A ofensiva cidadanista

Xusto cando máis arrecian as criticas á postura antielectoralista de Abordaxe, recibimos a petición de dar publicidade a dous textos que non podían vir máis ao caso. Traducido o primeiro (pois ambolos dous proceden de cataluña) deixámosvolo aquí listo para saborear:

O 24 de xuño saltou á palestra a Plataforma cidadá "Guanyem Barcelona", edificada en torno ao atractivo mediático de Ada Colau, a delegada máis televisiva da Plataforma de Afectados polas Hipotecas; o enésimo acto da comedia electoral hispana tiña lugar no medio de patéticas advertencias contra a ofensiva neoliberal e indignadas promesas de cambiar as regras do xogo político, de romper a relación íntima da administración pública cos grandes intereses privados e, en fin, de rescatar "a democracia", todo iso pronunciado co ton da maior sinceridade posible. Parece que o ciclo aberto durante o 15 M chegou á súa máis lóxica conclusión. A incapacidade da vella política en resolver os problemas económicos das masas desclasadas, rebautizadas como cidadanía, obriga á formación dun gran partido cidadanista que agora se concreta en diversas iniciativas refundadoras que cúpulas improvisadas difunden coa axuda de informáticos. Mentres as novas formacións políticas se preparan para competir nas próximas municipais e autonómicas expresando así o anhelo de urnas dunha suposta cidadanía que habita nos movementos sociais, veciñais e sindicais, poderiamos tratar de explicar as causas desta aparente transformación do escenario político, que haberá que buscalas nas novas condicións de existencia das clases que ata hoxe constituíran a base social do vixente réxime partitocrático.

Nos países onde reinan as condicións modernas de produción e consumo realmente non pode falarse de clases, senón de masas, amontoamento indiferenciado de residuos de clases e fragmentos de capas sociais, conformista e resignado a delegar a defensa dos seus intereses nunha clase política profesionalizar e encistada nas institucións. Nesta etapa do capitalismo, que cualificamos como desarrollista, o Capital e o Estado fusiónanse orixinando un sistema político eminentemente bipartidista mesturado con intereses financeiros, turísticos e inmobiliarios. Pois ben, o empobrecemento da parte máis vulnerable das devanditas masas provocou na sociedade civil diversos movementos autoorganizados á calor dos conflitos locais, nin fortes abondo, nin o suficientemente lúcidos como para prescindir do enxame de militantes de vellos partidos frustrados, case marxinados, que acudiron á loita coa intención de instrumentalizala, nin tampouco das bandadas de novos militantes ambiciosos forxados nelas. En resumo, a crise social desgastou a imaxe da vella política bipartidista, acelerando a descomposición da socialdemocracia, un dos dous puntais da orde política, ata o punto de preocupar á clase dominante, pero non creou un movemento social independente capaz de encarar os problemas con espírito revolucionario.

Nesas condicións entra en xogo a nova burocracia política ciudadanista que se segrega das loitas sociais e pretende representar nos parlamentos e casas do concello os intereses perdedores na globalización económica. Os devanditos intereses varían dun escenario a outro, segundo vaian máis ou menos asociados, ben aos vellos partidos minoritarios que se alimentan do cadáver bipartidista, ben ás oligarquías rexionais en pugna co Estado central por cuestións de impostos e transferencias, é dicir, están determinados polo grao de implicación nos conflitos secundarios dentro da clase dominante en torno ao modelo político ou estatal máis eficaz para a economía. A disparidade de intereses deu lugar a diferentes proxectos, algúns limitados ao ámbito municipal, como por exemplo Guanyem Barcelona, outros como a CUP circunscritos na área autonómica, e finalmente, outros con ambicións estatais, caso do electropartido Podemos. A impostura despréndese dun dato: non son os seus futuros votantes que elixiron os seus candidatos; son máis ben estes os que con distintas estratexias elixiron os seus futuros votantes. Sorprende non obstante que, aínda que tales proxectos estean todos na súa primeira infancia, os seus promotores adoecen visiblemente dunha vella e coñecida enfermidade, o cretinismo parlamentario, doenza que introduce nas súas desafortunadas vítimas a convicción solemne de que o presente e o futuro do país enteiro, das masas e as clases, han de determinarse en función da distribución do número de cargos electos en todos os foros institucionais, e que todo o que sucede fóra deles, disturbios, folgas, sabotaxes, ocupación, revolucións, guerras, etc., ten moita menos importancia que calquera asunto, por nimio que sexa, que nun momento dado ocupe a atención dos deputados ou concelleiros reunidos.

Dalgun xeito as tentativas cidadanistas quixeron levar as circunstancias críticas ao punto no que se atopaban antes do 15 M. Para moitos sectores sociais afectados, particularmente o da xuventude con estudos precarios ou no paro, a canteira maior do ciudadanismo, o horror á desorde e a anarquía que intúen nos violentos enfrontamentos coa policía habidos, é máis forte que a indignación ante a impunidade da Banca, a magnitude dos recortes en Sanidade e Educación ou a corrupción da xerarquía partitocrática. Na súa intervención política subxace o desexo de impedir a formación de organismos sociais exteriores ao sistema e fóra de control, ou sexa, verdadeiramente autoorganizados, capaces de mobilizar ás masas irritadas contra a clase dominante e o Estado. A súa función consiste en deter a marcha dun antagonismo que non para de crecer, canalizando as súas reivindicacións, as súas experiencias e os seus impulsos cara ao pantano da política. O desprazamento das escaramuzas territoriais e urbanas cara ás casas do concello e os parlamentos transloce precisamente a intención sinalada de restablecer a orde nas coordenadas sociais anteriores á crise económica, pero como adoita suceder, a decadencia do partido cidadanista comezará no mesmo momento do seu triunfo. Mentres dure a crise ten a existencia asegurada; pero a condición de formar parte do xogo e evitar que a baralla rompa.

Os cidadanistas nin cuestionan o Capital, nin tampouco o Estado; queren acomodar o que chaman "economía social" no primeiro, e ter cabida no segundo, pola sinxela razón de que a súa base social, os sectores desclasados mesocráticos, se mobiliza a condición de que non pase nada. Por razóns electorais, poden manter un equívoco ao respecto reivindicando acontecementos rupturistas como os de Gamonal ou Can Víes, pero sempre se separarán do feito violento, atribuíble por eles á policía ou a minorías exaltadas non representativas. As novas formacións ciudadanistas non se formulan a acción e temen todas as iniciativas que conduzan a ela. A súa natureza mesquiña e ambiciosa nada mellor nos estanques da política, lonxe dos perigos que carrexa a intervención nas loitas sociais. Cren que fan o que deben cando non fan nada e se limitan ao acto festivo e simbólico. Son expertas en espectáculos rechamantes e ruidosos, como o que se intentou coas Marchas pola Dignidade, cuxa inanidade corre parella ao tamaño das súas pretensións. Pero na medida que hai espectáculo, deixa de haber realidade. Iso sábeo a clase dirixente, que en último extremo pode permitirse dominar a través mesmo de partidos non oficiais, plataformas cívicas, coalicións e demais "mecanismos de participación cidadá" que en aparencia, pero só en aparencia, parecen contrarios aos seus intereses, a non ser que os oprimidos rebeldes teñan en conta que a mirada dirixida e enaltecida polos medios, ás veces alternativos, nunca é a da liberdade, senón a do poder, actuando en consecuencia.

Abaixo o engano cidadanista!

Revista Argelaga, 27 de xullo de 2014

Leer más...

Preparando o cambio para que todo siga igual

Abordaxe(C.R.) Dous sucesos recentes do espectáculo político fanme pensar que se prepara un cambio para que todo siga igual. Cada certo tempo as oligarquías dentro dun mesmo sistema político necesitan realizar pomposas e grandilocuentes mutacións para garantir que a esencia do mesmo permaneza intacta. Cando a paciencia do común do cidadán empeza a encherse cos desmandos do poder, cando a percepción xeral comeza a decatarse da inxustiza do sistema, xa sexa porque este fai augas ou, simplemente, polo fastío que produce a idéntica repetición ritual do falso bipartidismo democrático, chega o momento de cambiar os actores da comedia para poder seguir representando a mesma obra. Así pasou, por exemplo, na transición española.

Pois agora, ao meu entender, parecen vislumbrarse as pezas dunha nova xogada de lifting político que poida devolver a esta democracia envellecida o seu aspecto xuvenil; sen que os resortes reais do verdadeiro poder (tanto político coma financeiro) se vexan alterados no máis mínimo. E as dúas novas pezas no taboleiro político son Pablo Iglesias e o seu partido buenrrollero quincemeiro e a república burguesa como novo escenario de xogo.

Hai tempo que o poder ten medo de rematar coa paciencia do pobo, de aí os seus inxentes gastos en material antidisturbio e a preparación de novas leis ultrarrepresivas con que castigar a protesta social. As últimas folgas xerais, Gamonal, o 22M ou máis recentemente os disturbios polo desaloxo de Can Vies non son se non tímidos preludios do que puidera suceder. Os drásticos recortes, a situación progresiva de empobrecemento xeral, a corrupción galopante de todo o espectro político deixan poucas alternativas á paz social. Eles sábeno, e non lles queda outra que ir preparando o "plan B", por se acaso.

Aquí é onde entra en xogo "Podemos" e o seu amigable populismo progre-chachi-guay. Ou, por estas terras galegas, AGE e o seu esclarecedor alcume de "a Syriza galega". Partidos que non teñen ningún problema en contratar os membros máis activos dos movementos sociais para que escriban os seus discursos; ou para que elaboren os seus programas electorais a base de retales mal remendados das últimas tenedencias en cuestión de protesta de telediario.

O bipartidismo actual está en crise, ambos os dous partidos apoian os recortes da toika, os designios da Unión Europea, a monarquía e as receitas neoliberais do FMI. Ambos os dous partidos foron complices da crise actual e da escavación mancomunada do burato no que nos atopamos. Socialistas e Populares son obxecto do descrédito xeneralizado polos inumerables casos de corrupción nos que están pringados. As diferenzas entre eles non son outra cousa que sutilezas cosméticas da política social que eles tratan de explotar ao máximo para que non nos decatemos do engano. Pero a insotenible situación actual fixo que caian as caretas. Xa case non enganan a ninguén e o imaxinario popular rebautizounos a ambos os dous como PPSOE.

E cual é a solución para manter o Status Quo? Pois unha solución á grega: Se a tensión social se radicaliza ben puidera pasar que unha coalición "táctica" destes dous partidos faga realidade o que a rúa hai tempo que ten claro. Unha coalición PP-PSOE que faga de contrapeso doutro novo poder en halza: a unión dos novos partidos indignados (Podemos, AGE…) coa vella esquerda en bancarrota moral (os izquierdaunidosos e as máis que previsibles escisións do PSOE).

