19/8/2014

[Gaza - Palestina] Que quere ocultar o governo de Israel que impedem a entrada de ONGs em Gaza?

Amnistia Internacional e mais o Observatório dos Direitos Humanos nom som ONG's que ninguém tache de conflictivas, à contra; ao parecer de quem cola isto em Abordaxe (e penso que para case toda a humanidade enterada) tanto umha coma outra soem pecar de favoritismo para com os governos. Pese a isso, e segundo colamos da web vermelho, o regime israelense nom permitiu a entrada na Faixa de Gaza de membros da AI e do ODH (HRW na sigla em Inglês), que pretendiam abrir umha investigaçom independente sobre a recente ofensiva militar israelense contra os palestinos.

O jornalista Amira Hass, em artigo publicado ontem, segunda-feira (18), no jornal israelense Haaretz, explicou que o governo de Tel Aviv usou desculpas burocráticas para nom permitir a entrada dos representantes destas organizaçons; pois segundo ele, o regime de Tel Aviv afirma que a passagem pela fronteira de Erez está fechada e que os membros do Observatório e da AI nom estavam registrados nem no Ministério dos Assuntos Sociais nem como ajuda humanitária.

No entanto, o jornalista explica que a passagem de Erez já foi aberta várias vezes nas últimas semanas, durante os bombardeios israelenses na Faixa de Gaza, para a entrada de jornalistas e funcionários da ONU.

Os membros do Observatório dos Diretos Humanos e da Anistia Internacional se queixaram de que o regime israelense dificulta o acesso deles ao território palestino e impede o livre fluxo de informaçons sobre os acontecimentos em Gaza.
Leer más...

[Audio] Tokata y Fuga 9-VIII-2014. Entrevista a Suso Cela Seoane

Colamos esta entrevista que os compas do programa de radio "Tokata y Fuga" fixeron a Suso ex preso do PCE(r) con máis de 27 anos de cárcere ás súas costas. Na entrevista falan do procesamento da súa nai, Pepita Seoane, pola audiencia nacional; da longa resistencia fronte ao Estado, pola superviencia e a dignidade dos membros do colectivo de presos políticos PCE(r)-GRAPO; da necesidade e posibilidades dunha luita social anticarceraria, etc.

Podedes escutalo acá mesmo:


Leer más...

[Valencia] Tres presos do CIE de Zapadores denuncian malleiras e insultos racistas dos policías

E como monstra do que narramos na noticia anterior ao respeito dos cárceres marroquinos e españois, vai esta nova que recollemos (e traducimos) do blogue CIEsNO da Campaña polo feche dos CIEs, e que narra a situación que denuncian Abderrahmane Hadik, Ahmed Zerwal e Ayoub Bekkach, tres presos de orixe marroquí, contra policías que "vixían" este Centro de Internamento de Estranxeiros (CIE), nome que, como xa dixemos noutras ocasións, oculta o que na realidade é un cárcere para imigrantes sen papeis en regra que non cometeran nengún delito:

Estes tres internos do CIE de Zapadores denunciaron na última semana recibir agresións físicas e verbais por parte de axentes de Policía. Abderrahmane, de 21 anos, Ahmed, de 26 e Ayoub Bekkach, de 19 puxeron en coñecemento do xulgado e a recentemente estreada Fiscalía de Igualdade de Trato e Non Discriminación, o "acoso" e as "vexacións" que están sufrindo desde o seu internamiento, e ante os que posúen numerosas testemuñas.

Neste sentido, Hadik denunciou o pasado 3 de agosto ante o xulgado de instrución número 7 de Valencia que, ese mesmo día, durante a hora do almorzo, un axente de policía -que facía alusións continuas e despreciativas ao seu cheiro corporal e orixe étnica- golpeoulle no ventre, xenitais, pernas e brazos, coa colaboración doutro que lle inmobilizou suxeitándolle polo pescozo. Despois, caeu ao chan e foi arrastrado polo corredor mentres continuaban golpeándolle. Así mesmo, denuncia recibir insultos como "mouro de merda" a diario, por parte dos axentes e que estes lle desfán a cama e tíranlle as súas pertenencias ao chan. Ambos axentes carecían de identificación no momento das agresións, aínda que, na súa denuncia, Hadik descríbeos físicamente e asegura poder recoñecelos con facilidade e máis adiante, nunha ampliación da denuncia, aporta o seu número de placa.

Por outra banda, Zerwal denunciou o pasado 8 de agosto ante o xulgado de instrución número 12 de Valencia recibir agresións físicas nun par de ocasións e insultos racistas de forma continua tales como "mouro de merda", "que te vaias ao teu país", ou "oxalá se pecharán xa todas as fronteiras". Respecto de a violencia física, nunha primeira ocasión, explica que un axente espertoulle golpeándolle coa porra. Ante a súa queixa, este gritoulle "¡Se non calas, métoche a porra polo cu!" e inmediatamente despois propinoulle unha labazada. Máis adiante, nunha segunda ocasión, mentres recollía roupa do chan, un outro axente tiroulle ao chan dunha patada e ameazoulle coa porra. Ademais, segundo explica Zerwal, sospeita que este é o axente que tamén tira continuamente as súas pertenencias ao chan e desfai a súa cama, case a diario, como tamén denuncia Hadik.

Para rematar, Ayoub Bekkach explica na súa denuncia que, o pasado 1 de agosto, dous internos discutiron sen que chegasen a pelexarse e a policía avisou aos antidisturbios. Bekkach, que se atopaba no comedor falando cun compañeiro, cuestionou que un axente lle mandase calar e a continuación suxeitárono entre varios antidisturbios e sacáronlle do comedor a empurróns, golpeáronlle en repetidas ocasións e leváronlle á cela de illamento. Trala malleira, tivo que recibir asistencia médica no Servizo de Urxencias do Hospital Peset por fortes contusións nos pulsos e nun xeonllo.

Os tres denunciantes solicitaron que se investiguen as gravacións do sistema de vídeo vixiancia dos días e as horas sinaladas, que se chame a declarar aos axentes identificados, que se proceda á suspensión cautelar de funcións destes ata o esclarecimiento dos feitos, que se suspenda cautelarmente a expulsión das vítimas ata que se esclarezan os feitos, que se chame aos denunciantes a declarar e que testemuñen os internos que se atopaban no lugar onde ocorreron os feitos.

Desde a Campaña polo peche dos CIEs temos documentado que, no último ano, ademais destas tres, as persoas internas en Zapadores interpuxeron máis de trinta denuncias ante o xulgado por presuntas agresións policiais. Unha situación insostible ante a que esiximos que se tomen medidas inmediatas para garantir que feitos tan graves como estes non volvan suceder e que se poñan en marcha os mecanismos necesarios para garantir unha investigación real do sucedido sen que se prexudique ás persoas que interpuxeran as denuncias, nin ás testemuñas presenciais.
Leer más...

[Fez - Marrocos] Asasinado Mustafa Meziani no cárcere despois de 72 días en folga de fame e outros casos de torturas

As excelentes relacións da monarquía española e marroquina deron pé a que o novo monarca español Felipe VI viaxara en visita oficial a este país africano para visitar ao seu compa de numeroloxía Mohamed VI e declara ao seu termo que fora "un viaje muy, muy bueno". É claro que os seus temas de conversa nos xiraron ao respecto da situación do respeito aos direitos humanos (non sendo que o fixeran para botar unhas gargalladas cúmplices) nen da situación dos cárceres em ambos estados ( non sendo que xogaran a ver quen a ten máis longa, ou quen tortura máis). Os casos de Mustafa Meziani, Wafaa Charaf ou Osama Hosni comparten muito con os que a cotío recollemos en Abordaxe referentes ao estado español.


Mustafa Meziani xa estaba en folga de fame cando a visita do noso monarca e agora vimos de saber que, segundo informa Tokata, en 13 de agosto morreu no cárcere de Fez, despois de 72 días en folga de fame.

Mustafa, estudiante de 31 anos e militante do partido Annahj Addimocrati (Vía Democrática), decidira porse en folga para protestar pola súa detención, que consideraba como un “castigo polas súas actividades políticas” e para denunciar a negativa das autoridades marroquinas a permitirlle a súa matrícula na universidade.

Coma consecuencia deste asasinato de estado, e segundo información do compañeiro marroquino que enviou a noticia a Tokata, ven de entrar en erupción un verdadeiro “volcán nos cárceres marroquinos con folgas de fame e actos de protesto dos diferentes grupos de presos políticos para condenar este asesinato”.

