Recollemos de Tokata esta denuncia de Mª José Baños Andújar, presa galega dos GRAPO en Picassent, e que colamos unha vez traducida:
O día 25 de maio prodúcese en horas de patio un cacheo xeral, que é unha práctica habitual e sistemática. Vén toda o equipo e fannos pasar en grupo ao módulo onde nos van cacheando.
A funcionaria que me realiza o cacheo, coñecida como "La Pistolera", é famosa polo odio que nos profesa.
Empeza poñéndome en posición de cacheo, mans na parede e pernas abertas, e inicia a palpación polos brazos, a pesar de que ía en tirantes. Masaxeame todo o corpo cunha forza e violencia innecesaria, que chegou a facerme dano pola presión que exercía.
De súpeto introduciu a súa man nas miñas partes íntimas, agarrándoas e estrullándoas. A dor fíxome apartarme dun salto e soltarme dela, mentres lle recriminaba a súa actitude, alegando que me estaba a meter man e me estaba a facer dano. Tras a discusión volve poñerme en posición de cacheo e volve empezar coa mesma apalpada do meu corpo e coa mesma forza, mentres se me achega ao oído e me di en palabras textuais: "Iso é o que che gustaría a ti, que eu che metera man".
Cando o cacheo remata empeza a rexistrar o macuto, e o primeiro que fai é tirarme a cazadora ao chan e a pesar dun novo altercado consigo collela. O resto das miñas pertenzas si van ao chan.
Os feitos que denuncio son graves, moi graves, xa que tiñan como finalidade a vexación e a humillación, a parte da violencia empregada e unha provocación polos seus feitos e as súas palabras.
Pero se graves son estes feitos, cónstame que mentres isto sucedía, o xefe de servizos que se encontraba alí, mentres eu lle dicía á funcionaria que deixase de meterme man, fixo un comentario diante doutras presas e dunha funcionaria, aínda máis grave. Segundo me informaron as súas palabras textuais foron: "E porque non podo facelo eu".
Estes feitos foron denunciados ante a dirección do cárcere sen que de momento se pronunciase.
Mª José Baños Andújar. Prisión de Picassent- modulo 17. Maio de 2013
Leer más...
19/06/2013
Solicitude de Axuda de Paola, compañera de Francesco “Jimmy” Puglisi, anarquista italiano detido en Barna e preso en Soto
Ola, son Paola, a compa de Gimmy, Francesco Puglisi, arrestado hai pouco en Barcelona polos feitos do G8 de Xénova e quería comunicar un feito importante.
O primeiro é que vin o voso artigo sobre Gimmy e considero normal e ben que esteades a falar diso. Quería engadir que nestes días Gimmy conseguiu chamarme uns poucos minutos dende o cárcere de Madrid e que me comunicou que está en condicións dificilísimas, onde vive moi mal a situación porque o meteron nunha sección de antiterrorismo en illamento total, con os de Al Kaeda e Eta. Comunícame que está mal e deprimido, que lle custa comer, en poucas palabras que está fodido.
Díxome que a miña presenza é a única cousa que o faría sentir mellor ou que son o único apoio positivo en toda esta situación.
Díxome que o sábado 22 de xuño podo ir visitalo, que mo deixarían ver, pero o problema aquí é económico porque os únicos trens que fan o percorrido Barcelona-Madrid son trens de luxo, moi caros, díxome xente coñecida que ida e volta virían a custar preto de 150 euros. Eu non me podo permitir este gasto porque teño unha pensión de invalidez que é de 280 euros pero gasteina toda o primeiro de xuño para pagar o cuarto (cando por entón aínda estaba Gimmy comigo).
Pido desesperadamente axuda a todxs para poder ter este diñeiro sexa porque o quero ver pero non tanto por min senón pola situación precaria e delicada física e psiquicamente que vive Gimmy onde para axudalo necesita que vaia facer esta visita e falarlle para levantarlle a moral por canto poida axudalo a miña visita que seguramente para el sexa fundamental e vital.
Estaría a opción do autobús que é máis barata pero desgraciadamente téñoa que descartar a priori porque son 8 horas de viaxe pola noite e tendo "ferros" apoios cirúrxicos na columna vertebral, non podo durmir en posicións incómodas no autobús, non mo podo permitir, tamén porque para agravar a situación estará o feito de que despois da viaxe de ida e do vis a vis, terei que refacerme esta odisea a mesma noite ou mesmo durmir nun hotel para recuperarme da viaxe pero isto tamén ten custos así que estamos de novo como ao principio. En poucas palabras, fisicamente non mo podo permitir.
Así que vos deixo a miña conta bancaria onde podedes ingresar diñeiro que lle chegará directamente a Gimmy e tamén a miña tarxeta de crédito Postepay onde ingresar diñeiro que servirá para comprar o billete de tren.
Para a miña viaxe, Paola:
Código tarxeta Postepay: 4023 6005 9058 7608
Código fiscal: FRLPLA82L69i754O a última cifra é unha letra (nome e apelido) titular: Paola Ferla
Grazas infinitas en calquera caso, saúdos,
Paola.
Engadir que sería mellor enviar diñeiro a Paola canto antes para que poida asegurarse o sitio no tren.
Esperemos que Gimmy en tanto poida ver a Paola e que o noso apoio lles chegue con calor!
Derrubemos os cárceres!
FORA TODXS DOS CÁRCERES!
Escribámoslle e non deixemos que se sinta só a:
Francesco Puglisi
MADRID V (Soto del Real)
Centro Penitenciario
Carretera Comarcal 611
28791 Soto del Real (Madrid)
Leer más...
Fotografías de mirada galega contra a megaminería de ouro en Romanía
Colamos este artigo de Miguel Pardo que copiamos de PrazaPública
Unha pequena vila cuxos recursos minerais foron explotados desde a época romana, unha antiga mina de ouro pechada hai xa anos, unha empresa canadense que pretende abrir unha nova explotación, un pobo contrario ao proxecto ante o temor polas consecuencias medioambientais do uso de cianuro e un Goberno que declara estratéxica a iniciativa polos beneficios que a minería podería traer a unha zona rural e afectada pola crise.
O lugar é Rosia Montana, unha pequena localidade do oeste de Transilvania, en Romanía, onde o fotoxornalista galego Delmi Álvarez vén de comezar o seu novo proxecto documental, In the name of Gold, co que pretende amosar a realidade das ameazas da megaminería de ouro en varias rexións de Europa, onde boa parte dos cidadáns rexeitan uns proxectos dos que temen as súas consecuencias medioambientais, así como os riscos para a súa forma de vida.
"Rosia Montana busca ser a máis grande mina a ceo aberto en Europa, pero nesta pequena aldea do condado de Albany a maioría das persoas non queren vender as súas casas e a multinacional canadense Gabriel Resources atopouse cuns veicños fortes que prefiren vivir sen os residuos tóxicos ao redor e coidar do gando e continuar coa súa antiga agricultura", explica Delmi Álvarez na súa páxina web, onde se poden ver xa os seus primeiros traballos deste amplo proxecto sobre a ameaza megamineira en Europa.
Esta zona romanesa é o paradigma, pero as semellanzas con proxectos como o de Corcoesto son máis que evidentes. Delmi Álvarez tamén así o cre e lembra que "hai algúns outros lugares co mesmo problema de Rosia Montana, como Galicia, Grecia e Bulgaria, cuxos gobernos pretenden dar os permisos para abrir minas que utilizan o cianuro até o de agora non prohibido na Unión Europea". "Pero hai moitas voces que tamén reclaman que o cianuro sexa declara inimigo para as persoas, o medioambiente e as persoas", insiste.
