Video do derrubo:
Na manhán do mércores, 20 de agosto, de sorpresa, a policía despexou e demoliu o Centro Social Okupado (CSO) "La Traba", localizado no número 17 da rua Batalla de Belchite, no distrito madrileño de Arganzuela. No prédio estaban dormindo cinco xovens que foran expulsos à forza polos policías.
Con grande presenza de antidistúrbios e carros policiais, e sen ter amosado calqueira orden ou aviso previo, às 11h30, un guindastre comenzou a demolir o prédio ante a indignación da veciñanza e activistas. Nen o material gardado no espazo, como proxectores ou aparellos musicais, puido ser retirado durante a destruición do imóvel.
Apesar de todos os esforzos e protestos que foran feitos desde La Traba e da veciñanza durante toda a mañán para que a demolición non ocorrera, a acción foi executada polas autoridades, destruindo un prédio que durante sete anos acollera varias iniciativas políticas, culturais e esportivas.
Video dos protestos na tarde do derrubo:
Leer más...
Mostrando entradas con la etiqueta Península. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Península. Mostrar todas las entradas
26 ago 2014
20 ago 2014
[Portugal] Um carcereiro da cadeia de Paços de Ferreira denuncia brutais agressões a reclusos
O Diário Liberdade recebeu a denúncia dos factos do Guarda Prisional Principal, quem assina o comunicado:
"Assunto: Denúncia
Venho por este meio comunicar o seguinte:
Em 14 de Agosto de 2014, no Estabelecimento Prisional de Paços de Ferreira, o recluso 1024, internado em regime de segurança foi brutalmente agredido pelos guardas que se encontravam de serviço na secção de segurança e os que se encontravam de serviço no pavilhão de segurança, tendo o mesmo que receber assistência médica e ser suturado em várias partes do corpo.
Depois de ter respondido de forma incorreta e desrespeitosa a um guarda que ali se encontrava de serviço a “equipa” que se encontrava de serviço resolveu espancar brutalmente o recluso em questão, chegando mesmo o recluso a desfalecer.
Foi ainda pedida ajuda aos guardas do pavilhão de segurança para se juntarem à “festa” e fazendo justiça pelas próprias mãos, agindo de forma irresponsável e de forma desproporcional ao ato de desrespeito do recluso, quando uma simples participação ao Sr. Diretor do Estabelecimento Prisional pelo comportamento do recluso bastava.
Depois de se aperceberem do abuso de autoridade dos guardas alguns reclusos começaram a bater ás portas, em sinal de protesto a este ato bárbaro cometido pelos guardas, foram também todos eles espancados.
Todas as pessoas dos serviços clínicos que se encontravam de serviço naquele dia, enfermeiros e médica, são conhecedores da situação. O recluso foi ainda impedido de ir ao Hospital para que o assunto fosse abafado e transferido para o Estabelecimento Prisional de Monsanto.
Este tipo de atitude não dignifica o corpo da guarda prisional, e é um ato que deve ser severamente punido e censurado. Pessoas com este tipo de comportamento não dignificam o corpo de guardas prisionais e nem tão pouco deveriam prestar serviço público.
Atenciosamente,
Paços de Ferreira, 18 de Agosto de 2014
Guarda Prisional Principal" Leer más...
19 ago 2014
[Valencia] Tres presos do CIE de Zapadores denuncian malleiras e insultos racistas dos policías
Estes tres internos do CIE de Zapadores denunciaron na última semana recibir agresións físicas e verbais por parte de axentes de Policía. Abderrahmane, de 21 anos, Ahmed, de 26 e Ayoub Bekkach, de 19 puxeron en coñecemento do xulgado e a recentemente estreada Fiscalía de Igualdade de Trato e Non Discriminación, o "acoso" e as "vexacións" que están sufrindo desde o seu internamiento, e ante os que posúen numerosas testemuñas.
Neste sentido, Hadik denunciou o pasado 3 de agosto ante o xulgado de instrución número 7 de Valencia que, ese mesmo día, durante a hora do almorzo, un axente de policía -que facía alusións continuas e despreciativas ao seu cheiro corporal e orixe étnica- golpeoulle no ventre, xenitais, pernas e brazos, coa colaboración doutro que lle inmobilizou suxeitándolle polo pescozo. Despois, caeu ao chan e foi arrastrado polo corredor mentres continuaban golpeándolle. Así mesmo, denuncia recibir insultos como "mouro de merda" a diario, por parte dos axentes e que estes lle desfán a cama e tíranlle as súas pertenencias ao chan. Ambos axentes carecían de identificación no momento das agresións, aínda que, na súa denuncia, Hadik descríbeos físicamente e asegura poder recoñecelos con facilidade e máis adiante, nunha ampliación da denuncia, aporta o seu número de placa.
Por outra banda, Zerwal denunciou o pasado 8 de agosto ante o xulgado de instrución número 12 de Valencia recibir agresións físicas nun par de ocasións e insultos racistas de forma continua tales como "mouro de merda", "que te vaias ao teu país", ou "oxalá se pecharán xa todas as fronteiras". Respecto de a violencia física, nunha primeira ocasión, explica que un axente espertoulle golpeándolle coa porra. Ante a súa queixa, este gritoulle "¡Se non calas, métoche a porra polo cu!" e inmediatamente despois propinoulle unha labazada. Máis adiante, nunha segunda ocasión, mentres recollía roupa do chan, un outro axente tiroulle ao chan dunha patada e ameazoulle coa porra. Ademais, segundo explica Zerwal, sospeita que este é o axente que tamén tira continuamente as súas pertenencias ao chan e desfai a súa cama, case a diario, como tamén denuncia Hadik.
Para rematar, Ayoub Bekkach explica na súa denuncia que, o pasado 1 de agosto, dous internos discutiron sen que chegasen a pelexarse e a policía avisou aos antidisturbios. Bekkach, que se atopaba no comedor falando cun compañeiro, cuestionou que un axente lle mandase calar e a continuación suxeitárono entre varios antidisturbios e sacáronlle do comedor a empurróns, golpeáronlle en repetidas ocasións e leváronlle á cela de illamento. Trala malleira, tivo que recibir asistencia médica no Servizo de Urxencias do Hospital Peset por fortes contusións nos pulsos e nun xeonllo.