A Asociación Marroquina de Direitos Humanos (AMDH), que xa interpelara ao goberno pola súa indiferencia ante o grave risco que estaba correndo a saude do preso en luita, achaca a responsabilidade desta morte ás autoridades de Marrocos. Nunha carta aberta dirixida ao xefe de goberno, Abdelilah Benkirane, sinalara a “situación inquedante que existe nalgunhas prisións do país”, reclamando a apertura dun diálogo con Mustafa Meziani para preservar o seu “sagrado direito á vida”. Despois da súa morte, esta asociación denunciou a neglixencia con que as institucións do Estado, aa xefatura do goberno, o ministerio de xustiza e a administración penitenciaria trataran as demandas do defunto e lembra que se dirixira a todos eles para que fose aceptada a lexítima demanda de readmisión na universidade. En van, “como se a vida humana non valera nada para o Estado marroquino que pretende asumir os direitos humanos recoñecidos universalmente”.

Alén, outras noticias recentes dan conta doutros abusos nos cárceres marroquinos, como no caso de Wafaa Charaf, de 26 anos, militante do Movimento do 20 de febreiro marroquina e activista da Asociación Marroquina de Direitos Humanos, quen denunciou en abril que fora secuestrada, torturada e ameazada de morte por dos homes, a todas luces policías e como consecuencia da súa denuncia, foi detida acusada pola fiscalía de Tánger de “denuncia calumniosa”. En 12 de agosto pasado foi condenada a un ano de cárcere e 50.000 dirhams (4500 euros) de multa por “calumnia”, ainda que non denunciara a ninguén en concreto senón que relatou ter sido secuestrada e torturada por persoas descoñecidas.


Na mesma noticia tambén se da conta de que "ainda muita máis dura fora a sentencia contra Osama Hosni", militante tambén do Movimento do 20 de febreiro, de 22 anos, quen foi condenado no pasado 23 de xullo a 3 anos de prisión e a pagar unha forte indemnización á policía por “difamación” e “falsa denuncia de tortura”. Por ter relatado nun vídeo colgado en youtube (ver arriba) cómo fora secuestrado, queimado e violado por “descoñecidos”.(ver máis acá no Tokata)

Como relatan na noticia de Tokata, "o que, en todo caso, resulta evidente é que a “nova monarquía” marroquina, tan amiga como a vella dos borbóns españois, se diferencia moi pouco do terrible despotismo de Hassan II, a pesar do exceso de palabrería sobre “modenización” en boca de Mohamed V e os seus socios. E que todavía considera necesarias a tortura, a total impunidade dos torturadores e o máis descarnado cinismo na manipulación das apariencias para manter o seu dominio. Niso se asemella tambén bastante á “democracia” española".

Xan do Can para Abordaxe
Leer más...

[Reino Unido] Entrevista Stuart Christie, o jovem anarquista britânico de 18 anos que quigera assassinar Franco

Em 1964 um jovem anarquista, Stuart Christie, foi preso em Madrid por participar dum plano para assassinar o general Francisco Franco e por fim a quase três décadas de regime militar. Meio século depois Christie relatou a Mike Lanchin, do programa Witness, "Testemunhos", da BBC, por quê acabou participando no complô que mudou sua vida. Aclarar que Christie declara que "ainda sou anarquista"(informaçom facilitada pela ANA):

Stuart Christie, de 18 anos, chegara à capital espanhola com umha mochila cheia de explosivos, procedente de London. Digeram-lhe que devia ir às oficinas da American Express para receber instruçons.

"Cheguei em Madri, fui tomar um café na “Puerta del Sol”, e logo caminhei para as oficinas da American Express. Quando entrei vi ao menos quatro ou cinco homens com óculos escuros e lembro que pensei que devia ter cuidado", recorda Christie.

"Fui à oficina e apresentei meu passaporte à moça no balcom e quando ia pegar o documento, foi detida pelos seus superiores que interceptaram a carta com instruçons. Nesse momento soube que caera numha trampa".

Christie saiu à rua e tentou fugir. "De repente eu me vi contra umha parede e algemado. Disse: 'sou um cidadám britânico, sou turista', mas eles responderam 'és um terrorista e virá conosco'. A boca secou, toda a saliva desapareceu e me senti com um papagaio em umha jaula”.

"Tínhamos entre 16 e 22 anos"


Como Christie havia chegado a participar no plano?

Meses antes, em London, o jovem entrara em contacto com membros dum grupo clandestino de anarquistas, formado por exilados espanhois que se opunham implacavelmente a Franco.

"Havia muita camaradagem no grupo. Discutíamos sobre política, bebíamos, cantávamos, como se pode esperar de jovens. Todos tínhamos entre 16 e 22 anos".

Os exilados seguiam ávidamente os eventos no território espanhol, onde o regime respondia com crescente repressom a seus opositores.

"Me pediram que fosse à casa dum dos membros do grupo. Ali fomos a um quarto na parte traseira da casa e me disseram: 'algo sucede, estarias disposto a viajar no final do mês?'".

"Nom perguntei que devia fazer especificamente, mas sabia que seria algum trabalho de mensageiro. Supus que se trataria de armas ou explosivos. Me senti entusiasmado de passar à acçom finalmente, em lugar de simplesmente esperar".


Christie disse a seus amigos que ia trabalhar em vinhas no sul da França durante o verão e viajou de London a Paris. Ali um contato lhe deu vários pacotes com explosivos e afirmou que devia entregá-los a um indivíduo na Espanha.

"Me disse que quando encontrasse o contacto na Espanha devia usar um lenço como se tivesse umha atadura na mão. Alguém se aproximaria para dizer-me 'como está, dói?".

"Eu deveria dizer 'não dói'. E se me falassem deveria responder 'sou alemám', entregar os pacotes e regressar à França".


"Banhado em suor"

Antes de chegar a Espanha Christie decidiu tirar os explosivos de sua mochila e escondê-los. Prendeu-os em seu corpo com fita adesiva e em pleno verão colocou por cima um suéter grosso de lã que lhe tecira sua avó.

"Estava banhado em suor e além disso o carro parou várias vezes, por isso tive que descer e empurrá-lo. Com o suor a fita adesiva afrouxou e eu sentia como os explosivos me deslizavam. Havia agentes de trânsito na rua e temi que o pacote acabasse nos pés de um polícia e me descobrissem".

Nom foram os explosivos os que delataram Christie. A polícia secreta de Franco se infiltrara nos grupos de exilados em Paris e London e sabiam do complô.

"Após me prenderem, levaram o carro para a sede do organismo de segurança. Começaram a interrogar-me e nom encontraram nada ao princípio, mas quando inspecionaram meu saco de dormir viram os explosivos. Sabiam exactamente o quê buscavam e ademais já tinham a carta com instruçons em seu poder".

"Ainda sou anarquista"

Christie foi declarado culpado de terrorismo e condenado a 20 anos de prisom, mas foi liberado após três anos e meio, em setembro de 1967.

Vive no sul da Inglaterra, onde tem umha imprensa e ainda participa em política.

Quê sente 50 anos depois?

"Ainda sou um anarquista e nom vejo como isto possa mudar no futuro. No mais, o tempo que passei na prisom fortaleceram e consolidaram minhas ideias".

"Minha avó me disse, nom podes ir pela vida sendo um espectador, deves ser responsável por tuas acçons. Esse sentido de responsabilidade foi o que me levou a envolver-me na resistência antifranquista".

"Senti que nom tinha alternativa"
.

Fonte: BBC (acá em castelám)
Leer más...

[EEUU] Accións en solidariedade con Amelie, Carlos e Fallon, prisioneirxs do caso "5 xaneiro"

Dimos conta acá en Abordaxe, da detención en México, no 5 de xaneiro deste ano, destas 3 compas anarquistas: o mexicano Carlos López "El Chivo", de quen fixemos públicas dúas cartas desde prisión (1 e 2) e as canadianas Fallon Poisson e Amelie Pillierst por atacar con PEDRAS e COCTELES MOLOTOV as instalacións da Secretaría de Comunicacións e Transportes (SCT) e unha concesionaria NISSAN de México DF, actos polos que as compas se enfrentan a dois procesos penais: un sob xurisdición local, por delitos de ataques á paz pública e danos agravados (ataque á concesionaria Nissan) sen direito a sair baixo fianza, e un proceso federal por delito de danos a propriedade alleia (polo ataque à SCT).