O proxecto canadense en Rosia Montana non está culminado logo de que en Romanía xurdise o rexeitamento cidadá máis forte -e non vinculado directamente coa política- que se lembra no país nos últimos vinte anos. Desde Greenpeace ata os diferentes colectivos relixiosos, pasando pola Academia de Romanía, uníronse contra a futura mina, ao tempo que políticos locais expresan o seu apoio á multinacional ante o empobrecemento da comarca nos últimos anos. Como noutros moitos lugares.
A empresa canadense prevé producir case 8.000 millóns de onzas de ouro (225 toneladas) de ouro e máis de 800 de prata nos vindeiros 17 anos. O proxecto costaría uns 650 millóns de dólares e implicaría a cración de catro xigantes minas que cubrirían unhas 205 hectáreas nun lugar con importantes xacementos arqueolóxicos. A compañía, ademais, promete inxector catro millóns de dólares na economía romanesa e crear 2.000 postos de traballo.
Pero a forte oposición ao proxecto impediu polo momento a súa consolidación, en parte polos recordos que a poboación romanesa aínda ten do desastre en Baia Mare, hai xa trece anos, onde unha fuga de cianuro dunha explotación mineira provocou unha enorme contaminación en varios ríos de Romanía, Hungría e os Balcáns, na que está considerada a maior catástrofe medioambiental en Europa desde Chernóbil.
Leer más...
Unha pequena vila cuxos recursos minerais foron explotados desde a época romana, unha antiga mina de ouro pechada hai xa anos, unha empresa canadense que pretende abrir unha nova explotación, un pobo contrario ao proxecto ante o temor polas consecuencias medioambientais do uso de cianuro e un Goberno que declara estratéxica a iniciativa polos beneficios que a minería podería traer a unha zona rural e afectada pola crise.
O lugar é Rosia Montana, unha pequena localidade do oeste de Transilvania, en Romanía, onde o fotoxornalista galego Delmi Álvarez vén de comezar o seu novo proxecto documental, In the name of Gold, co que pretende amosar a realidade das ameazas da megaminería de ouro en varias rexións de Europa, onde boa parte dos cidadáns rexeitan uns proxectos dos que temen as súas consecuencias medioambientais, así como os riscos para a súa forma de vida.
"Rosia Montana busca ser a máis grande mina a ceo aberto en Europa, pero nesta pequena aldea do condado de Albany a maioría das persoas non queren vender as súas casas e a multinacional canadense Gabriel Resources atopouse cuns veicños fortes que prefiren vivir sen os residuos tóxicos ao redor e coidar do gando e continuar coa súa antiga agricultura", explica Delmi Álvarez na súa páxina web, onde se poden ver xa os seus primeiros traballos deste amplo proxecto sobre a ameaza megamineira en Europa.
Esta zona romanesa é o paradigma, pero as semellanzas con proxectos como o de Corcoesto son máis que evidentes. Delmi Álvarez tamén así o cre e lembra que "hai algúns outros lugares co mesmo problema de Rosia Montana, como Galicia, Grecia e Bulgaria, cuxos gobernos pretenden dar os permisos para abrir minas que utilizan o cianuro até o de agora non prohibido na Unión Europea". "Pero hai moitas voces que tamén reclaman que o cianuro sexa declara inimigo para as persoas, o medioambiente e as persoas", insiste.
O proxecto canadense en Rosia Montana non está culminado logo de que en Romanía xurdise o rexeitamento cidadá máis forte -e non vinculado directamente coa política- que se lembra no país nos últimos vinte anos. Desde Greenpeace ata os diferentes colectivos relixiosos, pasando pola Academia de Romanía, uníronse contra a futura mina, ao tempo que políticos locais expresan o seu apoio á multinacional ante o empobrecemento da comarca nos últimos anos. Como noutros moitos lugares.
A empresa canadense prevé producir case 8.000 millóns de onzas de ouro (225 toneladas) de ouro e máis de 800 de prata nos vindeiros 17 anos. O proxecto costaría uns 650 millóns de dólares e implicaría a cración de catro xigantes minas que cubrirían unhas 205 hectáreas nun lugar con importantes xacementos arqueolóxicos. A compañía, ademais, promete inxector catro millóns de dólares na economía romanesa e crear 2.000 postos de traballo.
Pero a forte oposición ao proxecto impediu polo momento a súa consolidación, en parte polos recordos que a poboación romanesa aínda ten do desastre en Baia Mare, hai xa trece anos, onde unha fuga de cianuro dunha explotación mineira provocou unha enorme contaminación en varios ríos de Romanía, Hungría e os Balcáns, na que está considerada a maior catástrofe medioambiental en Europa desde Chernóbil.
Leer más...
Declara como imputado un carcereiro de Teixeiro por "Rigor Innecesario e Tortura"
Copiamos e colamos da web de Esculca:
O pasado dia 14 declarou perante o xulgado de instrución número dous de Betanzos, en calidade de imputado por delito de rigor inncesario e tortura, o funcionario de prisións nº 312 do C.P. de Teixeiro no decurso das dilixencias previas en que EsCULcA actúa como acusación popular e figuran cono prexudicados os presos do módulo de isolamento FJFC e GWM.
O imputado rexeitou responder as preguntas da acusación popular comparecente sobre o acontecido e, ao ser perguntado pola xuíza de instrución, mostrouse incapaz de explicar convincentemente que motivos o levaran a entrar o 8 de xuño de 2012 na cela do preso que alegadamente teria agredido, limitándose a referir unha e outra vez o parte escrito pola propia institución penitenciaria.
Non obstante, a súa declaración si confirmou a veracidade das declaracións testemuñais dos presos, tanto no que se refere á hora de produción dos feitos como a outras circunstancias periféricas, e a súa presenza corroborou a descrición que do alegado agresor fixeran as testemuñas (individuo de cabelo roxo e grande envergadura fisica).
EsCULcA reiterou a solicitude de práctica de dilixencias consistentes en novas probas testemuñais.
Ver notícias anteriores sobre este suceso:
- 15/05/2012 Mais Malos Tratos e Impunidade em Teixeiro.
- 08/06/2012 EsCULcA apresenta querela contra funcionarios de Teixeiro por AGRESIÓN a un preso
- 13/05/2013 Citam a declarar como imputado a um carcereiro de Teixeiro no caso de agressom ao preso F.J.F.C.
eDu
Leer más...
O pasado dia 14 declarou perante o xulgado de instrución número dous de Betanzos, en calidade de imputado por delito de rigor inncesario e tortura, o funcionario de prisións nº 312 do C.P. de Teixeiro no decurso das dilixencias previas en que EsCULcA actúa como acusación popular e figuran cono prexudicados os presos do módulo de isolamento FJFC e GWM.
O imputado rexeitou responder as preguntas da acusación popular comparecente sobre o acontecido e, ao ser perguntado pola xuíza de instrución, mostrouse incapaz de explicar convincentemente que motivos o levaran a entrar o 8 de xuño de 2012 na cela do preso que alegadamente teria agredido, limitándose a referir unha e outra vez o parte escrito pola propia institución penitenciaria.
Non obstante, a súa declaración si confirmou a veracidade das declaracións testemuñais dos presos, tanto no que se refere á hora de produción dos feitos como a outras circunstancias periféricas, e a súa presenza corroborou a descrición que do alegado agresor fixeran as testemuñas (individuo de cabelo roxo e grande envergadura fisica).
EsCULcA reiterou a solicitude de práctica de dilixencias consistentes en novas probas testemuñais.