Os tres denunciantes solicitaron que se investiguen as gravacións do sistema de vídeo vixiancia dos días e as horas sinaladas, que se chame a declarar aos axentes identificados, que se proceda á suspensión cautelar de funcións destes ata o esclarecimiento dos feitos, que se suspenda cautelarmente a expulsión das vítimas ata que se esclarezan os feitos, que se chame aos denunciantes a declarar e que testemuñen os internos que se atopaban no lugar onde ocorreron os feitos.
Desde a Campaña polo peche dos CIEs temos documentado que, no último ano, ademais destas tres, as persoas internas en Zapadores interpuxeron máis de trinta denuncias ante o xulgado por presuntas agresións policiais. Unha situación insostible ante a que esiximos que se tomen medidas inmediatas para garantir que feitos tan graves como estes non volvan suceder e que se poñan en marcha os mecanismos necesarios para garantir unha investigación real do sucedido sen que se prexudique ás persoas que interpuxeran as denuncias, nin ás testemuñas presenciais.
Leer más...
17 jul 2014
"Marca España": 166 mortes en prisión, denuncias por torturas, tráfico de drogas nos cárceres... e unha lei para que non loitemos.
O estado español tortura e asasina, ningunha novidade, só varían determinadas cifras entre ano e ano. Pero sempre figura entre os estados líderes da unión europea en xente encerrada. Oficialmente, 66.995 persoas presas ao final do 2013. Un 13,8% delas en prisión preventiva.
Sorprendentemente, a fonte da noticia de hoxe é o último informe de "El Defensor del Pueblo", que o podedes ler enteiriño a través deste enlace. A condesa pepeira Soledad Becerril presentouno hai uns meses. O estado págalle unha fortuna para iso.
O 92,38% das persoas presas segundo o informe eran homes, o 7,62% mulleres. A condesa pepera (non ignoremos que o PP non condenou nunca o franquismo; claro, iso non é terrorismo...) recoñece que en 2012 a "taxa de mortalidade" nos cárceres do criminal estado español foi superior á de 2011 e situouse en 2,78 mortes por cada 1.000 persoas presas. 166 persoas presas "morreron" nos centros de exterminio do estado... oficialmente. Aí non se contan seguramente a xente á que sacan e morre aos poucos días...
Á sida atribúense, en cambio, o 5,4% das "mortes" do total. A terceira causa de "falecemento" en prisión é o "suicidio", 25 casos, o 15,1% dos falecementos. A idade media dos que non saían con vida tras estar entre reixas en 2012 situouse en 46,5 anos, fronte aos 45,6 de 2011... Todo isto nos contaba a prensa burguesa hai uns meses.
541 queixas dende prisión recibiu a condesa; 49 actuacións de oficio nesta materia, dez máis que o ano anterior; mátanse a currar os parasitos. O resto de queixas, ao lixo.
E sobre a lei que aprobaron, recomendámosvos leades isto.
A loita é o único camiño... e vai ser dura a loita para que estas leis fascistas e @s mercenari@s que as aplican non nos afecten. E será case imposible que @s xornalistas ao servizo do seu amo non nos criminalicen; vívese mellor lambendo os xenitais de quen manda e non tendo ningunha clase de ideal máis que o diñeiro. Pero como non temos medo, ningunha lei debería pararnos. Sempre estivo clara a solución: Revolución. E aplicar unha fórmula para a cal non hai que ser licenciad@ en matemáticas:
Morte ao estado, e viva a anarquía!.
E que isto non quede só en palabras, nin en pantallas de ordenador.
Leer más...
2 jul 2014
Traballo en prisión: Escravitude no século XXI?
Se entra no cárcere e ten o "privilexio" de encontrar traballo como recluso, prepárese para cobrar até 0,5 euros a hora. Poderá acumular un soldo de entre 80 e 300 euros ao mes. Esquecer pagas extraordinarias, horas extra ou vacacións. Son as condicións que "gozan" nos centros da Secretaría Xeral de Institucións Penais (todo o Reino de España, excepto Cataluña) o 40% dos presos que poden traballar, segundo os últimos datos oficiais publicados polo Organismo Autónomo de Traballo Penal e Formación para o Emprego. Non espere, por certo, a axuda dalgún sindicato. Ningún actúa en prisión.
A "oportunidade" laboral pode chegar a través dos 191 talleres produtivos que se desenvolven en 53 cárceres, traballos para empresas externas de carpintaría metálica, confección industrial ou cultivo en invernadoiro. Ou nalgún dos servizos penais propios de calquera prisión: cociña, panadaría, mantemento, xardinaría, lavandaría? Entre 2006 e 2011 o número de presos traballadores subiu de 11.000 a 12.442, sobre unha poboación penal de 57.000 persoas. Unha década antes, en 1997, traballaban 3.800 de 36.500.
Unha fábrica de vulneración de dereitos laborais
Unha nómina no cárcere reflicte en moitos casos unha cuarta parte das horas realizadas, sinalan. Os reclusos relatan xornadas de até 70 horas semanais. E en ocasións págase segundo produtos realizados, baixo un sistema que escapa ao control do preso. "Non lles dan recibo por cada peza e ao final non saben que cobran por cada unha", explica a coordinador da área de Cárceres da Asociación Pro Derechos Humanos, Valentín Aguilar. "Explotación", define.
O traballo en prisión é "o gran descoñecido", unha fábrica de "vulneración de dereitos laborais". Desde a APDHA reclaman a intervención de Inspección de Traballo e tamén das organizacións sindicais. "Que se decidan a defender aos traballadores máis indefensos", piden.