Así nos atoparíamos, de continuar o aumento do descontento social cara aos dous partidos que ata agora se alternaban o poder, un novo escenario político de refundación bipartidista: Dunha parte a coalición PP-PSOE, ocupando o lado dereito da ecuación e en apoio da política de recortes auspiciada por europa, e da outra unha nova alianza da esquerda tradicional cos partidos nacidos á calor do 15 M, exercendo de facto de socialdemocracia pero achegando caras novas non contaminadas polo politiqueo tradicional e discursos chachi-pilonguis ao gusto do activismo postmoderno ("nin de dereitas nin de esquerdas, somos os de abaixo contra os de arriba" e sandeces polo estilo)

Deste xeito, renovando o panorama político co sangue novo do postindignamiento quincemeiro, que sen poñer en tela de xuizo o marco socioeconómico é capaz de espertar as ilusións do cambio, pódese inxectar sangue novo no decrépito cascarón democrático para inchuflarlle nova vida. Pablo Iglesias podería ser unha especie de novo Felipe Gonzalez que espertase dunha parte a esperanza do pobo e da outra, a real, a tranquilidade das oligarquías e dos mercados financeiros. Afastar a revolución atraendo a reforma, por dicilo con poucas palabras.

E que pasa coa república? Practicamente desaparecida do imaxinario colectivo todos estes anos e resucitada con pompa e boato durante o último ano. Pois será o caramelo co que tranquilizar ás masas en caso de explosión social. O ás na manga co que o poder poida gañar a partida do descontento en caso de que a cousa enfile por derroteros insurreccionais. Evidentemente non a van regalar así sen máis, pola nosa cara bonita, gárdana como ouro en pano para apagar as barricadas dunha posible inflamación do escenario social, para que vexamos satisfeitas as nosas aspiracións revolucionarias cando, en realidade, iso a eles, aos que de verdade mandan, non lles importa nada. Á fin e ao cabo en Francia ou Portugal levan moitos anos vivindo baixo unha república sen que por iso o capitalismo flúa sequera un pouquiño máis humano.

Así, con cambios que en pouco ou nada afectan no real e inmediato ás nosas vidas, é como se pode tranquilizar o descontento popular sen cambiar as estruturas. Novos actores e un decorado diferente, pero representando a mesma comedia e no mesmo teatro. O peor de todo é que, tal e como están as cousas, ata lles pode funcionar. Pois nunca estivo tan lonxe a revolución. Os manifestantes do maio do 68, antes de converterse en banqueiros, políticos e directivos de MicroSoft, polo menos tiñan claro que para ser realistas había que pedir o imposible. Agora ata os que van de revolucionarios pensan que para ser idealista hai que pedir reformas.

Todo isto non son máis que elucubracións miñas, hipóteses máis ou menos gratuítas dun anarquista resentido. Aínda que á calor do que está a suceder en Grecia nestes momentos non semellan tan desatinadas. Quizais non pase nada disto. Podería ser mesmo que o nivel de subnormalización social e de apollardamento colectivo faga totalmente innecesario este tipo de manobras, porque as masas continuen votando mansamente aos partidos tradicionais sen importarlles o máis mínimo que sexan os responsables de lanzarnos de cu, costa abaixo e sen freos cara ao abismo. Pero de continuar o descontento moito me temo que algo parecido ao aquí exposto será o que nos depare o futuro.

C. Ribas
Leer más...

Sobre o desafiuzamento de Elisabeth (Coruña)

Bastante temos escrito, mesmo neste blogue, sobre o desafiuzamento de Elisabeth Sanles hai un par de días no barrio coruñés do Castrillón. Aparentemente un feito sen importancia nunha cidade onde se producen dous desafiuzamentos ao día, pero que cobra relevancia pola resistencia popular que non só conseguiu frustralo no primeiro intento, se non que case o conseguiu nunha segunda ocasión e permitiu, polo menos, volver poñer na palestra a eiva social resultante do sistema capitalista. Non é un feito propiamente anarquista (ainda que varios anarquistas participasen moi activamente da resistencia) pero sí utilizou a Acción Directa, o asamblearismo e a desobediencia premeditada da lexislación e dos mandatos xudiciais como medios de actuación. E é por todo iso que queremos adicarlle unhas poucas liñas máis ao xa dito ata agora.

Por iso e porque este non é o típico caso de persoa hipotecada, atrapada nas cobizosas poutas das sucursais bancarias,se non simplemente unha muller sen traballo que xa non puido pagar o aluguer. Aquí non se cuestiona a lexitimidade da banca para impoñer abusivas cláusulas hipotecarias, nin se pide a dación en pagamento como remendo da inxustiza social, se non que se aborda o dereito mesmo á vivenda máis aló de se se pode ou non se pode pagar.

Primeiro un repaso dos sucesos visto dende o activismo de pé de rúa e non dende os medios comerciais:

Tras do frustrado primeiro intento de desafiuzar a Elisabeth hai xa máis dun mes, as autoridades xudiciais aseguraran aos avogados da plataforma Stop Desafiuzamentos que notificarían oportunamente a seguinte data de lanzamento. Esta notificación produciuse o pasado martes pola tarde, menos de doce horas antes da hora fixada, as 10 a.m do día seguinte. Ás sete da mañá unha furgoneta camuflada descargaba en marcha un tropel de antidisturbios que tomaban sen complicacións o portal do edificio sen que os poucos activistas alí apostados apenas puidesen reaccionar.

Non tiveron tanta sorte coa porta da casa, onde unha eficaz barricada os mantivo ocupados durante horas, incapaces de facela ceder ata que o olor de metal quente producido por numerosos discos de radial queimados inundaron as rúas de todo o barrio.

A demora permitiu que media centena de solidarios se concentrasen ante os valos cos que un centenar de policías acordoaron a rúa. Máis de dez furgóns policiais ocupaban o longo enteiro da rúa Antonio Noche, nunha imaxe tan desproporcionada que debería encher de orgullo aos anti desafiuzamentos coruñeses (tan pouca cousa en realidade e tan perigosos a ollos do poder). Elisabeth e Ainoa, a súa sobriña, encadéanse entre dúas ventás da que aínda é a súa vivenda. Mentres que os solidarios, dende o piso e dende a rúa, corean consignas de resistencia, apoiados por algúns veciños que berran dende as súas respectivas ventás.

Media hora antes do momento fixado xudicialmente para o desafiuzamento, as hostes policíacas entran en tropel a través dos restos da porta esnaquizada e, pouco máis tarde, conseguen cortar as cadeas que unían a Elisabeth coa súa sobriña. Non sen escatimar en sufrimentos para as dúas resistentes no seu intento de evitar o tubo de PVC que protexe a cadea.

Os cinco activistas de Stop Desafiuzamentos que se encontraban no piso e a sobriña de Elisabeth son detidos e conducido esposados a comisaría. O trato en dependencias policiais, de tan correcto, sorprende os detidos, afeitos aos desmandos dos esbirros do poder e tratados agora con inusitada cortesía. Malia que foron apresados baixo o cargo de "resistencia a un mandato xudicial", son liberados ás poucas horas cos máis leves cargos de "desordenes públicos".

Elisabeth, pola súa banda, é conducida a un refuxio cristián, onde o concello pretende internala durante un tempo (logo, cando a cousa sexa menos mediática, xa a poderán botala oportunamente á rúa). Malia as presións, pois é ameazada con que se se vai "cos okupas" lle quitarán aos seus fillos, ela négase; pois non quere verse sometida a unha disciplina de colexio nunha institución privada dependente da igrexa, con horas de saída e de chegada e a consecuente infantilización que iso leva consigo.

Así que finalmente Elisabeth se vai "cos okupas" ao C.S.O. Palavea. E non porque ela sexa unha anti-sistema, nin moito menos, se non porque tras meses pedindo solución en todas as institucións estatais para o seu caso (unha solución que lle permita ser autónoma e conservar aos seus fillos), tras loitar incansablemente cos Servizos Sociais para que poñan remedio á situación de desamparao que ata o xuíz recoñece; tras todo iso e moito máis, son unicamente os "anti-sistema" os que poñen unha solución efectiva, por moi ilegal que sexa, aos problemas estruturais dos que ela é vítima. Aínda que de forma transitoria e ata conseguirlle un fogar mellor, son os okupas o último refuxio dos oprimidos ante a criminal indiferenza do poder.

Seguramente isto dea argumentos a aqueles que agora a critican inundando as redes sociais con mentiras e medias verdades sobre a súa situación persoal. Á fin e ao cabo moita xente goza sendo xuíz das vidas axenas: se os dereitos do propietario, se é boa ou mala persoa, se merece ou non axuda. Pero a crua realidade é que ninguén merece durmir na rúa nin perder aos seus fillos. E aquí nunca tratouse de que Elisabeth quedase nesta casa para sempre, se non de conseguirlle unha solución aos seus problemas (que, desenganemonos, non son persoais se non sociais) e de buscarlle un fogar onde poder vivir xunto coa súa familia. Ao final, como sempre, as precarias solucións nunca veñen das institucións e as suas legalidades, se non moi ao seu pesar e a través do pobo autoorganizado.

A falta dunha solución mellor, que podedes estar seguros que acabaremos atopando, Elisabeth polo menos durme libre e quente nunha casa do seu agrado. Aínda que, curiosamente, sobre ela xa pende a inmisericorde espada do poder. Como no conto dos tres porquiños, da casa de palla pasou a refuxiarse na de madeira. Agora falta construír entre todxs a de pedra, para poder poñernos a salvo dos voraces dentes do capitalismo feroz.

C.R.
Leer más...

Reflexion a raíz do incendio no Pindo

A continuación reprodúcese un artigo chamado "O negocio que matou o Pindo" sacado de Contrapoder no que se reflexionan as motivacións económicas que hai detrás dos incendios que últimamente se espallan cual pragas polos montes galegos.

O artigo está escrito á raiz do recente incendio no Pindo ainda que se pode extender a todos os demais incendios, e como non, sempre susceptible de ser ampliado por outras reflexións ou informacións interesantes ao caso, claro.

Queren convertir isto en estériles terras inhabitables, en desertos calcinados e envelenados pola mineiría, en lugares de explotación industrial... e nós, mentres tanto, miramos ou comentamos como se espallan, choramos as máis de 2.000 hectáreas (2.000 campos de futbol) destruidas polas chamas, criticamos nos foros sociais a política forestal e nos cagamos nos mercenarios que prenden as mechas...

