25/7/2014

Anarquistas israelíes detidos por bloquear a saida de avións de guerra

Difundo a nova sacada de Proyecto Ambulante:

Polo menos 21 membros da agrupación “Anarquistas contra o muro” foron detidos onte, 24 de xullo, logo de bloquear a entrada a unha base da Forza Aérea Israelí no norte de Tel Aviv. Os activistas pretendían evitar que as naves cumplan cunha nova operación sobre a zona da Franxa de Gaza, en protesta polos bombardeos que as tropas hebreas realizan dende fai sete días e que deixou a máis de 400 palestinos mortos.

Segundo informou o diario israelí Haaretz, os manifestantes cubriron os seus rostros con máscaras brancas e sangue falso, e acostáronse na rúa simulando estar mortos.

Publicado por  Maruja a Soca
Leer más...

Postindustrialismo, Estado, e loitas de liberación nacional por Constantino Cavalleri


"Non lle chames burro ao cabalo!" dito popular galego

O Estado moderno xurdiu das esixencias das burguesías locais, nunha raibosa loita entre elas, durante o período de acumulación orixinaria do capital, e do seu arraigo e desenvolvimento en territorios circunscriptos. Isto traducíuse en protección e garante do capital da competencia extranxeira, dos ataques das masas proletarizadas e da resistencia cultural e material dos pobos e etnias históricamente hostiles á penetración e dominio capitalista-estatal. Etnocídio e xenocídio acompañan ao Estado moderno dende as súas oríxes ata os umbrais do terceiro milenio. Non é unha casualidade que o Estado se presente históricamente como inimigo, non soamente das masas proletarias, tamén das forzas sociais e políticas dos pobos oprimidos.
Leer más...

Amigos do mundo uniformado, dos valores universais e do pensamento etnocentrista

Primeiramente, quixera referirme á seguinte afirmación "A cuestión nacional, en diferentes épocas, serve intereses distintos, adquire matices variados, en función da  clase que os plantexa e do momento no que os plantexa". Esta cita di que dependendo da fase do capitalismo na que nos atopemos, o nacionalismo pode estar íntimamente ligado a unha revolución burguesa, ou ben, que as loitas de liberación nacional son obra das clases traballadoras e populares dun territorio concreto.
Leer más...

23/7/2014

Inauguración do CSO Vista Alegre en Betanzos



10, 100, 1000 Centros Sociais!!!
Temos o pracer de airear está convocatoria de inauguración  dun novo Centro Social Okupado na Galiza, concretamente en Betanzos. A falta de máis novas sobre este proxecto reproducimos dita convocatoria:

Leer más...

Movilizaçoms em Lugo em apoio ao povo palestiniano ante o genocídio sionista



Distintas organizaçoms e individualidades do ámbeto anti-capìtalista lucense convocam para a vindeira terça feira (martes) 29 de julho ás 20:00h adiante do Concelho, umha concentraçom em contra do genocídio sionista ao povo palestiniano (e cada martes a partir dessa data). Leer más...

18/7/2014

Compas presos escreben ao Tokata solidarizándose con Tamara e Pepita

A primeiros de xuño saltaran as alarmas nos medias alternativos anarquistas pola publicación na web ContraInfo (es) dun comunicado anónimo no que se acusaba á compañeira Tamara de ter delatado alguén á policía. Ante tamaña inxustiza para con esta compañeira, todos os medias anarquistas puxeranse ao seu carón e criticaron o feito de que ContraInfo (es) dera pábulo a tal comunicado cobarde. Agora o Boletín Tokata ven de publicar unha serie de cartas de compas presos que, unha vez receberan o boletín nas súas celas e ter coñecemento do que se calumniara sobre a nosa compa, respostaran para se solidarizar con Tamara e darlle agarimosos ánimos, alén de manifestar o seu noxo de que se publicara ese estúpido e absurdo artigo nunha páxina, pretendidamente, anarquista; mesmo algúns dirixen os seus dardos contra a policía como autora dese artigo difamante e outro contra algún "anarquista" infiltrado no ministerio do Interior.

Tambén os hai que aproveitan a comunicación con o Tokata para se solidarizar con Pepita Seoane despois de coñecer a acusación dirixida conra ela como ideóloga dos GRAPO.