Ver notícias anteriores sobre este suceso:
- 15/05/2012 Mais Malos Tratos e Impunidade em Teixeiro.
- 08/06/2012 EsCULcA apresenta querela contra funcionarios de Teixeiro por AGRESIÓN a un preso
- 13/05/2013 Citam a declarar como imputado a um carcereiro de Teixeiro no caso de agressom ao preso F.J.F.C.
eDu
Leer más...
Etiquetas:
abuso forzas da orde,
carcel,
galiza,
juizo,
Presos
Video reportaxe: "O que non van contar na TV sobre o xuizo a catro independentistas galeg@s. Testemuñas da excepción".
Recibimos de Galiza Contrainfo un seu correo pedindonos "a sua difusión, que compartillemos e espallemos este video e a solidariedade, a reflexión e o apoio nestes momentos tan decisivos para o futuro destas catro persoas para fazer posíbel que a súa impunidade e criminalización non nos deixe cegas e xordas, e que asi sexamos moitas máis as testemuñas da excepción". Petición à que con gosto e solidariedade acedemos, e para tal colamos a video reportaxe e mais o texto que elabouraron para a sua estrena na rede, realizada onte às 20:00':
Nas semanas anteriores ao xuízo aos catro independentistas galeg@s na Audiencia Nacional, que decorrerá 24 e 25 de xuño, desde Galiza Contrainfo gravamos e editamos esta reportaxe sobre a situación dos presos políticos galegos, a vulneración dos seus dereitos e os das súas familias coa dispersión imposta, baixo a lexislación antiterrorista e coa criminalización dos medios de comunicación hexemónicos.
Conversamos coa nai de Eduardo Vigo, Aurora Domínguez, que nos acolleu na súa casa de Angrois, para falar da situación do seu fillo. No parque de Bonaval falamos con Xosé Lois Santos, pai de Antom Santos, sobre o seu percorrido desde que ingresaron ao seu fillo no cárcere.
Entrevistamos en Ourense ao presidente de Esculca, Fernando Arce, sobre dereitos humanos, estado de excepción e a (i)legalidade vixente.
Tamén falamos con Afonso, portavoz de Ceivar, antes da mobilización do organismo anti-represivo que percorreu Compostela baixo o lema de "a nosa solidariedade é imparábel".
Esta é a nosa aportación para que outras voces falen, relatos que non van aparecer na televisión sobre o xuizo da próxima semana.
eDu
Leer más...
Nas semanas anteriores ao xuízo aos catro independentistas galeg@s na Audiencia Nacional, que decorrerá 24 e 25 de xuño, desde Galiza Contrainfo gravamos e editamos esta reportaxe sobre a situación dos presos políticos galegos, a vulneración dos seus dereitos e os das súas familias coa dispersión imposta, baixo a lexislación antiterrorista e coa criminalización dos medios de comunicación hexemónicos.
Conversamos coa nai de Eduardo Vigo, Aurora Domínguez, que nos acolleu na súa casa de Angrois, para falar da situación do seu fillo. No parque de Bonaval falamos con Xosé Lois Santos, pai de Antom Santos, sobre o seu percorrido desde que ingresaron ao seu fillo no cárcere.
Entrevistamos en Ourense ao presidente de Esculca, Fernando Arce, sobre dereitos humanos, estado de excepción e a (i)legalidade vixente.
Tamén falamos con Afonso, portavoz de Ceivar, antes da mobilización do organismo anti-represivo que percorreu Compostela baixo o lema de "a nosa solidariedade é imparábel".
Esta é a nosa aportación para que outras voces falen, relatos que non van aparecer na televisión sobre o xuizo da próxima semana.
eDu
Leer más...
18/06/2013
COMO LIDAR COM GÁS LACRIMOGÊNEO
Colamos para aprendizagem ( nom esquecer que o presuposto para material antidisturbios da polícia medra este ano um 1877% com respeito ao antérior )do blogue anarquista brasileiro Terror:
Os proponentes desta arma química referem que, se usada corretamente, seus efeitos nocivos são transitórios e não deixam sequelas. O uso dos gases lacrimogêneos nos fatos recentes claramente demonstra que a exposição a esta arma química é difícil de controlar e é indiscriminada, isto é, não só afeta aos manifestantes que se tentam dispersar ou controlar, mas também ao resto da população que se encontre nos arredores como passantes ou observadores. Quando se detona ao ar livre uma granada de CS se gera uma nuvem de 6 a 9 metros de diâmetro, concentrando-se uma maior densidade no centro de até 5.000 mg/m3 que se vão dispersando ao redor. As concentrações são muito mais elevadas em espaços fechados e potencialmente fatais pela montante de 50.000 mg/m3 em 50% dos casos.
A população, em geral, não tem nenhuma informação sobre gás e seus efeitos, muito apesar de constituir praticamente parte “habitual” as frequentes ações de rua que terminam em um confronto com as autoridades repressivas do estado. Outro ponto muito grave é que a informação toxicológica disponível é deficiente quanto aos potenciais danos pulmonares, carcinogênicos, reprodutivos e genéticos de largura prazo. Muitos países proíbem o uso desta arma química e inclusive tentam incluí-la dentro das armas proibidas sob o Protocolo de Genebra.
Estes são disparados como embalagens ou granadas, popularmente conhecidas como “bombas lacrimogênias”; também por meio de latas de aerossol. O CS é mais forte, mas se dispersa e dissipa com maior rapidez.

Os efeitos mais comuns do CS são:
-irritação intensa dos olhos,
-lagrimejo abundante,
-hipersensibilidade à luz,
-conjuntivites e cegueira temporária,
-irritação das membranas do nariz, traqueia e pulmões,
-secreção nasal,
-sensação de sufoco,
-tosse,
-irritação da garganta e do estomago, com indução de vômito e possível diarreia,
-irritação da pele com sensação queimante dolorosa e coceira.
Estes sintomas são aumentados pelo calor e a umidade, e duram de poucos minutos a algumas horas, dependendo do grau e tempo de exposição ao gás. Inalações intensas de CS demonstraram capacidade de produzir pneumonite química e congestão pulmonar fatal. Também se registraram casos de insuficiência cardíaca, dano hepatocelular (do fígado) e morte em adultos.
Em casos de queimaduras por contato se produziram sensibilizações com dermatite. Alguns dos agentes CS são potencialmente tóxicos em nível genético.
Como lidar com bombas de gás lacrimogêneo
As luvas grossas usadas por trabalhadores da construção civil são boas para jogar as latas de gás lacrimogêneo de volta a policia.
Aviso: As latas de gás lacrimogêneo são quentes demais para segurar com as mãos!

Dicas para a prevenção aos efeitos da bomba de gás lacrimogêneo
O método de prevenção mais eficaz seria o uso máscaras de gás, já que mascaras descartáveis ou bandanas com vinagre oferecem pouca proteção. Uma opção para a proteção dos olhos são lentes de natação.

Seguem outras dicas:
a. Prepare um neutralizador (água potável com 5% de bicarbonato de sódio ou metade antiácido em suspensão e metade água).
b. Outro método, mesmo que menos efetivo, para prevenir os sintomas é reunir vários lenços ou mascaras molhadas em vinagre de cozinha e colocá-las dentro de uma sacola de plástico. Se dispararem uma bomba lacrimogênea, coloque o lenço ou bandana sobre o nariz e respire através dela. Não se preocupe com os seus olhos, já que graças ao fluxo natural de lágrimas os resíduos químicos serão eliminados de maneira espontânea.
c. passar suco de limão proximo a região dos olhos ajuda a amenizar os efeitos do gas!