Resulta, ademais, "antieconómico". Ao obteren a liberdade, por teren cotizado non gozan do subsidio de excarceración -426 euros, durante un máximo de 18 meses- senón da prestación por desemprego que só chega, "se chega, aos 100 euros". Un "absurdo legal" que, se o recluso "fai contas, pensa se lle convén traballar".
Francisco Hervás traballou en varias prisións. Enumera Córdoba, Badajoz, Canarias, El Puerto de Santa María ou Málaga, con soldos que oscilaron entre un mínimo de 60 euros ao mes a un máximo de 290. Dentro considérase "máis un privilexio que un dereito", di. Compensa? "como a calquera persoa que non teña que botarse nada á man e lle ofrezan agora un minijob", responde. É xusto? "Seguro que non, contesta, pero saír do módulo onde resides, ver outra xente, xa é un sopro de aire".
Proceso de selección? "Por contacto, como na rúa", sorrí Hervás. Depende do comportamento, "da implicación cos funcionarios e o sistema, de que sexas submiso e servizal". O acceso a un posto remunerado é "complicado". A dirección do propio centro penitenciario decide. "Solicítase pero non pasas unha selección previa, encher unha instancia sen falar con ninguén é como botar hoxe un currículo, pódeste imaxinar", escenifica.
Leer más...
27 jun 2014
[Porto] Carta Aberta da Casa Viva ao presidente da Câmara Municipal
Exmo Sr. Rui Moreira, presidente da CMP
Vimos por este meio, pedir que proceda sem demoras à reparaçom do vidro quebrado pelos Sapadores do Porto, no dia 2 de Maio pelas 14:30, no primeiro andar do edifício situado na Praça do Marquês, nº 167. Dado que, num acto que só pode ser considerado de má fé, partiram o vidro e abandonaram o local sem deixar qualquer tipo de notificaçom, tivemos que
recorrer à informaçom que prestaram à agência Lusa para sabermos que essa destruiçom surgiu na sequência do cumprimento de umha ordem censória de retirada ilegal de umha faixa com conteúdo político, emanada da Câmara Municipal do Porto.
Informamos que, se o vidro partido nom for rapidamente reposto, recorreremos a todos os meios disponíveis e ao nosso alcance para que o contexto da ilegalidade em que este vandalismo ocorreu seja sobejamente conhecido e que a reparaçom seja efectuada.
Sem outro assunto premente de momento.
Colectivo Casa Viva.
Leer más...
19 jun 2014
Podemos: É posible cambiar o sistema dende dentro? x Rafael Narbona
Ao fío do publicado polo compa de Abordaxe C.Ribas no seu artigo de onte "Preparando o cambio para que todo siga igual", recollemos hoxe de KaosenlaRed estoutro artigo asindao por Rafael Narbona:
Podemos é a rebelión controlada e acoutada polo sistema. Unha hábil manobra para baleirar as rúas de alborotadores e sufocar os brotes de insurxencia. Podemos non nacionalizará a banca, non poñerá fin á monarquía, non rematará cos desafiuzamentos, non restablecerá a soberanía popular...
Hai uns meses, pensei que o PSOE, IU e Podemos poderían confluír nun tripartito, pero creo que me equivoquei. É máis probable un pacto entre o PP e o PSOE, que permitiría cumprir co obxectivo dun déficit estrutural anual inferior ao 0'5%. A insólita coalición acturía como pararraios da indignación cidadá. É posible que o PSOE non sobreviva a este pacto, reproducindo ao declive do PASOK, que nas últimas eleccións xerais obtivo un raquítico 12% de votos e 33 escanos no Parlamento grego. Dado que a miña predición do tripartito foi parcialmente refutada polos acontecementos, as miñas hipóteses de futuro non resultarán moi cribles, pero pregúntome se Podemos non se converterá na forza política maioritaria nun afastado 2019 ou mesmo antes. Podemos goza dunha extenuante presenza mediática, o cal invita a reflexionar. Nun traballo conxunto, Chomsky e Herman sinalaron que a función esencial dos medios de comunicación de masas era "inculcar [nos cidadáns] os valores, as crenzas e os códigos de comportamento que os integrarán nas estruturas establecidas da sociedade". Dito en termos marxistas: os medios traballan para que as ideas dominantes sexan as ideas das clases dominantes. "Nun mundo marcado pola concentración da riqueza e importantes conflitos de clase -apuntan Chomsky e Herman-, o cumprimento deste papel require unha propaganda sistemática. Diñeiro e poder teñen a posibilidade de filtrar as noticias que poden ser imprimidas, marxinar os opositores e permitir ao goberno e aos intereses privados dominantes transmitir as súas mensaxes ao público" (Manufacturing Consent, New York, 1988). Dende os anos 80, os xigantes bancarios compraron a maioría das accións dos medios de comunicación. En 1945, oito de cada dez diarios norteamericanos pertencían a propietarios independentes. En 1990, o 80% achábanse en mans de grandes grupos empresariais e esa tendencia só agudizouse dende entón, destruíndo a liberdade de prensa. Escribe o xornalista belga Michel Collon: "O público cre que lle fala un xornalista, cando quen de verdade lle fala é o poder. [...] Os Nosos medios de comunicación non mostran ningún espírito crítico sobre as cuestións fundamentais. [...] Las fontes institucionais [axencias de prensa controladas por hóldings empresariais] están tan unidas no esencial que poderiamos falar dun sistema de fonte única e dun moi eficaz réxime totalitario. É así como Ted Turner, fundador da CNN e vicepresidente do coloso Time Warner, pode afirmar: "Se nós non mencionamos un acontecemento, é coma se non se tivese producido"". Os grandes grupos empresariais, coa maioría das súas accións en mans da banca, controlan todo o circuíto mediático: xornais, editoriais, cadeas televisivas, cadeas de raio, librarías, distribuidoras, axencias publicitarias. Esa trama permítelles influír na opinión pública dun modo determinante, controlando a aparición de novas formacións políticas e condicionando a intención de voto. Dun modo máis claro: fabrican o éxito político, editorial, cinematográfico, televisivo ou musical e propician o fracaso e a marxinación do que atenta contra os seus intereses.