Pero ¿de que sirven os nosos pataleos de porta pra adentro? Por momentos penso que é preferible ese voluntarismo veciñal (que moito teño criticado) do que parten as labores de vixianza e prevención que estar sen facer nada, esperando o día en que todos volvamos aos montes e os salvemos de todas as persversións do interés capital... Ou agora ou nunca, ¿despois de que nos vai servir o deserto?

Eu que sei, non é máis que unha opinión que seguramente non sirva de nada, pero aí queda...

Entrada e opinión publicada por "Alvilda".

O negocio que matou o Pindo

Imaxinen a escena. Alguén —poñamos un home de media idade— camiña polo monte. Na sua man unha lata con algún acelerante do lume. No seu peto un isqueiro ou unha mecha. Camiña só. É agosto. Hai semanas que non chove e vai un vento seco potente o suficiente como para facer voar as sombriñas do turismo que ocupa a praia do Ézaro, a pé do Pindo —aquel monte que chaman o Olimpo celta. O home de media idade chega a un ponto que lle parece correcto, aplica o acelerante á volta e deixa unha mecha no sitio, colocada na posición correcta. Depois continúa camiñando. Un pouco mais adiante irá repetir a operación, noutro lugar estratéxico. O resultado xa o sabe, porque o fixo mais veces. O lume irá correr pola faldra abaixo sen que nada poida paralo. Para se asegurar, ademais, escolleu a hora. Esa hora á que os avións contra incendios van deixar de voar.

O relato do acontecido pode diferir moito deste. Ou pode ser idéntico. Tanto fai. O que non se conta nesta escena son as motivacións, os por ques. E, porén, é iso o que mais necesitamos saber, como pobo, para orquestrar calquera tipo de prevención consciente e eficaz.

Non chega con ter equipamentos anti-incendios plenamente operativos —cousa que nen temos, por outra parte—, e non chega tampouco con ter unha política forestal baseada no aproveitamento do monte alén da madeira —obxectivo que está nas antipodas das preferencias deste goberno supremacista e ultracapitalista que temos.

É necesario identificar a fonte dos lumes, que non son só nen maioritariamente pirómanos enfermos, nen despistes, nen neglixencias. Alguén está queimando o monte deliberadamente, en larga escala, como parte dun plano de beneficios ben definido. Alguén con intereses económicos. Identificar eses intereses económicos é, pois, a tarefa pendente. Quen lucra coa queima dos montes, directa ou indirectamente, debe ser investigado e, se proceder, condenado e expulsado do monte.

Negocios do lume

Ligado á existencia —e á insistencia— dos incendios como elemento nocivo hai anos que apareceron negocios baseados no lume. O que debía ser un servizo público en tres fases —prevención, extinción e reparación— converteuse cos consecutivos gobernos do Partido Popular —que o bipartido non conseguiu contrarrestar—, nun negocio descentralizado destinado a empresas de xestión que necesitan dos incendios para continuaren activas.

Acusar algúns brigadistas de prenderen lume no monte para teren traballo estacional non é ningunha novidade. Porén, sorprende que esa sospeita non se teña extendido aos consellos de administración das empresa que contratan o persoal de extinción, e que son as principais interesadas na medida en que cobran da administración inxentes cantidades de diñeiro público que lle son entregadas sen control político ningún.

O mesmo acontece coas empresas contratadas para a prevención do incendio e co negocio da recuperación. En ambos os casos se xeran inmensas cantidades de residuo de madeira que son transferidas á industria da biomasa e dos aglomerados, nunha nova liña de negocio que, mais unha vez, depende da existencia do lume cada ano.

Non estraña por iso a presenza de empresas do Clúster da Madeira ligadas a estas tres tarefas públicas privatizadas. Non estraña, mais espanta, porque ningún destes negocios do lume existiría se cada ano non ardesen milleiros de hectares.

Negocios de monte queimado

A outra grande zona escura neste tabuleiro complexo ten a ver cos negocios que nacen ao abeiro do monte queimado. Son negocios que, dunha ou doutra forma, teñen intereses nos montes arrasados polo lume, e que son constantemente denunciados por colectivos ecoloxistas e polos sectores mais conscientes da sociedade.

O monte, unha vez queimado, serve para transformar o que antes era un espazo verde nunha zona de produción industrial, quer de madeira, quer da enerxía ou do sector inmobiliario. A eucaliptización é un dos exemplos mais claros, ao ponto de que hoxe poden terse ultrapasado xa 800.000 hectares de monocultivo de eucalipto, cando hai apenas 17 anos non chegaban a 150 mil. Non é necesario moito traballo para ver como o crecimento dese monocultivo ten a ver, e moito, coas zonas arrasadas polo lume.

O sector inmobiliario é o outro monstro que todas e todos temos en mente á hora de procurar os culpábeis. Os incendios forestais teñen a «virtude» de obrigar a reclasificar terreos que antes deles tivesen sido clasificados segundo algúns dos tipos de «solo rústico» incompatíveis coa construción de vivendas ou de infraestruturas. Reclasificar esas zonas e tirarlles esa protección dá vía libre aos especuladores do chan, que poden traballar sobre esa zona ou, como se ten advertido, utilizaren esas áreas para as permutaren por outras de maior interese en connivencia coas administracións locais.

Do mesmo modo que o sector inmobiliario procede o sector mineiro. Os incendios, especialmente os mais destrutivos, poden ser utilizados para modificar figuras de protección ambiental que impeden a proliferación de buracos e excavacións. O exemplo mais coñecido disto é o da mina de andalucita que ameaza os limites das Fragas do Eume, e que foi denunciada publicamente por diversos medios e colectivos o ano pasado, cando outro dos principais enclaves ambientais do país foi arrasado convenientemente. O aumento da presión mineira sobre o territorio nacional dá para enxergar, tristemente, un aumento dos incendios ligados a este tipo de prácticas.

Canto á enerxía, a priori, a multiplicación de parques eólicos polo país non debería ter nada a ver cos incendios. Porén, en perspectiva histórica, é fácil revelar como a maioria dos parques aparecen en pontos que só dous ou tres anos antes teñen ardido, evitanto así a incompatibilidade dese aproveitamente enerxético co aproveitamento agro-forestal e saltándose, pois, a declaración de impacto negativa.

***

Negocios do lume e negocios de monte queimado son, en fin, actividades económicas lucrativas, beneficiarias dunha administración pública despreocupada ou directamente cómplice, en perfeita sintonía coas «necesidades» do sector e, sen dúbida, nada escandalizada de que exista, precisamente un «sector» do lume.

Destas alturas, ninguén traga que a morte do monte Pindo teña sido un accidente. Todo aponta a que responde a algún dos intereses que acabamos de descreber, e que podían terse evitado cunha simples fórmula burocrática. A exixencia social para converter o Pindo en Parque Natural, en parte desa Rede Natura convenientemente paralisada —cando non reducida— debe continuar forte. É necesario. Cada vez mais.
Leer más...

O día no que Zara desapareceu "misteriosamente" dos diarios dixitais

En que tipo de sociedade vivimos que, cunha simple chamada telefónica dunha multinacional, a realidade desaparece de todos os diarios e é substituída por un embelecedor moi ao estilo da novela 1984?

Recollemos esta "escandalosa" noticia de PostDigital:

Que os medios de prensa tradicionais dependen do diñeiro dos seus patrocinadores e empresas anunciadas nas súas páxinas é un feito. Que se modifique o contido dunha noticia en cuestión de minutos para eliminar un dato que podería prexudicar a un patrocinador en concreto, tamén, e sobradas mostras temos diso. Pero que todos os xornais se poñan de acordo en que o enfoque total da noticia perverta a realidade para favorecer a imaxe xeral da sociedade de consumo e evitar, así, que os lectores-consumidores se formulen que o sistema no que están inmersos é xa algo que raia a conspiranoia, e nos deixa envolvidos no máis tórrido dos ambientes distópicos. Non obstante, iso é o que aconteceu.

Onte pola tarde (polo luns día 10) prendíase lume a si mesmo no centro de Murcia un home que reclamaba aos Servizos Sociais a devolución da custodia das súas fillas.

Ata aí chegan os titulares dos moitos medios que se fixeron eco da escabrosa noticia sucedida na tarde do luns 9. Unha noticia triste e alarmante, si, pero, obviando que se descoñecen os motivos polos que lle foi retirada a custodia (e que poden resultar ser aínda máis escandalosos, ou non), o verdadeiro titular e o fondo do noticioso debeu xurdir doutro asunto, ao meu parecer, moito máis alarmante:

O importante do suceso atópase nos instantes inmediatos que seguiron as chamas. Tras despregar o protagonista do suceso unha pancarta coas súas reivindicacións, encherse con cinco litros de gasolina e prenderse lume, varias das persoas que presenciaron o horror da escena acudiron sen pensalo a socorrer a vítima, como parece lóxico supoñer que aconteza. Non obstante, non todas o fixeron.

E aquí vén o punto matriz deste escrito: unha dependenta dun comercio próximo, á que se lle solicitou unha manta para poder extinguir as chamas que devoraban nese xusto momento o corpo do home, negouse a entregar a peza porque, segundo as súas propias palabras, "eu non podo facer iso".

Ela non podía facer "iso".

Segundo aparecía no artigo de La Opinión de Murcia, unha das primeiras persoas que acudiu a atender ao ferido envolvido en lume foi un rapaz que nese momento se encontraba traballando na rúa realizando enquisas para algunha ONG. O rapaz correu cara a unha das tendas máis próximas ao suceso -dende a que podía observarse todo o acontecido- e solicitou unha manta para poder apagar o lume do corpo do inmolado.

Entrevistada por un xornalista de La Opinión posteriormente, a empregada da tenda expresou o seguinte: "Veu correndo e díxome que se lle podía deixar unha manta, e iso que o rapaz é cliente de aquí. Pero eu non podo facer iso e díxenlle que non se a deixaba". La Opinión engadía: "recoñecía Mari Luz, a empregada da tenda, en declaracións a este xornal".

Pois ben, a tenda en cuestión é Zara (Zara Home). É de supoñer que semellante comportamento estúpido por parte dunha das súas empregadas fixo formularse á empresa que a súa imaxe de marca podería resultar prexudicada. Pouco despois desaparecía todo rastro do incidente da manta de Zara do diario La Opinión, e era substituído por anécdotas de benevolencia do resto de comercios: que se Mango prestou un extintor, que se El Corte Inglés cedeu outro, que se as dependentas de Stradivarius acudiron por se podían prestar axuda (por certo, Stradivarius pertence á mesma cadea que Zara, o xigante Inditex de Amancio Ortega, e non tiña mención no artigo orixinal).