EVITE usar lentes de contato já que prolongam o tempo de ação dos CS e aumentam o risco de ulceração de córnea.

MUITO IMPORTANTE É NÃO TOCAR OS OLHOS NEM A PELE E RESPIRAR SEM BAFORADAS SEMPRE A TRAVES DO LENÇO COM VINAGRE OU ÁGUA. Se é asmático avise a seus companheiros ou pessoas ao redor em caso de risco, de maneira que eles saibam como ajudar em caso de inalação, dar sua medicação ou levá-lo ao centro medicinal médico mais próximo.
EM CASO DE EXPOSIÇÃO AOS CS. • Mantenha a calma, respire normalmente e evite tomar “baforadas” de ar. Caminhe com cuidado, olhando sempre a seu ao redor. Em caso de não ver utilize os braços como guia. Nunca corra cego, pois corre o perigo de cair ou acidentar-se.
a.. Se se encontra em um espaço fechado saia de imediato ou abra as portas e janelas para ventilar a área.
b.. Dirija-se contra do vento do lugar da explosão e retírese da área da granada ou embalagem de CS o mais rapidamente possível, sempre evitando estar frente ao agressor.
c.. Mantenha-se contra do vento o mais que possa para dispersar rapidamente o gás.
d.. Se tem abundante lagrimejo não o interrompa já que ajuda a eliminar os químicos (não se toque ou esfregue os olhos lembre que as mãos estão também impregnadas de tóxico). Assoar o nariz, evite tragar e cuspa se sente sabor e desconforto na boca ou garganta.
e.. Enxágüe abundantemente a área afetada com os neutralizantes ou água SEM ESFREGAR. O esfregar pode disseminar os químicos ao redor e dentro dos poros.
f.. Assim que possível, tomar um banho em água fria durante 3 a 5 minutos e depois continue com um banho rotineiro com sabão. Evite a água quente já que abre os poros e permite o passo do gás a seu organismo e os banhos de banheira porque os redistribuem. Em caso de uma contaminação muito severa use o neutralizante como se indicou anteriormente.
g.. A roupa deve ser colocada ao ar livre exposta ao vento para dispersar os últimos remanescentes do gás. As peças devem ser lavadas separadas do resto da roupa, primeiro com água fria e depois de maneira habitual. Uma vez realizado este procedimento poderá ser vestidas normalmente.

Gás lacrimogêneo não é difícil de evitar, desde que haja uma brisa ou algum vento. Se o vento é obsoleto, tente ficar longe de becos apertados e fique em áreas abertas.
Quando uma lata é atirada em sua direção, pare, não corra. Olhe para cima, veja onde ele vai cair, e só se mova se ela for bater em você. Uma vez que ela chega ao chão e o gás começa a sair, olhe para qual direção está indo.
Neste momento a maioria das pessoas na multidão estará fugindo como loucos para evitar o gás, mas muitos deles vão ficar presos nele. Tudo o que você precisa fazer é andar na direção oposta do vento, ou se você precisar escapar, rapidamente corrida em torno do gás antes que ele se espalhe cobrindo sua saída.
Enquanto você corre, tente segurar a respiração para evitar a inalação de qualquer gás por acidente. Se você é forçado a correr através do gás, então o faça extremamente rápido e não respire. Em caso de ser preso sem nenhum lugar para ir, não se agache, mantenha a cabeça alta, já que o gás é mais pesado que o ar. Respire lenta e calmamente o quanto for possível e mova-se lentamente, para evitar aumentar a sua taxa de respiração, e não entre em pânico. Além disso, aperte sua máscara de gás, tanto quanto você puder com a sua mão.
Leer más...
Os proponentes desta arma química referem que, se usada corretamente, seus efeitos nocivos são transitórios e não deixam sequelas. O uso dos gases lacrimogêneos nos fatos recentes claramente demonstra que a exposição a esta arma química é difícil de controlar e é indiscriminada, isto é, não só afeta aos manifestantes que se tentam dispersar ou controlar, mas também ao resto da população que se encontre nos arredores como passantes ou observadores. Quando se detona ao ar livre uma granada de CS se gera uma nuvem de 6 a 9 metros de diâmetro, concentrando-se uma maior densidade no centro de até 5.000 mg/m3 que se vão dispersando ao redor. As concentrações são muito mais elevadas em espaços fechados e potencialmente fatais pela montante de 50.000 mg/m3 em 50% dos casos.A população, em geral, não tem nenhuma informação sobre gás e seus efeitos, muito apesar de constituir praticamente parte “habitual” as frequentes ações de rua que terminam em um confronto com as autoridades repressivas do estado. Outro ponto muito grave é que a informação toxicológica disponível é deficiente quanto aos potenciais danos pulmonares, carcinogênicos, reprodutivos e genéticos de largura prazo. Muitos países proíbem o uso desta arma química e inclusive tentam incluí-la dentro das armas proibidas sob o Protocolo de Genebra.
Estes são disparados como embalagens ou granadas, popularmente conhecidas como “bombas lacrimogênias”; também por meio de latas de aerossol. O CS é mais forte, mas se dispersa e dissipa com maior rapidez.

Os efeitos mais comuns do CS são:
-irritação intensa dos olhos,
-lagrimejo abundante,
-hipersensibilidade à luz,
-conjuntivites e cegueira temporária,
-irritação das membranas do nariz, traqueia e pulmões,
-secreção nasal,
-sensação de sufoco,
-tosse,
-irritação da garganta e do estomago, com indução de vômito e possível diarreia,
-irritação da pele com sensação queimante dolorosa e coceira.
Estes sintomas são aumentados pelo calor e a umidade, e duram de poucos minutos a algumas horas, dependendo do grau e tempo de exposição ao gás. Inalações intensas de CS demonstraram capacidade de produzir pneumonite química e congestão pulmonar fatal. Também se registraram casos de insuficiência cardíaca, dano hepatocelular (do fígado) e morte em adultos.
Em casos de queimaduras por contato se produziram sensibilizações com dermatite. Alguns dos agentes CS são potencialmente tóxicos em nível genético.
Como lidar com bombas de gás lacrimogêneo
As luvas grossas usadas por trabalhadores da construção civil são boas para jogar as latas de gás lacrimogêneo de volta a policia.
Aviso: As latas de gás lacrimogêneo são quentes demais para segurar com as mãos!

Dicas para a prevenção aos efeitos da bomba de gás lacrimogêneo
O método de prevenção mais eficaz seria o uso máscaras de gás, já que mascaras descartáveis ou bandanas com vinagre oferecem pouca proteção. Uma opção para a proteção dos olhos são lentes de natação.

Seguem outras dicas:
a. Prepare um neutralizador (água potável com 5% de bicarbonato de sódio ou metade antiácido em suspensão e metade água).
b. Outro método, mesmo que menos efetivo, para prevenir os sintomas é reunir vários lenços ou mascaras molhadas em vinagre de cozinha e colocá-las dentro de uma sacola de plástico. Se dispararem uma bomba lacrimogênea, coloque o lenço ou bandana sobre o nariz e respire através dela. Não se preocupe com os seus olhos, já que graças ao fluxo natural de lágrimas os resíduos químicos serão eliminados de maneira espontânea.
c. passar suco de limão proximo a região dos olhos ajuda a amenizar os efeitos do gas!
EVITE usar lentes de contato já que prolongam o tempo de ação dos CS e aumentam o risco de ulceração de córnea.