Non imos colar as cartas nen a traducilas (as cartas persoais así como a poesía, perden con a traducción e, queiras que non, todas sabemos ler en castelán), pero sin facilitamos os enlaces para animarvos a sua leitura no Tokata, que colamos por orde cronolóxico:

- Carta de Juan Carlos Rico dende o Cárcere de El Puerto de Santa María

- Carta dende o Cárcere de Aranjuez do compañeiro Francisco Maya Fernández

- Carta, tambén dende Aranjuez, do compañeiro Daniel Ramírez Córdoba

Nesta última (ata agora) carta, Daniel fai unha proposta para que "se abra o debate de facer algún acto (cada un dentro das súas posibilidades e circunstancias persoais) en memoria dos nosos compañeiros e amigos/ás falecidos dentro de prisión... de forma mensual, trimestral ou anual, que se manteña viva a súa memoria. Tamén en recordo de todos/ás os/ás compañeiros/ás que mantiveron unha loita activa no colectivo de COPEL e máis tarde a reconstituída APRE e o Colectivo en Loita dos Presos FIES".

Publicado para Abordaxe por Xan do Can
Leer más...

[Uruguay]: Comunicado Anónimo de Ataque incendiario contra zoo Villa Dolores

Colamos (traducido) do blogue do Periódico Anarquía do Uruguay este comunicado sobre esta acción sobre a liberación total contra o zoo Villa Dolores:

Na mañá do Venres 13 de Xuño colocamos un artefacto incendiario dentro do zoo-prisión Villa Dolores, asegurámonos que este non afectase a ningun animal humano ou non humano. Isto tan só foi un acto simbólico e é só o comezo, cada día que pase e o zoolóxico estea aberto vailles custar caro aos responsables. Non queremos máis centros de illamento, non queremos máis opresión nin sometemento.

Pola liberación da terra e dos seus habitantes, non pararemos, ata que todas as gaiolas esten baleiras.

T.·.A.·.F.·

Máis información en Abordaxe sobre este zoo
Leer más...

Bardo Ediciones volta con "Dulce Leviatán" do noso compa e amigo Pedro García Olivo

Pedro García Olivo, quen recoñece o seu gosto pola nosa terra, estivera pola Galiza con nós en varias ocasións, así foi nos dois anos anteriores a este, en 2012 nunha xira entre o 6 e o 11 de marzo na que estivera en varias localidades con animadas palestras e debates sobre os seus polémicos plantexamentos "anti-escolares"; e en 2013 repetiu en setembro co gallo da presentación do seu libro "Cadaver a la Intemperie"; alén participara na nosa última revista en papel Abordaxe nº4 con unha auto-entrevista que titulou "El Occidental Abominable".

Agora vimos de saber que ven de publicar o libro "Dulce Leviatán. Críticos, víctimas y antagonistas del Estado del Bienestar" na editorial anarquista Bardo Ediciones, do que vos recomendo todos os seus libros (boa edición e precio moi asequíbel), alén de que os podedes descargar debalde na súa nova web

Colamos (traducida) a presentación que Bardo fai do libro de Pedro:


A forma menos vaporosa do Estado Social de Dereito recibiu o nome de «Estado do Benestar», que non sinala un benestar de todos na área das potencias hexemónicas e que se funda no malestar de case todos no ámbito dos países dependentes, como denunciaron tantos críticos do neo-imperialismo e da globalización. Esta modalidade do Estado non aparece como un telos da lóxica política do Capitalismo: pode vir e pode irse, achégase e afástase. Hoxe tende a esvaerse, no que atinxe aos países do sur de Europa; pero persevera e ata se fortalece noutros, europeos e non europeos. Pretendo contribuír á súa crítica, pois a percibo como o maior engado, como o monstro máis falsario, máis velenoso, que cabe dispoñer para a xustificación (lexitimación) da coerción gobernamental e da explotación social, para a perpetuación da casta política e do canon de vida dos sectores burgueses e «aburguesados» (dun lado, e por definición, empresarios, banqueiros, funcionarios, etcétera; doutro, cantos traballadores, empregados ou desempregados, se recoñecen na disposición psicolóxica -antes diciamos «mentalidade»- da clase dominante, no seu «carácter social»: o sector maioritario da poboación, nas nacións do Norte).

Dende acá animarvos a leitura.

Xan do Can para Abordaxe
Leer más...