La Opinión non foi o único medio de prensa no que a palabra Zara desaparecía de entre as liñas do seu artigo-bonzo, o resto de diarios importantes actuaban de igual xeito, despois de que algúns lectores comentaristas puxesen o grito no ceo pola actuación desalmada da dependenta.

E aquí xorden dúas cuestións. Unha e principal é que tipo de empregadxs está a xerar esta sociedade, que actúan como autómatas ao servizo da empresa e, seguindo os seus ditados de non penses-obedece, deixan de ser persoas con ideas e sentimentos propios para converterse en maquinaria útil e servil?, acaso tiña medo a perder o emprego por ofrecer unha simple manta nunha situación de emerxencia?, nin sequera se formulou a posibilidade, humana, de pagar ela mesma a peza para socorrer un ferido mortal? "Non, ela "non" podía facer iso". Non estaba contemplado no manual de boas prácticas do bo empregado que lle darían en arenga ao incorporarse á empresa.

A outra cuestión é a relativa á prensa. En que tipo de sociedade vivimos que, cunha simple chamada telefónica dunha multinacional, a realidade desaparece de todos os diarios e é substituída por un embelecedor moi ao estilo da novela 1984?

Volatilízase nun click o dato negativo referido a Zara e é substituído polo dato positivo protagonizado por Stradivarius. Poucos lectores se terán decatado e, ademais, non importa, as súas voces son menores. Así, as grandes empresas que nos mobilizan como formiguiñas ás colas das súas caixas de pagamento poden seguir contando co noso beneplácito e, sobre todo, coa nosa ausencia de crítica, para que poidamos continuar sendo magníficos traballadores non pensantes, maquinitas de vender e comprar os seus produtos, engrenaxe dun sistema consumista que, estupidamente, non nos cuestionaremos.

O ferido, por certo, a falta de manta, acabou sendo envolvido na súa propia pancarta, cuxo texto íntegro reivindicativo descoñecemos.

-----------------------------------------------------
pdt.- Segundo anuncian os medios a persoa que se queimou ao bonzo morreu hoxe tras se pasar 3 días na UCI.

Leer más...

Por razons de estupidez, Damasco usou o gás sarin para facilitar a invasom do país

Colamos do blogue "PuxaPalavra" este "retranqueiro" e acertado artículo assinado por Raimundo Narciso sobre a preparaçom da guerra contra Siria:

É certo que já em Maio passado, a ex-Procuradora do Tribunal Penal Internacional e membro da comissom de inquérito da ONU sobre as violaçons dos Direitos Humanos na Síria, Carla del Ponte dissera, numha entrevista à Rádio Suíça italiana que: "De acordo com as provas que recolhemos, os rebeldes utilizaram armas químicas, fazendo uso do gás sarin"

Parece que o mundo livre e o seu comandante, os EUA, já decidiram invadir a Síria. Diz o vice-presidente Kerry e diz David Cameron que só falta saber a hora e como.

Estava anunciado há muito que, se o regime sírio usasse armas químicas contra os rebeldes, os EUA nom tinham outro remédio senom intervir militarmente, derrubar, o actual governo, em defesa dos da liberdade e da democracia.

O governo de Damasco, sabendo isto, e estando desde há meses na mó de cima na luta contra os insurgentes sírios, decidiu por razons de estupidez, atacar um bairro dos arredores da capital com gás sarin e assassinar indiscriminadamente 1300 civis, incluído muitas crianças que a imprensa, TVs e Internetes de todo o mundo mostraram revoltando contra Damasco a humanidade (que lê ou vê estas notícias) que em uníssono nom só apoia como exige aos EUA e à UE o derrube de Bashar Al-Assad que sem o parecer é afinal um Sadan Hussein.

Veio mesmo a calhar porque a decisom de intervir já estava em preparaçom mas era necessário ter o apoio da massa ignara que dá os votos de vez em quando.

Talvez, talvez, talvez, que daqui por uns anos, quando a administraçom norte-americana, vencidos os prazos, abrir à consulta a sua documentaçom secreta, lá venha a informaçom que hoje nos escapa: os serviços secretos israelitas, a pedido da CIA, forneceram a umha célula da Al Qaeda X doses de gás sarin para ajudar os nossos amigos, democratas e amantes da liberdade, a verem-se livres do horrível ditador Bashar Al-Assad eliminando uns 1300 desgraçados, nos arredores de Damasco. Infelizmente havia muitas crianças mas paciência. Ou tanto melhor, dado que umha muito bem conseguida campanha de informaçom atribuiu a responsabilidade do crime ao presidente da Síria.

Talvez. Talvez. Nom é que o campo oposto nom fosse capaz de um crime daquele jaez mas os ideais do imperialismo apenas se medem em dólares ou euros, petróleo ou outras riquezas naturais. É claro que já nom vivemos tempos tam propícios aos mandantes e poderosos como aqueles em que aniquilaram milhons de seres humanos para lhes roubarem tudo, como sucedeu, por exemplo, na conquista das Américas, ao ponto de povos e civilizaçons inteiras terem sido destruidos na totalidade. Depois a ”nobreza do dinheiro” teve de se ir conformando com as conquistas da plebe, consequência de grandes e vitoriosas lutas do “terceiro estado” e tem de lidar com essa chatice das eleiçons e dos votos. Mas conseguiram, controlando a educaçom, a comunicaçom social, corrompendo, mentindo, falsificando, por vezes de forma tam monstruosa que ninguém de boa consciência pode sequer admitir que se trate de falsidades.

Na realidade nom sei quem cometeu o crime monstruoso nos arredores de Damasco. É certo que já em Maio passado, a ex-Procuradora do Tribunal Penal Internacional e membro da comissom de inquérito da ONU sobre as violaçons dos Direitos Humanos na Síria, Carla del Ponte dissera, numha entrevista à Rádio Suíça italiana que: "De acordo com as provas que recolhemos, os rebeldes utilizaram armas químicas, fazendo uso do gás sarin" [Ver cá]. Mas se ele só aproveitaria a quem quer a intervençom militar, admitindo que Damasco nom é um manicómio, tudo parece apontar para umha operaçom montada para justificar a intervençom armada na Síria. Mas seriam as potências ocidentais, cristãs, democratas, paladinas da defesa dos direitos humanos, capazes de umha monstruosidade destas, numha atitude de os fins justificam todos os meios?

O que se passou com o Iraque, as provas forjadas, ou apenas enunciadas das armas nucleares que o Iraque tinha, provas tam evidentes que até Durão Barroso as viu nas mans de W. Bush deixa qualquer pessoa no seu juízo de pé atrás com as políticas dos imperialistas.

Afinal o truque se é que esta chacina é de facto umha armadilha, é velho. Em 1939 Hitler vestiu umha fardas polacas a militares alemáns despejou-os do outro lado da fronteira, na Polónia, eles dispararam uns tiros para o lado de cá, contra a pátria sagrada dos nazis e Hitler cheio de razom e apoiado por muitos alemáns, justamente indignados com o traiçoeiro ataque dos polacos, invadiu a Polónia e foi por aí fora acabando a suicidar-se 6 anos e 50 milhons de mortos depois, no Reichstag. Já antes Hitler tinha mandado incendiar o Reischtag (o Parlamento) para acusar do crime os comunistas alemáns e assim, com a moral do seu lado, ilegalizar o PC alemám e de caminho os socialistas.

Os EUA também necessitaram de umha justificaçom moral, um ataque do Vietnam do Norte, para iniciar a sua invasom e a primeira guerra em que foram derrotados, mas depois de milhons de mortos e um país destruído. Foi em 1964 uns tiros disparados contra navios de guerra norte-americanos junto à costa norte-vietnamita, que logo ali ficou provado ser de canhons do Vietnam do Norte “obrigaram” os Estados Unidos a invadir aquele país.

As guerras de rapina por vezes, no curto prazo, dam prejuízo financeiro. Mas é ao país! Os custos som pagos pelo contribuinte e os grandes, os gigantescos, os inimagináveis lucros som de quem investiu… na guerra.

Nom sei se a realidade da Síria é esta que aqui apresento. Mas nom me espantaria. Nom é nada que nom possa ser feito por quem apoiou a criaçom do exército taliban no Afeganistám, protetor e apoiante da Al Qaeda (parceria EUA/Arábia Saudita/Paquistám). Era para combater o regime meio comunista lá instalado, que deu liberdade a metade do país – as mulheres, que passaram a poder ir à escola, a poder andar na rua sem a trela de um homem, etc, mas era umha regime que só conseguiu o poder com o apoio da Uniom Soviética. Para o derrubar valia tudo. O pior foi a que a hidra virou-se contra o seu criador.

Petróleo, negócio de armas (que convém tirar aos russos possuidores do mercado da Síria), geoestratégia. Direitos humanos, petróleo, liberdade, negócio de armas, democracia, petróleo, petróleo, petróleo.
Leer más...

O que é isso de República Galega?

Publicamos, por petición expresa do seu autor, a seguinte reflexión sobre a constitución da plataforma "Galiza pola Soberania" e a aposta pola creación dunha "República Galega" na que estan a derivar moitas persoas do entorno do independentismo galego:

Precisamente agora, quando os alicerces políticos sociais e culturais que sostiveram o Occidente do way of life se desmoronan, e a situaçom achega alarmantes crónicas sobre a inviabilidade do benestar social no sul europeio, há quem retorna ás propostas republicanas para soster estas ruinas.

O problema é que estas fórmulas nom fam mais que perpetuar os mesmos arquetipos políticos que caracterizarom á modernidade, e partem dos mesmos paradigmas liberais que derom origem aos primeiros estados. Se entendemos o capitalismo coma umha hierarquia de ideias da que fam parte conceptos fundamentais coma estado, autoridade, patriarcado ou mesmo república, semelha absurdo dizerse anticapitalista ao tempo que se acredita na constituiçom de umha outra estrutura patriarcal, configurada a traves de umha república e que responde um por um aos mesmos principios dos que emanou a democracia liberal.

Mudalo todo para que todo siga igual. Esta parece ser a legenda de moda no nacionalismo galego, abocado a constituir um novo horizonte sem fugir do maltreito parlamentarismo em qualquera das suas formas, e obviando as relaçons de dependencia que os estados criam sobre a sua populaçom. Se calhar é por esta dependencia que hoje há quem se nega a imaginar fórmulas de base, comunitarias e populares para gerir os recursos de esta terra, enarbolando sobre o seu pavilhom a bandeira do possibilismo, e berrando aos quatro ventos que xs galegxs somos orfos de pai porque carecemos um Estado que defenda os nossos interesses. Acaso nom é esta umha proclama patriarcal?