Os faladoiros de La Sexta e Cuatro prestaron os seus estudios televisivos á irresistible ascensión de Podemos, con Pablo Iglesias Turrión no papel estelar, e Juan Carlos Monedero como ideólogo e estratego. Por outro lado, Público despregou a súa alfombra vermella no seu diario dixital e Público TV emite La Tuerka. Non está de máis sinalar quen controla estas plataformas mediáticas. Cuatro pertence a Mediaset España Comunicación, unha das empresas que cotiza no IBEX 35. Despois de fundirse co Grupo Antena 3, La Sexta pasou ás mans de Atresmedia Corporación, que cotizou no IBEX 35 ata finais de 2007 e cuxo maior accionista é o Grupo Planeta, presidido por José Manuel Lara Bosch. Jaume Roures Llop, propietario e fundador de Público, preside o grupo de comunicación Mediapro, que en 2006 se fusionou co Grupo Globomedia (antes Grupo Árbol) e a multinacional de publicidade británica WPP. Xurdiu deste modo Imagina Media Audiovisual, o maior hólding empresarial español da produción audiovisual. Imaxina Media Audiovisual é accionista minoritaria Atresmedia Corporación. Neste labirinto de accións e diversificacións, Jaume Roures desempeña o papel de taumaturgo. Roures defínese como un catalanista de esquerdas. O seu pasado como militante da Liga Comunista Revolucionaria e as súas estanzas no cárcere como opositor ao franquismo, non lle impediron en xaneiro de 2012 despedir a case toda o equipo de Público mediante a aplicación de dous ERE. En maio de 2012, subhastouse o rotativo. Unha asociación de ex traballadores e lectores participaron na poxa, pero non puideron competir con Roures, que recuperou o cabeceiro. Os frustrados ex traballadores e socios fundaron unha cooperativa para crear o diario dixital MásPúblico, que en decembro de 2012 se converteu na revista mensual en papel La Marea, onde Podemos tamén goza de barra libre. A sombra de Roures é alongada ou o encanto de Pablo Iglesias Turrión irresistible? Díxose que o obxectivo oculto de Podemos era restar votos a IU e que Izquierda Anticapitalista exercía de matriz fundacional. De feito, Esther Vivas e Miguel Urbán escriben en Público. Urbán pediu "todo o poder para os círculos" nun coñecido artigo, pero co tempo ese lema converteuse nun búmeran, pois Podemos se constrúe dende arriba, cun grande apoio mediático. Esa circunstancia explica a súa oposición a que os círculos presenten delegados nas asembleas, coa posibilidade de establecer acordos vinculantes. Juan Carlos Monedero dixo que "os círculos non son democráticos", pero en realidade nada pode ser menos democrático do que convoca unha elección por internet cunha marxe de seis días e unha lista pechada encabezada por Pablo Iglesias. Esa manobra representa a liquidación do modelo asembleario, explotado ata agora para rendibilizar o 15-M e captar os votos dos indignados. Podemos fala contra a casta, pero a súa cúpula obra como unha casta e súmase ao PSOE para desmarcarse dos que piden un referendo que permita elixir entre monarquía e república. Non son de "dereitas nin esquerdas". Son "os de abaixo", pero actúan como unha elite que ignora ás bases. Pablo Iglesias adquiriu notoriedade, mostrándose partidario de saír do euro, non pagar a débeda ilexítima, abandonar a OTAN, recoñecer o dereito de autodeterminación, nacionalizar a banca, protexer os dereitos dos traballadores e frear os desafiuzamentos, pero agora é incapaz de manifestarse claramente a favor da república ou de pisar a rúa para apoiar a Marchas da Dignidade do 22-M. Se alguén menciona a Chávez, Iglesias sela os seus labios e espera que pase o mal trago, sen defender a revolución bolivariana, malia que no pasado afirmaba que "o acontecido en Venezuela é unha referencia fundamental para os cidadáns do Sur de Europa". Nesa época, Pablo Iglesias non escatimaba eloxios ao desaparecido Hugo Chávez: "Bótaselle moito de menos. Cantas verdades nos dixo este home! [...] No permitamos que se ridiculice ou caricaturice o que pasa en América Latina, cando América Latina pode ser unha alternativa". Na campaña das eleccións europeas, o recordo do Comandante Chávez quedou nun armario, case como un pasquín revolucionario, que non desexa ser aireado. Din que Podemos inquieta ao club Bilderberg, pois pretende nacionalizar o IBEX-35, pero Mediaset Comunicación España, que cotiza no IBEX-35, non deixa de concederlle minutos en Las Mañanas de la Cuatro. Non se pode acusar a Podemos de incumprir as súas promesas, pois aínda non gobernou, pero a historia recente de España está chea de promesas incumpridas e fainos desconfiar dos políticos. Felipe González prometeu saír da OTAN, pero cando á fin convocou o anhelado referendo o 12 de marzo de 1986, fixo campaña a favor da permanencia nunha alianza militar que invade e bombardea países co pretexto de defender a democracia e a liberdade, se ben ninguén ignora que as súas motivacións non son nada humanitarias. Os que nacemos a principios dos 60 aínda recordamos os tres puntos do manipulado referendo: "1. A participación de España na Alianza Atlántica non incluirá a súa incorporación á estrutura militar integrada. 2. Manterase a prohibición de instalar, almacenar ou introducir armas nucleares en territorio español. 3. Procederase á redución progresiva da presenza militar dos Estados Unidos en España. Considera conveniente para España permanecer na Alianza Atlántica nos termos acordados polo Goberno da Nación?". O non triunfou en Catalunya, Euskal Herria, e a provincia de Las Palmas en Gran Canaria. Que sucedeu despois? En 1997, España incorporouse á estrutura militar da OTAN. Pouco despois, introduciuse unha cláusula pola que Estados Unidos pode instalar, almacenar ou introducir armas nucleares en territorio español, logo de autorización do Goberno de España. Foron medidas do goberno de José María Aznar, que non espertaron as protestas do PSOE. Non é estraño, pois dende 1986 non cesou de crecer a presenza militar de Estados Unidos en España, incumprindo o compromiso adquirido co pobo español no referendo.