Agora, e por dúas vías, vimos de saber que nos EEUU, veñen de facerse dúas accións solidarias para con elas:

A 1ª ven da man de ContraInfo (pt) que da conta de que en Olympia, Washington, houbo un ataque á Concesionaria da Nissan causando 100.000 dólares en estragos; e a 2ª veu da man da ANA, segundo a que, en Portland atacouse o equipamento das obras dun Mc Donald. Colamos ambas:

-1ª Acción en Olympa:

Na madrugada do venres, 18 de xullo, atacamos a concesionaria da Nissan, cortando os pneus e pulverizando líquido dos frenos nos carros novos e ainda por vender. Fixémolo en solidariedade con Amelie, Carlos e Fallon. Sexan inocentes ou culpables, sabemos que desexan un mundo libre de dominación, onde a anarquía teña potencial para florescer, no que os nosos inimigos se vexan forzados a lidiar con ataques consistentes. Sabemos que Amelie, Carlos e Fallon son indivíduxs valentes que serán quen de lidiar con o que calqueira forza-estado escolla lanzar contra elxs. Estamos inspiradxs pola sua valor e o seu confinamento só nós provoca o desexo de continuar a atacar as instituicións de dominación, de nos apoiarmos mutuamente, de un mundo libre de prisións e capital.

Atacámos esta concesionaria para que xs nosxs compañeirxs saiban que non están soziñxs, que continuamos na luita anarquista, apesar do seu aprisionamiento. Esperamos ver ocorrer máis accións como esta.

Lémbrese: É fácil atacar!


P.S. – De acordo con os media de masas (ver video de arriba), tambén foran rachadas algunha xanelas. Ainda que gostásemos de poder dicer que damos crédito a iso, estamos lixeiramente sorprendidxs ao respeito, porque todo canto usamos foi líquido dos frenos e facas. Talvez a concesionaria espera recebir máis diñeiro do seguro debido à situación? Como todxs sabemos os capitalistas son parasitas. E se de feito outrx "vándalx" estivo lá nesa mesma noite: Benvindo sexa!

fonte orixinal (en inglés): anarchistnews

-2ª Acción en Portland:

No início da [última] semana, diversas pezas de equipamento pesado, incluindo un camión basculante e unha bomba de auga, localizados no recinto das obras de construcción dun novo restaurante McDonald's foran sabotadas através da inserción de lixivia nos seus tanques de combustible.

Através da superexplotación dunha crecente masa de traballadorxs precarizadxs, a venda de billónes de animais asasinados, e a destrución de ecosistemas e espazos selvaxes – McDonald's sempre foi un símbolo global da explotación capitalista e da destrución ecolóxica. McDonald's tambén foi patrocinador da Copa do Mundo da FIFA no Brasil, que levou ao desaloxo forzoso de millares de persoas e a implementación de planos de austeridade nunha parte do mundo xa miserábel. Nós aximos internacionalmente en solidariedade à todxs aquelxs que luitan contra a austeridade e o imperialismo; por un mundo sen fronteiras, prisións, e estados-nación.

Este acto simples e de facil reprodución, é dedicado para xs prisioneirxs 5X Amelie, Carlos e Fallon e para xs silenciosxs foraxidxs e forzadxs ao exilio.

Alguns/Algunhas Anarquistas

fonte orixinal (en inglés): pugetsoundanarchists

Podedes escreber a estxs prisioneirxs anarquistas aos seguintes enderezos:

Amélie Trudeau / Fallon Rouiller
Centro Femenil de Reinserción Social Santa Martha Acatitla
Calzada Ermita, Iztapalapa No 4037, Colonia Santa Martha Acatitla
Delegación Iztapalapa, C.P. 09560, Ciudad de México, D.F.
México

Carlos López Marín
Reclusorio Preventivo Oriente
Calle Reforma #50, Col. San Lorenzo Tezonco
Delegación Iztapalapa, C.P. 09800, Ciudad de México, D.F.
México
Leer más...

18/8/2014

[Turquia] ALF em Istambul: Novas ações em 2014

Recolhemos e damos pulo a esta informação do ContraInfo(pt):

30 de Abril de 2014, Istambul: 18 patinhos e 18 pintainhos foram libertados de um vendedor de rua que os tentava vender numa minúscula caixa. A ação foi reinvidicada pela Frente de Libertação Animal [ALF], em solidariedade com o prisioneiro anarquista vegano Osman Evcan.

18 de Julho de 2014, Istambul: 2 coelhos foram libertos duma loja de animais de estimação na zona de Beyoğlu-Taksim. Uma célula do ALF reivindicou a ação contra a indústria e civilização, afirmando que ser vegano não é suficiente já que os animais são mantidos em gaiolas, torturados e mortos em todo o mundo, tendo esta violência de ser parada.

30 de Julho de 2014, Istambul: 3 camiões de leite foram sabotados numa rua movimentada situada numa zona da parte europeia da cidade. Os pneus da parte da frente foram furados e as fechaduras das portas e da carga foram grudadas. Os residentes aperceberam-se do que se passava o que levou a que os activistas se afastassem rapidamente, não sem antes terem atirado pedras contra as janelas de uma loja de fast food.
Leer más...

Grécia: Carta aberta de Pola Roupa, membro da Luta Revolucionária, a partir da clandestinidade

Colamos de ContraInfo (pt):

A 16 de Julho de 2014, após furiosa perseguição pelos cães armados do regime, o companheiro Nikos Maziotis, membro da Luta Revolucionária é atingido pela bala de um polícia e cai coberto de sangue. O companheiro tinha dado batalha à bófia que o perseguia. Todo o aparelho do Estado festeja a detenção do “procurado mais perigoso” do país. O mesmo acontece com o criminoso e real cabecilha terrorista Samaras, cujo governo tomou as rédeas depois dos governos pró-memorando, numa campanha para o maior genocídio social que ocorreu no país em tempos de “paz”. Samaras usa a detenção de Maziotis como um meio para a estabilização do seu governo titubeante e para sustentar um regime político e económico com fundações podres, há muito desacreditado na consciência social.

A detenção de um revolucionário com o calibre político de Nikos Maziotis constitui um “sucesso significativo” para o regime político e económico não só da Grécia, mas também a nível internacional, como afirmado pelos Estados Unidos. Isso porque a prisão do companheiro é percebida pelos nossos inimigos como um golpe na luta pelo derrube do regime, um golpe na libertação do jugo do capitalismo e do Estado, um golpe na luta pela revolução social. O tamanho da ameaça que Maziotis representa para o regime reflete-se no tom alto do nauseante regozijo demonstrado por parte do Poder político interno e externo. Porque o companheiro e a Luta Revolucionária, a organização à qual ele pertence, estão intrinsecamente ligados à desestabilização política minando um regime podre; ligados à guerra consistente contra a dominação e a barbárie contemporânea; ligados à luta pela derrube do Estado e do capitalismo, à própria revolução social. O compa Nikos Maziotis esteve e continua a estar dedicado à Revolução. É para isso que ele tem combatido, é isso pelo qual ainda luta; é por isso que o apresentam como o maior perigo para o regime. Assim, a gravidade política deste caso deve ser o parâmetro principal a considerar na solidariedade com o companheiro.

Atualmente, Maziotis é um preso da guerra social e de classe. Não é justo que esteja na prisão. O justo seria estar livre, a lutar pela revolução social. Só seria justo se, em vez dele, fossem algemados e julgados em tribunais populares aqueles que são responsáveis pelo sofrimento do povo grego, que votaram e implementam os memorandos; a elite económica, os ricos que sugam o sangue dos proletários, a elite política e os seus servos. O justo seria estarem agrilhoados com correntes Samaras, Venizelos, Papandreou, Papademos e as suas organizações criminosas; os Troikanos e os líderes da União Europeia; os patrões gregos e estrangeiros pois, em nome dos seus interesses económicos, o país e as pessoas que nele vivem estão a ser devastadas. Estes são os verdadeiros terroristas e salteadores. São estes os criminosos impiedosos e assassinos brutais.

Os festejos pela detenção foram acompanhados pelos ataques já esperados da propaganda estatal, reproduzida e em grande medida criada pelos porta-vozes do Poder, os media de massas. Ataques que tentaram manchar o carácter revolucionário do companheiro e em que usaram como bandeira o tiroteio na área de Monastiraki – em que o companheiro é retratado como “pistoleiro sem escrúpulos”, que abre fogo indiscriminadamente, enquanto a bófia ” esforça-se para o neutralizar” sem o uso de armas. Supostamente a bófia disparou um único tiro, sendo este apenas para neutralizar o companheiro. Como são mentirosos e hipócritas nauseantes tanto os mecanismos de Estado como os que se ajoelham e curvam ao regime nos noticiários! “Ele estava a disparar no meio das pessoas”. Quem escolheu o lugar para este confronto? Quem começou a perseguição? Ou será que Maziotis deveria ter abandonado a arma e render-se sem luta?