MUITO IMPORTANTE É NÃO TOCAR OS OLHOS NEM A PELE E RESPIRAR SEM BAFORADAS SEMPRE A TRAVES DO LENÇO COM VINAGRE OU ÁGUA. Se é asmático avise a seus companheiros ou pessoas ao redor em caso de risco, de maneira que eles saibam como ajudar em caso de inalação, dar sua medicação ou levá-lo ao centro medicinal médico mais próximo.
EM CASO DE EXPOSIÇÃO AOS CS. • Mantenha a calma, respire normalmente e evite tomar “baforadas” de ar. Caminhe com cuidado, olhando sempre a seu ao redor. Em caso de não ver utilize os braços como guia. Nunca corra cego, pois corre o perigo de cair ou acidentar-se.
a.. Se se encontra em um espaço fechado saia de imediato ou abra as portas e janelas para ventilar a área.
b.. Dirija-se contra do vento do lugar da explosão e retírese da área da granada ou embalagem de CS o mais rapidamente possível, sempre evitando estar frente ao agressor.
c.. Mantenha-se contra do vento o mais que possa para dispersar rapidamente o gás.
d.. Se tem abundante lagrimejo não o interrompa já que ajuda a eliminar os químicos (não se toque ou esfregue os olhos lembre que as mãos estão também impregnadas de tóxico). Assoar o nariz, evite tragar e cuspa se sente sabor e desconforto na boca ou garganta.
e.. Enxágüe abundantemente a área afetada com os neutralizantes ou água SEM ESFREGAR. O esfregar pode disseminar os químicos ao redor e dentro dos poros.
f.. Assim que possível, tomar um banho em água fria durante 3 a 5 minutos e depois continue com um banho rotineiro com sabão. Evite a água quente já que abre os poros e permite o passo do gás a seu organismo e os banhos de banheira porque os redistribuem. Em caso de uma contaminação muito severa use o neutralizante como se indicou anteriormente.
g.. A roupa deve ser colocada ao ar livre exposta ao vento para dispersar os últimos remanescentes do gás. As peças devem ser lavadas separadas do resto da roupa, primeiro com água fria e depois de maneira habitual. Uma vez realizado este procedimento poderá ser vestidas normalmente.

Gás lacrimogêneo não é difícil de evitar, desde que haja uma brisa ou algum vento. Se o vento é obsoleto, tente ficar longe de becos apertados e fique em áreas abertas.
Quando uma lata é atirada em sua direção, pare, não corra. Olhe para cima, veja onde ele vai cair, e só se mova se ela for bater em você. Uma vez que ela chega ao chão e o gás começa a sair, olhe para qual direção está indo.
Neste momento a maioria das pessoas na multidão estará fugindo como loucos para evitar o gás, mas muitos deles vão ficar presos nele. Tudo o que você precisa fazer é andar na direção oposta do vento, ou se você precisar escapar, rapidamente corrida em torno do gás antes que ele se espalhe cobrindo sua saída.
Enquanto você corre, tente segurar a respiração para evitar a inalação de qualquer gás por acidente. Se você é forçado a correr através do gás, então o faça extremamente rápido e não respire. Em caso de ser preso sem nenhum lugar para ir, não se agache, mantenha a cabeça alta, já que o gás é mais pesado que o ar. Respire lenta e calmamente o quanto for possível e mova-se lentamente, para evitar aumentar a sua taxa de respiração, e não entre em pânico. Além disso, aperte sua máscara de gás, tanto quanto você puder com a sua mão.
Leer más...
Etiquetas:
abuso forzas da orde,
anarquistas,
barricadas,
disturbios,
educacion,
guerra social,
pedagoxia
Denuncian sondeos ilegais da empresa mineira en Corcoesto
Recollemos da web "QuePasaNaCosta" esta noticia que colamos para axudar a defundir os manexos e triquiñuelas desta empresa que semella contar con os parabens da Xunta do PP para facer e desfacer ao seu antollo.
Algo así é o que conta de maneira retranqueira Serafín González da SGHN nesta entrevista de hai só uns días cando en resposta à pregunta: Por que cre que hai tanto apoio político ao proxecto? di: "A primeira é que a Xunta de Galicia, nesta época de crise económica e forte desemprego, caera atrapada polos cantos de serea das inversións e os postos de traballo prometidos pola empresa, ata o ponto de esquecer os muitho máis numerosos empregos (agricultura, gandería, pesca, marisqueo, turismo) que a mina poñería en perigo. A segunda é que a Xunta de Galicia teña motivos para defender a mina que os demáis non coñezamos; se ese fose o caso, debería expoñe-los públicamente para convencer-nos de que o seu apoio é acertado".
Colamos, pois a noticia de referencia:
Denuncian sondeos ilegais da empresa mineira
Volven a asociación de Corcoesto Petón do Lobo e mais a Plataforma en Defensa de Corcoesto e a Asociación de Veciños de Cereo denunciar o que entenden como prácticas ilegais da empresa Mineira de Corcoesto SL. Ambas entidades presentaron as súas denuncias considerando que a empresa está a realizar sondeos ilegais, levados a cabo “fóra das cuadrículas mineiras que configuran o Permiso de Investigación que teñen concedido á día de hoxe”.
Dende o Petón do Lobo aseguran que a empresa está realizando sondeos en puntos que están no Permiso de Investigación Julia 2, aínda en tramitación, e Julia 3, tamén en tramitación. Por iso, solicita á Sección de Minas da Delegación Territorial de A Coruña que “se proceda á sanción inmediata da empresa Mineira de Corcoesto, e á paralización inmediata dos devanditos sondeos, xa que logo, non están amparados por ningunha autorización administrativa, e por tanto non cumpren cos requerimientos ambientais exixidos, alterando a capa freática e poñendo en perigo os acuíferos e manancias existentes, ao non existir ningún control da Administración ao respecto”. Ademais, non descarta a vía xudicial de seguir con estas prospeccións e sondaxes.
Ademais, a entidade volveu entregar informes á Consellería de Medio Ambiente denunciando a eliminación do río Lourido, e non o seu desvío como sinala a empresa. Unha visión criticada dende os pro-mina, pero segundo Ismael Antonio López Pérez, presidente do Petón do Lobo, “tan só se desvía o río Rego de Fonte Cardeira, e se fan desaparecer outros dous regos que nutren o val fluvial de Lourido. Así o río Lourido, que nace máis abaixo, na confluencia das dúas vaguadas conformando un val, queda atrapado pola balsa de floración e a escombreira”, polo que piden a nulidade da Declaración de Impacto Ambiental.
Máis denuncias veciñais
Paralelamente, a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños e a Asociación de Veciños de Cereo presentaronn alegacións semellantes ao permiso de investigación Julia 2. As alegacións foron asinadas por máis de 2.200 persoas afectadas, e piden que Corcoesto, Cereo e Valenza sexan declarados como áreas de especial protección no Plan Sectorial de Actividades Extractivas de Galicia.
Ademais, solicitan a anulación da Declaración de Impacto Ambiental (DIA) do proxecto mineiro de Corcoesto polas pretensións de Edgewater de tratar o mineral procedente doutras concesións mineiras na planta de Corcoesto.
Leer más...
Algo así é o que conta de maneira retranqueira Serafín González da SGHN nesta entrevista de hai só uns días cando en resposta à pregunta: Por que cre que hai tanto apoio político ao proxecto? di: "A primeira é que a Xunta de Galicia, nesta época de crise económica e forte desemprego, caera atrapada polos cantos de serea das inversións e os postos de traballo prometidos pola empresa, ata o ponto de esquecer os muitho máis numerosos empregos (agricultura, gandería, pesca, marisqueo, turismo) que a mina poñería en perigo. A segunda é que a Xunta de Galicia teña motivos para defender a mina que os demáis non coñezamos; se ese fose o caso, debería expoñe-los públicamente para convencer-nos de que o seu apoio é acertado".