Non cuestiono a honestidade de Pablo Iglesias Turrión ou Juan Carlos Monedero, pero creo que perderon o control da súa iniciativa. Son os reféns dunha montaxe habilmente urdida polo poder económico. Podemos é a rebelión controlada e acoutada polo sistema. Unha hábil manobra para baleirar as rúas de alborotadores e sufocar os brotes de insurxencia. Podemos non nacionalizará a banca, non poñerá fin á monarquía, non rematará cos desafiuzamentos, non restablecerá a soberanía popular fronte ao poder dos mercados, non abandonará a OTAN. Non o fará porque sinxelamente non poderá. O poder económico e militar xamais o consentiría. Sería tentador retratar a Pablo Iglesias e Monedero como dous canallas sen escrúpulos que pactan coa oligarquía para asegurar unha xubilación dourada, grazas á famosa porta xiratoria. Non obstante, non creo que esa imaxe se corresponda coa realidade. Nin sequera creo que se poida aplicar a Felipe González. A realidade ás veces parécese ao vodevil, pero neste caso o fenómeno é máis complexo. Penso que Felipe González realmente cría na necesidade dun cambio impulsado por un socialismo democrático e que Podemos realmente desexa acabar coa ditadura da Troika e os mercados de capitais, pero o sistema é un parasito que actúa como o terrorífico alienígena de Ridley Scott. Apodérase de todos os que xogan coas súas regras. Non o fai dunha forma invasora, senón pouco a pouco, de forma silenciosa e inadvertida. Nunca me movín no terreo da política. Así que poñerei o exemplo do ensino. Despois de quince anos nas aulas de diferentes institutos da Comunidade de Madrid, fun testemuña dos cambios que se operaban nos meus compañeiros. Algúns comezaban a súa carreira docente cheos de idealismo, intentando cambiar o sistema dende dentro, pero despois de dous ou tres cursos, o sistema cambiárallelos. Ao cabo dun tempo, a súa identificación co sistema era tan acentuada que se convertían en fieis executores dunha pedagoxía baseada na selección, a confrontación e a exclusión. Poucos eran conscientes dese proceso e os que si o eran explicaban a súa evolución como simple madureza. Creo que sucede algo semellante na política. Malia todo, non quero finalizar o artigo cun ton sombrío e desesperanzador. Hai alternativas, pero encóntranse fóra do sistema e só poden articularse dende espazos libres e autoxestionados, comprometidos co activismo de rúa, o decrecemento e a solidariedade de clase. Non é posible derrotar o Estado, pero si crear unha sociedade que restableza os lazos comunitarios, transformando o marxinal e excéntrico nunha forma de acción colectiva. Entendo que cuestionar unha ilusión produce tanta ira como revelar a verdadeira identidade dos Reis Magos, pero non se escribe para que te queiran máis, senón para asumir un risco e descubrir a verdade.
Leer más...
Hai uns meses, pensei que o PSOE, IU e Podemos poderían confluír nun tripartito, pero creo que me equivoquei. É máis probable un pacto entre o PP e o PSOE, que permitiría cumprir co obxectivo dun déficit estrutural anual inferior ao 0'5%. A insólita coalición acturía como pararraios da indignación cidadá. É posible que o PSOE non sobreviva a este pacto, reproducindo ao declive do PASOK, que nas últimas eleccións xerais obtivo un raquítico 12% de votos e 33 escanos no Parlamento grego. Dado que a miña predición do tripartito foi parcialmente refutada polos acontecementos, as miñas hipóteses de futuro non resultarán moi cribles, pero pregúntome se Podemos non se converterá na forza política maioritaria nun afastado 2019 ou mesmo antes. Podemos goza dunha extenuante presenza mediática, o cal invita a reflexionar. Nun traballo conxunto, Chomsky e Herman sinalaron que a función esencial dos medios de comunicación de masas era "inculcar [nos cidadáns] os valores, as crenzas e os códigos de comportamento que os integrarán nas estruturas establecidas da sociedade". Dito en termos marxistas: os medios traballan para que as ideas dominantes sexan as ideas das clases dominantes. "Nun mundo marcado pola concentración da riqueza e importantes conflitos de clase -apuntan Chomsky e Herman-, o cumprimento deste papel require unha propaganda sistemática. Diñeiro e poder teñen a posibilidade de filtrar as noticias que poden ser imprimidas, marxinar os opositores e permitir ao goberno e aos intereses privados dominantes transmitir as súas mensaxes ao público" (Manufacturing Consent, New York, 1988). Dende os anos 80, os xigantes bancarios compraron a maioría das accións dos medios de comunicación. En 1945, oito de cada dez diarios norteamericanos pertencían a propietarios independentes. En 1990, o 80% achábanse en mans de grandes grupos empresariais e esa tendencia só agudizouse dende entón, destruíndo a liberdade de prensa. Escribe o xornalista belga Michel Collon: "O público cre que lle fala un xornalista, cando quen de verdade lle fala é o poder. [...] Os Nosos medios de comunicación non mostran ningún espírito crítico sobre as cuestións fundamentais. [...] Las fontes institucionais [axencias de prensa controladas por hóldings empresariais] están tan unidas no esencial que poderiamos falar dun sistema de fonte única e dun moi eficaz réxime totalitario. É así como Ted Turner, fundador da CNN e vicepresidente do coloso Time Warner, pode afirmar: "Se nós non mencionamos un acontecemento, é coma se non se tivese producido"". Os grandes grupos empresariais, coa maioría das súas accións en mans da banca, controlan todo o circuíto mediático: xornais, editoriais, cadeas televisivas, cadeas de raio, librarías, distribuidoras, axencias publicitarias. Esa trama permítelles influír na opinión pública dun modo determinante, controlando a aparición de novas formacións políticas e condicionando a intención de voto. Dun modo máis claro: fabrican o éxito político, editorial, cinematográfico, televisivo ou musical e propician o fracaso e a marxinación do que atenta contra os seus intereses.