Veciñas Okupas

Colamos este artigo (traducido) da web "Oficina de Vivienda" do Colectivo de Apoio Mutuo para defender o direito á vivenda digna para todas de Madrid, onde fai unha proclama pola okupación dende unha analise actual (con referentes históricos) das bondades desta para o conxunto da sociedade e das mudanzas nas peculiaridades das okupas. O artigo foinos enviado por ANA e se ben fai referencias a Madrid, a analise é extrapolable a calqueira lugar do estado (e mesmo do mundo):

Durante os anos da burbulla inmobiliaria, a vivenda converteuse nunha excelente mercadoría coa que especular. Abondaba con dar unha volta por calquera barrio para ver aparecer novos edificios todas as semanas, nunha manobra de enriquecemento duns poucos que parecía non ter fin. Madrid era unha cidade tomada polas grúas, o formigón e o ladrillo. Non obstante, nalgún momento, alguén decidiu levarse a festa a outra parte e a burbulla estoupou. O resultado foi un espectacular aumento do paro, centos de miles de familias atrapadas en hipotecas trampa e tres millóns e medio de vivendas baleiras no estado. Hoxe, seis anos despois do estalido oficial da burbulla, as consecuencias daquela estafa son máis claras que nunca: cada día prodúcense case douscentos desafiuzamentos e a vivenda converteuse nun luxo inaccesible.

Neste contexto, a okupación de vivendas é unha práctica cada vez máis estendida. Aínda que non é un fenómeno novo -sempre existiu xente que soubo arranxarse moi ben con isto da vivenda-, a crise social en que vivimos fixo que recorran a ela moitas persoas que ata agora non o tiñan en mente. O perfil do ocupa xa non é esa imaxe estereotipada que algúns seguen tendo na cabeza: hai tantas okupacións como okupas e motivos para facelo. En realidade, calquera motivación é válida, dende a de familias que non teñen outro lugar para vivir ou que foron desafiuzadas á das persoas que o fan como unha opción política. Abrir unha casa baleira para habitala non só permite que a persoa que o fai poida encontrar un lugar onde residir, senón que tamén ten beneficios para o resto de veciñas. As vivendas baleiras producen unha gran cantidade de problemas, tanto para o edificio coma para o resto da sociedade. Cando non están habitados, é moito máis probable que os pisos teñan problemas de humidade e salubridade que cando teñen habitantes, xa que non hai ninguén que se preocupe do seu mantemento. Ademais, nos casos nos que os bancos son os donos das vivendas -por exemplo, porque se produciu unha execución hipotecaria- estes néganse a pagar os recibos da comunidade, facendo que estas se arruínen e se vexan obrigadas a cortar servizos esenciais. En cambio, a maioría das persoas que okupan unha vivenda fan o posible por contribuír a estes gastos, xa que tamén necesitan eses servizos e comprenden a situación da comunidade. Pero ademais, a okupación tamén ten beneficios para o conxunto da sociedade. A existencia de vivendas baleiras que permanecen pechadas mantén elevados os prezos dos alugueres e as hipotecas, xa que todas esas vivendas non saen ao mercado. En cambio, cando existe un movemento forte de okupación, os propietarios de pisos vense obrigados a baixar os prezos, xa que doutra forma non poden alugalos.

Así, as persoas que optan pola okupación non só rompen co círculo que lles obriga a pagar prezos enormemente elevados para ter unha vivenda, senón que tamén contribúen a loitar contra un sistema cruel e inxusto. De feito, esta foi sempre unha das principais motivacións da okupación, que é unha ferramenta fundamental de loita contra un sistema económico que ten na propiedade privada a súa base fundamental. As persoas que okupan, sexan cuales sexan as razóns polas que o fan, están a atacar dous dos piares que sustentan o capitalismo: a propiedade privada e o sistema lexislativo. Temos internalizado a dominación ata tal punto que nos parece admisible que alguén que non posúa ningunha vivenda teña que pagar unha cantidade de diñeiro ao mes -un aluguer- a outro que ten varias, cando o lóxico sería que esas desigualdades non puidesen existir ou que, polo menos, as persoas que tiveran máis non puidesen explotar impunemente ao resto ata o límite de obrigalas a vivir na rúa. Ao okupar, estamos a cuestionar un sistema cruel, inxusto e ilexítimo que permite que existan casas baleiras mentres hai xente que carece delas. Por iso, a okupación non é só a resposta a unha situación concreta de necesidade, senón tamén unha elección política. Manter unha vivenda baleira excluíndo outra xente do seu uso polo simple feito de ter un papel de propiedade non é lexítimo nin respectable. Sempre estaremos do lado do que loita contra un sistema que permite que existan cinco millóns de vivendas baleiras e centos de miles de persoas sen casa. En tanto que ataca a un sistema inxusto e se nega a obedecer as leis que o protexen, toda okupación é un acto político.