Colamos, pois a noticia de referencia:
Denuncian sondeos ilegais da empresa mineira
Volven a asociación de Corcoesto Petón do Lobo e mais a Plataforma en Defensa de Corcoesto e a Asociación de Veciños de Cereo denunciar o que entenden como prácticas ilegais da empresa Mineira de Corcoesto SL. Ambas entidades presentaron as súas denuncias considerando que a empresa está a realizar sondeos ilegais, levados a cabo “fóra das cuadrículas mineiras que configuran o Permiso de Investigación que teñen concedido á día de hoxe”.
Dende o Petón do Lobo aseguran que a empresa está realizando sondeos en puntos que están no Permiso de Investigación Julia 2, aínda en tramitación, e Julia 3, tamén en tramitación. Por iso, solicita á Sección de Minas da Delegación Territorial de A Coruña que “se proceda á sanción inmediata da empresa Mineira de Corcoesto, e á paralización inmediata dos devanditos sondeos, xa que logo, non están amparados por ningunha autorización administrativa, e por tanto non cumpren cos requerimientos ambientais exixidos, alterando a capa freática e poñendo en perigo os acuíferos e manancias existentes, ao non existir ningún control da Administración ao respecto”. Ademais, non descarta a vía xudicial de seguir con estas prospeccións e sondaxes.
Ademais, a entidade volveu entregar informes á Consellería de Medio Ambiente denunciando a eliminación do río Lourido, e non o seu desvío como sinala a empresa. Unha visión criticada dende os pro-mina, pero segundo Ismael Antonio López Pérez, presidente do Petón do Lobo, “tan só se desvía o río Rego de Fonte Cardeira, e se fan desaparecer outros dous regos que nutren o val fluvial de Lourido. Así o río Lourido, que nace máis abaixo, na confluencia das dúas vaguadas conformando un val, queda atrapado pola balsa de floración e a escombreira”, polo que piden a nulidade da Declaración de Impacto Ambiental.
Máis denuncias veciñais
Paralelamente, a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños e a Asociación de Veciños de Cereo presentaronn alegacións semellantes ao permiso de investigación Julia 2. As alegacións foron asinadas por máis de 2.200 persoas afectadas, e piden que Corcoesto, Cereo e Valenza sexan declarados como áreas de especial protección no Plan Sectorial de Actividades Extractivas de Galicia.
Ademais, solicitan a anulación da Declaración de Impacto Ambiental (DIA) do proxecto mineiro de Corcoesto polas pretensións de Edgewater de tratar o mineral procedente doutras concesións mineiras na planta de Corcoesto.
Leer más...
Informe de Amnistia Internacional: "O Tempo pasa, a Impunidade Permanece". Nin se investiga nin se coopera nos procesos sobre crimens da Guerra e o Franquismo.
A impunidade perdura e ás vítimas négaselles o dereito á xustiza, á verdade e á reparación integral
No estado español non se están a investigar os crimes de dereito internacional cometidos durante a Guerra Civil e o franquismo. Ademais as autoridades españolas rexeitan sistematicamente colaborar para que terceiros estados poidan investigalos, co que parece garantirse a impunidade destes crimes. Estas son as principais conclusións do informe: O tempo pasa, a impunidade permanece, presentado onte por Amnistía Internacional.
No seu informe Amnistía Internacional constata como o Poder Xudicial español se nega a investigar e arquiva as denuncias das vítimas. Pola súa banda, a Fiscalía non colabora axeitadamente coas peticións de cooperación solicitadas por Arxentina, alegando que España está a investigar e 'ten preferencia' para facelo. O Goberno, polo seu lado, obstaculizou que as vítimas presten declaración ante a xuíza arxentina que leva o caso aberto nese país. E o Poder Lexislativo, remiso a adherirse á Convención sobre a Imprescriptibilidade dos Crimes de Guerra e dos Crimes de Lesa Humanidade, confirmou a vixencia da Lei de Amnistía. Mentres tanto, as vítimas e os seus familiares seguen enfrontándose a obstáculos que poñen en perigo o seu dereito á xustiza, a verdade e a reparación.
Péchase a investigación no estado español
En novembro de 2008, a Audiencia Nacional declinou a súa competencia sobre a querela presentada en 2006 por homicidios e desaparicións forzadas (114.266 desaparicións) cometidos en España entre 1936 e 1951 a favor de xulgados territoriais. Dende entón, Amnistía Internacional realizou un seguimento da actuación destes xulgados e constatou que dos 47 casos derivados, polo menos 38 se arquivaron.
"Xa denunciamos en 2012 que existía unha tendencia continuada a arquivar estes casos. Pero a situación empeorou dende a sentenza do Tribunal Supremo, que sinala que non corresponde aos xuíces españois axuizar estes crimes. Péchase así a única vía de investigación xudicial existente en España", manifestou Esteban Beltrán, director de Amnistía Internacional España.
O 27 de febreiro de 2012, o Tribunal Supremo ditou a sentenza 101/2012 que estableceu a imposibilidade de investigar os crimes da Guerra Civil e o franquismo sobre a base de argumentos que para Amnistía Internacional, son contrarios ao dereito internacional, entre eles: a vixencia da Lei de Amnistía, a prescrición dos delitos de dereito internacional, ou unha errada interpretación do principio de legalidade penal.
Tamén o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) non admitió polo menos oito denuncias contra España por este tipo de crimes baseándose, entre outros argumentos, en que os feitos acontecidos foron anteriores á entrada en vigor do Convenio Europeo de Dereitos Humanos e no atraso das vítimas na interposición da demanda.
Trabas á investigación en Arxentina
A Xustiza arxentina continúa investigando a querela interposta en 2010 por crimes cometidos en España entre 1936 e 1977. As autoridades xudiciais arxentinas solicitaron información en dúas ocasións ás autoridades españolas. A Fiscalía española, nos seus informes, respondeu - sorprendentemente - que se está a investigar, malia recoñecer o arquivo de polo menos 22 causas, e pediu a Arxentina que se absteña de investigar, asegurando que é España quen ten preferencia nesta.
"Esta interpretación da Fiscalía española nada ten que ver co dereito internacional. A xurisdición universal é, por definición, concorrente e non subsidiaria, é dicir, non esixe o fracaso da investigación ante os tribunais do territorio onde se cometeu o crime para habilitar a competencia do tribunal estranxeiro. No caso de que España estivese a investigar os crimes, algo que non está a pasar, iso non excluiría en ningún momento que Arxentina, ou calquera outro país, tamén poida facelo. A loita contra a impunidade é de competencia universal", declarou Esteban Beltrán.
Noticia traducida e colada destoutra da web de AI, na que, ademais, podedes ler às recomendacións propostas por AI aos poderes españois.
eDu
pdt.- A foto que acompaña a esta notícia en Abordaxe é do artista Eugenio Merino presentada en ARCO 2012 con o título “Always Franco” e que xerou no seu día unha inmtensa polémica e valeu-lle unha demanda formalizada pola Fundación Francisco Franco por supostos “danos ao honor”, que reclama ao artista 18.000 euros de indemnización.
