29/8/2014

A Guarda anticarceraria

Se hai dous días informábamos da contribución á campaña anticarceraria de varios anónimos compañeiros de Vigo (-AQUÍ) agora tócalle o turno á Guarda: A través do correo achegáronnos estas solidarias imaxes desté dique tan ben decorado:




Leer más...

Pedro Garcia Olivo no CSO Vista Alegre (Betanzos)

Recibimos no noso correo a seguinte mensaxe informando dunha charla de Pedro García Olivo na okupa de Betanzos C.S.O. Vista Alegre este domingo a partir das 14:00h :

O vindeiro domingo 31 de Agosto visitaranos o escritor anti pedagogo Pedro Garcia Olivo, presentando o seu traballo "Dulce Leviatan". A xornada comezara cun xantar vegano.

CSO Vista Alegra atopase na carretera das angustias, Betanzos. antes do desvio direccion Sasda.

Leer más...

28/8/2014

A Xeopolítica do Medo

Recollemos (traducidos) os comentarios que, na web Utopía Contagiosa, fan sobre o artigo con igual título escrito por Juan Pérez Ventura na web El Orden Mundial en el s.XXI, e concordamos na apreciación inicial:

Parécenos interesante a análise que se fai sobre o medo e a súa influencia na xeopolítica. Imos comentar só algúns dos seus párrafos (encomillados e en cursiva), aínda que o artigo é máis longo e recomendamos lelo por completo.

"O medo prodúcese por un sentimento de inquietude causado por un perigo real ou imaxinario, e acaba consolidándose como unha sensación de inseguridade que, desde o individual, vólvese colectiva. Así, o medo dunha sociedade é o estado de inseguridade.

Quen protexe á sociedade? Os gobernantes. Deles depende a seguridade das persoas, a condición de que haxa algún temor que as inquiete ou preocupe. Con ausencia de medo, o individuo non necesita ser protexido por ninguén. E iso non convén aos gobernantes"
.

Quen encargou aos gobernantes ser os nosos protectores?

Ninguén. Eles se arrogaron o traballo, o deber e o privilexio. Sobre todo o privilexio de ser os nosos defensores.

Os gobernantes encárganse de vendernos medo, de amedrentarnos con inimigos e con riscos etéreos ou reais que son os que lles conveñen para poder estar no poder. Así se volven imprescindibles. Os militares usan as mesmas técnicas (mais ben habería que dicir que abusan).

E, como fomos tan inxenuos de darlles tanto poder aos gobernantes e aos militares, como asumimos que deben eles cargar coa responsabilidade da defensa?

Esta delegación é a que impediu a nosa soberanía cidadá nos temas de defensa e fíxonos servidores dos seus intereses particulares.

"Ao longo da historia, todas as institucións que tiveran o poder utilizaron o medo para conseguir os seus obxectivos: as institucións relixiosas co pecado (o premio e o castigo), as institucións políticas co delito (o correcto e o incorrecto), as institucións educativas co saber (o apropiado e o inapropiado), as institucións económicas co traballo (o produtivo e o improdutivo), e así varios exemplos. Unha vez o sistema acéptase como correcto, o individuo ten medo a ser improdutivo, a facer algo inapropiado, a ser castigado, etc".

E, entón, os obxectivos das persoas no poder (ou dos militares) convértense nos obxectivos propios de poder, non nos obxectivos do ben común. Interésalles o seu modo de vida, os seus privilexios, a súa forma de entender os conflitos e, sobre todo, a súa forma de sacar proveito en interese propio destes conflitos.

"Coa creación das leis, que determinan o ben e o mal, aparecen os inimigos. Inimigo é todo aquel opositor que poña en cuestión o sistema establecido, e pode estar dentro do sistema ou fóra. Para o inimigo interno existen as leis, para o inimigo externo, a guerra.

