos fazer isto desde umha posiçom colectiva, pola própria decisom do companheiro ferido que considera que, se bem tocou-lhe a ele, qualquer das pessoas que se atopavam lá nesse momento pudo ter terminado ferida ou morta.

Chegamos a esta decisom porque consideramos que é distinto acusar que defender-nos dumha acusaçom, onde som eles quem nos ponhem na situaçom de defender-nos por médio das suas ferramentas legais (ainda que sempre exista a possibilidade de nom reconhecer-lhes nengumha autoridade para decidir sobre nos, e evidenciar que só o fam a través da força e a violência das suas instituiçons).

Desde a nossa visom da luita, se nos obrigam a entrar aos tribunais elegimos que seja como acusadas, como imputadas, como inimigas; nom como denunciantes, como seres indefensos fronte à sua pretendida omnipotência. Nom imos sentar nas mesmas salas onde se condena (à tortura do encerro e a morte no esquecemento detrás dos muros) às pobres, às luitadoras, às rebeldes e às exploradas a reclamar que o sistema judicial resolva as suas contradiçons. Preferimos visibiliza-las por medio da propaganda, a agitaçom e a luita acorde às nossas possibilidades sem ubicar-nos dentro da sua legalidade. Nom queremos nem respeitamos direitos ou leis por riba de nós. Apostamos a nossas forças e a da nossas compas, e a de todas aquelas pessoas com quem nos reconhecemos na mesma luita.

Queremos eliminar da nossa mente e da nossa práctica a noçom de castigo, e vislumbrar umha justiza que nada tem a ver com leis, polícias, juízes, fiscais ou cárceres, e a mentalidade e relaçons que istos geram.

De nengum jeito desmerecemos nem desprezamos a luita que levam adiante as compas que apoiam e se solidarizam no terreno legal com as pessoas e compas reprimidas, torturadas, assassinadas, encarceradas ou perseguidas polo Estado e as suas instituiçons. A sua constância e firmeza contra a repressom inerente a qualquer Estado e Governo som um ejemplo de luita, singelamente, elegimos encarar esta situaçom desde as nossas possibilidades e em coerência com a nossa visom e os nossos valores, comprendendo o que isto implica.

Nom nos alcança nem queremos que algum polícia ou responsável político termine tra-las reixas. Queremos que os cárceres, a polícia, os tribunais e os juízes; o Estado, o Capital e todos os que servem à sua dominaçom deixem de existir; polo que apostamos à autonomia, afirmando a liberdade, negando a autoridade.

Mais informaçom em:

- Biblioteca Los Libros de la Esquina

- Sala Alberdi

Video do despeje e a repressom ( autoria AntenaNegraTV e Indy Buenos Aires )

Leer más...

Libreto das Jornadas "Dias de Memória e Luita" Atenas-Março de 2012 em Solidariedade com "Luita Revolucionária"

Desde o colectivo de traduçom Flying Theory enviarom-nos um correio para informar-ons de que figerom público um libreto com a traduçom (ao castelám )das Jornadas organizadas pola Assembleia de Solidariedade com o caso de "Luita Revolucionária" celebradas em Atenas há um ano, em Março de 2012.

Para nos trata-se dum gesto de solidariedade com xs membros da organizaçom assim como dum achegamento as hispanofalantes das aportaçons e reflexons que se figeram nissos dias sobre a acçom de Luita Revolucionária assim como sobre a situaçom do ámbeto anarquista-antiautoritário na Grécia.

Para descárrega ou leitura do libreto impreso clicade acá.
Leer más...

Acción anticlerical e contra banco

Recollemos de ContraInfo, este Comunicado reivindicativo que traducimos e colamos:

Non é necesaria moita retórica para explicar os motivos para atacar unha sucursal bancaria. Que cada quen poña os seus.

20 de decembro 2012 coa complicidade da noite; Unha cafeteira con pólvora e parafusos. Tres bombonas de gas desbotables unidas con fita adhesiva. Determinación

Á súa vez o mesmo dia decidimos poñer imaxinación e enviar un par de consoladores explosivos ao bispo de Pamplona (censurado en prensa) e ao director dun colexio elitista dos "Lexionarios de Cristo". Este último causou feridas leves a unha funcionaria de correos que o estaba a manipular. Acepte desculpas polas molestias.

A próxima non fallaremos.

Estámonos a achegar.

CLUB DE ARTESANOS DEL CAFÉ PARA SUS NUEVOS USOS (ocasionalmente espectacular) – FAI/FRI

GRUPO ANTICLERICAL PARA EL FOMENTO DEL USO DEL JUGUETE SEXUAL – FAI/FRI
Leer más...

[A Corunha] Vídeo da Mobilización contra o desafiuzamento de Aurelia

Colamos de GalizaContraInfo


Ao redor das dez da mañá de antonte luns 18, preto de 300 de persoas se concentraban na rúa Padre Feijoo convocadas pola plataforma Stop Desafiuzamentos da Coruña para evitar que boten da súa vivenda a Aurelia, unha muller de 85 anos. Cara o mediodía a xente celebraba a nova de que a comisión xudicial decidira a paralización temporal do desaloxo, mais ás dúas, cando umhas poucas activistas estaban no lugar, aparece un amplo dispositivo policial para cortar a rúa e executar a orde xudicial. En resposta varias decenas de persoas volven a concentrarse no lugar. As tres da tarde a xente racha a barreira policial producíndose diversos enfrontamentos cos antidisturbios e a policía local. Sobre as tres e media os corpos represivos e funcionarios xudiciais retíranse ante a imposibilidade de romper a cadea que pechaba o portal e pola presión exercida polas veciñas e veciños da cidade.

Galería de imaxes aquí

De momento a situación está en calma mais con vixianza por quendas de activistas en apoio de Aurelia e como medida para evitar unha outra xogada trapeira dos xulgados.
Leer más...

Mapuche Erik Montoya en clandestinidade tras aberrante condena

Mediante un Comunicado enviado a Werken.cl o comunero anunciou na tarde do día 4 de febreiro que asume a clandestinidade debido a que non se deran garantías para un debido proceso, quedando de manifiesto que a sua aberrante condena de 6 anos de cárcere simplemente responde a unha decisión política tomada polo estado chileno.

Na misiva a comunidad Wente Winkul Mapu comunica que decidiron apoiar a valente decisión do Weichafe, dado que consideran que é un digno xesto de rebeldía ante a opresión do estado chileno fascista e represor.