Como contrapartida unha Plataforma de Artistas Antifascistas prepara para os vindeiros días 5, 6 e 7 de jullo unha exposición en apoio de Eugenio Merino titulada “Jornadas contra Franco”, con o obxectivo de recoller fondos para axudar a Eugenio Merino a pagar a posible multa e poderá verse na rua Encarnación González 8 de Madrid (distrito de Vallekas).
Leer más...
No estado español non se están a investigar os crimes de dereito internacional cometidos durante a Guerra Civil e o franquismo. Ademais as autoridades españolas rexeitan sistematicamente colaborar para que terceiros estados poidan investigalos, co que parece garantirse a impunidade destes crimes. Estas son as principais conclusións do informe: O tempo pasa, a impunidade permanece, presentado onte por Amnistía Internacional.
No seu informe Amnistía Internacional constata como o Poder Xudicial español se nega a investigar e arquiva as denuncias das vítimas. Pola súa banda, a Fiscalía non colabora axeitadamente coas peticións de cooperación solicitadas por Arxentina, alegando que España está a investigar e 'ten preferencia' para facelo. O Goberno, polo seu lado, obstaculizou que as vítimas presten declaración ante a xuíza arxentina que leva o caso aberto nese país. E o Poder Lexislativo, remiso a adherirse á Convención sobre a Imprescriptibilidade dos Crimes de Guerra e dos Crimes de Lesa Humanidade, confirmou a vixencia da Lei de Amnistía. Mentres tanto, as vítimas e os seus familiares seguen enfrontándose a obstáculos que poñen en perigo o seu dereito á xustiza, a verdade e a reparación.
Péchase a investigación no estado español
En novembro de 2008, a Audiencia Nacional declinou a súa competencia sobre a querela presentada en 2006 por homicidios e desaparicións forzadas (114.266 desaparicións) cometidos en España entre 1936 e 1951 a favor de xulgados territoriais. Dende entón, Amnistía Internacional realizou un seguimento da actuación destes xulgados e constatou que dos 47 casos derivados, polo menos 38 se arquivaron.
"Xa denunciamos en 2012 que existía unha tendencia continuada a arquivar estes casos. Pero a situación empeorou dende a sentenza do Tribunal Supremo, que sinala que non corresponde aos xuíces españois axuizar estes crimes. Péchase así a única vía de investigación xudicial existente en España", manifestou Esteban Beltrán, director de Amnistía Internacional España.
O 27 de febreiro de 2012, o Tribunal Supremo ditou a sentenza 101/2012 que estableceu a imposibilidade de investigar os crimes da Guerra Civil e o franquismo sobre a base de argumentos que para Amnistía Internacional, son contrarios ao dereito internacional, entre eles: a vixencia da Lei de Amnistía, a prescrición dos delitos de dereito internacional, ou unha errada interpretación do principio de legalidade penal.
Tamén o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) non admitió polo menos oito denuncias contra España por este tipo de crimes baseándose, entre outros argumentos, en que os feitos acontecidos foron anteriores á entrada en vigor do Convenio Europeo de Dereitos Humanos e no atraso das vítimas na interposición da demanda.
Trabas á investigación en Arxentina
A Xustiza arxentina continúa investigando a querela interposta en 2010 por crimes cometidos en España entre 1936 e 1977. As autoridades xudiciais arxentinas solicitaron información en dúas ocasións ás autoridades españolas. A Fiscalía española, nos seus informes, respondeu - sorprendentemente - que se está a investigar, malia recoñecer o arquivo de polo menos 22 causas, e pediu a Arxentina que se absteña de investigar, asegurando que é España quen ten preferencia nesta.
"Esta interpretación da Fiscalía española nada ten que ver co dereito internacional. A xurisdición universal é, por definición, concorrente e non subsidiaria, é dicir, non esixe o fracaso da investigación ante os tribunais do territorio onde se cometeu o crime para habilitar a competencia do tribunal estranxeiro. No caso de que España estivese a investigar os crimes, algo que non está a pasar, iso non excluiría en ningún momento que Arxentina, ou calquera outro país, tamén poida facelo. A loita contra a impunidade é de competencia universal", declarou Esteban Beltrán.
Noticia traducida e colada destoutra da web de AI, na que, ademais, podedes ler às recomendacións propostas por AI aos poderes españois.
eDu
pdt.- A foto que acompaña a esta notícia en Abordaxe é do artista Eugenio Merino presentada en ARCO 2012 con o título “Always Franco” e que xerou no seu día unha inmtensa polémica e valeu-lle unha demanda formalizada pola Fundación Francisco Franco por supostos “danos ao honor”, que reclama ao artista 18.000 euros de indemnización.
Como contrapartida unha Plataforma de Artistas Antifascistas prepara para os vindeiros días 5, 6 e 7 de jullo unha exposición en apoio de Eugenio Merino titulada “Jornadas contra Franco”, con o obxectivo de recoller fondos para axudar a Eugenio Merino a pagar a posible multa e poderá verse na rua Encarnación González 8 de Madrid (distrito de Vallekas).
Leer más...
Informaçom sobre os sucessos de Turquia ao minuto e video revelador e relevante da actuaçom policial contra o pessoal médico solidário
Denantes de que os mass merda digam e perjurem que a calma esta-se a instalar na Turquia, ou que saiam pseudo-intelectuais de tertúlia a comentar que na Turquia como na Grécia já nom se passa nada, deixamos-vos esta ligaçom que, de momento, vai informando dos sucessos dos protestos em diferentes vilas e cidades deste pais e ao minuto (com descansos para durmir que som também comentados): Gezipar.Nadir (em vários idiomas a escolher), o seu último comentário quando escrevo isto é este que cópio e colo:
01.22: [Ankara] Grande quantidade de gás lançado na rua Tunali Hilmi. Centenas de manifestantes estám gritando slogans: "Isto é só o começo! A resistência continua!"
Clicando em "Leer más" tendes acesso a um vídeo donde ve-se como a polícia detem a persoal médico solidário que estava atendendo as vítimas da repressom policial, e como se leva material médico: Toda umha monstra da monstrousidade das polícias do mundo que obedecem as ordens dos seus amos por moi inumanas que estas sejam.
Notícia elabourada por eDu
Leer más...
01.22: [Ankara] Grande quantidade de gás lançado na rua Tunali Hilmi. Centenas de manifestantes estám gritando slogans: "Isto é só o começo! A resistência continua!"
Clicando em "Leer más" tendes acesso a um vídeo donde ve-se como a polícia detem a persoal médico solidário que estava atendendo as vítimas da repressom policial, e como se leva material médico: Toda umha monstra da monstrousidade das polícias do mundo que obedecem as ordens dos seus amos por moi inumanas que estas sejam.
Notícia elabourada por eDu
Leer más...
Etiquetas:
barricadas,
desinformación,
disturbios,
ecología,
protesta,
Turquia
17/06/2013
[Vídeo] Manifestaçom Solidária com independentistas julgados em Madrid e Manifesto Cidadá Solidário
Vários centos de pessoas recorrendo este Sábdo passado as ruas da zona velha de Compostela ante o asombro de turistas, que depois dum dia no que nom lhes permitirom entrar na praça do Obradoiro (havia um recebento a um principinho nipom, e já se sabe que nissos casos a Catedral só fica para uso de personalidades, ainda que nom sejam católicas, antes que para a ferigresia) observavam o passeio de centos de pessoas berrando cantos de ordem como: "Nom som terroristas, som independentistas", ou "O Capitalismo é o Terrorismo", num percorrido onde as forças da repressom só estiverom presentes para evitar que se entrara na praça do Obradoiro (deverom estar lá tudo o dia) e mais para proteger o local do falsimedio local e vozeiro da polícia "EL Correo Gallego", além de que, umha vez rematada a protesta figeram as suas típicas identificaçons a grupos pequenos, ademais de romper parte da beira-rua com um das suas furgonas (tal como se apreza no vídeo).