E é que é umha evidencia que a clase meia do Estado Espanhol se desmorona. O estamento (fundamentado sobre todo em aspectos subjectivos) que servira de estrato onde cultivar o pacifismo social de estas últimas décadas, expulsa dos seus espaços a cada vez mais familias, que se sumaram ao carro a golpe de crédito bancario ou hipotecario.

Nom é um facto baladí, pois a democracia espanhola, os consensos da Transiçom, a paz entre clases que vivemos até há bem pouco, sustentábase no incremento sistemático de esta nova categoria social, causa e á vez efecto do estatismo político de finais do S.XX e começos do XXI.

Mas o desmantelamento de esta “clase” abandona tras de sim o gosto pola dependencia do Estado e do Mercado que noutros tempos a povoaçom denostaba. Hoje nom sabemos comer se nom é aquilo que manda o mercado, nom sabemos divertirnos se nom é como estipula o marco do consumismo, em definitiva nom sabemos intrepretar a realidade que nos rodea se nom é meiante os valores nos que se socialiçou esta “clase meia” e que agora atopamos em franca decadencia. Por isto mesmo é que gram parte da esquerda galega que se diz anticapitalista, nom é quem de imaginar um futuro que nom atenda a retomar estes mesmos valores de consenso, materialiçados em forma de República e que partilham com forças políticas ás que elxs mesmxs categoriçam de sistémicas e espanholas.

Ser revolucionario nom é fácil, ao contrario, supom escolher sempre o caminho mais complexo e revirado, e sobre todo, nom avonda com rebelarse contra um modelo economicida que ofrece hoje os seus derradeiros alentos antes de ser reformulado. Ademais disto é precisso rachar coa estrutura de ideias que mantem á povoaçom atada á necessidade de um Estado mercantilista e opresor, e que tem o seu ejemplo mais evidente na obrigaçom do trabalho assalariado coma única garantia de vida, coma condiçom “sine qua non” a adscriçom á sociedade nom é possíbel. É precisso romper com a meritocracia que envolve a cultura de masas contemporánea e que nos impide a todxs ser livres e iguais. Fai muitas décadas que o capitalismo deixou de ser unicamente um régime económico para atopar umha forma de perpetuaçom por meio da acçom colectiva e individual do corpus social, logrando esvaecer a traves do tempo os laços associativos e comunitarios que ligabam o nosso País desde a sua propria base, asegurando a pervivencia de este povo com a autogestom como aspecto comum.

Se as nossas miradas cara o futuro nom passam por questionarnos o que o capitalismo tem de sustrato cultural, enraizado na psique da cidadania, o único que estaremos a fazer é um imenso favor a aquelxs que buscam perpetuar os modelos de produçom e reproduçom capitalista, aínda que for com um novo rosto.

Leer más...

Análise da reforma do Código Penal sobre delitos de orden pública

Copiamos esta analise da web da Comisión Legal Sol–15M para coñecemento de todas, nela fanse a descripción de como son no actual Código Penal e como figuran no anteproxecto de reforma (ou como van a ser no novo Código) os artículos que falan de "atentado à autoridade", "desordes públicos", "invasión e/ou okupación de espazos", e de "difusión de información", e fan, capítulo a cápitulo, unha análise desas reformas e das suas implicacións prácticas. (o texto vai en castelán agás o resumo que colamos de seguido):

Resumo

Tras observar o tipo de accións en que se veu plasmando a protesta social, a reforma dá unha nova redacción aos artigos en que se regulan os delitos de atentado, desordes públicas e ocupación de sedes para poder castigalas, mesmo as pacíficas e meramente reivindicativas. Por exemplo: ocupación de sedes de bancos ou centros de saúde de xeito totalmente pacífica, parar o metro,...

- Especialmente grave é a introdución do art.º 559 C.P., que antes castigaba as condutas daqueles que perturbasen gravemente a orde pública co fin de impedir a algunha persoa o exercicio dos seus dereitos cívicos (dereito ao voto, dereito ao traballo, dereito de reunión), e agora castiga "a distribución ou difusión pública, a través de calquera medio, de mensaxes ou consignas que inciten á comisión dalgún dos delitos de alteración da orde pública..., ou que sirvan para reforzar a decisión de levalos a cabo".

Este precepto pode supoñer unha intromisión ilexítima dos poderes públicos nas comunicacións das persoas e vulnerar, no caso das mensaxes de teléfono móbil e os correos electrónicos, o segredo das comunicacións. Supón un ataque á liberdade de expresión e castiga simples opinións, que nun sistema democrático non poden ser penalizadas. Ademais, criminalizar a conduta de alguén que dá unha opinión ou emite unha mensaxe lícita pola influencia que teñen nun terceiro, a quen nin sequera se coñece.

- Introdúcense conceptos tan xenéricos que calquera conduta pode caber, ampliándose o ámbito de arbitrariedade.

- En definitiva, criminalízanse o dereito de reunión e a liberdade de expresión, como se desprende do feito de que se os feitos se levan a cabo nunha manifestación ou reunión numerosa (que pode entenderse por "numerosa"?) ou con ocasión dalgunha delas, vense agravados.

1. Delito de Atentado contra la autoridad (art. 550 a 553)

a. Texto del CP actualmente vigente

En la actualidad, el artículo 550 y siguientes tipifican y castigan el atentado contra la autoridad (entendiendo por autoridad los miembros de CNP, Guardia Civil, Gobierno, parlamentarios, Jueces o Magistrados…) cuando una persona emplee la fuerza (se entiende que física) contra éstos o los intimide de forma grave (infunda miedo, asuste).

También se castiga a quienes se resistan de forma grave y activa a los agentes que estén realizando sus funciones (ejemplo: manifestante que se opone de manera activa a la acción de un Policía que intenta desalojar la plaza).

b. Reforma que prevé el Anteproyecto

La nueva redacción que propone el Anteproyecto es la siguiente:

Art.550- Son reos de atentado los que agredieren o, con intimidación grave o violencia, opusieren resistencia a la autoridad, a sus agentes o funcionarios públicos, o los acometieren, cuando se hallen en el ejercicio de las funciones de sus cargos o con ocasión de ellas.

2.- Los atentados serán castigados con las penas de prisión de uno a cuatro años y multa de tres a seis meses si el atentado fuera contra autoridad y de prisión de seis meses a tres años en los demás casos.

3.- No obstante lo previsto en el apartado anterior, si la autoridad contra la que se atentare fuera miembro del Gobierno, de los Consejos de Gobierno de las Comunidades Autónomas, del Congreso de los Diputados, del Senado o de las Asambleas Legislativas de las Comunidades Autónomas, de las Corporaciones locales, del Consejo General del Poder Judicial, Magistrado del Tribunal Constitucional, Juez, Magistrado o miembro del Ministerio Fiscal, se impondrá la pena de prisión de uno a seis años y multa de seis a doce meses.”

Art. 551- Se impondrán las penas superiores en grado a las respectivamente previstas en el artículo anterior siempre que en el atentado se cometa:

1. Haciendo uso de armas u otros objetos peligrosos.

2. Cuando el acto de violencia ejecutado resulte potencialmente peligroso para la vida de las personas o pueda causar lesiones graves. Es particular están incluidos los supuestos de lanzamiento de objetos contundentes, líquidos inflamables, el incendio o la utilización de explosivos.

3. Acometiendo a la autoridad, a su agente o al funcionario público haciendo uso de un vehículo de motor.”

554.1.- Los hechos descritos en los artículos550 y 551 serán también castigados con las penas expresadas en ellos cuando se cometieren contra un miembro de las fuerzas armadas que, vistiendo uniforme, estuviera legalmente encomendado.

2.- Las mismas penas se impondrán a quienes acometan, empleen violencia o intimiden a las personas que acudan en auxilio de la autoridad, sus agentes o funcionarios.

3.- También se impondrán las penas de los artículos 550 y 551 a quienes acometan, empleen violencia o intimiden gravemente a los bomberos o miembros del personal sanitario o equipos de socorro que estuvieran interviniendo con ocasión de un siniestro, calamidad pública o situación de emergencia, con la finalidad de impedirles el ejercicio de sus funciones.”

c. Análisis de la reforma y sus implicaciones prácticas

El cambio resulta radical y genera inseguridad jurídica. Dado que hay conceptos que desaparecen sin que se justifique la causa y otros que son modificados de forma ambigua, ello puede llevar a la arbitrariedad y a la aplicación diferenciada y extensiva según los Tribunales, con la gravedad que ello puede tener, máxime tratándose de conductas punibles con la cárcel.

Se amplían los sujetos: se mantienen los sujetos de autoridad como Policías del Cuerpo Nacional, Guardia Civil, parlamentarios, miembros del Gobierno y se añaden Magistrados y miembros del Ministerio Fiscal. A ellos se suman miembros de las fuerzas armadas, y también bomberos o miembros del personal sanitario o equipos de socorro que estuvieran interviniendo con ocasión de un siniestro, calamidad pública o situación de emergencia o personas que acudan en auxilio de la autoridad. Se ha publicado que en una próxima reforma de la LOSC parece que se va a reconocer carácter de autoridad a los miembros de la seguridad privada, lo que les convertiría en sujetos pasivos potenciales del delito de atentado.

Se rebaja el límite mínimo de las penas, pasando a un año: la rebaja es sustancial en algunos casos, pasando de cuatro años de prisión mínimos a uno; se explica por la desaparición de las faltas.

Desaparece el adjetivo de “activa” en la resistencia. Esta es una de las cuestiones sobre las que más hincapié se ha venido haciendo en los primeros comentarios a la Reforma, dado que podría implicar que una conducta de resistencia pasiva pudiera considerarse delito de atentado contra la autoridad.

Se agrava la pena en tres casos y no sólo en dos como hasta ahora. Además, desaparece el agravante para los casos en que el sujeto que actúa fuera agente de la autoridad y usara su condición para ello.

2. Delito de Desórdenes públicos

a. Texto del CP actualmente vigente

El delito de desórdenes públicos, tal y como está previsto en el Código Penal actualmente vigente, exige autoría grupal; es decir, que sólo puede cometerse de manera colectiva, por un grupo de individuos.

Se requiere que se altere efectivamente el orden público, mediante la consecución de resultados concretos (lesiones a personas, daños en propiedades, obstaculización de vías o accesos, invasión de instalaciones).

b. Reforma que prevé el Anteproyecto

El Anteproyecto prevé la redacción siguiente para el delito de desórdenes públicos:

Art. 557.1.- Quienes actuando en grupo o individualmente pero amparados en él, alteraren la paz pública ejecutando actos de violencia sobre las personas o sobre las cosas, o amenazando a otros con llevarlos a cabo, serán castigados con una pena de seis meses a tres años de prisión.