Comunicado Público da Comunidad Wente Winkul Mapu ao respeito:

A Comunidade Wente Winkul Mapu, declara ao Pobo Mapuche, às organizacións sociais e ante a opinión Pública o seguinte:

1.- O noso Peñi Erick Montoya, xunto a Rodrigo Montoya e Ricardo Nahuelque, foi procesado e condenado esta tarde, a seis anos e un día máis 541 días de presidio, nunha sediciosa montaxe que culminou con esta sentencia grazas a declaración dunha testemuña protexida, quen, pese às suas contradiccións, logrou, por medio da mentira, que os nosos Peñi deban cumprir pena de presidio político efectivo no cárcere de Angol

2.- Ante isto, comunicamos que o noso peñi decidiu asumir dignamente a clandestinidade, dado que os tribunais non deron garantías para un debido proceso, quedando de manifesto que a sua condena simplemente responde a unha decisión política tomada polo estado, executada polos seus representantes e os seus aparatos para atropelar novamente os direitos das comunidades mapuche à defensa e autonomía do territorio, polo que como Comunidade decidimos apoiar a valente decisión do Peñi, dado que consideramos que é un digno xesto de rebeldía ante a opresión do estado chileno fascista e represor.

3.- Durante a tarde, produziuse un achanamento no noso territorio, pretendendo a PDI deter ao Peñi sen conseguilo, pero ameazando con volver esta noite. Non nos deixaremos amedrentar polo terrorismo de estado nen a inxustiza de quen tenhen o poder e as facultades para reprimernos, dado que simplemente están a favor dos ricos deste país, sen nen sequer pretender escuitarnos.

4.- Facemos o chamado ao noso Pobo Nación Mapuche a non deixarse amedrentar polas montaxes mediáticas, nen a represión das militarizadas policías, dado que a nosa luita é longa, xusta e nos dignifica.

Con os nosos Weichafe caídos impunemente na memoria, seguiremos avanzando cara a libredeterminación, exercendo o control territorial e as recuperacións productivas.

Wallmapuche, 04 de febreiro de 2013.
Leer más...

La Voz e os misteriosos 2.000 viziños que apoian a mina de Corcoesto

Fazemonos eco desta denuncia-montaxe publicada hoxe mesmo en "ExVoz", o blogue altofalante de ex-traballadores e traballadores do grupo Voz que copiamos, traduzimos e colamos na sua íntegra:

O pasado día 10 de xaneiro, ExVoz informou dos vínculos existentes entre o director xeral da Corporación Voz e de La Voz de Galicia SA, Luis Miguel "Lois" Blanco Penas, e a compañía Mineira de Corcoesto SL, filial da multinacional canadense Edgewater Exploration, pois a esposa do executivo número 1 do Grupo Voz é Navia Franco Barreiro (ver ILUSTRACIÓN 1, que reproduce o organigrama directivo da empresa, no que figura a esposa de Lois Blanco como integrante de Communication Department).

Pois ben, unha vez feita pública esa circunstancia, persoas vinculadas laboralmente a Mineira de Corcoesto SL e outras que actúan por interese económico directo (contratas e similares), máis as que se sumaron por motivos varios dinamizaron un foro en Facebook co título Corcoesto si, Mina si que, segundo informou onte domingo día 3 La Voz de Galicia, conta co apoio de 2.000 persoas.

Non obstante, a lista de membros do foro suma 155 persoas (cifra comprobada antonte sábado), á parte das cales a composición e características xerais dos seus membros son moi singulares, tal como detalla o documento que reproducimos máis abaixo.
..
NOTA (actualizada por abordaxe): Agora mesmo hai 2100 membros (mas as sospeitas de fraude medraron) e ademáis e tal como apontan en Ex-Voz a plataforma que se opón á mina xa leva recollidas na bisbarra máis de 20.000 firmas de apoio, iso sin, todas elas acompañadas do seu correspondente DNI.

O informe que ofrecemos sobre o foro pro mina está incompleto porque decidimos non difundir as identidades dos membros desa plataforma.
Por que? Porque hai varias persoas (polo menos cinco, segundo comprobamos) que non foron consultadas para ser incluídas nela e, ademais, sobre a base dos datos de que dispoñemos temos fundadas sospeitas de que hai outros dos teóricos membros do foro que nin sequera saben que forman parte deste polo que, loxicamente, non sería razoable difundir as identidades; nin tampouco somos nós quen temos a responsabilidade de informar a ninguén de que o seu nome está a ser utilizado para facer propaganda a favor dunha instalación na que se emprega cianuro.

Nese sentido, aconsellamos a todos os veciños de Cabana e doutros municipios de Costa dá Morte que consulten o listado en Facebook.
..
NOTA: Non obstante, debemos precisar que no foro pro mina figuran membros reais ou presuntos! que "din" estar domiciliados ou que "escriben" dende fóra da Costa dá Morte, dende A Coruña e Santiago, entre outras localidades, e mesmo dende Asturias.

No seu día, os membros de ExVoz decidimos informar das relacións entre o xornal e Edgewater por unha razón ben sinxela: trátase dun exemplo perfecto (non o único) de como algúns directivos de La Voz están a utilizar o diario en beneficio propio.

Os datos solicitados polas organizacións veciñais e os especialistas de AlertaMinera confirman sen abertura de dúbida que existe unha ampla montaxe (ou lobi) en pro da mina do que forman parte empresas e persoas concretas (entre as segundas xogan un papel fundamental Navia Franco, copropietaria da firma Guindeira Comunicación & Eventos, e o seu esposo, o director xeral do Grupo Voz).

O Grupo Voz forma parte dese lobi malia que non obterá beneficio ningún, nin directo nin indirecto, salvo os varios miles de euros que poida render a publicidade de Edgewater, o que en ningún caso compensará o descrédito que supón ter participado nunha operación anti-informativa para favorecer un negocio privado alleo ao diario.

Aínda que nós introducimos este asunto no noso blog fai escasas datas (o 10 de xaneiro), a utilización de La Voz de Galicia na campaña pro mina é tan antiga no tempo como a relación empresarial existente entre Navia Franco e Edgewater, tal como proban as abundantes informacións e reiteradas reportaxes pro mina difundidas polos medios do Grupo Voz.