A bófia optou, conscientemente, por realizar um confronto armado num local cheio de gente. O companheiro viu-se obrigado a se defender. Depois de terem feito desaparecer rapidamente das notícias a declaração de um dos turistas – onde afirma que foi baleado por um polícia – passaram a declarar constantemente nos media que dispararam só um tiro, enquanto que o companheiro disparou oito. Mas estavam dispostos a disparar, inclusive com armas automáticas, para que não escapasse, embora só com a suspeita de que a pessoa que perseguiam fosse Maziotis. Porque o que estava em jogo era de grande importância política para eles, não lhes interessando nada que a operação fosse realizada entre dezenas de pessoas ou se algum circunstante pudesse morrer. Ainda por cima culpariam o companheiro. Quem os poderia refutar?

E quanto às afirmações ridículas de que supostamente o tinham localizado há uns dias, essas foram feitas no contexto da propaganda estatal, não admitindo que o incidente foi puramente aleatório. E isso é algo que também se nota nos seus relatos contraditórios. Por um lado afirmam que o companheiro foi reconhecido por uma mulher da polícia secreta pouco antes do confronto, em seguida dizem ter sido outro polícia da secreta que, nos dias anteriores, o tinha reconhecido numa estação de metro. Se fosse verdade que o tinham localizado alguns dias antes, já nos tinham detido. Uma delatora e um infortúnio deram lugar à perseguição. Mas claro, não podiam admitir que a perseguição começou aleatoriamente. Toda a propaganda, sobre a sua suposta localização de antemão, foi gerada para publicamente poderem afirmar que os mecanismos repressivos e, em especial, as forças “anti-terroristas”, são produtivas e eficazes. Mas isso está muito longe da realidade. Em todo o período precedente, estávamos continuamente entre eles. Movíamos-nos por toda a parte. Passávamos por eles. Observávamos-los mas eles não nos viam.

Passei a ser a “procurada mais perigosa”. Eu e o meu filho – sobre o qual os espantalhos do regime, nos media de massas, “informam”, com vulgaridade excessiva, revelando um monte dos seus dados pessoais, enquanto que, com uma hipocrisia repugnante, felicitam os mecanismos de perseguição pela sua “sensibilidade” ao não divulgar a fotografia da criança ao público. Daqui em diante, a bófia vai varrer o país para encontrar a criança, com base nas pistas que possam ter. Fora isso, o meu filho não é procurado pelas autoridades … E, como uma vergonhosa jornalista, ao serviço da polícia, afirmou no passado, através da criança esperavam capturar-nos. Agora, através da criança, eles querem-me capturar.

Têm o meu companheiro nas suas mãos, gravemente ferido. A sua vingança era algo esperado. Para eles não é suficiente que Maziotis tenha um braço esmagado por uma bala e se encontre em estado de saúde grave. Assim, apesar da necessidade de supervisão médica e de mais operações ter vindo a público, obrigaram-no a uma transferência vingativa para uma prisão conhecida por não ter médicos, nem mesmo para as necessidades médicas mais básicas dos presos. Não há dúvida de que, só por causa desta transferência, o seu estado piorou. Conheço em primeira mão o tipo de transferências de prisão que são impostas aos lutadorxs armadxs. Quando me obrigaram a uma transferência para outra prisão, enquanto estava grávida, acabei no hospital com hemorragias e fui forçada a ficar acamada, para evitar ter um aborto espontâneo. É óbvio que estão com medo. Eles têm nas suas mãos o companheiro, com o braço destroçado, e mesmo assim continuam com medo.

E no que a mim diz respeito: esperavam realmente, ou ainda esperam, que eu me vá entregar? Não lhes vou fazer esse favor. Que me venham deter. Na realidade, os meus perseguidores não acreditam que eu fizesse uma coisa dessas. É por isso que invadiram e revistaram a casa da minha família, interrogaram a minha mãe e irmã, em busca de alguma pista, mas em vão. As suas declarações nos media de massas, segundo as quais me encontro numa posição difícil e que é possível que me entregue às autoridades, não são nada mais do que um esforço final para me pressionar. Os meus perseguidores conhecem-me. Conheceram-me no dia 10 de Abril de 2010, quando estava grávida nas suas mãos e, apesar das suas tentativas ridículas para me aterrorizar, nem sequer lhes dizia o meu nome; tudo o que receberam de mim foi cuspir-lhes em cima. Eles estão cientes da minha posição política durante a prisão, sabem a postura política que mantive durante todo o processo de julgamento. Fui, sou e serei membro da Luta Revolucionária. Se pensam que podem me dobrar, estão grosseiramente equivocados.

A detenção do nosso companheiro foi um golpe. O nosso companheiro Lambros Foundas derramou o seu sangue nos becos de Dafni, e Nikos Maziotis em Monastiraki. A Luta Revolucionária deu o seu sangue pela causa da revolução social. Mas os nossos inimigos não terão a última palavra.

O campo de ação está aberto para a Luta Revolucionária. O campo social é o campo que é nosso, não deles. Para os nossos inimigos é uma campo hostil, selvagem, que só podem controlar através da violência. Todos os dias, o Estado e o Capital pilham, aterrorizam, assassinam e exterminam, na sua tentativa de salvar o regime. Em nome de “arrancar toda a podridão do sistema” estão a massacrar milhões de pessoas que são consideradas supérfluas para a reprodução do capitalismo. Ao mesmo tempo, bombardeiam a sociedade com histórias estúpidas de “recuperação económica” e “saída do país do túnel da crise”; contos que dão vontade de rir mas, também, provocam indignação aos pobres, aos esfomeados, aos desamparados deste país.

No dia 16 de Julho, um combate teve lugar em Monastiraki. Um combate desigual entre um revolucionário e dezenas de cães armados do Estado. Um combate tão desigual quanto o é, neste período histórico, a luta pela Revolução. A luta entre alguns revolucionários e um aparelho, armado até aos dentes. Só que esta luta, a luta revolucionária, não é uma questão numérica. É uma questão de alma. É uma questão de acreditar na justeza revolucionária. É uma questão de se acreditar na revolução. De combater um sistema assassino, criminoso na sua própria natureza, reproduzido através da exploração, da opressão, e até mesmo do extermínio físico de pessoas. Um sistema reproduzido pela violência. A violência da política económica, a violência exercida pela elite económica e política, para manter vivo o sistema capitalista apodrecido, para garantir os seus interesses e para continuar a dominar. Cada um de nós já experimentou, ao longo dos últimos quatro anos, os resultados desta violência que afundou o país nos vórtices da crise, com milhões de desempregados e trabalhadores ocasionais, com salários de miséria, com a transformação de trabalho no tráfico de escravos, com as piores condições de escravidão assalariada já experimentado por pessoas neste país. Vimos e continuamos a ver os resultados desta violência assassina nos esfaimados, nas crianças desnutridas, nos que morrem de fome, nos que acabam por adoecer, nos que perdem a vida, nos suicídios que aumentam continuamente. Vemos estes resultados nos contentores do lixo onde os seres humanos-ratos, com a sua dignidade espezinhada, buscam uma crosta de pão. Esta violência “escondida” do sistema, no meio de uma crise sistémica, tornou-se numa arma de destruição em massa.

É absolutamente justo lutar-se contra a injustiça. Combater-se um sistema que para consolidar a ordem, através da violência crua e dura dos seus mecanismos repressivos, está a encarcerar, agredir, assassinar humanos de 2ª classe, sejam estes resistentes, grevistas e manifestantes ou imigrantes empobrecidos. Esse sistema está a construir masmorras de “segurança máxima” com o objectivo de aniquilar politicamente, moralmente, psicologicamente, e até mesmo fisicamente, os lutadorxs armadxs, de esmagar a vontade de travar a luta revolucionária armada. Um sistema servido por uma justiça que requer a legitimação de todos os tipos de violência do Estado (por exemplo, o caso do naufrágio em Farmakonisi, onde os oficiais da Guarda Costeira foram responsáveis ​​pelo afogamento de imigrantes, está arquivado), mas também a violência racista contra os trabalhadores empobrecidos (por exemplo, produtores de morango e os seus capatazes foram absolvidos pelo ataque assassino, com fusis, sobre os trabalhadores agrícolas imigrantes, em Manolada). Além disso, a nível internacional, em nome da consolidação da Nova Ordem Mundial através das guerras contra o “terrorismo”, legitima-se o massacre de um povo inteiro, na Palestina.

A luta revolucionária é uma questão de crença na necessidade de combater os opressores; para que se devolva, assim, aos verdadeiros criminosos, aos verdadeiros terroristas e assassinos que compõem o sistema, uma percentagem da violência que exercem. Porque só com a ação revolucionária armada podem entender que não vão ficar imunes para sempre.