O concepto de inimigo xustifica a existencia dos defensores do sistema. Existindo un inimigo (aínda que sexa potencial), ten que existir un exército. Segundo a lóxica do sistema e da política do medo, o inimigo interno quere derrotar aos poderes acabando co sistema, mentres que o inimigo exterior ten como obxectivo invadir ou destruír o territorio.

No escenario mundial actual, asistimos ao nacemento dun inimigo global, o terrorismo, que actúa violentamente reivindicando as súas causas particulares. A imposibilidade de previsión ou control sobre este inimigo (que non ten nacionalidade), inqueda á sociedade, non só dun país concreto, senón de todo o mundo".


O concepto de inimigo é fiel compañeiro do concepto de medo na xeopolítica e nos temas militares. Os medios de comunicación, normalmente con pouco sentido crítico e menor perspectiva alternativa, encárganse de publicitar os inimigos que conveñen ás élites para seguir mantendo a súa poder: algúns son moi xerais e inespecíficos, os estranxeiros, os homosexuais, as mulleres, etc. e basean o seu poder en toda unha política e educación racista e nacionalista sen concesións; outros son máis difusos: o terrorismo, as migracións, a pobreza enerxética. Como ben saben, inimigos hai a varrer, e si non os hai, invéntanse ou se crean da nada.

Cal é a alternativa á xeopolítica do medo? A xeopolítica da consciencia, da crítica e do compromiso.

Deberiamos empezar por facernos unha pregunta simple. Que queremos defender? Que é o que realmente interésanos defender como persoas para que as nosas vidas e as dos demais humanos, dos que dependemos, sexan mellores?

Deberiamos gardar silencio un intre e ser críticos con todo o que oímos ata agora.

Quizá así nos sairían respostas como que queremos defender a educación, a vivenda, a vida digna, a ecoloxía, os dereitos humanos, os obxectivos do milenio,...

Un cambio na visión do que queremos defender implica un cambio radical no como levar adiante a defensa do que nos interesa. Supón un cambio de modelo e de pensamento radical.

Logo teriamos que ler e profundar máis sobre o concepto de Seguridade Humana ou o libro "Política Noviolenta y Lucha Social" para ter un punto de vista alternativo pero razoado e razoable co que poder empezar a construír unha defensa alternativa.
Leer más...

[A Coruña] O Goberno "popular" no concello tenta o desaloxo forzoso das familias afectadas polo Parque Ofimático a golpe de decreto municipal

Colamos esta nota de prensa de Stop Desafiuzamentos "A Coruña" que nos fixeron chegar a nosa redacción:

Poucos foron os meses de tregua do Concello da Coruña no seu teimado acoso urbanístico ás familias que residen nos terreos do faraónico despilfarro do Parque Ofimático.

Fai menos de dúas semanas Álvaro, un dos veciños da marxe dereita da Avenida Alfonso Molina –dirección saída da Coruña-, recibiu unha notificación na que César de Jesús Otero Grille, Director Xeral de Urbanismo, lle comunicaba que viña de asinar un Decreto Directivo no que lle insta a desaloxar a súa casa xunto co seu fillo e a súa nai de 79 anos, indicándolles que, de non facelo voluntariamente, iniciaranse os procedementos pertinentes para forzalos a abandonar o seu fogar e demolerlles a casa. Xunto con Álvaro, en total recibiron esta notificación 5 familias, ubicándose as catro restantes na marxe esquerda.

Na actualidade 12 familias residentes na zona de Eirís-Castro de Elviña onde se quere construír este megaproxecto de vivendas e oficinas manteñen unha forte loita para evitar perder os seus fogares por culpa da megaoperación de especulación urbanística do Parque Ofimático. Cómpre lembrar que os seus terreos foron expropiados sen o seu consentimento, negativa que o Concello castigou obrigándoas a se converteren en promotoras forzosas, procedendo a lles cobrar custos de urbanización por valor de milleiros de euros que lles resulta imposíbel pagar, situando a estas familias no abismo de verse sen casa e fortemente endebedadas por culpa dun proxecto que empezou sendo de uso social e acabou converténdose nunha operación de especulación urbanística ca que poñer cartos públicos ao servizo de intereses privados e engrosar a lista das 20.000 vivendas que xa a día de hoxe fican baleiras na cidade.