Como exemplos desa "perseveranza" informativa achegamos copia de catro das reportaxes publicadas no rotativo (ver as ILUSTRACIÓNS seguintes), os dous primeiros publicados en maio e xullo do ano 2012 e os dous seguintes, moi recentes (17 de xaneiro e 2 de febreiro).

En resumo, a campaña pro mina de La Voz non é recente nin tampouco é froito dunha coincidencia de intereses con Edgewater. O que hai é aleivosía e premeditación informativas para beneficiar intereses privados que son alleos á empresa editora do xornal.
-----

Máis información en:

ENLACE a «Multitudinaria manipulación informativa na cobertura da marcha dos partidarios da mina de ouro de Tapia de Casariego», en AlertaMinera: No caso do proxecto mineiro no Occidente astur, a escasa distancia da ría de Ribadeo, tamén existe un poderoso lobi empresarial e mediático que move fíos a favor da mina (lobi ao que La Voz tamén se sumou con entusiasmo). O proxecto de Astur Gold para aproveitar os antigos depósitos de Mántaras e Salave (Tapia), que xa foron explotados baixo o Imperio Romano, leva varios anos empantanado debido á firme oposición de máis do 90 por cento dos residentes no municipio tapiego.

Mais información acá neste mesmo blogue
Leer más...

Febreiro Negro: Campaña en solidariedade cos espazos liberadxs e xs compas anarquistas a nivel mundial do 2 ao 12

Copiamos e colamos esta información recollida de Contra Info:

Chamamos a unha campaña a nivel mundial de accións directas en solidariedade cos espazos liberados, do 2 ao 12 de febreiro de 2013. Pero non queremos deternos despois dun puñado de accións, porque isto é moito máis que unha simple reacción á represión. É un chamado axs anarquistas e antiautoritarixs de todo o mundo a LOITAR AGORA.

Aínda que os recentes ataques violentos do Estado grego contra o espectro anarquista/antiautoritario foron a faísca inicial para escribir este chamamento, numerosos exemplos por todo o mundo demóstrannos que as policías e as autoridades municipais, xunto a empresas xigantes, cooperan xuntos excelentemente, atacando as estruturas solidarias e pacificando sociedades a nivel transnacional. Durante as últimas semanas e meses, en zonas do mundo onde a xente sofre de empobrecemento sistemático e extensos plans de aburguesamento, se deron cada vez máis ataques do Estado/Capital contra movementos radicais, incluíndo a represión contra determinadas formas de resistencia, como ocupacións de terras, proxectos autónomos, ocupacións de sedes corporativas ou folgas. Por iso, resulta importante que tamén conectemos as nosas loitas a nivel mundial e contraataquemos aquí e agora. Para ti, a faísca podería ser actuar en resposta aos ataques contra os espazos okupados da túa zona. Actúa na rúa e deixa voar a imaxinación para difundir a mensaxe da resistencia activa.

XS nosxs compas seguen encarceradxs arredor do mundo. Moitos dos nosos espazos autoxestionados están a ser asaltados ou desaloxados, a nosa infraestrutura está baixo asedio e aos nosos medios de contrainformación ou se lles censura ou se lles entorpece. Sempre que expresamos as nosas ideas en público, robocops uniformados axexan en cada esquina. A maquinaria da vixilancia segue todos e cada un dos nosos pasos, mentres o Estado conta co apoio de hordas fascistas armadas... Pero a nosa loita existencial vai máis alá da defensa de espazos sólidos.

Así que xa é hora de dicir abonda ao derrotismo permanente. A guerra social desátase independentemente de desaloxos ou detencións. Non hai fronteiras nos nosos corazóns. Por cada proxecto destruído, outros dous deberían xurdir arredor do mundo. Por cada compa encarceradx, que as nosas accións tomen a palabra.

Esperta, únete, vólvete salvaxe! Guerra á guerra dos poderosos!
POR UN FEBREIRO NEGRO
Leer más...

A conselharia de Meio Ambiente da o seu visto bom à desfeita da Mina de Corcoesto

Fazemo-nos eco desta preocupante notícia recolhida do blogue de "Nom à Mina de Corcoesto" na que a vizinihança desse lugar paradisiaco denuncia que, como vem sendo habitual, a Conselharia de Meio Ambiente, Território e Infraestruturas actua como se no canto dum órgano da administraçom galega fosse umha delegaçom da empresa canadiana que vai explorar a mina, e consideram inadmisível que tiraram umha nota de imprensa louvando as bondades deste megaprojecto de mina de ouro a ceu aberto tratado com cianuro, mas que nom figera pública a pertinente Declaraçom de Impacto Ambiental.

Denunciam também que já a exposiçom pública do projecto fora no seu dia um despropósito, e que umha lei publicada este ano, que regula os projectos industriais estratégicos, foi a que permitira aos empresários canadianos acadar a tramitaçom conjunta do projecto e o seu estudo de impacto ambiental num tempo récord. E assim, a dia de hoje, a vizinahnça segue a desconhecer o estado das concesons mineiras (e mesmo suspeitam de que poideram estar caducadas) a pesar de ter demandada esta informaçom reiteradas vezes desde o passado mês de agosto, e mesmo ter solicitado o amparo do Valedor do Povo.

Consideram além, que é ridículo que a Conselharia manifeste que para garantir a integridade do espaço natural protegido Río Anlhons e salvagardar os seus valores naturais de possíveis afecçons vam manter o projecto de minaria ao aberto com cianuro a umha distância de só 140 metros de dito espaço e declaram que desde já convidam ao Senhor Hernández e ao Senhor Feijoo a se passar as suas feiras de vrão nalgumha das vivendas de Corcoesto que estejam a pouco mais de 140 metros da mina quando esta esteja em exploraçom e desejam-lhes que gocem da Rede Natura do Rio Anlhons, que escuitem a sua sonoridade natural e que respirem o seu puro ar entanto levam-se a termo algumha dos centos de voaduras anuais projectadas para arrincar mais de 37 mil metros cúbicos de material dumha sentada; convida-lhes também a que bebam das límpidas augas dos mananciais de Corcoesto (se é que ficara algum) quando o Arsénico esteja já devidamente disolvido neles, e mesmo que gocem do marisco do estuário do Anlhons quando a balsa com resíduos de Cianuro esteja a pleno rendemento, ou mesmo a dar-se um banho nas augas hiperácidas com altos contidos de metais pesados no lago-pucharca que pensam construir num dos buratos...