Acima de tudo, a luta revolucionária é uma questão de crença profunda e inabalável na justiça revolucionária, na justiça da abolição de todas as formas de exploração e repressão, na destruição do Estado e do capitalismo. A justiça de uma sociedade de igualdade económica, sem ricos e pobres, sem senhores e escravos. A justiça de uma sociedade de pessoas verdadeiramente livres.

A Luta Revolucionária, no período em que esteve activa, desde 2003 até à data, tem travado uma luta armada dinâmica, contra todas as formas de violência do regime antes mencionadas. Ministérios, tribunais, forças policiais, bancos, o edifício da bolsa de valores, a embaixada americana, o Banco da Grécia, foram alvo da organização. Actuando de forma consistente, a Luta Revolucionária tem dado respostas significativas à violência do Estado, à violência da elite económica e política, à violência da justiça do regime, e tem escrito páginas importantes na história revolucionária desta terra e também a nível internacional.

A Luta Revolucionária agia e falava em relação à crise económica, nos momentos em que o silêncio se estendia sobre a fraude da “eterna estabilidade do sistema” e da “florescente economia grega”. Mais tarde, com o início da crise, a organização refutou todas as vozes dominantes que falavam de “economia grega fortificada e inatacável”, mas também das percepções superficiais, impregnadas pela propaganda dominante, que eram incapazes de compreender a magnitude da tormenta que se acercava.

A Luta Revolucionária falou e actuou pela revolução e pela organização social revolucionária, em tempos em que estas questões foram enterradas sob o mofo do bem-estar social fraudulento. Manteve e continua a manter viva a chama da revolução social,a chama da liberdade. Marcou, determinou, inspirou muitas pessoas, formou e continua a formar consciências.

Por tudo isto, foi, é, e será uma ameaça política séria para o regime. Por tudo isto, lutou, luta e continuará a lutar a Luta Revolucionária. Por tudo isto, continuarei a lutar eu também.

LIBERDADE PARA O COMPANHEIRO NIKOS MAZIOTIS
HONRA PARA SEMPRE AO COMPANHEIRO LAMBROS FOUNDAS
VIVA A REVOLUÇÂO SOCIAL


Pola Roupa
8 de Agosto de 2014
Leer más...

[Piauí - Brasil]: Primeiro número da Revista Mandu Ladino

E uma mais publicação, estas chegada da mão da agência de notícias anarquistas ANA:

C o m u n i c a d o:

É com imenso prazer e alegria que lançamos nosso periódico informativo, chamado Mandu Ladino, órgão de propaganda do GEAPI - Grupo de Estudos Anarquistas do Piauí (estado do nordeste do Brasil). A proposta é divulgar nossas atividades, ideias, documentos importantes e apoiar os grupos, associações, bibliotecas, coletivos e coordenações anarquistas no Brasil e no Mundo.

Para ler, basta baixar a mesma nesta ligação.

O anarquismo no Piauí vive e prospera!
O povo vencerá!


A p r e s e n t a ç ã o:

É com prazer que o GEAPI – Grupo de Estudos Anarquistas do Piauí abre espaço para mais um meio de informação e comunicação da ideologia ácrata em solo piauiense, através do Jornal Mandu Ladino.

Seu nome é uma homenagem ao indígena Arani que liderou a Revolta de Mandu Ladino, movimento de resistência desenvolvido após inúmeras brutalidades contra os nativos piauienses por parte dos colonizadores portugueses, entre os anos de 1712-1719. Mandu Ladino articulou o levante com outras aldeias, queimando fazendas de gado, as mesmas que se apossaram das terras de grande parte da população originária da região. O movimento alcançou a província do Ceará e Maranhão, e foi sufocado após a morte de Mandu por ferimento e afogamento no Rio Parnaíba.

Mandu Ladino deve ser reconhecido como símbolo de mudança e rebeldia, de resistência ao sistema que domina e explora, pois assim atuou e lutou em seu tempo, e por conta disso reivindicamos a memória combativa deste indígena para nomear nossa nova via de comunicação externa.

O jornal será editado mensalmente, trazendo notícias, das lutas piauienses, nordestinas, brasileiras, e mundiais, assim como indicações de leituras e indicações de nossas atividades durante determinado mês. Esperamos, através dele, promover mais ainda o debate e construção do anarquismo no Piauí, considerando o espírito internacionalista e cooperativo arraigado no anarquismo desde as suas iniciais formulações durante os primeiros embates do forjar da luta de classe na Europa do século XIX.
Leer más...

[Uvieu] Fanzine n°2 - "Del Kaos y la Violencia" de Ediciones La Cruz Negra

Con gosto colamos o correo recebido das compas asturiás con a intro do seu novo fanzine, que podedes descarregar debalde neste enlace

Con este fanzine pretendemos desacreditar e sacar á luz a estupidez característica das novas formas de anarquismo que teñen como único modelo a seguir e como única forma de "revolución social" a Ghandi e a Mandela, cando se viron en contadas ocasións os intereses políticos e económicos que estes escondían, como tamén as diferentes formas de resistencia activa e reaccionaria nos seus respectivos tempos históricos.Tamén comentamos a innata relación que existe entre o anarquismo e o caos e a violencia. Cabo destacar que tamén facemos unha feroz crítica ás democracias liberais, comunismo autoritario (entendido como socialismo científico) e todo o que pretenda impoñer unha forma de pensar, actuar, vivir sobre os individuos.

¡Pola anarquía e por nos@s compañeir@s!

Extractos da segunda edición do noso fanzine: "Del Kaos y la Violencia":

[...] Con este texto non pretendemos facer apoloxía da violencia inxustificada, gratuita ou "sen causa". Non creemos, sequera, que exista unha relación directa entre esta violencia gratuita e tan propia do Estado como das súas respectivas institucións, e a ideoloxía libertaria... Esta violencia propiamente estatal desemboca en moitos casos na violencia xustificada da cal si pretendemos facer apoloxía... Desde pequenos somos educados nos centros de ensino de carácter burgués que como xa sabemos só busca crear mentes baleiras e polo tanto mentes dóciles, rendibles ao mantemento do sistema estado-capital actual... lograron enganarnos coa desinformación absoluta que impoñen os medios de comunicación e as súas escolas purgatorias co mito de Ghandi e Mandela... para defender a non-violencia como medio ou vía á revolución social...

Desenvolvemos e apropiámonos dun concepto totalmente inapropiado para os miserables e pobres traballadores que somos. E lograron que os nosos propios compañeiros de escravitude e condición servil defendan a súa violencia lexítima que "preserva a orde e as liberdades e dereitos dos cidadáns" e repudien toda forma de rebeldía e de defensa, en definitiva. O Estado-capital e o seu mugriente élite de porcos capitalistas fascistas lograron o que tanto desexou e intentou por diferentes e retortos medios o chamado "socialismo científico", facerlle crer ao pobo que é libre e que os seus gobernantes representan os seus soños e intereses...

Día a día vivimos expostos á máis absoluta violencia e desigualdade, de maneira que lograron que esta sexa pan de cada día tras día e día, é dicir, lograron deshumanizarnos fronte a isto, fronte a este desorde que reina na actualidade. O noso obxectivo principal é volver a humanizarnos... Unha vez chegado a isto, podemos suscitarnos a idea de defendernos contra o sistema que nos violenta cada día. Cando atacamos as máquinas non é para defender o traballo, si non para acabar coa escravitude. [...]
Leer más...

14/8/2014

MODIFICAMOS: [Portugal] Montagem policial na morte da companheira Marisol - por favor, difunde

A petición dosautores da nota anterior, modificamos o texto (colado polas prisas, os nervios, o estado de shock e como para recalcar a inverosimilitude do suicido; alén para evitar ofender a famiiares e amizades, canto menos por istos motivos desagradables). Covidamos a espallar esta nova información e a retificar o anterior:

O pasado venres ou sábado apareceu morta en circunstancias aínda non esclarecidas Marisol, unha compañeira libertaria, en Aveiro (Portugal). Era unha rapaza galega de Ameixida, Castañeiras, A Coruña. Parece ser que se encontrou morta nua con importantes queimaduras, nunhas matogueiras preto dunhas pistas de tenis en Aveiro. Tamén se encontrou queimada a súa documentación. A súa mochila e o seu can, Birlo apareceron na estación de tren. A policía española manifestou á familia que non ía investigar nada acerca da morte [non sabemos se podería ter que ver algo a recente anulación da xustiza universal decretada polo goberno Rajoy para salvar os criminais e capitalistas chineses]. A policía de Aveiro, parece ser, deixou o caso en mans da Policía Xudicial portuguesa, que deu por concluido a suposta investigación no día 14 de Agosto. Determinaran que non foi un crimen, nen unha morte accidental. Segundo eles, no día anterior, Marisol mercara álcool nunha farmacia, e dirixiuse a o descampado para se queimar.