Aliás, en casos concretos como o da familia de Álvaro, a cambio dos 1.500 metros cadrados que lle queren expropiar vanlle devolver menos de 500 metros cadrados de terreo, sen casa, e tendo que pagar custos de urbanización, o cal, en plena crise económica, suporíalles endebedarse en cantidades que poderían chegar a superar os 40.000€.

Pero ademais o concello da Coruña ten tanta présa en botalos das súas casas que nin sequera respecta os procedementos administrativos abertos e pretende facelo polas bravas, a golpe de decreto do Director de Urbanismo. Na actualidade, 5 familias -4 residentes na marxe dereita da Avenida, entre as que se atopa a de Álvaro, e unha da marxe esquerda- están agardando pola resolución das alegacións que presentaron ás modificacións do Plan Parcial no período aberto para tal efecto o pasado mes de xullo, a través das cales solicitaron a desafección das súas vivendas dentro do Plan.

Estas familias consideran totalmente desproporcionado que lles tiren as súas casas dada a inadecuación do proxecto, alegando que inicialmente foi proxectado para un “ben social” e posteriormente “reconvertido” en vivendas, sen adaptación ao actual descenso de demanda de vivenda, cun custo de edificación orzamentado moi superior ao aplicado noutros polígonos da cidade, e sen garantías do dereito de realoxo que estas familias deberían ter no proxecto de reparcelación.

Ademais, as casas da marxe dereita atópanse nos terreos que o proxecto destina a “equipamentos escolares”, resultando sospeitoso que se tivera reservado a tal efecto unha extensión superior á esixida legalmente sen que exista xustificación algunha. De feito, a veciñanza afectada está convencida de que non se empregarán para a construción de colexios –como está especificado no Plan-, xa que hai centros educativos próximos e unha clara tendencia de descenso de natalidade. As familias sospeitan que a dotación de equipamentos é unha desculpa para derrubar as súas casas e acabar construíndo máis edificios.

Sen embargo, o goberno corrupto do alcalde Carlos Negreira, con Martín Fernández Prado como Concelleiro de Urbanismo, prefire obviar as esperanzas que estas 5 familias teñen postas na resolución destas alegacións e recruecen o acoso inmobiliario, dito sexa de paso, comunicado no mes de agosto en plenas festas da Coruña, detalle que polo menos podemos cualificar de indubidábel mal gusto.

Sen dúbida, o acoso urbanístico do goberno local ás familias afectadas polo Parque Ofimático voltará ser a carta de presentación do Concello da Coruña nos medios de comunicación nos vindeiros meses. Aliás, a cuestión de fondo segue a ser a mesma nestes últimos seis anos: por que en plena crise económica -e total afundimento do sector urbanístico- o Concello da Coruña está interesado en construír case 1.500[1] vivendas malia a ter xa 20.000 vivendas baleiras na cidade? Ata onde chegan os intereses das persoas integrantes do consistorio municipal que ata están dispostos a desaloxar ás familias a golpe de decreto municipal?

Dende STOP Desafiuzamentos A Coruña manterémonos apoiando a loita exemplar destas 12 familias, que conta ademais cun importantísimo apoio por parte das coruñesas e coruñeses.

Nin xente sen casa, nin casas sen xente!!

**Podedes ampliar máis información contactando con Álvaro, un dos veciños afectados pola expropiación (receptor da notificación de desaloxo e asinante de alegacións para a modificación do Plan Parcial), no teléfono 696 149 003.

Moitas grazas pola vosa atención

[1] Malia a que no cartaz informativo instalado nas obras do Parque Ofimático indícase a construción de 1.120 vivendas, sen embargo na Modificación do Plan Parcial establécense 1.481,02.

Un saúdo e que teñades moi boa xornada,

STOP Desafiuzamentos A Coruña
Leer más...