A Plataforma pola Defensa de Corcoesto dim que vam estudar com detalhe a declaraçom de impacto ambiental umha vez seja publicada (segundo a Junta ia estar hoje mesmo publicada na sua web, mas até agora nom há nada de nada), e vai solicitar os informes que avaliem dita declaraçom, e dim que, se como se pensam, ditos informes nom som congruentes com a protecçom do meio ambiente, vam denuncia-lo diante de todas as instâncias, e pedirám as responsabilidades que corresponda, mesmo penalmente, se há indícios de prevaricaçom ou corrupçom.

Como remate declaram que "Em Corcoesto nom imos permitir que os inhorantes, féridos e duros, imbéciles e escuros destrúam o nosso entorno e o nosso modo de viver".

Mais informaçom sobre a mina:

Neste mesmo blogue: acá

No blogue da Plataforma: acolá
Leer más...

[Grécia] Texto publicado por umha estudante durante os distúrbios de 2008

Recolhemos de ContraInfo este texto, traduzimo-lo e publicamo-lo acá em Abordaxe para a sua defussom, por considera-lo um texto digno de ser lido e de reflexom. Vos diredes...


Comunicado ao meu pai e à minha nai

Sei que vos devo muito. Tivestedes-me, dichedes-me de comer e de beber, criastedes-me. Até amastedes-me. Ou, quanto menos, isso dezides. Porque as coisas som um pouco distintas.

Trouxestes-me a um mundo onde cada dia viades-vos na obriga de deixar-me e correr aos vossos trabalhos. Trouxestes-me acá e despois, buscavades onde aparcar-me. Levastedes-me à escola e, como nom vos bastava com isso, levastedes-me a umha série de tutorias e aulas especiais, e criastedes-me a angústia por um futuro incerto. Dado que o meu futuro era tam incerto, dado que figestedes deste planeta um lugar perigoso, porquê me trouxestedes acá? Que é a minha vida? As duas horas de tele e videojogos ao dia?

Quero conhecer o mundo, abrir as minhas ás e voar e ve-lo tudo num instante. Quero sair, conhecer às demais, jogar, divertir-me, sentir-me feliz e nom me preocupar de se amanhã vou ir ao cole sem as minhas tarefas feitas. Quero sonhar com um mundo onde nom busquedes onde aparcar-me, onde nom tenhades sempre trabalho, onde nom seja perigoso conhecer às demais, onde nom me assuste o futuro, onde nom haxa nem amxs nem escravxs.

Vejo a vossa miséria, pero nom me afago a ela, nem quero acostumar-me. Nom baixarei a cabeça porque vos o figerades. Nom me quero converter nem em escrava nem em patroa de ninguém; quero que me deixedes em paz.

Estes cans guardiáns de uniforme que vos assustam, nom me dam medo. Vos vedes neles algo de ordem e seguridade. Deixade de reir-vos de mim, porque vejo perfeitamente o que é essa ordem: hipocrisia, ao igual que a seguridade, ambas som o meirande perigo. Som símbolos do Poder. Dos vossos, dos professores, dos políticos, dos maiores que vivem assim. Vos aprendestedes a viver assim, eu nom. Se querem meter-se comigo, que venham. Nom tenhem nengumha possibilidade e mais lhes vale te-lo em mente. Estou enfadada e som perigosa. Somos muitxs, estamos em tudas partes, estamos até nas casas dos assassinos. Lá onde estejam, nom poderám agochar-se de nos. Dum jeito ou outro, nos seguiremos em pê, nom eles.

Nom vos cabreedes comigo, fago o que me aprendestedes. Diziades que a revolta é desordem e destruiçom. Agora que me rebelo, tederes desordem e destruiçom. Quero-vos. À minha maneira, pero vos quero.

Ainda que tenho que construir o meu próprio mundo para poder viver a minha vida em liberdade e, para elo, devo destruir o vosso mundo. É o mais importante para mim. Para dize-lo com as vossas próprias palavras: este é o meu trabalho.

Dezembro de 2008 Leer más...

Recordatório [Grécia] 22, 23 e 24 de novembro.- Chamado internacional de solidariedade com o caso de Luita Revolucionária.

A revoluçom social nom é o passado, senom o presente e o futuro do mundo.

Há uns días copiaramos, traduziramos e colaramos esta convocatória à íntegra de Contra Info, agora recebemos um correio no que se nos comunica que ponhem a disposiçom um material (em castelám e em formato pdf ao que podedes aceder clicando acá) para defundir sobre este processo contra Luita Revolucionária que amplifique o chamado de solidariedade internacional.

Sobre o chamado de solidariedade e acçom internacional:

Como assembleia polo caso de Luita Revolucionária e continuando as acçons de solidariedade com o mesmo, fazemos um chamado aberto a umha campanha de solidariedade, tanto a nível local, como internacional, para os dias 22, 23 e 24 de novembro.

Acordamos rachar com o muro de silêncio arredor do caso de Luita Revolucionária (L.R.) e demonstrar que xs compas que se enfrontam a juízo nom estám sozinhxs, que o caso de Luita Revolucionária é o caso de todxs nos e que está relaçonado com a esência da luita mesma. Convocamos, pois, axs compas arredor do mundo a contribuir com o seu acçonar e enviar a sua própria mensagem de Solidariedade e Luita.

O nosso objectivo é a ampliaçom das resistências dinámicas com umha perspectiva revolucionária. O nosso blanco, extender a Luita pola subversom do existente, demonstrando a sua necessidade histórica e o sinificado que tem no presente, entanto amosamos Solidariedade de facto com xs compas que estám em juízo.

O chamado internacional a tres dias de solidariedade, contrainformaçom e acçom polo caso de L.R. é parte e continuaçom da guerra social e de castes pola subversom e a Revoluçom. É justo ai onde ubicamo-lo e, assim, concibe-se históricamente o caso da Luita Revolucionária no seu conjunto.

Crónica do caso Luita Revolucionária:

Em 10 de março de 2010, tras um enfrontamento armado com forças policiais, cae assassinado o compa anarquista Lambros Foundas. Durante issos dias, Grécia cae baixo o control abofante da Troika, dias nos que Lambros Foundas, membro da organizaçom L.R., perde a vida num tiroteio durante umha acçom preparatória contra a elite política e económica que saqueia o planeta a nível global, que rapinha e dessangra a riqueza social, rebaixando a vida humana ao nadir.