A familia está moi doída e non quere saber nada, nin pedir xustiza nin se encontra nestes momentos como para esixir unha investigación en condicións. No mércores 12 incinerouse a Marisol en Portugal. Amigas da súa vila en Galiza coas que puidemos falar e das que conseguimos a maioría de informacións, tampouco saben que facer nestes duros momentos. Tamén falamos co seu excompañeiro Elois, que nos manifestou que tanto familia coma amigos da vila prefiren soportar a dor en silencio, sen denunciar nada de momento.

Parécenos denigrante e noxento como a prensa burguesa tratou o tema, apuntando a hipótese do suicidio, ou que non hai indicios de crimen, cando a nosa compañeira apereció espida e queimada, xunto á súa documentación tamén queimada.

Esiximos un verdadeira investigación para esclarecer realmente o acontecido, para encontrar aos auténticos culpables e que reciban o que se merece, simplemete queremos xustiza e non ocultar a súa morte como parece que se quere facer dende diversos ámbitos.

Nós somos amigos de Marisol que vivimos en Barcelona, á cal había case dous anos non viamos. Estivemos con ela nunha viaxe por Francia, Bélxica e Holanda en 2012.

Era unha chicha encantadora, traballadora, rebelde e moi forte. Sabemos que ela estivera a vivir estes anos en Francia, traballara de temporal no campo, e actualmente cobrara o paro francés por segunda vez. Sabiamos que ia ao festival Boom en Portugal, onde se ia atopar con amigas e un rapaz portugués chamado Carlos, con quen mantiña unha relación sentimental. O 28 de xullo de 2014 dicíanos o seguinte por email:

"o birlo e eu de puta nai xa fai algun tempo que andamos de mochileiros e bastante ben. agora estamos en portugal e cobrando por segunda vez o paro frances. bo martucha espero que esteis moi felices, UN BESAZO".

Non temos contacto con case ningún outro amigo seu, e non sabemos moi ben que podemos facer. Escribimos esta mensaxe para que a xente que a coñecía, xa sexa en Galiza, en Oiartzun (Gipuzkoa) onde sabemos tamén pasou algunha tempada, no departamento de Landes e en xeral no sur de Francia onde estivo a traballar bastante tempo, ou a quen sexa que estea interesado, para que difundan esta triste noticia e achegue algunha idea para organizarnos e esixir dalgunha forma unha investigación en condicións: Premer dalgunha forma ás institucións de ambos os dous estados para que cumpran coa súa función, realizar campañas de cara á opinión pública e os medios de comunicación para que se coñeza a verdade, ou reunir diñeiro para contratar avogados ou iniciar unha posible investigación privada.

Sergio e Marta. Barcelona 14 de agosto de 2014.

contacto: libergramenet (at) hotmail.com, martuchapaz (at) gmail.com

Enlaces á noticia publicada pola prensa buguesa:

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2014/08/13/encuentran-quemada-mujer-ribeira-junto-pistas-tenis-aveiro/0003_201408G13P11992.htm

http://www.abc.es/local-galicia/20140813/abci-muerta-ribeira-aveiro-201408131617.html

http://www.cmjornal.xl.pt/detalhe/noticias/nacional/portugal/morte-macabra-ainda-por-explicar

O seu facebook: https://www.facebook.com/mari.kuantika?ref=br_rs
Leer más...

[Pontevedra] O "curioso" caso do concelleiro do BNG membro dunha peña taurina

O BNG de Pontevedra insiste en que non é competencia súa a prohibición das touradas nesta cidade, alega que a propietaria da praza é unha empresa privada e que, como tal, non pode intervir. Mesmo negaran toda relación con a mesma; así, Carme da Silva, concelleira de Festas que leva trece anos na xestión municipal con o BNG, nunha entrevista de "La Coz", declarara que «as festas de Pontevedra poden pasar perfectamente sen as touradas» e agregara que o Concello «nin ten que ver con iso [as touradas], nin tampouco podemos facer nada; é unha praza privada que desenvolve unha actividade autorizada pola administración que lle compete». O que non dixo a concelleira é que entre concello e a empresa propietaria da praza teñen, dende o ano 2000, asinado un convenio que dalle moitas gañancias á empresa, pois o acordo estabelece que o concello poida utilizar o coso taurino para determinadas actividades por un diñeiral, que este ano ascende a 47.500 euros!! e non só iso, dado que tambén determina que corresponde á dita empresa a explotación do servizo de bares e bebidas durante a celebración das actividades que promova o Concello; alén de que este autoriza á empresa a anunciar o cartaz das touradas en lugares estratéxicos do casco urbano e a publicitalos por medio de altavoces instalados nun veículo.

Mais iso é "moco de pavo"!! A hipocrasía do grupo municipal do BNG (lembremos qu este partido levou á cámara galega a petición de declarar Galiza terra sen touradas), chega ao seu esplendor con un outro dos seus concelleiros: Miguel Filgueira Touriño, quen renegando do seu segundo apelido é un entusiasta da matanza de touros, de feito é membro de sempre da peña taurina veterana "GinKas". E non se pasaría nada polo feito de que un militante do BNG sexa protauromaquia (hai outros e outras que son pro-israelitas), mais o tema é que dito concelleiro é (como denuncia o "Gato Pirata" na súa web) o responsable da área do goberno local do Servizo de Transporte Público e Sensibilización Ambiental, e dentro das súas competencias está a sanidade animal, a canceira e os animais abandonados, e de feito muitas veces se refiren a él como Concelleiro de Defensa Animal !!!.

Neste vídeo podemos ver de novo a Miguel Filgueira nunha homenaxen da peña Gin-Kas ao matador Antoñete:



Xan do Can para Abordaxe
Leer más...

"El Retroceso" entrevista a Montse Neira (prostituta): "O noso único pecado é querer deixar de ser pobres"

Anunciáramos acá en Abordaxe a presencia desta muller nunha palestra-debate no Ateneo Libertário de Lugo "A Engranaxe", agora recollemos a entrevista que lle fixeron as compas de "El Retroceso", diario libertario de Lugo e Galaxia:

Montse Neira, de 52 anos, leva 22 exercendo a prostitución, experiencia que lle permite relatar no libro que acaba de ser publicado ("Unha mala muller, a prostitución ao descuberto" da Plataforma Editorial) a súa loita por "saír da pobreza, ser feliz e estudar". Montse relata como "as prostitutas somos mulleres como as demais, coas mesmas arelas e necesidades, coa nosa familia, os nosos fillos e os nosos problemas, e o noso único pecado é querer deixar de ser pobres". "A sociedade estigmatizounos e considérannos escoura, en boa parte pola moralidade imperante, a xudeocristiá".

Nun valente relato, Montse, que se iniciou en lugares cutres, eludiu e se enfrontou a proxenetas, mellorou a pisos de máis 'standing' e logrou co tempo independendizarse. Describe unha infancia tinguida de infelicidade e pobreza, unha violación aos 12 anos, un pai alcohólico, varios desenganos amorosos e traballos precarios nun mercado, nunha serigrafía, nunha oficina e nun estudo de música. Tras un matrimonio fracasado, o paro abocouna á un anuncio de relax co que empezou a exercer a profesión hai 25 anos nun piso de citas e a descubrir que as mulleres que alí traballaban non eran peores que as compañeiras que antes tivera noutras profesións.

E tamén descubriu algo máis: "A carencia, non só de sexo, senón de afecto que hai no mundo, e que se as putas falásemos se derrubaría a institución idílica do matrimonio", indica Montse Neira. "A prostitución é un pacto entre adultos polo que se intercambia sexo e afecto a cambio de diñeiro, todo o demais é delito", describe así a súa profesión, que pide que se regularice para que os empresarios do sector do alterne tampouco poidan impoñer as súas condicións ás traballadoras sexuais. Montse Neira animou a todas as prostitutas "a que non se avergoñen, a que non teñan medo a ser xulgadas polos demais porque a xente que as quere lles seguirá querendo, sobre todo que non teñan medo porque non están a facer nada malo".

El Retroceso: Como comezou a exercer a prostitución? Cales foron os motivos que a levaron a emprender este camiño?