[Vigo] Sábado 30 A Mostra da Barbarie na Feira Imaxinaria no Alg-a Lab de Valadares

Damos pulo a esta convocatoria que recibimos na nosa caixa de correos, atendendo a súa petición de "rulalo por aí":

Dálle beibe dálle
dunha hostia dunha vez

O sábado 30 de agosto estaremos dándolle outra vez. Será dentro das actividades da Feira Imaxinaria que se celebra no Alg-a Lab de Valadares, Vigo. http://feira.imaxinaria.org/

dálle beibe dálle
e que eu te poida ver.

A partir da 1 da madrugada faremos unha re-presentación da mostra e unha pequena festa coa pinchada de Post-Amor e Rabia, uns pinchos ardentes e lume para que tod@s sintádevos benvid@s.

E por suposto, se podedes rular isto por aí, nos encantad@s e agradecid@s.

http://mostradabarbarie.wordpress.com/

Unha Aperta!
Colectivo da Mostra da Barbarie
Leer más...

[Uruguai] Xornal “Tierra y Tempestad” nº 19

Colamos (e traducimos) a Presentación deste novo nº deste xornal anarquista que, ao entender de quen colgou esta noticia, resulta unha leitura moi interesante para aquelas que cren que en Uruguai as coisas van a mellor con o ex-guerrilleiro Pepe Múgica e o mesmo para aquelas "ilusionadas" con PIT (non Brad, senón Pablo Iglesias Turrión) e o seu "Podemos" (cada día máis "seu")(*); alén de por a disposición o enlace para a súa leitura e/ou descarga: "Tierra y Tempestad" nº 19:

Como unha choiva tropical que nunca para de caer, que comeza cunha pinga, daquela outra e outra máis, ata que se converte nun aguaceiro incontrolable, que vai varrendo con todo, removendo os estorbos máis débiles e empuxando as barreiras máis fortes ata varrer con todo, todo o firme e seguro desta sociedade... Así somos as anarquistas, pingas dun chuveiro que se aveciña. Pingas que parecen desubicadas, que non pertencen a este clima, ata que a tormenta imponse, ata que as certezas democráticas e o benestar capitalista derrúbase como unha torre de naipes incapaz de sosterse en base a tantas falsedades por moito tempo.

Unha sociedade baseada no privilexio, na inxustiza, na imposición autoritaria, nunca logrará facerse de bases sólidas coas cales manterse, e terá que recorrer, unha e outra vez, ao exterminio de humanos, como na pasada ditadura, para manterse.

Nós, as anarquistas estaremos sempre aí, para demostrar que todo isto é unha farsa, aínda que os mediocres e pusilánimes que defenden esta democracia, esta "demofarsa" sinálennos co dedo, acúsennos de violentas e desubicadas mentres eles xustifican a violencia cotiá, a dos campos de concentración nos cárceres, da miseria nos barrios periféricos, a prisión mental da sociedade consumista fomentada por gobernantes e capitalistas.

Somos desubicadas porque dicimos o que ninguén quere escoitar: que todo isto é unha merda; que o progresismo é a mesma merda que o neoliberalismo con máis prazos para pagar as cotas da nosa desgraza; que os obxectivos aos que aspiran todos os gobernantes e políticos son tan mediocres que non podemos crer que a ninguén se lle ocorra a posibilidade de crear un mundo distinto.

Non nos importa ser unha pedra nun zapato, un pau na roda, na roda do progreso capitalista.

Sabemos que o noso discurso molesta, que a nosa actitude incomoda. Incomoda nas marchas e asembleas. Pero alguén ten que dicir ¡Basta! Basta de tanta mediocridade e hipocresía. A sociedade pode e necesita ser doutro xeito, e esta merda democrática non é máis que unha farsa que beneficia aos grandes capitalistas en contra das nosas vidas e os nosos bens naturais.

Quen non soñou cunha vida distinta?