Um mês depois e num clima de terror-histéria, em abril de 2010, no contexto de medidas preventivas para desarticular a organizaçom L.R., arrestam axs anarquistas Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumem a responsabilidade política da sua participaçom na organizaçom. Ao tempo, arrestam também aos anarquistas Vaggelis Stathopoulos, Christoforos Kortesis e Sarantos Nikitopoulos, quem rejeitam categóricamente, desde o princípio da sua detençom, a sua participaçom na organizaçom, declarando que a sua persecuçom está relaçonada com a sua participaçom desde há muitos anos en projectos subversivos, a sua integraçom política no espaço anarquista/antiautoritário e as suas relaçons de companheirismo.

Por participaçom na L.R., acusam também a Kostas Katsenos, contra quem havia umha orden de arresto pendente desde o momento das primeiras detençons. O sistema, querendo dar um golpe definitivo à organizaçom L.R., a quem se lhe considera umha ameaça, extende a sua ataque a través distos arrestos, para aplanar assim umha parte mais ampla do movimento subversivo.

No contexto desta extensom do ataque repressivo, 6 meses depois, as autoridades chamam a declarar a dezenas de compas do espaço anarquista/antiautoritario e familiares dxs arrestadxs.

O carácter vengativo dos mecanismos fica de novo demonstrado, chegando ao ponto de acusar a Marie Beraha, companheira de Kostas Gournas. A sua persecuçom é umha clara acçom vengativa em contra de Kostas Gournas, para quebrar a sua posiçom combativa.

Desde o 5 de outubro de 2011, leva-se a cabo o juízo de L.R. nos tribunais especiais dos cárceres de Koridallos, a porta fechada, com ausência total de publicidade. A pesar de que os meia estiveram sempre dispostos a apoiar o ataque repressivo e a propaganda estatal, esta vez de maneira provocativa e tras umha orde política, silenciam todo o relativo ao juízo do caso de L.R.

Pola sua banda, o régime leva a cabo um juízo contra os seus oponhentes políticos, num tento de amordazar qualquer mensagem de Luita e distorsionar o seu sinificado. Por outro lado, xs compas que assumiram a sua responsabilidade política na sua participaçom em L.R, defendem as acçons e o plano político da organizaçom, entanto que o conjunto dxs acusadxs, a través dos seus posiçonamentos, transformam as audiências em fortes ataques contra o sistema político-económico de miséria e exploraçom, contra o carácter das suas leis e os regimens especiais que impom a todxs quantxs resistem combativamente.

Há que dizer que actualmente nengum(ha) dxs compas está encarceradx. Vaggelis Stathopoulos, Sarantos Nikitopoulos e Christoforos Kortesis foram postos em liberdade depois dum ano de prisom preventiva tras umha ordem da fiscalia, entanto que Kostas Katsenos que se apresentou no juízo, permanecera 6 meses no cárcere. Xs membros da organizaçom Luita Revolucionária, Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa foram excarceradxs depois de rematado o limite máximo de prisom preventiva (18 meses). Nikos Maziotis e Pola Roupa nom voltaram presentar-se no juízo e estám prófugxs (¡!).

No momento no que se escrebe este chamado, o juízo está na fase de declaraçns dxs testemunhas da defesa. Kostas Gournas, Nikos Maziotis e Pola Roupa, quem assumiram a sua responsabilidade pola sua participaçom em L.R. já declararom. Xs compas desde Grécia e o estrangeiro demonstrarom, a través das suas declaraçons, a importância da organizaçom L.R. a nivel político e histórico, defendendo a luita armada, a totalidade e o carácter amplo dos projectos revolucionários. Os vindourios dias declararám xs testemunhas de defesa de Vaggelis Stathopoulos, Kostas Katsenos, Sarantos Nikitopoulos, Christoforos Kortesis e Marie Beraha, quem rejeitam a sua participaçom na organizaçom pero demonstram a importância da luita e a necessidade de resistir.

Durante os dias do chamado internacional, calcula-se que os procedimentos do juízo estarám perto do momento das apologias dxs acusadxs. Por isso, consideramos moi importante que xs compas arredor do mundo enviem, ao seu jeito, mensagens de solidariedade e resistência, para demonstrar que xs compas em juízo nom estám sozinhxs, que a Luita polo derrocamento deste mundo é sempre actual.

O caso de Luita Revolucionária dentro da situaçom social, económica e política em Grécia:

Para entender o caso na sua totalidade, o mesmo que a sua importância, devemos examinar o contexto histórico, social e político específico no que o Estado blinda-se tras persecuçons, arrestos, encarceramentos, leis especiais e tribunais especiais.

O juízo do caso de L.R. leva-se a termo num momento no que o régime atopa-se em crise estructural e se lhe caerom as máscaras democráticas. A ferocidade com a que o régime contemporáneo impom-se nas nossas vidas nom se diferencia muito às dictaduras do passado. A cruel exploraçom e o control ampliado das nossas vidas projectam-se como a única maneira para sair da crise, deixando obviamente intacto o sistema que a criou, a impuso e a extendeu a tudos os aspectos da vida persoal e social.

Atualmente, pois, o régime demanda a exterminaçom política e a exclusom política dxs que luitam na sua contra, dxs que ressistem aos seus planeamentos, dxs que trabalham polo seu derrocamento. Neste momento, na Grécia da crise e a déveda, a perspectiva revolucionária da subversom do régime demonstra-se objectivamente necessária. É o dinamismo e polimorfia das luitas o que o Estado tenta deter e amordazar. É a noçom de solidariedade que se pujo como blanco e se prova.

Algumhas palavras sobre a cena internacional:

Mais lá das características específicas que tem Grécia nistos tempos de crise, seria um erro se viramos o caso de Luita Revolucionária como um caso ailhado na cena internacional. A crise nom vem da nada, atopa-se no coraçom do sistema capitalista mundial, na forma de governo e exploraçom económica que impom os dominadores deste mundo.

Sabemos moi bem que este mundo nunca foi regalado para quem resistem de maneira dinámica aos seus planos. Sabemos que a luita pola libertaçom humana e da sociedade foi sempre um caminho difícil. Sabemos que as relaçons entre xs luitadorxs som riqueza e parte importante da esência da Luita e a sua realizaçom. Que saibam todxs, pois, que xs que luitam nom estám sos.

Obrigémos-lhes a aprender que as leis especiais, os tribunais especiais e os regimens de detençom nom podem frear a esência mesma da Luita.