Montse Neira: Estritamente os económicos. Sabía, como sabemos todas as mulleres que exercendo a prostitución se gaña moito máis diñeiro e moito máis rápido que en centos de oficios, non cualificados e peor pagados. Apostei e arrisquei para saír da miseria.

E.R.: Vostede acostuma a falar do estigma social que sofren moitas mulleres por exerceren a prostitución. O feito de que o estigma recaia sobre a prostituta e non sobre o prostituidor/cliente, evidencia que é unha manifestación propia do sistema patriarcal? A que motivos atribúe este estigma social exercido contra as mulleres?

M.N.: Non son moitas, son todas, todas as mulleres e en xeral todas as persoas que exercen a prostitución, son discriminadas socialmente, culturalmente, politicamente. Se exerces a prostitución é frecuente que se te xulgue, as políticas públicas son de rescate, e non dan alternativas reais de traballos e estudos que permitan vivir con dignidade. Así mesmo nas culturas onde a sexualidade da muller representa a honra da familia, son rexeitadas, tanto é así que en vítimas de trata prevalece e dáselle máis importancia ao feito de que tivesen relacións sexuais que ao feito de ser vítimas de vulneración de dereitos humanos. O estigma leva consigo que as persoas que exercen vivan con medo, culpa e vergoña e fai que sexamos sumamente vulnerábeis, adoptando ese papel de rexeitamento e non recoñecemento da actividade victimizadora. Por outro lado, non é certo que os clientes non estean discriminados, aos clientes tamén se lles criminaliza. A proba é xustamente o modelo abolicionista da prostitución.


E.R.: Dentro do Feminismo hai diversas posicións acerca da prostitución, pero dúas que se opoñen con especial prevalencia, a saber: reglamentarismo e abolicionismo. Identifícase con algunha das anteriores ou ten unha posición propia ao respecto?

M.N.: Non me identifico con ningunha das dúas, estas dúas posicións non recoñecen dereitos fundamentais das persoas que exercemos a prostitución:

. O dereito á igualdade sen discriminación de circunstancia persoal ou social (art. 14).
. O dereito á Dignidade (art. 10).
. O dereito á Liberdade e á seguridade (art.17)
. O dereito ao traballo (art. 35)
. O dereito á saúde (art. 43).
. O dereito ao progreso social e á formación e readaptación profesional (art. 40. 1 e 2),
. O dereito á salvagarda dos dereitos económicos e profesionais (art. 42)

E.R.: A posición abolicionista considera que a prostitución é a manifestación máis evidente da violencia patriarcal exercida contra as mulleres. Dunha banda, a institución da prostitución é indisociábel do modelo de sexualidade imperante na sociedade patriarcal, segundo o cal os homes teñen necesidades sexuais perentorias que satisfacen mediante a compra dos corpos de mulleres, contribuíndo así á reificación/ cousificación destas últimas. En segundo lugar, a meirande parte de mulleres que traballan na prostitución proceden de eidos socioeconómicos marxinais que as sitúan nun contexto extremo de vulnerabilidade social que as levan a prostituirse, podéndose apreciar claramente a posición subalterna da muller con respecto ao home nunha orde social, económica e política. Que opina sobre esta visión da prostitución? É posíbel disociar prostitución de explotación sexual?

E.R.: É unha visión que fala dende prexuízos e o descoñecemento real do que é o intercambio de sexo por diñeiro. Si que é certo que a maioría de mulleres que exercemos a prostitución vimos de eidos de pobreza, pero non é menos certo que por iso sexamos, máis parvas, non teñamos capacidade de decidir e asumir riscos, o feito de saber que se gaña máis diñeiro e dun xeito máis rápido que noutros traballos fai que asumamos estes riscos. Logo xa depende de varios factores que ese risco que asumimos indo contra toda norma, saia ben ou mal, (caer en mans de delincuentes, non se deixar bloquear polo medo, a vergoña ou a culpa, ter constancia, saber aforrar, etc.); e por certo, aínda non se conveu o que se debe entender por "explotación sexual".

E.R.: Desde unha perspectiva anarquista, feminista e, consecuentemente anticapitalista, é prioritaria unha loita pola desmercantilización de todas as capacidades humanas (cognitivas, afectivo-sexuais e físicas), loitando contra o Estado e o Capital, sempre presurosos de institucionalizar e regular as diversas formas nas que se manifesta a explotación (racial, de clase, xénero...). Desde esta perspectiva, a regulamentación da prostitución non contribúe á institucionalización e, xa que logo, á normalización social dunha violencia estrutural exercida contra as mulleres?

M.N.: Que tal se antes de todo rematamos con este sistema capitalista e despois falamos? Dígoo porque mentres eu para cubrir as necesidades vitais como: comer, unha vivenda, a saúde, necesite diñeiro, mentres non fagamos dano a terceiras persoas, intercambiar sexo/afecto por diñeiro é un pacto que soamente atinxe a dous adultos.

E.R.: Que opinión lle merecen determinadas correntes do feminismo burgués que abogan pola abolición da prostitución, pero calan ante outras formas de explotación laboral? Poderíamos falar de dobre moral?

M.N.: Ignoro cal é realmente o que os motiva a manterse nesta posición. Soamente podo afirmar que realmente lles importamos un pemento, a cuestión é que non nos prostituamos despois dá o mesmo que unha se mate a traballar doce horas diarias gañando 600 euros ao mes.

E.R.: Vostede participa e colabora activamente con asociacións que loitan contra a trata de mulleres. De feito, donará os beneficiós do seu novo libro (Unha mala muller, Plataforma Editorial) a iniciativas que permitan abolir esta forma de escravitude, que todavía pervive no S.XXI. Ao longo da súa vida, considera que o tráfico de mulleres como mercadorías para fins sexuais diminuiu ou está en aumento?

M.N.: En realidade só poño un graniño de area, coñezo a realidade da escravitude en varios sectores como o téxtil, o servizo doméstico, e a alimentación. É dicir, denuncio a escravitude, que aínda que foi abolida, non desapareceu. Millóns de seres humanos son escravos, esa é a realidade, en termos relativos non creo que aumentase, en termos absolutos si, porque somos moita máis poboación con necesidades vitais que cubrir e que queren mellorar as súas condicións de vida e progresar, e tamén hai xente sen escrúpulos que sacan beneficios destas necesidades. Na escravitude sexual, o que hai é moita máis visibilización, (visibilización que procede do feminismo) permanecendo invisibilizadas as outras formas de escravitude, algo que me parece moi grave. Tal e como dixen antes ignoro por que non denuncian coa mesma forza e paixón todas as formas de escravitude.

E.R.: Por que titulou o seu libro: "Unha mala muller"? Cre que as mulleres que exercen a prostitución son percibidas así socialmente?

M.N.: Fai referencia ao binomio, putas e santas, as santas son as boas e as malas as putas. As santas seguen as normas morais, (comportamiento sexual, o vestido, a maquillaxe, a forma de falar etc), as putas non. Saltámonos todas as normas...

E.R.: Como valora as políticas represivas do Concello de Barcelona contra as prostitutas desde a aprobación dunha ordenanza cívica que permite aos corpos represivos do Estado multar con 100-300 euros a prostitutas por ofrecer servizos sexuais na rúa?

M.N.: Non soamente en Barcelona senón, en múltiples localidades de todo o territorio do estado español e as multas son de até 750 euros. Estas medidas, criminalizar ás mulleres e transexuais, é totalmente denunciábel porque vulnera os dereitos fundamentais que numerei antes. Criminalizar persoas, pobres, e emigrantes maioritariamente. Iso si, danlles como alternativa cursos de formación ocupacional e posibilidade de traballos mal pagados e non cualificados.

E.R.: Ti es unha das poucas mulleres que exercen a prostitución en España que atende a persoas con diversidade funcional psíquica (parálise cerebral, síndrome de down, etc.) ou motórica (paraplexia, tetraplexia, etc.). Existe unha carencia afectivo- sexual moi acusada neste colectivo? A que cree que é debida?

M.N.: As carencias sexuais e afectivas afectan a todas as persoas en maior e menor medida, porque como seres humanos non as temos resoltas (amor romántico con efectos perversos tóxicos, control de prácticas sexuais e con quen se teñen que ter, etc), o que lles pasa a estas persoas é que se tende a crer que son asexuadas e que non teñen as mesmas necesidades afectivas e sexuais que as demais persoas, e a esta visión hai que engadir que moitas delas non resultan atractivas como parella sexual e afectiva para a maioría, a min dixéronme barbaridades, do seguinte tipo: "que noxo, como te podes deitar con homes así?".
Leer más...