Estas penas serán impuestas sin perjuicio de las que pudieran corresponder a los actos concretos de violencia o de amenazas que se hubieran llevado a cabo.

Art. 557.2.- Con las mismas penas se castigará a quienes actuaren sobre el grupo o sus individuos incitándoles a realizar las acciones descritas en el apartado anterior o reforzando su disposición a llevarlas a cabo.

c. Análisis de la reforma y sus implicaciones prácticas

El Anteproyecto pretende castigar, además de a quienes actúen en grupo, a quienes actúen individualmente pero “amparados en el grupo”.

Se menciona que se han de ejecutar actos de violencia sobre personas o cosas, sin necesidad de que de ellos se deriven lesiones o daños. Se contempla la “alteración de la paz pública”, como resultado de esos actos, y es un concepto bastante vago en el que puede dar cabida cualquier acto que en un determinado contexto tenga interés político.

Se incluye también como conducta delictiva la simple amenaza de llevar a cabo actos de violencia.

En el apartado 2 se incluye la incitación a realizar actos de violencia, aunque no haya resultado. Es lo que quizás podríamos llamar “presciencia”, es decir, el “conocimiento de lo que aún no existe y no ha sucedido”. Se penaliza una conducta que no tiene resultados, sino que, al parecer, va a suceder con la incitación. Hay que tener en cuenta que la “provocación” se encuentra tipificada en el Código Penal actual en los arts.17 –conspiración– y 18 –provocación– y éstos no han sido modificados.

Todo ello resulta excesivo y conculca los derechos de reunión y manifestación, derechos fundamentales consagrados en nuestra Carta Magna.

3. Delito agravado de desórdenes públicos

a. Redacción del CP actualmente vigente

El CP vigente prevé un supuesto agravado del tipo de desórdenes cuando éstos tengan lugar durante o con ocasión de espectáculos o celebraciones que congreguen a mucha gente..

b. Reforma que prevé el Anteproyecto

Se introduce un artículo 557bis que prevé:

Art. 557bis.- Los hechos descritos en el artículo anterior serán castigados con una pena de uno a seis años cuando concurran algunas de las circunstancias siguientes:

1ª. Cuando alguno de los partícipes en el delito portare arma u otro instrumento peligroso, o exhibiere un arma de fuego simulada.

2º. Cuando el acto de violencia ejecutado resulte potencialmente peligroso para las personas o pueda causar lesiones graves. En particular, están incluidos los supuestos de lanzamiento de objetos contundentes o líquidos inflamables, el incendio y la utilización de explosivos.

3º. Cuando los hechos se lleven a cabo en una manifestación o reunión numerosa o con ocasión de alguna de ellas.

5º. Cuando el autor del hecho se prevaliera de su condición de autoridad, agente de ésta o funcionario público

Estas penas serán impuestas sin perjuicio de las que pudieran corresponder a los actos concretos de violencia, amenazas o pillaje que se hubieran llevado a cabo.

c. Análisis de la reforma y sus implicaciones prácticas

En este artículo se agrava la pena en los supuestos anteriores y se penaliza expresamente el hecho si se lleva a cabo en una manifestación o reunión numerosa.

Se incluye, como vemos, “la reunión numerosa” sin especificar el número al que puede denominarse “numeroso”: parece que no han querido incluir número por no volver a tiempos pasados dónde el derecho de reunión –cuatro personas- se encontraba prohibido.

Los apartados 1º y 5º parecen correctos, aunque la penología es excesiva, a pesar de que estos apartados se encuentren ya tipificados en el Código Penal en los correspondientes de amenazas, porte de armas y bandas armadas.

4. Reforma del delito de invasión u ocupación de locales, oficinas o domicilios de personas jurídicas

a. Redacción actual

En el Código Penal vigente, los supuestos de invasión u ocupación de locales, oficinas o domicilios de personas jurídicas se regulan en los artículos 203, 557.1, 558 y 635.

El art. 203 castiga la conducta de entrar, fuera de las horas de apertura, contra la voluntad del titular en un establecimiento o local abierto al público, así como la de entrar o mantenerse en tal local o establecimiento, mediante violencia o intimidación.

Los arts. 557.1 y 558 (delitos de desórdenes públicos) incluyen entre las conductas que pueden tener por resultado la alteración (en el primer precepto) o perturbación grave (en el segundo) del orden público, la invasión de instalaciones, edificios, establecimientos públicos o centros docentes.

El art. 635 prevé la falta que comete quien se mantenga fuera de las horas de apertura en un local o establecimiento abierto al público, contra la voluntad del titular.

b. Reforma que prevé el anteproyecto

Se modifica la redacción del artículo 203:

Art. 203.1.- Será castigado con las penas de prisión de seis meses a un año y multa de seis a diez meses el que entrare contra la voluntad de su titular en el domicilio de una persona jurídica pública o privada, despacho profesional u oficina, o en establecimiento mercantil o local abierto al público fuera de las horas de apertura.

2. Será castigado con las penas de multa de uno a tres meses el que se mantuviere contra la voluntad de su titular, fuera de las horas de apertura, en el domicilio de una persona jurídica pública o privada, despacho profesional u oficina, o en establecimiento mercantil o local abierto al público.

3. Será castigado con la pena de prisión de seis meses a tres años, el que con violencia o intimidación entrare o se mantuviere contra la voluntad de su titular en el domicilio de una persona jurídica pública o privada, despacho profesional u oficina, o en establecimiento mercantil o local abierto al público.

Se introduce un nuevo artículo 557 ter.

Art. 557ter.1.- Los que, actuando en grupo, invadan u ocupen, contra la voluntad de su titular, el domicilio de una persona jurídica pública o privada, un despacho, oficina, establecimiento o local, aunque se encuentre abierto al público, y causen con ello una perturbación relevante de su actividad normal serán castigados con una pena de prisión de tres a seis meses o multa de seis a doce meses, salvo que los hechos ya estuvieran castigados con una pena más grave en este precepto de este Código.

2. Los hechos serán castigados con la pena superior en grado cuando concurran las circunstancias 1ª, 3ª, 4ª o 5ª del art. 557 bis.

c. Principio del formulario

El artículo 635 desaparece, puesto que se eliminan las faltas, pero su texto actual se reproduce íntegramente en el apartado 2 del art. 203 C.P.

d. Análisis de la reforma e implicaciones prácticas

La reforma mantiene la regulación anterior en lo que respecta a todos los supuestos de entrada (art. 203.1 C.P.) y mantenimiento (art. 203.2 C.P.) contra la voluntad del titular en el domicilio de una persona jurídica pública o privada, despacho, oficina, establecimiento mercantil o local abierto al público, fuera de las horas de apertura, en aquellos casos en que no se exige actuación en grupo. Esto implica que cada una de las personas que realicen la conducta pueden ser condenadas individualmente por ella. Con la salvedad de que, al desaparecer las faltas, el supuesto regulado en el vigente art. 635 C.P. pasa a contemplarse en el art. 203.2 C.P. Ello implica:

1. Que aunque la conducta es la misma se agrava la pena: antes se preveía la de localización permanente de dos a diez días o multa de uno a dos meses; ahora desaparece la posibilidad de imponer pena de localización permanente y la multa pasa a ser de uno a tres meses.

2. Que pese a la escasa gravedad de la conducta, al pasar a ser delito la persona que sea condenada por ello tendrá antecedentes penales, cosa que no ocurría antes cuando era una falta.

El delito previsto en el art. 203 C.P. sería aplicable, por ejemplo, al caso de que una persona o dos o un grupo de ellas, entran en una sucursal bancaria justo cuando está cerrando o cuando todavía está abierta, pero se mantienen en ella después de su cierre hasta obtener el compromiso del director de que negociará una hipoteca, tanto si incurren en violencia o intimidación como si su actitud es completamente pacífica.

También se mantienen la regulación y la pena para aquellos casos en que la acción (entrada y mantenimiento en el local, establecimiento, etc. contra la voluntad del titular) se realiza con violencia o intimidación; si bien pasa a contemplarse en el apartado 3 del art. 203 C.P., cuando antes estaba en el 2.

Por su parte, el art. 557ter regula los casos en que se actúa en grupo. Es un precepto hecho a medida para determinadas acciones de protesta que han devenido habituales, como son la entrada y permanencia en oficinas bancarias, centros de salud, etc., de manera totalmente pacífica y con fines meramente informativos o reivindicativos. Es evidente que la entrada de un grupo de personas a un local, oficina, etc. cuando se encuentra abierto al público, causa una perturbación en su actividad normal (de hecho, de ello se trata), pero ¿cómo sabemos si esa perturbación es “relevante”, como exige el artículo para entender cometido el delito? Este término conlleva una gran indeterminación que abre la puerta a una mayor arbitrariedad, al dejar en manos del juez la interpretación del mismo.

Por tanto, la regulación prevista en el anteproyecto tiene como objetivo penalizar las acciones de protesta social, aun cuando sean pacíficas y no tengan por objetivo más que reivindicar o informar, no atentar contra la paz pública; ni produzcan tampoco una alteración del orden público.

Esta finalidad es todavía más evidente si tenemos en cuenta que la pena impuesta (prisión de tres a seis meses o multa de seis a doce meses) se ve agravada si se da alguna de las circunstancias previstas en los apartados 1º, 3º, 4º ó 5º del art. 557 bis. En concreto nos interesa la contenida en el apartado 3º: “Cuando los hechos se lleven a cabo en una manifestación o reunión numerosa, o con ocasión de alguna de ellas”. Es decir, que el legislador parece entender que la reivindicación pacífica es reprochable de por sí, pero más aún si se produce en el marco de una manifestación o reunión “numerosa” (¿una asamblea, por ejemplo?), o “con ocasión” de alguna de ellas. Ya nos hemos referido a la indeterminación del término “numerosa” al analizar las agravaciones del art. 557 bis y a este punto nos remitimos.

La reforma pretende, en definitiva, criminalizar los derechos de reunión, manifestación y libertad de expresión.

5. Reforma del artículo 559: Desaparición del delito de perturbación grave del orden público con el fin de impedir a otro el ejercicio de derechos cívicos

a. Redacción actual del artículo 559 CP

En la redacción actualmente vigente del CP el artículo 559 castiga la conducta de quienes, con el fin de impedir a alguna persona el ejercicio de sus derechos cívicos, perturbe gravemente el orden público.