Contra as leis especiais, os julgados especiais e as condiçons de detençom especiais.
Solidariedade com todxs xs perseguidxs polo caso de L.R.
Solidariedade com todxs xs que luitam e som perseguidxs pola sua actividade subversiva.
NEM OLVIDO, NEM PERDOM.
HONOR ETERNO AO COMPA ANARQUISTA LAMBROS FOUNDAS, MEMBRO DA ORGANIZAÇOM LUITA REVOLUCIONARIA.

Assembleia polo caso da Luita Revolucionária

Para por-se em contacto com a assembleia:
RScase[arroba]espiv.net Leer más...

Cabana pola VIDA unidos contra a MINA

Fazemo-nos eco do pedido de difussom dumha nova desfeita ecológica na Galiza, o megaprojecto a ceo aberto da mina de ouro de Corcoesto, planejada pola empresa mineira canadiana Corcoesto Gold Mines filial de Edgewater Exploration Corp. Ltd. com o consabido "visto bom" da coorporaçom municipal de Cabana de Bergantinhos (nas mãos do PP) e da Junta de Feijoo e, tal como denúncia a vizinhança, constituida em Plataforma em defensa de Cabana de Bergantinhos, mençom aparte merece "La Voz de Galicia", a quem derom em chamar "La Voz de la Mina" pois apenas derom a palavra às afectadas, pero si ós intereses da empresa mineira e ós ditados do actual governo autonómico.

Vida e natureza perigam em Cabana de Bergantinhos e este só é o princípio dum plano mineiro que pode levar á ruina a toda a Costa da Morte corunhesa. O megaprojecto da mina de ouro vai empregar toneladas de cianuro e outros elementos químicos perigosos que danarám gravemente a saúde da povoaçom e a biodiversidade, hipotecando para sempre o futuro da bisbarra.

Para umha completa informaçom sobre este perigoso megaprojecto vos convidamos a vissitar o blogue da Plataforma quem agradecem sinceiramente uns minutos do vosso tempo para que poidades informar-vos e logo decidades que é o que podedes (e/ou queredes fazer) para salvar um dos últimos paraisos naturais da Galiza. O blogue está dividido em secçons nas que poderedes conhecer os planos desta programada desfeita:

A MINARÍA DE OURO A CEO ABERTO

AS MENTIRAS DAS MULTINACIONAIS DO SECTOR MINEIRO

CORCOESTO: UM PROJECTO SEM SENTIDO

A MINA EN CIFRAS

COMO PODES AJUDAR Leer más...

Às vezes para da-la cara, há que tapa-la

Abondando no que se dizia no antérior post, oferecemos este escrito assinado por "Um encarapuçado" que colamos de Anarquistas de Gran Canaria

Temos mirado ejércitos policiais trepanar cráneos a golpes de porra; levantar coiros cabeludos com os seus pelotaços de goma; dar patadas e punhaços a distro e sinistro (incluso a quem, absurdamente, os defendiam); humilhar, vejar, acorralar e ameaçar; vimos tudo isto e a nossa mirada desviou-se, nom tanto, cara quem nom ejerciam mais violência que a de preparar-se para a autodefensa.

Tudo isto lembra-me a essa gente que, vivindo imersa no maior roubo financieiro da história, no gram desfalque produzido pola bancocrácia, assistindo a casos como o de Bankia e os seus adláteres, todavia lança diatribas contra pessoas como “El Solitario”. A “inmoralidade” da “moral proprietária” fijo melha em nos e preferimos atacar a quem rouba um banco que a quem usa um banco para roubar. De igual modo, ante um esquadrom armado até os dentes, com pistolas de fogo real no seu cinto, com veículos que podem cascar osos como noces, preferimos atacar, “por violentos e insensatos”, a quem vam armados com febles painhos e cobrem-se com tapas dos cubos do lijo.

Estamos tam mediatizados, somos animais tam afeitos ao hábitat dos mass meia, tam domesticados pola televisom, que fazemos nosso o discurso da propaganda governamental. Estamos tam imersos nesta sociedade policial, estamos tam policializados, que a meirande parte do nosso tempo temos afora ao “nosso polícia interior”, e nom nos falha tempo para dar-lhe a razom à aseveraçom de Stirner: “[O] celo moral que domina à gente é para a polícia umha protecçom muito mais segura que a que lhe poderia proporçonar o governo”. Sim, estamos “encelados”. Também estamos tam absorbidos pola mensagem cidadanista, temos sido tam bombardeados pola moral burguesa, polo “decálogo do bo cidadá”, polas teorias de conciliaçom do “activismo civil”, que tudo quanto se sae do guiom é perigoso, pernicioso, inconvinte e deve ser destruido. “Há que ser violentos com os violentos”, essa é a pedra de toque dos demócratas de extremo-centro (transversais, dim-se agora).

O mais doído do caso é que muitas destas críticas vinheram dos próprios “companheiros libertários”. Um creria que a experiência em conflitos como os de Chile ou Grécia nos teria que haver servido para algo, mas nom. Se em Chile transcende do discurso anarquista empeçar a compreender aos encarapuçados (El Ciudadano - La capucha no esconde: Muestra), acá tudos som “mesquinhos”, “provocadores”, “que nom respeitam os acordos do soviet supremo”. Pretende-se enviar às multitudes a que sejam golpeadas e detidas em massa, com a ingenuidade de que nom há sítio para todos e todas (esqueceuse-lhes a esses “anarquistas” o seu passado, e como durante a Republica habilitaram-se barcos para seguir encirrando anarquistas ou como se recurrera à “deportaçom”?). Em troques de, se estám em desacordo, reduzir o assunto a discusions internas, lançarom-se à caça do raposo tal e como figerom os meios oficiais.

Querem proibir “levar carapuças e tapar-se a cara”, exiger que “se respeitem os acordos do grupo convocante”, denunciar públicamente a quem “levem mastros sospeitosos e escudos”. Absténham-se entom de fazer convocatórias populares e limítem-se a faze-las privativas especificando que há “direito de admisom”. Quando imos entender que se se convoca ao “povo” (à “cidadania”, na sua fala), esta convocatória deixa de pertencer-lhe a quem a idearom desde o mesminho momento na que se fai pública?. Nem as manifestaçons nem os conatos revolucionários podem depender dos desejos e preferências do grupo convocante em grao de preponderância. Nom existe um comité que decida como há que ir a umha manifestaçom, que é o que se pode levar posto e o que nom, e se existe tem dois nomes: ou “Comité Central do Partido Bolchevique” ou “Comissom de Festas e Verbenas do seu respectivo lugar”.