Os faladoiros de La Sexta e Cuatro prestaron os seus estudios televisivos á irresistible ascensión de Podemos, con Pablo Iglesias Turrión no papel estelar, e Juan Carlos Monedero como ideólogo e estratego. Por outro lado, Público despregou a súa alfombra vermella no seu diario dixital e Público TV emite La Tuerka. Non está de máis sinalar quen controla estas plataformas mediáticas. Cuatro pertence a Mediaset España Comunicación, unha das empresas que cotiza no IBEX 35. Despois de fundirse co Grupo Antena 3, La Sexta pasou ás mans de Atresmedia Corporación, que cotizou no IBEX 35 ata finais de 2007 e cuxo maior accionista é o Grupo Planeta, presidido por José Manuel Lara Bosch. Jaume Roures Llop, propietario e fundador de Público, preside o grupo de comunicación Mediapro, que en 2006 se fusionou co Grupo Globomedia (antes Grupo Árbol) e a multinacional de publicidade británica WPP. Xurdiu deste modo Imagina Media Audiovisual, o maior hólding empresarial español da produción audiovisual. Imaxina Media Audiovisual é accionista minoritaria Atresmedia Corporación. Neste labirinto de accións e diversificacións, Jaume Roures desempeña o papel de taumaturgo. Roures defínese como un catalanista de esquerdas. O seu pasado como militante da Liga Comunista Revolucionaria e as súas estanzas no cárcere como opositor ao franquismo, non lle impediron en xaneiro de 2012 despedir a case toda o equipo de Público mediante a aplicación de dous ERE. En maio de 2012, subhastouse o rotativo. Unha asociación de ex traballadores e lectores participaron na poxa, pero non puideron competir con Roures, que recuperou o cabeceiro. Os frustrados ex traballadores e socios fundaron unha cooperativa para crear o diario dixital MásPúblico, que en decembro de 2012 se converteu na revista mensual en papel La Marea, onde Podemos tamén goza de barra libre. A sombra de Roures é alongada ou o encanto de Pablo Iglesias Turrión irresistible? Díxose que o obxectivo oculto de Podemos era restar votos a IU e que Izquierda Anticapitalista exercía de matriz fundacional. De feito, Esther Vivas e Miguel Urbán escriben en Público. Urbán pediu "todo o poder para os círculos" nun coñecido artigo, pero co tempo ese lema converteuse nun búmeran, pois Podemos se constrúe dende arriba, cun grande apoio mediático. Esa circunstancia explica a súa oposición a que os círculos presenten delegados nas asembleas, coa posibilidade de establecer acordos vinculantes. Juan Carlos Monedero dixo que "os círculos non son democráticos", pero en realidade nada pode ser menos democrático do que convoca unha elección por internet cunha marxe de seis días e unha lista pechada encabezada por Pablo Iglesias. Esa manobra representa a liquidación do modelo asembleario, explotado ata agora para rendibilizar o 15-M e captar os votos dos indignados. Podemos fala contra a casta, pero a súa cúpula obra como unha casta e súmase ao PSOE para desmarcarse dos que piden un referendo que permita elixir entre monarquía e república. Non son de "dereitas nin esquerdas". Son "os de abaixo", pero actúan como unha elite que ignora ás bases. Pablo Iglesias adquiriu notoriedade, mostrándose partidario de saír do euro, non pagar a débeda ilexítima, abandonar a OTAN, recoñecer o dereito de autodeterminación, nacionalizar a banca, protexer os dereitos dos traballadores e frear os desafiuzamentos, pero agora é incapaz de manifestarse claramente a favor da república ou de pisar a rúa para apoiar a Marchas da Dignidade do 22-M. Se alguén menciona a Chávez, Iglesias sela os seus labios e espera que pase o mal trago, sen defender a revolución bolivariana, malia que no pasado afirmaba que "o acontecido en Venezuela é unha referencia fundamental para os cidadáns do Sur de Europa". Nesa época, Pablo Iglesias non escatimaba eloxios ao desaparecido Hugo Chávez: "Bótaselle moito de menos. Cantas verdades nos dixo este home! [...] No permitamos que se ridiculice ou caricaturice o que pasa en América Latina, cando América Latina pode ser unha alternativa". Na campaña das eleccións europeas, o recordo do Comandante Chávez quedou nun armario, case como un pasquín revolucionario, que non desexa ser aireado. Din que Podemos inquieta ao club Bilderberg, pois pretende nacionalizar o IBEX-35, pero Mediaset Comunicación España, que cotiza no IBEX-35, non deixa de concederlle minutos en Las Mañanas de la Cuatro. Non se pode acusar a Podemos de incumprir as súas promesas, pois aínda non gobernou, pero a historia recente de España está chea de promesas incumpridas e fainos desconfiar dos políticos. Felipe González prometeu saír da OTAN, pero cando á fin convocou o anhelado referendo o 12 de marzo de 1986, fixo campaña a favor da permanencia nunha alianza militar que invade e bombardea países co pretexto de defender a democracia e a liberdade, se ben ninguén ignora que as súas motivacións non son nada humanitarias. Os que nacemos a principios dos 60 aínda recordamos os tres puntos do manipulado referendo: "1. A participación de España na Alianza Atlántica non incluirá a súa incorporación á estrutura militar integrada. 2. Manterase a prohibición de instalar, almacenar ou introducir armas nucleares en territorio español. 3. Procederase á redución progresiva da presenza militar dos Estados Unidos en España. Considera conveniente para España permanecer na Alianza Atlántica nos termos acordados polo Goberno da Nación?". O non triunfou en Catalunya, Euskal Herria, e a provincia de Las Palmas en Gran Canaria. Que sucedeu despois? En 1997, España incorporouse á estrutura militar da OTAN. Pouco despois, introduciuse unha cláusula pola que Estados Unidos pode instalar, almacenar ou introducir armas nucleares en territorio español, logo de autorización do Goberno de España. Foron medidas do goberno de José María Aznar, que non espertaron as protestas do PSOE. Non é estraño, pois dende 1986 non cesou de crecer a presenza militar de Estados Unidos en España, incumprindo o compromiso adquirido co pobo español no referendo.