Por “derechos cívicos” se ha venido entendiendo aquellos previstos en los art. 14 a 29 CE.

Ejemplos de conductas que cabrían en este tipo:

- Perturbación grave del orden público para impedir a otro/otros ejercer su derecho al voto (SAP Guipúzcoa 16.06.05).

- Perturbación grave del o.p. por parte de miembros de un piquete de huelga para impedir a otros ejercer su derecho al trabajo (SAP Zaragoza 23.10.03).

- Perturbación grave del o.p. para impedir a otros ejercer su derecho fundamental de reunión.

b. Reforma que prevé el Anteproyecto y análisis

Aunque la aplicación en la práctica de este tipo es escasa y los comportamientos a los que se refiere podrían caber en otras disposiciones del CP, es llamativo que se elimine del Anteproyecto.

La justificación de la existencia de esta disposición es que el legislador venía considerando que merece un reproche penal específico el comportamiento de quien altera el orden público con el fin de no permitir que otros ejerzan derechos fundamentales. En definitiva, se trata de un cauce para la protección del ejercicio de tales derechos.

La desaparición de este delito en el Anteproyecto es aún más llamativa por cuanto el tipo que viene a sustituirlo es el de difusión de mensajes.

6. Reforma del artículo 559: creación de un nuevo delito en el artículo 559 del anteproyecto

a. Reforma que prevé el Anteproyecto

El anteproyecto de Código Penal introduce un nuevo delito que genera uno de los mayores riesgos para los derechos individuales y sociales de los ciudadanos.

“La distribución o difusión pública, a través de cualquier medio, de mensajes o consignas que inciten a la comisión de alguno de los delitos de alteración del orden público del artículo 557 bis del Código Penal, o que sirvan para reforzar la decisión de llevarlos a cabo, será castigado con una pena de multa de tres a doce meses o prisión de tres meses a un año.”

b. Análisis de la reforma y sus implicaciones prácticas

En primer lugar, el artículo pone en riesgo tres derechos fundamentales:

1º.- Secreto de comunicaciones Artículo 18.3 de la constitución. Para los mensajes remitidos por correo electrónico y/o teléfono móvil. Puede suponer una intromisión ilegítima de los poderes públicos en las comunicaciones de muchas personas. La amplitud de la prohibición y la falta de concreción, puede implicar un riesgo de intervención de las comunicaciones ajenas, sobre todo teniendo en cuenta la falta de controles democráticos del llamado sistema “Sitel” (Sistema Integrado de Interceptación de Telecomunicaciones)

2º.- Tanto para los mensajes remitidos correo como los enviados a través de redes sociales supone un ataque a la libertad de expresión protegida en el artículo 20 del texto constitucional: “Derecho expresar y difundir libremente los pensamientos, ideas y opiniones mediante la palabra, el escrito o cualquier otro medio de reproducción”

3º.- Es un principio esencial del sistema democrático el de que “las opiniones no delinquen”, consecuencia de la libertad de opinión que sustenta el derecho a expresarse libremente.

Sin embargo, la torticera redacción del artículo, al considerar como delictiva la difusión de mensajes que refuercen la decisión de otras personas, entra de lleno en la criminalización de opiniones lícitas.

Sobre todo cuando los poderes públicos han dado recientes ejemplos de la falta de conciencia democrática sobre las opiniones de los demás: opinión del Presidente del T.S, Sr. Moliner e interpretación de la misa por varios responsables de interior, entre los que se cuenta la delegada del gobierno en Madrid.

En segundo lugar, el artículo rompe con conceptos jurídicos básicos sobre la Autoría y voluntariedad.

No olvidemos que estamos hablando de mensajes difundidos por mail, sms, twitter o facebook, en ese contexto es muy peligroso usar el término incitación, que es ambiguo.

Pero más grave aún es el concepto de criminalizar la conducta de los autores de un mensaje, lícito, porque anime a otro. Implica hacer depender la autoría de la voluntad de un tercero a quien ni siquiera se conoce.

E incluso de las personas que ni siquiera son autores de aquellas opiniones, pero les gustan y las reenvían.

No se puede jugar con conceptos que impliquen la criminalización sin autoría, voluntad ni garantías.

Son delitos o faltas las acciones y omisiones dolosas o imprudentes penadas por la Ley, no caben conductas típicas sin voluntad expresa: la animación está bien para definir otras realidades de la vida, pero debe estar alejada del derecho penal

En todo caso, quienes inducen a un delito ya están penados, como autores, por lo, además, el precepto es innecesario.

Una última reflexión: creo que es hora de que empecemos a plantear que, normalmente lo que genera alteraciones de la paz pública, es la intervención de la policía. L@s ciudadan@s suelen ser bastante cívic@s en sus convocatorias; solo en algunas ocasiones somos renuentes a dejar las calles. ¿Justifica eso la violencia de la policía?

7. Sabotaje: nuevo tipo del artículo 560bis.

a. Redacción actual del CP

En el texto actualmente vigente, el artículo 560 castiga la causación de daños en vías férreas, conducciones o transmisiones de agua, gas o electricidad que interrumpan, alteren u obstaculicen el suministro o bien destruyan líneas o instalaciones de telecomunicaciones o correspondencia postal.

b. Reforma prevista por el Anteproyecto

El art. 560 se mantiene intacto.

Se introduce un nuevo art. 560bis:

Art. 560bis.- Quienes actuando individualmente, o mediante la acción concurrente de otros, interrumpan el funcionamiento de los servicios de telecomunicaciones o de los medios de transporte público y alteren con ello de forma grave la prestación normal del servicio.

c. Análisis de la reforma y sus implicaciones prácticas

Este nuevo artículo se aplicaría a comportamientos que interrumpan los servicios referidos y alteren su funcionamiento, pero sin causación de daños (en tal caso sería aplicable el 560). Si bien el tipo exige que la alteración de la prestación sea grave, la ausencia de referencia a daños de ningún tipo o a peligro para las personas, hace que la determinación de lo que en la práctica pueda llegar a considerarse de gravedad sea difícil de prever.

Por otro lado, se introduce la posibilidad de que se cometa el delito “mediante la acción concurrente”; hay que tener en cuenta que en la Exposición de Motivos se dice que no es necesaria la concertación o acuerdo previos, por lo que se está introduciendo una forma de actuación concertada distinta de la coautoría.

La descripción de la conducta se corresponde con actos de protesta como “toma el metro” o con actos de reivindicación llevados a cabo por internautas con resultado de indisponibilidad de algunas páginas web.

8. Delitos cometidos por los funcionarios públicos contra derechos de los ciudadanos

No sufren modificación. A nuestro juicio se ha desperdiciado la oportunidad de endurecer las penas de los delitos de Tortura, especialmente cuando sean graves. La pena privativa de libertad máxima es inferior a la prevista para algunos delitos sin comparación posible con el de tortura.

Se pierde también la oportunidad de considerar como imprescriptible el delito de tortura grave.

9. Apunte sobre la prescripción

Aunque no nos tocaba, al examinar si el proyecto incluía la imprescriptibilidad del delito de torturas, al menos en el caso de que el ataque sea grave, comprobamos que se ha introducido un delito imprescriptible ajeno a los criterios que hasta ahora regían su regulación (dejamos aparte el estatuto de la corte penal internacional de 1998).

Los delitos hasta ahora considerados como imprescriptibles tenían dos características: Afectaban a crímenes realizados por estados y el sujeto pasivo era la población civil.

La imprescriptiblidad tiene una razón de ser: Los estados no suelen ser ejemplares en la persecución de los delitos cometidos por ellos mismos. En Europa Occidental hay notables ejemplos de la falta de depuración de los funcionarios implicados en delitos de lesa humanidad: Alemania, Portugal, Grecia o España lo son de falta de depuración tras una dictadura.

Creemos que esa, y desde luego la gravedad del ataque, es la razón de ser para el principio de no prescripción.

Del resto de los delitos, el estado se ocupa y se dota de mecanismos internacionales de persecución que hoy en día hacen muy difícil que alguien escape del enjuiciamiento ( a veces con grave privación de garantías, por cierto como con las ordenes europeas de detención y entrega.)

Hay una excepción: en Alemania el asesinato es imprescriptible. Pero incluso esta excepción responde al mismo principio: en la Alemania anterior al reich no existía el delito de genocidio. Por esa razón, para evitar la prescripción de los delitos cometidos por los criminales nazis, se declaró la no prescripción del asesinato, porque de lo contrario el principio de legalidad hubiera impedido juzgarlos.

Esta es la reflexión que hemos querido compartir con vosotr@s.
Leer más...

Vítimas das preferentes “acampan” este sábado no Obradoiro

Colamos esta convocatoria de SermosGaliza:

De 11 a 20 horas. Durante nove horas a Praza do Obradoiro sentirá a protesta das vítimas das preferentes de todo o país que desprazarán ao centro da capital galega na máis longa das súas mobilizacións.

As plataformas de todo o país desprazaranse a Compostela o sábado dia 22 para unha nova mobilización, desta volta cunha feitura distinta. As persoas afectadas polas participacións preferentes e subordinadas concentraranse na Praza do Obradoiro de 11 da mañá a 20 da noite, co xantar incluído na praza.

O programa está xa a circular entre as distintas plataformas, que contactaron con representanes do mundo da cultura para intervir na xornada mostrando o seu apoio ás persoas que están a desenvolver unha longa loita por conseguir a devolución íntegra dos seus cartos. Será esta a primeira mobilización despois de ter rematado de forma oficial o tempo da arbitraxe e a segunda desde que se coñece a quita aplicada ás afectadas de NGB, despois de que o pasado sábado se manifestaran en Ourense.

A concentración comezará a partir das 11 horas, cando as distintas plataformas cheguen a praza máis simbólica do país. A seguir, intervirán as distintas plataformas a través de comunicados ou mesmo poemas, cancións ou textos literarios. Ás 13 horas lerase o manifesto para, a continuación, comezar coas intervencións das persoas convidadas do mundo da literatura, da música ou das artes escénicas. Para as 14 horas está fixada unha foto central con pancartas nas escaleiras da catedral, xusto antes do tempo de xantar, na propria Praza do Obradoiro.

Ás 16 horas, convidados por Adicae desenvolverase un pasarrúas pola cidade para despois ter lugar unha asemblea aberta con intervencións de membros da plataforma e, a seguir, repetir lectura de manifesto e intervencións do mundo da cultura antes de que ás 20 horas, unha anova foto diante da catedral coas pancartas despregadas poñan fin á xornada.