Visto o visto, a violência despregada polos corpos repressores, o anormal nom era levar escudos e tapa-la cara, o anormal é que o resto nom figeram o mesmo e que lhe engadiram ao equipamento cascos, muitos cascos. Podemos falar de estratégia se se prefire, pero nego-me a seguir usando essa palavra para nom falar de termos tam molestos como “delaçom” e tam naturais como “medo”. Muitos falam de “estratégia” para nom falar com honestidade e sem nengum tipo de complejo do que um está disposto ou nom a fazer na luita social, e, como descobrirom os seus próprios límites, querem estigmatizar aos outros para desvirtuar a situaçom. Querem convencer-se dumha cousa: “nom é que eu ficara atrás, é que eles e elas forom moi longe”. E com esse pretexto carrgeam tintas contra as vítimas e deixam indemnes aos seus verdugos.

Que no grupo de marras encarapuçado havia infiltrados policiais? Isso é evidente. Que essa parafernália facilita o seu trabalho? Mais bem ajuda-lhes a saber onde devem ubicar-se, pero isso faim-no já as bandeirolas e por isso nom prescindimos de-las. Além, os infiltrados, em infinidade de manifestaçons a “cara descoberta”, sempre se empotrarom entre nos. Vestíndo-se casualmente camuflam-se por igual, e se quigeram lia-la nom tenhem mais que tirar de braga e gafas de sol, como vimos em multitude de ocasions (no próprio 15-M), sem que a vestimenta de nengum sector da manifestaçom fora “especialmente chamativa”.

Persoalmente, nunca tapei o meu rostro, pero os modernos Torquemadas estám convidándo-me a faze-lo.

Crio que podemos disentir do que nos quadre, pero sem a virulência e o espíritu criminalizador dos nossos inimigos. É triste contrastar como gente que se di anarquista une a sua voz às de Fernández Díaz, Gallardón, Cifuentes, Cosidó, Fornet ou Schlichting. Já nos advertiraa Elisée Reclús, pacifista até a médula, com respeito aos “propagandistas polo feito” ( de quem desaprovava os seus actos): “Personalmente, qualquer que sejam os meus juízos sobre tal ou qual acto ou tal ou qual indivíduo, jamais misturarei a minha voz aos berros de ódio de homes que ponhem em movimento ejércitos, polícias, magistraturas, clero e leis para o mantemento dos seus privilégios”.

Hoje muitos “revolucionários conscentes” misturam as suas vozes com o mais vil da prensa mercenária e o mais abjecto dos sumidoiros governamentais.

Ado.: Um encarapuçado

Copiado e traduzido por Edu Leer más...

[Chile] Presos Políticos de Wente Winkul Mapu em greve de fame no cárcere de Angol

Recebemos informaçom ao respeito da greve de fame de 5 prisioneiros mapuches no cárcere chilena de Angol e copiamos, traduzimos e colamos, para conhecemento de todas as nossas leitoras:

Em 27 de agosto, os comuneros de Wente Winkul Mapu, Lof Chekenko, Rodrigo Montoya, Daniel Levinao, Paulino Levipan, Erick Montoya e Ricardo Nahuelqueo, iniciaram a greve depois de conhecer que no juízo oral a Levinao e Levipán, resultaram condenados ambos a mais de 11 anos de prisom. Com esta greve, os 5 comuneros mapuches exigem a rebaixa de condena de um deles e a anulaçom do juízo ao outro, além da desmilitarizaçom das comunidades mapuche e dumha soluçom das demandas de reivindicaçom de terras.

Em 12 de setembro emitirom o que é o seu quinto comunicado (último até agora) e nele sinalam:

Os presos políticos da comunidade wente winkul mapu do Lof Chekenco: Paulino Levipan Coyán, Daniel Levinao Montoya, Héctor Ricardo Nahuelqueo Nahuelqueo, Rodrigo Montoya Melinao e o seu vozeiro Eric Montoya Montoya.

Desejamos comunicar a opiniom pública nacional e internacional o seguinte:

Hoje 12 de Setembro saudamos a todas as pessoas que seguem e apoiam a nossa luita e em especial ao nosso povo naçom mapuche e a todos os povos originários de américa e o mundo.

Somos 5 jovens que estamos luitando por justiza e verdade para o nosso povo nas suas justas demandas de território e liberdade, ainda que o estado nom puido dar resposta e só pensa em reprimir agudizando mais a luita das comunidades. Também damos a conhecer o nosso estado de saude para quem estejam interesadas dado que as primeiras semanas dessa greve começam a mostrar os malestares nos nossos corpos:

Sentimos cambras, muitos mareos, dores de cabeça, dor de estomago, esgotamento nas pálpebras dos olhos, estamos pálidos, demacrados pero com a força intacta, sabemos que istos síntomas som incomodos e suportável polo que está em jogo. Seguiremos passo a passo com esta greve por que cremos que bem paga a pena o território e liberdade para cada mapuche e todo povo. Como jovens, estar no cárcere é como estar morto, porque estamos afeitos a caminhar no campo e sentir-nos em liberdade, liberdade que este estado nos quitou para proteger os direitos dos ricos e empresas forestais responsáveis direitos do arrase dos recursos naturais e a auga no nosso campo. O estado insiste em defende-los e fai-lhes aparecer como vítimas ante os médios de comunicaçom, deixándo-nos a nos como verdadeiros saqueadores e delinquentes. Esta estratégia é a que sempre utilizou o invasor para entrar nas nossas comunidades reprimindo e violentado às nossas famílias, persiguindo-nos, assassinando e encarcerando como o fai com nos agora.

Qual é o delito para um jovem que nasce mapuche e pertence a um povo que tem séculos de luita?

A resposta é clara: ser mapuche para o estado é ter nascido num povo de guerreiros, dispostos a da-la vida para recuperar a sua terra e dignidade.

Si vem às nossas nais e aos nossos paies, dígam-lhes que nom sofram, dígam-lhes que tenhem que sentir orgulho dos seus filhos e da peleja que estám dando. Dígan-lhes que sò seguimos os conselhos e as histórias que contavam os nossos avôs e que hoje honramos com seguir luitando a pesar do encerro. Dígan-lhes que luitamos porque nascimos mapuche.