Como se explican tantos millóns e horas de películas de ciencia ficción que nos afastan desta realidade? A vida do traballo e a rutina parece mediocridade, con todo, hai un mundo oculto esperando por nós, ese mundo que se abre nas sensacións dun primeiro bico, no sexo apaixonado cos nosos amantes, na adrenalina de sentir que seguimos vivas logo dun accidente ou un momento de tensión inesperada. Cando os mozos dos barrios, os "planchas", cortan as rúas dos barrios, en Villa García, Santa Catalina ou El Marconi, para pasar a noite enteira espertos combatendo á policía, ábrese unha brecha, que nos transporta a outro mundo posible, a outro mundo que só pode xerirse sobre as ruínas desta farsa democrática.

¡Que o frío do inverno(**) atópenos conspirando e abrigándonos co lume da revolta!

Contidos:

-Notas de Actualidade
-Gobernos Progresistas, Represión Fascista
-¡Lume aos Bombeiros!, ¡Que Arda a Cidade!
-O Arte de Falar. O Discurso Político entre a Historia da Mentira e a Alegoría da Disimulación
-Entrevista a Alfredo María Bonanno (1ª parte)
-Separata Anticarceraria
-Violencia Civilizada (2ª parte) A Propiedade é o Abuso
e muito máis...

Clicade para baixar o xornal:
"Tierra y Tempestad" nº 19

(*) Opinión colada por Xan do Can para Abordaxe
(**)Por se alguén anda despistada, no Uruguai (ao igual que en todo o hemisfério Sur, agora están en inverno)
Leer más...

27/8/2014

Dous vigueses solidarios cos presos baixo a choiva

Recibimos na nosa caixa de correos estas fotos como contributo de "dous vigueses"(*) á Semana Internacional polos Presxs Anarquistas:



(*) Nota de Abordaxe: Ainda que quen enviou o correo titulaba "dous vigueses", é claro que, canto menos eran 3 se contabilizamos a quen disparou as fotos.

Qué rulen as iniciativas!!

Ainda que chova!!


Colado x Xan do Can
Leer más...

[A Guarda] Mañán Xoves 28 Xantar e Proxección no CS "O Fuscalho" pola Semana Internacional polxs Presxs Anarquistas

As compas anarquistas do Baixo Miño enviárono este correo con o seu contributo á Semana Internacional polxs Presxs Anarquistas, que terá lugar mañán xoves no CS "O Fuscalho" (fronte á Atalaia de A Guarda):

- As 14:00 Xantar en Solidariedade coas Persoas Presas

- As 20:00' Proxección do documental "Filaki, Prisión e Motíns en Grecia"


Con esta iniciativa preténdese achegar a realidade que se agocha tralos muros das prisións (analizala, ver os roles de quen "traballa" alí, a represión que se exerce a quen non se somete, etc ...) así como crear lazos coas familias e, por suposto, tratar de combater o cárcere e o estado que o sustenta.
Leer más...

Actualización [CP Madrid V - Soto del Real] Campaña de envío de faxes en solidariedade con o preso Pedro Pablo Peña Valderas

Escrébennos desde o Grupo de Apoio da Galiza Norte da Campaña Cárcere=Tortura, para dar conta dunha campaña de apoio para con Pedro Pablo, preso enfermo moi grave que foi maltratado e encirrado en régimen especial de castigo (illamento) no cárcere de Soto del Real, situación que xa denunciáramos en Abordaxe a primeiros deste mes de agosto.

Gabriel W. Pinto Maturana, preso da "Campaña" actualmente encirrado tambén no CP de Madrid V - Soto del Real, fixolles chegar unha proposta de envío de faxes desde o mércores día 27/08 ao mércoles día 3/09 para enviar en protesto pola situación de maltrato á que teñen sometido a Pedro Pablo Peña Valderas, preso no seu mismo módulo.

Gabriel pede tres cousas: 1º que fagamos envío de faxes aos organismos que aparecen embaixo como medida de presión para axudar á súa excarceración; 2º que o denunciemos públicamente e 3º que lle enviemos mostras de apoio persoalmente pois atópase moi baixo de moral.