[Sanxenxo] A policia local retira as faixas de SOS Panadeira trala "visita" de Rajoy

A xente organizada no colectivo cidadá "SOS Panadeira" segue a sofrer a represión por procurar un ben social para esta vila mariñeira como é o de manter o dereito a disfrutar das praias urbanas de "A Panadeira" e "Os Barcos" en loita contra un xigante representado polo Club Naútico dirixido polo regatista Pedro Campos Calvo-Sotelo, amiguísimo de JuanCar, con quen compartilla a afición à vela, e do mesmo Rajoy ( o seu irmán Luis, morto hai pouco, fora membro destacado do clube) quen, neste martes pasado, foi a estrela do acto de entrega ao Club Náutico de Sanxenxo da placa de bronce do Mérito Deportivo, concedido polo Consello Superior de Deportes; acto do que algúns medios só destacan a súa teima en seguir pronunciando Sangenjo, ao estilo madrileño, e no que Rajoy, arropado polo presi da Xunta, Alberto Núñez Feijóo; a presi do Parlamentiño, Pilar Rojo; o mandatario provincial, Rafael Louzán, e a alcaldesa, Catalina González, (todas do PP, como non) tivo palabras de especial atención para Pedro Campos: «Es muy importante superar las dificultades que encontramos en el camino, y Pedro sabe muy bien de qué estoy hablando», alén de asegurar que: «Sangenjo es para mí, mi pequeña patria y la de mi familia. Mi hermano fue vicepresidente de este club y mi cuñada ha estado en la directiva. Para mi es extraordinario estar aquí».

Ese mesmo martes, a plataforma "SOS Panadeira" se concentrara na praia ás 11:30' da mañán e despois, durante o acto da entrega do premio (a última hora da tarde), se personaran nas proximidades do Náutico sen portar faixas nen empregar nengún elemento sonoro, mais aínda así, foran desprazadas polas forzas de seguridade a máis de cen metros do lugar do acto. Ao día seguinte, onte mércores, e tal como nos dan conta nun seu correo: A policía local, según informaron, por orde de Salvador Durán, primeiro tenente de alcalde, procederon a retirar as faixas de SOS na zona portuaria pois o parecer incumpren a normativa municipal sobre publicidade. Ante esta maxadería de calificar de publicidade o que non e senón o lexitimo exercicio por parte dos veciños dos dereitos fundamentais recollidos na Constitución en defensa das praias públicas, queremos facer as seguintes Manifestacións:

1- Se algúnha publicidade representaban as pancartas era a de avisar os futuros compradores de que sobre a obra ilegal dos novos pantaláns pende unha sentencia xudicial e que non viñeran despois co conto de compradores de boa fe. ¿entra esta publicidade na casuística da normativa municipal?.

2- A auténtica razón da orde de retirar as pancartas é que “afean” a conduta disciplicente dos responsables da defensa dos bens públicos, xa que os asistentes poden comprobar que teñen que ser os veciños os que fagan o traballo que os votantes lles encargaron a eles nas urnas.

3- Non nos estraña nada que isto ocorra tras saber que o concellal de Medio ambiente, Xosé Luís Rodríguez, cenou no Náutico con Pedro Campos, Félix de la Calle e Saulo Martínez, onde o marisco, o bo viño e as risas non escasearon. Así defende “O puma” o Medio Ambiente, cenando con quen o depreda. Unha vergonza, aínda que non nos sorprende coñecendo a personaxe.

4- Certamente non esperábamos dos representantes públicos axuda de ningún tipo, pero polo menos podían deixarnos facer o seu traballo -polo que eles cobran- de defender os bens públicos, pero nin iso. En vez delo envíannos dúas patrullas da Policía Local, como antes enviáronnos da Subdelegación a Garda Civil.

5- Pedimos a “estes representantes” públicos que abandonen xa a súa hipocrisía e dobre faz e deixan de “apoiar” os veciños na súa defensa das praias. Estamos máis que fartos de tanta falsidade (*).

(*) SOS Pânadeira fai mención a hipocrasía da alcaldia, que dilles que teñen razón na súa loita pero xa se ve para quen tiran os seus intereses.

Noticia presentada por Xan do Can

Máis información en Abordaxe sobre esta loita veciñal
Leer más...

[Pontevedra] Presentación da Distribuidora Anarquista Polaris

Recibimos na nosa caixa de correos dúas comunicacións de compas de Pontevedra na que nos dan conta deste proxecto posto en marcha por catro persoas (polo de agora) a Distribuidora Anarquista Polaris, que xa conta con o seu propio blogue:

A idea é sinxela. Montar periódicamente na rúa un posto con fanzines, panfletos e outros formatos de propaganda, poñendo á disposición de calquera interesadx unha serie de materiais cuia difusión, debate, lectura... consideramos de interés dende unha perspectiva antiautoritaria.

Polo momento, montamos só unha vez, cunha boa aceptación e un arranque interesante, collendo un bó ritmo que agardamos manter. O posto móntase nas inmediacións da Praza da Ferrería, onde esperamos permanecer salvo contratempos de forza maior (por exemplo, que a policía amole moito).

Agradecemos a difusión do texto que engadimos a continuación, e que vai como presentación do noso proxecto.

Presentámonos!

Somos a Distribuidora Anarquista Polaris.

De que vai isto?

No noso posto na rúa, que montaremos periódicamente, poderás atopar panfletos, fanzines e demáis materiais. O noso obxectivo principal é poñer a disposición de calquer persoa interesada unha serie de documentos tanto autoeditados como tomados doutros proxectos afíns, cuxa difusión, lectura e debate consideramos importante á hora de cuestionarnos a realidade circundante e adquirir a capacidade real de intervir sobre ela.

Por que anarquistas?

Porque non confiamos nas estructuras xerárquicas. Cremos firmemente que a Autoridade é un lastre que limita o noso desenvolvemento persoal e colectivo, suprimindo a nosa autonomía e creando persoas dependentes que non son donas da súa vida, sometidas á vontade e necesidades das altas oligarquías saqueadoras e explotadoras.

Porque cremos que o Estado é o máximo expoñente deste lastre, ferramenta coercitiva por excelencia que actúa de mediadora e se encarga de facer prevalecer os desexos dunha clase propietaria e dominante sobre as necesidades comúns, defendendo os seus intereses mediante leis hipócritas, cárceres inhumanas e exércitos armados de policías e militares.

Porque se nos organizamos, somos capaces de crear outro tipo de relacións que nos permitan vivir doutro xeito: Horizontal, Asambleario e Comunitario.

E que é iso de Polaris?

Nos séculos XVIII e XIX, a estrela do Norte, tamén chamada Polaris, era o punto de referencia para a fuxida dxs escravxs negrxs dende o sur dos EE.UU. cara os Estados do Norte. Nós, aínda rexeitando calquera posición vangardista, tamén pretendemos ser unha referencia para aquelas persoas que sintan coma nós o desexo de fuxir da escravitude moderna do traballo asalariado e o consumismo, e de rebelarse contra este mundo enfermo e toleado pola mercadoría.

Entón sodes anarquistas? Non vos parece utópico?

Non. Se pensásemos que é utópico, non tería sentido esforzarnos. Cremos que é preciso un cambio a gran escala e a moitos nivéis, e sabemos que isto esixe unha labor duradeira e a longo prazo. Pero vendo un mundo coma éste, sabemos que o mundo que levamos nos nosos corazóns non só é posible, tamén é necesario.

E aínda que dentro do colectivo mantemos as nosas diferencias, recoñecéndonos por momentos en correntes diferentes do pensamento anárquico, compartimos unhas bases, uns medios e uns obxectivos, e sentimos unhas afinidades que nos unen. Definímonos coma anarquistas autónomxs, allexs a calquer sindicato, organización, partido político ou institución por enriba de nós mesmas e dos nosos propios desexos de asociarnos.

Convidámoste a coñecernos e compartir con nós dúbidas, opinións, críticas constructivas... Vémonos nas rúas!

Distribuidora Anarquista Polaris

O horario no que montaremos é o seguinte (calquera variación será comunicada):

- Horario vacacional (Nadal, Semana Santa e entre o 1 de xullo e o 15 de septembro)

Martes, xoves e sábado de 17:30 a 21:00.

- Horario normal:

Xoves e sábado de 17:30 a 21:00.

Próximamente agardamos colar pola cidade cartaces informativos, así como tamén crear un blogue onde poder ir publicando as actualizacións e novas relativas ó funcionamento e desenvolvemento da nosa distri.

Levemos a conspiración ó seu lugar orixinal, as rúas! Alí nos vemos!
Saúde.

Distribuidora Anarquista Polaris - distripolaris@riseup.net
Leer más...