Porque nem o encarceramento, nem a morte deterám a nossa luita pola liberdade e território do nosso povo naçom mapuche.

Marichiweu !!

Presos políticos mapuche Wente Winkul Mapu

INFORMAÇOM DO ESTADO DOS GREVISTAS a 12 de setembro 2012

Paulino Levipan: 67.800 (peso incial); 60.500 (peso 12 de setembro)(na foto arriba à direita)

Rodrigo Montoya: 64.100(peso incial); 57.000 (peso 12 de setembro)(na foto arriba à esquerda)

H. Ricardo Nahuelqueo: 63.400(peso incial); 56.400(peso 12 de setembro)

Erick Montoya: 65.400 (peso incial); 59.200 (peso 12 de setembro)(na foto abaixo à direita)

Daniel Levinao: 63.700 (peso incial); 54.900 (peso 12 de setembro)(na foto abaixo à esquerda)

Mais informaçom e resto de comunicados emitidos em:

Mapuexpress e/ou PaisMapuche
Leer más...

[Grécia] Luita noturna nas ruas do bairro de Exarchia (Atenas)

A isso da medianoite do sábado, 8 de setembro, um grupo de compas que estavamos em Exarchia soubemos de que a uns 100 metros da praça do bairro, na rua Stournari e fronte à entrada da Politécnica, iniciaram-se uns enfrontamentos entre dois grupos de pessoas. Fumos lá por ver, junto a outrxs, o que se estava passando, sem poder entender exactamente quem eram os que se pelejavam. Perguntando à gente na rua, ouvimos que os vendedores de droga tentaram, umha outra vez, empurrar o seu nojento negócio mais arriba, respaldados por polícias secretas. Cabe destacar que desde há uns meses, a polícia tenta de novo transformar o bairro numha zona de venta de drogas, e que a rua Stournari volve a ser frequente cenário de pelejas entre gente do bairro e trapicheiros.

Quando chegamos à altura da rua Bouboulinas, a invasom fora repelida por umha multitude de jovens encarapuçadxs e se montaram já as primeiras barricadas com contentores ardendo. Desde entom e por várias horas, o tráfico na rua Stournari estivo cortado, e decenas de encarapuçadxs, incluso várixs migrantes, atacavam com pedras, botelhas e vários objectos contra os esquadrons de MAT que apareciam nas ruas laterais, arrojando à sua vez gases lacrimógenos a granel.

Cerca da 01:30, um cento de pessoas moveu-se rápidamente desde a rua Stournari cara o parque autogerido, ubicado na rua Navarinou e Zoodohou Pigis, passando a través das calexas do bairro. Chegando à rua Charilaou Trikoupi, montarom-se de novo barricadas com contentores ardendo e lançou-se um ataque contra o esquadrom de MAT por fora da faculdade de Pedagogia. Os antidisturbios conseguirom fazer-nos retroceder, correndo ao longo da rua Zoodohou Pigis, com direcçom à colina de Strefi. A pesar disto, novas barricadas erguerom-se na esquina da rua Valtetsiou e Charilaou Trikoupi, curtando lá também o tráfico. Despois de permanecer em Zoodohou Pigis por um tempo, e dado que as cousas estavam relativamente tranquilas, transladamo-nos de novo à rua Stournari, para ver que a situçom estava mais animada acá e que a luita da rua seguia em pê, com contínuos ataques e contra-ataques entre xs revoltosxs e a madeira. Um par de pessoas que tentaram tomar fotos, forom increpadas polxs encarapuçadxs, e as fotos que tomarom forom borradas.

Umhas das consignas que se corearom durante os enfrontamentos forom as seguintes:

Ráiba e consciência, negaçom e violência, imos sementar o caos e a anarquia!
Liberdade às cédulas do lume!
Liberdade a todxs xs que estám nas celas!
Anarquia, desestabilizaçom, acçom direicta, insurrecçom!
Isso é bo, tiros de kalashnikov para que o entendades!
A solidariedade é a arma dos povos, guerra contra a guerra da patronal!
A razom tenhem-na xs revoltosxs, e nom xs chivatxs e xs ajeonlhadxs!

Por certo, arredor das 03:00 horas da madrugada a intensidade dos enfrontamentos caera sinificativamente, e despedimo-nos da luita a pola cama.

Copiado, traduzido e colado por Edu de ContraInfo
Leer más...

[Grécia] Outro intento de assassinato fascista e um ejemplo de resposta anarquista

Colhemos de duas notícias de ContraInfo para dar conta da situaçom de tensiom que se vive nestes tempos na Grécia, a primeira da conta dum outro intento de assassinato dum moço migrante em Atenas e a outra fala da resposta de compas aos neo-nazis em Zitsa

Segundo informa Indymedia Atenas, sobre as duas da manhã do martes, 28 de agosto, umha banda de 14 matons de Mencer Dourado (com elementos distintivos), em sete motos, atacarom a um moço migrante de Bangladesh chamado Asim na parada do tranvia de Parque Floisvos, distrito de Palaio Faliro.

Os matons neonazis derom-lhe de couces e golpes com botas e bates, antes de assestar-lhe 4 punhaladas! Ao jovem migrante –conhecido na praça de Exarchia como vendedor de rua–, transladarom-no a um dos hospitais do centro de Atenas.

Em cumplicidade com os neonazis, os madeiros negarom-se a vincular o "incidente" com Mencer Dorado nem pugerom em marcha o procedimento de delito flagrante (no que aos sospeitosos se lhes arresta na mesma escena ou numha data tope de 24 horas), senom que prefirirom sugerir às pessoas que apoiam o caso de Asim que se limitaram a presentar umha denuncia oficial.

Tam pronto como houver info sobre o estado de saude de Asim, actualizaremos a notícia.

------------------------------------

Da outra banda um grupo de compas de Igoumenitsa, que se atopavam numha feria local de vinho na povoaçom de Zitsa, cerca da cidade de Ioánnina, souberom da presência de 4 bastardos neonazis e atacarom-lhes golpeándo-lhes no medio da verbena. Um dos neonazis consiguiu fugir da escena em moto, pero xs compas localizarom-no de novo e partirom-lhe a cara, ademais da moto.

Nem em Zitsa, nem em nengumha parte
Aplastade aos fascistas em povos e cidades Leer más...