Proposta de Fax (en castelán, claro):

En solidaridad con Pedro Pablo Peña Valderas, preso en CP Madrid V (módulo de aislamiento), renvío su solicitud de excarcelación por enfermedades incurables:

Mediante el presente escrito vengo a presentar queja en solicitud de libertad condicional por enfermedad grave incurable, en base a los art. 80, 92, 105 del Código Penal y art. 104, 196 del Reglamento Penitenciario, 17 y 18 de la Constitución Española, art. 3 del Convenio Europeo de Derechos Humanos; todo ello en base a las siguientes alegaciones:

Primera. Llevo preso 16 años ininterrumpidamente y 2 años en régimen cerrado de primer grado, donde en 2 ocasiones se me han dado palizas, siendo la última el 14 de marzo, lo que conllevó mi traslado de urgencia al hospital donde estuve ingresado 5 días por la gravedad de las lesiones, agravando estas mi estado de salud, que vengo padeciendo desde 1985 el virus VIH (enfermedad incurable) entre otras que han surgido por los malos tratos derivados de la prisión.
Encontrándome actualmente bajo de defensa 200 CD4, peligrando la vida por todas las enfermedades que sufro, que son:
1ª VIH estadio B3
2ª Saturación de un 97 a 99% de vía respiratoria, teniendo prescrito facultativo hospitalario de 12 horas diarias de oxígeno con mascarilla.
3ª Hepatitis C, genotipo 4 con cicatrices en el hígado
4ª Bronco-espasmo que me hace quedar postrado en la cama
5ª Desnutrición, lo que hace empeorar mi salud
6ª Desdentado, lo cual me lleva a pérdida de apetito por mala alimentación y posterior digestión
7ª Ganglios dolorosos a la altura del pecho pendiente de salida al hospital para una biopsia que permita concretar los tumores

Segunda. Encontrándome en tal estado, la prisión se niega a reconocer lo evidente, tomando decisiones arbitrarias incluso remitiendo informes manipulados, con tal de seguir maltratando y torturando hasta la agonía de la pérdida de la vida.

Por lo que pido se estudie todo lo expuesto con la mayor brevedad posible en base a los artículos 80, 92, 105 del CP; artículos 104.5, 196 del RP; artículos 17 y 18 de la CE; artículo 3 del Convenio Europeo de Derechos Humanos; y se me excarcele por enfermedades incurables, para estar en libertad lo que me reste de vida y por una muerte digna.
Fdo. Pedro Pablo Peña Valderas

DIRIXIDO A:

Nºs para envío de faxes:

JUZGADO VIGILANCIA PENITENCIARIA Nº2 MADRID Fax 91 493 36 85
DEFENSOR DEL PUEBLO Fax 91 308 11 58
CONGRESO DE LOS DIPUTADOS Fax 91 429 87 07
SGIIPP Fax 91 335 40 52
SUBD GRAL DE COORDINACION DE SANIDAD PENITENCIARIA Fax 91 335 49 92

Para envío de faxes gratis online http://www.myfax.com/free/

Para escribirlle:

Pedro Pablo Peña Valderas
Centro Penitenciario Madrid V
Soto del Real - Colmenar Viejo
28770 MADRID

SAÚDE E ANARQUÍA
ATA QUE TODAS SEXAMOS LIBRES

Leer más...

[Santiago de Chile]: Barricadas e ataque contra as forzas da orde no "Cordón Macul"

Colamos (e traducimos), también de ContraInfo, estoutra noticia de Santiago de Chile

Contra o fustigamento represivo, en defensa das nosas conviccións.

O día mércores 20 de agosto noso sentir antiautoritario materializouse nunha nova xornada de violencia anárquica, de axitación solidaria e de ataque contra as forzas represivas en Avenida Grecia, nos arredores do campus Juan Gómez Milla da Universidade de Chile, no chamado "Cordón Macul con Grecia".