A pesar dos falsos mitos que interesou difundir, as persoas que okupan unha vivenda non son diferentes do resto de veciñas. De feito, é moi posible que algunhas das túas veciñas sexan ocupas e nin sequera te decatases, dende a familia con dous nenos do segundo á rapaza con pinta de universitaria do terceiro ou a parella con can do quinto. O exemplo máis recente é o caso de Jorge, pai dunha familia de tres fillos que habitaba unha vivenda no distrito de Usera ata que foi desafiuzado polo banco propietario do inmoble. Ao contrario do que algunha xente cree, as vivendas recuperadas non son focos de problemas ou sucidade: as persoas que as habitan cóidanas porque son os seus fogares, e ademais, para mantelas o maior tempo posible é imprescindible ter boas relacións coas veciñas. Por iso, as persoas que okupan unha vivenda tratan de molestar menos aínda que o resto. Ademais, de todos os xeitos, se xorden dificultades de convivencia pódense resolver entre as veciñas, como se fai en calquera outro caso. O único que diferencia ás persoas que okupan das demais é que comprenderon que as inxustizas non se van resolver por si soas, senón que hai que poñerse mans á obra. Que as súas vidas están nas súas mans e que non van esperar a que ninguén decida por elas. Que van tomar as casas baleiras e as van encher de vida.
Leer más...

17/7/2014

A sospeitosa teima de Espe com Podemos

"Que se fale de nós ainda que seja mal" nom é umha sentência dos génios da maldade a olhos de Espe, os alemáns Goebbels e Münzenberg. Pero sim é algo bem certo ao meu parecer. Por isso toda esta cantinela anti-Podemos desta corredora fugitiva, da-me para pensar mal.

Espe será todo o insoportável que poida ser umha arrogante milhonária com títulos nobiliários e direito vitalício ao aforamento, pero tonta, o que se di tonta, nom crio que ninguém se atreva a tilda-la. Quanto di Espe que se sae da norma das cortesias políticas, tem de seguido imediata alta repercussom em todos os falsimedios e mesmo nos alternativos que vem ne-la umha joia a seguir para desqualificar ao PP. E isso chama-me ao desconfio.

Nom resulta estranho que solte esses impropérios justo quando se sabe que a maioria dos votos que recebeu Podemos provinham de votantes do PSOE e IU?? Acaso vos nom considerades que, dalgum jeito, todo isto beneficia a Podemos e ao PP?.

Eu mesmo chego a pensar que é umha campanha orquestrada entre ambos, Espe e Pablo Iglesias, para aligerar o caminho eleitoral de promesas caducas como a socialdemocracia ou o eurocomunismo, e combater mão a mão nas furnas entre neoliberais (chamados antanho fascistas) e reformistas possibilistas. Umha luta que semelha encarnizada pero da que ambos desfrutariam em campo aberto. Eu nom duvido de que os seus elevados egos ficariam plenamente satisfeitos.

E como remate desta reflexom, quero colgar aqui estoutra que atopei pola rede, que o meu parecer define bem a política de Pablo Iglesias e Podemos:

"O reformismo nom é umha ideologia, nem sequer umha ideia, é simplemente a renúncia á luita, é a morte das ideias e da esperança, é adaptar-se o sistema e ás suas regras, ao seu jogo, por isso é estéril e é podre todo quanto toca. Os reformistas nom crêm na transformaçom da sociedade, só aspiram, ainda que ás vezes o ocultem, á conquista do poder, nom buscam nem sequer as melhoras das condiçons laborais e sociais dos trabalhadores se bem sí a utilizam como pretexto para acadar os seus objectivos e a suas ambiçons pessoais: ocupar cárregos e poltronas, acadar o estatus de líder, de liberado, de burócrata, de jefe".

Redactado por Tancredo Tantonto para Abordaxe.

Nota: A imagem corresponde-se mais com a notícia publicada acá em Abordaxe sobre Podemos e o alcaide de Vilanova de Arousa: Se bem eu nom conhecia tal vinheta do genial Dávila quando se publicara, e agora fica bem para esta.
Leer más...