Non cuestiono a honestidade de Pablo Iglesias Turrión ou Juan Carlos Monedero, pero creo que perderon o control da súa iniciativa. Son os reféns dunha montaxe habilmente urdida polo poder económico. Podemos é a rebelión controlada e acoutada polo sistema. Unha hábil manobra para baleirar as rúas de alborotadores e sufocar os brotes de insurxencia. Podemos non nacionalizará a banca, non poñerá fin á monarquía, non rematará cos desafiuzamentos, non restablecerá a soberanía popular fronte ao poder dos mercados, non abandonará a OTAN. Non o fará porque sinxelamente non poderá. O poder económico e militar xamais o consentiría. Sería tentador retratar a Pablo Iglesias e Monedero como dous canallas sen escrúpulos que pactan coa oligarquía para asegurar unha xubilación dourada, grazas á famosa porta xiratoria. Non obstante, non creo que esa imaxe se corresponda coa realidade. Nin sequera creo que se poida aplicar a Felipe González. A realidade ás veces parécese ao vodevil, pero neste caso o fenómeno é máis complexo. Penso que Felipe González realmente cría na necesidade dun cambio impulsado por un socialismo democrático e que Podemos realmente desexa acabar coa ditadura da Troika e os mercados de capitais, pero o sistema é un parasito que actúa como o terrorífico alienígena de Ridley Scott. Apodérase de todos os que xogan coas súas regras. Non o fai dunha forma invasora, senón pouco a pouco, de forma silenciosa e inadvertida. Nunca me movín no terreo da política. Así que poñerei o exemplo do ensino. Despois de quince anos nas aulas de diferentes institutos da Comunidade de Madrid, fun testemuña dos cambios que se operaban nos meus compañeiros. Algúns comezaban a súa carreira docente cheos de idealismo, intentando cambiar o sistema dende dentro, pero despois de dous ou tres cursos, o sistema cambiárallelos. Ao cabo dun tempo, a súa identificación co sistema era tan acentuada que se convertían en fieis executores dunha pedagoxía baseada na selección, a confrontación e a exclusión. Poucos eran conscientes dese proceso e os que si o eran explicaban a súa evolución como simple madureza. Creo que sucede algo semellante na política. Malia todo, non quero finalizar o artigo cun ton sombrío e desesperanzador. Hai alternativas, pero encóntranse fóra do sistema e só poden articularse dende espazos libres e autoxestionados, comprometidos co activismo de rúa, o decrecemento e a solidariedade de clase. Non é posible derrotar o Estado, pero si crear unha sociedade que restableza os lazos comunitarios, transformando o marxinal e excéntrico nunha forma de acción colectiva. Entendo que cuestionar unha ilusión produce tanta ira como revelar a verdadeira identidade dos Reis Magos, pero non se escribe para que te queiran máis, senón para asumir un risco e descubrir a verdade.
Leer más...
Muito Alta Tensão ameaça Galiza e Norte de Portugal
Recolhemos da web das nossas compas portuguesas do Jornal MAPA:
O projecto para a construção de uma linha eléctrica de Muito Alta Tensão (MAT) desde Fontefria, na Galiza, até Vila do Conde, tem motivado desde o inicio do ano diversos protestos entre as populações de ambos os lados da fronteira. O traçado previsto atravessa 121 freguesias dos distritos de Viana do Castelo, Braga e Porto, incluindo a maioria dos municípios do Alto Minho: Monção, Melgaço, Valença, Paredes de Coura, Vila Nova de Cerveira, Viana do Castelo e Ponte de Lima. Esta linha de MAT será uma das mais potentes em território portugês (400 KVs), deixando as populações residentes nas zonas circunscritas alarmadas com os impactos nocivos para a saúde, fauna e flora, assim como para o património natural.
Na aldeia de Gemieira, Ponte de Lima, estão previstas pelo menos cinco torres de 75 metros de altura e uma área de implantação de 200 metros quadrados, além de margens de segurança de 45 metros para cada lado. Os habitantes de Gemieira e Refóios realizaram já várias acções de protesto e sessões de esclarecimento contra a “linha da morte” em relação ao projecto da REN (Rede Eléctrica Nacional), perante a ausência e o silêncio da Câmara Municipal de Ponte de Lima. Na Gemieira, o traçado previsto coloca a linha na proximidade de 20 habitações, de um aglomerado de 14 moinhos, de áreas de produção agrícola e de uma ecovia. Há vários meses que os populares “se dizem dispostos a tudo” para travar a passagem da linha pela aldeia. Foi várias vezes apontado o boicote às eleições europeias como forma de protesto, tendo o mesmo vindo a concretizar-se no passado dia 25 de Maio, quando mais de uma centena de populares de Gemieira impediram a entrada de membros da mesa, na sede da Junta de Freguesia, onde estava instalada a urna de voto.
Em Monção, os habitantes das diferentes freguesias só foram informados sobre as intenções da REN e o traçado da linha no final do mês de Dezembro de 2013, através de extensa documentação enviada pela Agência Portuguesa do Ambiente, apesar da elaboração do projecto ter começado no início de 2011. O prazo para a consulta pública do EIA (Estudo de Impacto Ambiental 1) estava inicialmente previsto terminar a 13 de Fevereiro de 2014, data-limite para que a população se pronunciasse sobre o projecto. Este estudo, encomendado à empresa Ws Atkins, apresenta os impactos negativos na fauna e flora de forma amenizada, dando a entender que podem ser minimizados e reversíveis, mesmo se a construção desta linha eléctrica ameaça várias espécies protegidas, como é o caso do lobo, ou a possível extinção de aves migratórias em todo o Alto Minho, além da desfiguração de extensa paisagem natural. Não foi efectuado qualquer estudo sobre os impactos na saúde das populações.