As vítimas das preferentes anunciaron na mobilización e Ourense que ían intensificar aínda máis as súas mobilizacións e esta de Compostela sitúaos sen dúbida, na praza máis referenciada de Galiza, cita obrigada de turistas e pelegríns que chegan a Santiago co cal, de especial forza á hora de darlle visibilidade á protesta.
Leer más...

Despeje da Acampada da Assembleia de Paradxs de Vallekas.- Crónica e testemunhas dun outro caso de Criminalizaçom da Protesta e de Violência Policial

Souberamos dias atrás da decissom da Assembleia de Paradxs de Vallekas de realizar umha Acampada no "Parque de las Siete Tetas" para vissibilizar a problemática deste barrio e protestar contra a reforma laboral, o paro, os recortes, a perda de direitos básicos, o resgate à banca em troques das pessoas e a corrupçom, soubemos do éxito da convocatória, da boa vizinhança que desde um primeiro momento solidarizou-se com elxs (com aportes de comidas e de abrigo, e de, ainda mais importante, boas doses de carinho), da pressom policial de todas as formas e cores (nacionais, locais, à paisana, de uniforme,...); e agora nom temos mais que sumar-nos à denúncia dos feitos acaecidos na madrugada do dia 13 quando efectivos das policiais municipal e espanhola antidisturbios (totalmente apetrechados)figerom acto de apariçom as 6 da manhã e procederom ao despeje violento das pessoas acampadas.

Mas imos dar-lhe o protagonismo a quem o tem e reproduzimos acá (traduzido ao galego) a sua Crónica e fotos do despeje e colamos o video que gravarom as activistas de "PeriodismoDignoTV" e a ligaçom ao aúdio da Entrevista em RadioVallekas:

Hoje durante a madrugada do Joves 13 de Junho, produciu-se o desmantelamento do campamento de paradxs no que se reivindicavam os direitos mais básicos da caste trabalhadora como o da vivenda, alimentaçom, sanidade, educaçom etc. Pois podemos observar como expulsam à gente dos seus fogares, como impidem aos sectores mais castigados polo capitalismo o acesso à sanidade, a privatizaçom dos centros de estudo e demais “reformas” que construem umha sociedade desigual e injusta destinada a beneficiar a um pequeno sector da povoaçom a base de castigar à maioria.

Este despeje, levado a cabo polas forzas repressivas do Estado, começou às 6:10 AM, entanto todxs xs ali acampadxs durmiamos.

A polícia entrou com umha enorme quantidade de carros patrulha e furgons de antidisturbios ao campamento, com a habitual indumentária de escudos, chalecos anti-balas, porras e pistolas de balas de goma. Ao berro de “¡POLICÍA!” golpeavam as tendas de campanha e sacavam a xs operárixs das mesmas, aglutinándo-nos numha zona do parque donde pediam-nos a documentançom. Tra-la identificaçom ordenarom a xs acampadxs recolher as suas tendas baixo ameaças de destroça-las se este processo nom se dava num periodo máximo de 5 minutos, expressado literalmente com as seguintes palavras: “Después de ser identificados recogerán sus pertenencias. Si en 5 minutos no habéis terminado, recogeremos nosotros y ya sabéis cómo… Así que no hagais eso de perder el tiempo” …com a actitude chulesca da que goçam aquelxs impunxs ante a justiça. Alguns dxs compas durante a recolhida virom como as suas tendas forom rajadas e golpeadas polxs antidisturbios. Mentras se despejava a zona, um outro grupo de antidisturbios derribava o monumento construido no dia antérior na cume da montanha adicado à caste operária, no qual colabouraram todxs aquelxs trabalhadorxs que ou bem vissitavam ou coulaboravam no desenvolvimento da acampada escrevendo diferentes lendas, pensamentos… nas bandeiras expostas. Esta actuaçom, sumada às demais aqui comentadas, ataca à liberdade e a dignidade da caste trabalhadora.

Durante o despeje proibirom-nos qualquer possibilidade de comunicaçom com compas para receber ajuda, assim como avissar aos seus lugares de trabalho a algumhas das pessoas que se atopavam apoiando axs desempregadxs do campamento e bloqueando a entrada da vizinhança da zona com um enorme cordom policial. Outra actuaçom coactiva foi a ejercida contra os medios de informaçom alternativos imposibilitándo-lhes realizar o seu trabalho.

Em nengum momento, devido ao número tam elevado de corpos repressivos do Estado, tivemos opcçom a defender-nos.

Este feito mostra como o proletariado sofre a repressom direita do Estado no momento que reivindica os seus direitos, pretendendo fazer ilegítima a nossa luita amparándo-se na lei que eles configurarom para garantir os seus privilégios, os quais defendem despregando numerosos dispositivos policiais com os seus respectivos materiais, pagados com dinheiro público, aquel que nom destinham às necessidades do povo senom a oprimir-lhe brutalmente.

Todxs xs operárixs que participamos em dita acampada condenamos esta actuaçom policial e todos os ataques deste Estado, que se fai chamar democracia, contra a caste trabalhadora.

Nom permitiremos que se nos criminalice, durante a estância neste espaço respeitamos axs vizinhxs dos edificios colindantes e o terreno no que resistiamos. Continuaremos concienciando à povoaçom, luitando pola igualdade, a justiça e a liberdade e defendendo todo aquilo que nos pertence e este sistema elitista pretende arrebatar-nos.

ATÉ A VITÓRIA SEMPRE!

Entrevista em Rádio Vallekas (Radio-Barrio) a Assembleia de Paradxs ao respeito do despeje e das nossas origens e fins, aguardamos que vos serva para saber de que trata isto:


eDu
Leer más...

En época de Recortes o presuposto para material antidisturbios da polícia medra un 1877% (!!!)

Si!!, por enorme que poida parecer o tanto por cento de incremento "Un Mil Oitocento Setenta e Sete por cento", este é o resultado despois de facer unha simple operación aritmética (regra de tres) entre o presuposto do ano pasado 2012 contabilizado en 173 mil 670 € e o deste ano 2013 que acada a cifra de 3 millóns 260 mil €, segundo informacións da axencia EFE.

Ao mesmo tempo soubose que, según manifestou o mesmiño secretario de Estado de Seguridade, Francisco Martínez, nun almorzo-coloquio do Club Siglo XXI, as Unidades de Intervención Policial (UIP) das máis de 6.000 manifestacións e concentracións convocadas no pasado ano en todo o estado, se produciron incidentes en 271 e "tan só" en 39 delas a policía utilizou material antidisturbios, o que representa o 0,64 por cento do total.

Cal é a lóxica deste gasto ?? Qué se teme o Goberno español que se poida pasar para gastar esta inxente cantidade de diñeiro público en material antidisturbios como balas de goma, chalecos antibalas, botes de gases lacrimóxenos, porras de defensa ou escudos ??

Ademais outra curiosa noticia (ver imaxen) situa ao Estado español entre os países europeos con mais policías por ratio de habitantes, máis de 500 por cada 100 mil habitantes, só superada en Europa por Montenegro, Chipre e Rusia. É significativo observar que aqueles países que, supostamente teñen un nível de vida mellor, coincidan con os que teñen un ratio de menos policías por habitante.

eDu
Leer más...

Interesante video de Carlos Taibo sobre o "Decrescemento"

Em torno às palestras que se estám a desenvolver em Compostela nas "Xornadas Antidesenvolvimento" estám a jurdir conceitos como este de "decrescemento" que cumpre esclarece-los.

Ao meu parecer, este video explicativo de Carlos Taibo (com quem discrepo nalguns aspectos) acho que é idóneo:

Decrecimiento - Carlos Taibo from ATTAC.TV on Vimeo.

Além lembrar que as "Xornadas" seguem hoje com um roteiro cara a nova depuradora (com cita as 6 da tarde na Casa do Vento), amanhá dia 13 com a Mesa redonda: «Estratéxias de loita fronte agresións ambientais» onde contaremos com a presência de gente de Quilmas, Fumigacións non e da ILP contra as incineradoras (também na Casa do Vento às 20h) e rematam passado dia 14 com a palestra: «SOS Courel fronte à legalización de abusos en zonas protexidas e afectadas contra as cimenteiras do Iríbio» ( no CS Arredista às 20h).

eDu
Leer más...

[Vigo] José Covelo González, proprietário de Mariel Boutiques agressor !!

Fazemo-nos eco desta notícia dada a conhecer por "CIG-Servizos" conforme a atitude agresiva deste empresário contra tres pessoas durante um protesto diante do seu domicílio:

O individuo, que deve a umha ex-trabalhadora desta cadea de roupa 2 meses de salário e 12 mil € de indemnizaçom por despido improcedente em dezembro de 2012 (tras umha situaçom de acoso laboral*), saiu da sua vivenda montado já no seu carro e primeiro insultou a ex-trabalhadora e as pessoas que estavam concentrando-se com ela, depois “ baixou-se do coche e achegou-se até o grupo, para a continuaçom dar-lhe um forte golpe a umha solidária a quem fixo caer de costas contra o cham” e ato seguido montou de novo no seu carro e tento fugir a toda hostia para ir bater contra um carro que vinha de fronte onde viajava umha outra solidária, além de case atropelar na sua furiosa fugida às demais pessoas concentradas.

Mas isto nom é terrorismo a olhos da justiça espanhola, e eu duvido de que servam para algo as denúncias por insultos e violência que apresentarom a ex-trabalhadora e as duas solidárias feridas (quem foram depois atendidas de distintas lessons como contraturas cervicais e hematomas). Ao igual que até agora o empresário segue sem pagar as dévedas contraidas contra a ex-trabalhadora pese a que já foram á conciliaçom e chegaram ao acordo polo que o propietário ia-lhe abonar os quatro salários pendentes e a indemnizaçom de 12.000 € por despido improcedente, mas, de momento, só pagou-lhe dous soldos, sob a escusa de que nom tem quartos, mas "mantém abertas um total de sete tendas”(???).

* A afectada indica que fora despedida quando se atopava de baixa por acoso laboral, despois de ter apresentado duas denúncias por modificaçom substancial das condiçons de trabalho. “Eu e outras duas companheiras que trabalhavamos para outra empresa no local que agora ocupa Mariel fomos subrogadas em abril de 2012 e num princípio digeram que nos iam manter as condiçons laborais, ainda que ao pouco tempo o propietário começou a marear-me de tenda em tenda”, relata, e a partir de entom a cousa foi a pior e começaram os insultos, polo que se veu obrigada a colher umha baixa por acoso laboral. “O problema foi que tivem umha filha e solicitei a reduçom de jornada, algo que el nunca aceptou”, lembra.

eDu

Informaçom estraida da CIG (aqui e acá)
Leer más...