Colamos o video da Manifa e posteiror discursos da gente de GalizaContrainfo e em "Leer más" colamos o Manifesto que Ceivar vem de assinar conjuntamente com mais organizaçons sociais e políticas galegas e que pode continuar a ser assinado por pessoas e colectivos via internet acá
"Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados em Madrid
Os agentes sociais, sindicais e políticos que assinamos esta declaraçom queremos transmitir à sociedade galega, à vista do juízo de quatro independentistas galegas a celebrar na Audiencia Nacional de Madrid Nos próximos dias 24 e 25 de junho, as seguintes questons que provocam em nós profunda preocupaçom e consideramos da máxima importáncia:
1ª Denunciamos a excecionalidade jurídica a que estám submetidos os cidadáns galegos Eduardo Vigo Domínguez, Roberto Rodrigues Fialhega e Antom Santos Peres, presos sem se celebrar o seu juízo desde há ano e meio e dispersados a centos de quilómetros dos seus lugares de residência num incumprimento flagrante da legislaçom e dos convénios e acordos internacionais assinados polo Estado espanhol nesta matéria que reflitem, com absoluta claridade, que nengum preso ou presa pode permanecer encarcerado longe do seu lugar de residência e contorna social.
2ª Queremos exprimir a nossa solidariedade e afecto aos familiares dos independentistas presos e denunciar a extorsom económica à que som submetidos como resultado da dispersom penitenciária, que se traduz num gasto semanal insustentável para deslocar-se a prisons situadas a centos de quilómetros e poder visitar, durante só 45 minutos, os seus seres queridos. Além desta extorsom, sumemos o esgotamento físico e o risco de acidente em estradas durante meses e anos e compreenderemos que esta situaçom, além de ilegal, é inumana.
3º Preocupa-nos o intenso impulso político que adivinhamos neste juízo, com petiçons que alcançam 64 anos de cárcere para a e os independentistas julgados e a certeza de que, como tribunal de exceçom que é, a Audiencia Nacional responde a directrizes políticas e carece das mínimas garantías jurídicas exigíveis, como já denunciárom organizaçons de direitos humanos e instáncias internacionais.
4ª A nossa preocupaçom alcança o zénite ante a possibilidade de que este tribunal ditamine nesse juízo a existência dumha "organizaçom terrorista" na Galiza da que supostamente fariam parte os processados e a processada Maria Ossório. Esta é, de fato, junto às desorbitadas penas solicitadas, a questom essencial a dirimir e a que possibilita semelhantes petiçons. Valoramos que a formalizaçom jurídica da existência desta suposta "organizaçom" é umha estratagema do Estado para abrir as portas à criminalizaçom do soberanismo, facilitando detençons, ilegalizaçons e o agravamento do já de por si agudo déficit democrático que suportamos.
Neste sentido, chamamos à sociedade a valorizar e reivindicar os pontos acima expostos e a estar alerta ante a eventualidade de que, no que pode ser unha aplicaçom em Galiza do que se conhece como Direito Penal do Inimigo, o juízo dos dias 24 e 25 dé pé a umha volta de porca na repressom política contra a ideologia e as organizaçons soberanistas e independentistas que seria de todo ponto de vista antidemocrática e inaceptável.
Colada por eDu
Leer más...
Colamos o video da Manifa e posteiror discursos da gente de GalizaContrainfo e em "Leer más" colamos o Manifesto que Ceivar vem de assinar conjuntamente com mais organizaçons sociais e políticas galegas e que pode continuar a ser assinado por pessoas e colectivos via internet acá
"Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados em Madrid
Os agentes sociais, sindicais e políticos que assinamos esta declaraçom queremos transmitir à sociedade galega, à vista do juízo de quatro independentistas galegas a celebrar na Audiencia Nacional de Madrid Nos próximos dias 24 e 25 de junho, as seguintes questons que provocam em nós profunda preocupaçom e consideramos da máxima importáncia:
1ª Denunciamos a excecionalidade jurídica a que estám submetidos os cidadáns galegos Eduardo Vigo Domínguez, Roberto Rodrigues Fialhega e Antom Santos Peres, presos sem se celebrar o seu juízo desde há ano e meio e dispersados a centos de quilómetros dos seus lugares de residência num incumprimento flagrante da legislaçom e dos convénios e acordos internacionais assinados polo Estado espanhol nesta matéria que reflitem, com absoluta claridade, que nengum preso ou presa pode permanecer encarcerado longe do seu lugar de residência e contorna social.
2ª Queremos exprimir a nossa solidariedade e afecto aos familiares dos independentistas presos e denunciar a extorsom económica à que som submetidos como resultado da dispersom penitenciária, que se traduz num gasto semanal insustentável para deslocar-se a prisons situadas a centos de quilómetros e poder visitar, durante só 45 minutos, os seus seres queridos. Além desta extorsom, sumemos o esgotamento físico e o risco de acidente em estradas durante meses e anos e compreenderemos que esta situaçom, além de ilegal, é inumana.
3º Preocupa-nos o intenso impulso político que adivinhamos neste juízo, com petiçons que alcançam 64 anos de cárcere para a e os independentistas julgados e a certeza de que, como tribunal de exceçom que é, a Audiencia Nacional responde a directrizes políticas e carece das mínimas garantías jurídicas exigíveis, como já denunciárom organizaçons de direitos humanos e instáncias internacionais.
4ª A nossa preocupaçom alcança o zénite ante a possibilidade de que este tribunal ditamine nesse juízo a existência dumha "organizaçom terrorista" na Galiza da que supostamente fariam parte os processados e a processada Maria Ossório. Esta é, de fato, junto às desorbitadas penas solicitadas, a questom essencial a dirimir e a que possibilita semelhantes petiçons. Valoramos que a formalizaçom jurídica da existência desta suposta "organizaçom" é umha estratagema do Estado para abrir as portas à criminalizaçom do soberanismo, facilitando detençons, ilegalizaçons e o agravamento do já de por si agudo déficit democrático que suportamos.
Neste sentido, chamamos à sociedade a valorizar e reivindicar os pontos acima expostos e a estar alerta ante a eventualidade de que, no que pode ser unha aplicaçom em Galiza do que se conhece como Direito Penal do Inimigo, o juízo dos dias 24 e 25 dé pé a umha volta de porca na repressom política contra a ideologia e as organizaçons soberanistas e independentistas que seria de todo ponto de vista antidemocrática e inaceptável.
Colada por eDu
Leer más...
[Vídeo] “Nenhuma primavera mais sem Carlos”
Colamos para ajudar a sua difusom este vídeo que estrearom as gentes da Rede de Apoio a Carlos Calvo na entrega do X premio Roberto Vidal Bolanho que lhes foi concedido polas Redes Escarlata os/as mantedores/as do blog "De volta para Loureda", por, segundo se di na acta de concessom, “reflexionar sobre os/as presos/as nacionalistas galegos cuja situaçom é contrária ás garantias ás que todos/as os/as Humanos/as tenhem direito”.
Na sua presentaçom dim que: "Algum enche a boca falando de gente violenta. Violência é a que se ejerce contra as presas e presos e os seus achegados"
Colado por eDu
Leer más...
Na sua presentaçom dim que: "Algum enche a boca falando de gente violenta. Violência é a que se ejerce contra as presas e presos e os seus achegados"
Colado por eDu
Leer más...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)