O noso obxectivo: difundir e defender as nosas ideas e prácticas antiautoritarias a través da violencia anárquica no medio dun novo contexto de agudización do fustigamento represivo por parte do poder.

Todxs vimos como, de novo, a través da prensa obediente apúntase a compañeirxs intentando preparar o terreo para detencións coa escusa de atopar responsables por atentados ocorridos no último tempo. Ao mesmo tempo, preténdese sementar o medo entre todxs xs amantes da liberdade, todo isto a 4 anos da "Operación Salamandra" (Caso Bombas) que significou unha aprendizaxe para o inimigo e os seus fiscais e policías sobre como realizar futuras investigacións. Nós debemos tamén aprender para non cometer os mesmos erros. Por isto é necesario saír á rúa e non quedarse mirando a realidade como espectadores pasivos do espectáculo da represión. É necesario defender e fortalecer os nosos valores e principios nos momentos máis difíciles, pois entendemos que estamos en guerra cando as cousas avanzan pero sobre todo cando hai obstáculos, conscientes de que poñemos en xogo a vida no combate permanente que é a vida mesma.

En momentos de agudización da represión a moral tende a fraquear en alguns, por iso os nosos valores, conviccións e principios son o sustento para a defensa e o ataque antiautoritario.

A loita contra toda autoridade nútrese do enfrontamento contra todas as formas de poder e dominación existentes na sociedade: a opresión do Estado, o patriarcado, o sexismo, o especismo, a ideoloxía do progreso tecnolóxico, a obediencia e as xerarquías son engrenaxes da maquinaria da opresión sobre as nosas vidas, sobre outras especies e sobre o planeta. Co noso fervente desexo de liberarnos de todas estas cadeas, pasamos á acción contra cada unha destas expresións do dominio que en conxunto conforman a cultura autoritaria existente desde fai séculos sobre a Terra.

Esta posición activa implica pasar á acción no presente, valorando cada iniciativa que propaga ideas antiautoritarias, pero tamén tomando parte no ataque directo contra a orde social representado nas súas institucións, aparellos represivos e en quen defenden e protexen ao poder desde os medios de comunicación de masas e desde outros espazos da sociedade.

A loita antiautoritaria apunta á construción da liberdade que merece a destrución de todo tipo de poder. Así é como vemos na organización informal entre individuxs afines unha expresión dos nosos desexos de liberdade e un medio efectivo de loita contra o modelo de vida autoritario e contra as propostas organizativas que reproducen os roles e xerarquías presentes na sociedade.

O noso chamado é a propagar a axitación nas súas diferentes formas desenvolvendo unha crítica destrutiva total cara á orde social, a través de valores e relacións libres de dominación e de accións en contra de toda forma autoridade. A nosxs compañeirxs, xs invitamos a manterse activxs e a ser cautxs, pero sen caer en posicións estáticas. O inimigo busca que baixemos a garda e manteñámonos pasivos, non lle deamos no gusto.

Que a acción autónoma contra o poder non se deteña nin esqueza a xs compañeirxs que hoxe non poden estar con nós nas rúas. Por iso o lume das nosas barricadas e das nosas vidas insurrectas saúda a todxs xs compañeirxs presxs e perseguidxs na guerra social, como os compañeiros Diego Rios, xs compañeirxs presxs polo Caso Security, o compañeiro Nikos Maziotis, a compañeira Poula Roupa, e a todxs xs compañeirxs dentro e fóra das prisións.

Que estas palabras cheguen aos seus oídos e rompan a distancia e o illamento imposto pola represión, ás portas unha nova semana de axitación solidaria convocada por compañeirxs solidarixs de diversas partes do mundo. Ante este chamado, o noso saúdo é a acción transgresora que continúa expandiendo a revolta e a insurrección conectando os nosos percorridos de loita contra toda forma de autoridade.

POLA LIBERACIÓN TOTAL
GUERRA CONTRA O ESTADO, O CAPITAL E TODA FORMA DE PODER E AUTORIDADE.

Leer más...