Também em Barcelos o traçado previsto atravessará 63 freguesias do Concelho (segundo a divisão administrativa anterior), tendo motivado já contestação popular e mesmo institucional quando, em Fevereiro passado, a Câmara Municipal aprovou uma moção de “rejeição absoluta” do traçado proposto, declarando que “usará todos os meios à sua disposição” para o “travar”.
Minho e Galiza estão unidos nesta luta e fizeram já algumas manifestações conjuntas. A última aconteceu no passado dia 27 de Abril na ponte internacional de Melgaço, onde foi cortado o trânsito automóvel, após o culminar das duas manifestações que partiram de Melgaço e Arbo, exigindo o enterramento da linha, denunciando os efeitos negativos na saúde, no ambiente e nas economias locais. De ambos os lados da fronteira, as autoridades responsáveis pelo projecto são acusadas de terem decidido tudo “sem virem ao local”, “a partir de Lisboa e de Madrid”.
São inúmeros os exemplos em Portugal de prejuízos para a população, ambiente e património nas zonas atravessadas pelas linhas de Alta Tensão. O enterramento das linhas é uma solução que a REN não considera porque fica mais cara. Assim consegue minimizar custos sacrificando a saúde das pessoas e o ambiente. Não fosse a impunidade da REN, garantida pelo aparato politico-legal do estado, resultando no escasso poder de decisão dos indivíduos e comunidades, e as linhas de Alta Tensão seriam incomportáveis social e economicamente, bem como o modelo de produção e distribuição de energia inerente. Noutro cenário, compensaria o investimento em alternativas de produção, distribuição e consumo, cuja prioridade fosse o bem-estar dos indivíduos e a preservação dos ecossistemas. Este seria, contudo, um passo subsequente à crítica dos vários factores de desperdício, actualmente justificados em grande parte com a falácia do “crescimento económico”.
Mais informação na sua web:
- Prejuizos para a população, ambiente e património
- As linhas de Alta Tensão e os riscos para a saúde
Nota:
(1)Eixo RNT entre “Vila do Conde”, “Vila Fria B” e a Rede Eléctrica de Espanha, a 400Kv
Artículo de Júlio Silvestre
Fotos (linhas de MAT em Alfena): Ursula Zangger
Leer más...
Também em Barcelos o traçado previsto atravessará 63 freguesias do Concelho (segundo a divisão administrativa anterior), tendo motivado já contestação popular e mesmo institucional quando, em Fevereiro passado, a Câmara Municipal aprovou uma moção de “rejeição absoluta” do traçado proposto, declarando que “usará todos os meios à sua disposição” para o “travar”.
São inúmeros os exemplos em Portugal de prejuízos para a população, ambiente e património nas zonas atravessadas pelas linhas de Alta Tensão. O enterramento das linhas é uma solução que a REN não considera porque fica mais cara. Assim consegue minimizar custos sacrificando a saúde das pessoas e o ambiente. Não fosse a impunidade da REN, garantida pelo aparato politico-legal do estado, resultando no escasso poder de decisão dos indivíduos e comunidades, e as linhas de Alta Tensão seriam incomportáveis social e economicamente, bem como o modelo de produção e distribuição de energia inerente. Noutro cenário, compensaria o investimento em alternativas de produção, distribuição e consumo, cuja prioridade fosse o bem-estar dos indivíduos e a preservação dos ecossistemas. Este seria, contudo, um passo subsequente à crítica dos vários factores de desperdício, actualmente justificados em grande parte com a falácia do “crescimento económico”.
Mais informação na sua web:
- Prejuizos para a população, ambiente e património
- As linhas de Alta Tensão e os riscos para a saúde
Nota:
(1)Eixo RNT entre “Vila do Conde”, “Vila Fria B” e a Rede Eléctrica de Espanha, a 400Kv
Artículo de Júlio Silvestre
Fotos (linhas de MAT em Alfena): Ursula Zangger
Leer más...
16 jun 2014
O ministro anti-abortista Gallardón indulta a um Garda Civil que gravou "sem deixar de rir" umha agresom sexual.
Abordaxe.-
"Vengo en conmutar a don Manuel Arbesú González la pena de inhabilitación especial para empleo o cargo público por seis meses de multa, que se satisfará en cuotas diarias de 3 euros". O garda, já é maldita casualidade, é filho dum concelheiro do PP em Lena (Asturies), e adicara-se a gravar com o seu móvil a agressom sexual a umha mulher num autobus. O agressor, amigo do garda, "com inequívoca intencionalidade sexual", se achegara á mulher e o mais leve que lhe digera, como ficou registrado no video, fora "póngote mirando a Cuenca", seguido de mais comentários obscenos. Pese a ser rejeitado pola mulher, meteulhe a mam entre as pernas tocándo-lhe a zona do pubis entanto ela tentava evita-lo. Um cidadá saira no auxílio da mulher, pero foi agredido polo acosador "causándo-lhe lesions" no rostro: Durante toda a sequência dos feitos, o Garda Civil indultado, nom parava de rir e gravava tudo. "Él só ria", recordou a vítima várias vezes durante o juíço.
Ao ser condenado pola Audiencia Provincial a seis meses de inabilitaçom para emprego ou cárrego público por omisom do dever, o seu papi, concelheiro do PP, orquestrara umha campanha de recolhida de sinaturas na vila donde ejerce para que se lhe concedera o indulto ao seu depravado filho, representante da lei e da ordem constitucional desta monarquia parlamentarista. E conseguiu-no, coma nom!!. A diferência da nai que verqueu gasofa e prendeu lume ao violador da sua filha, Gallardón concedeu-lhe a medida de graça e deixou a pena numha multa de mil euros a pagar entre o agente e o seu amigo o agressor. 500 euros por cabeça e a seguir ejercendo de garda. Que nom se diga que o ministro de Justiça nom coida dos seus.
eDu
Leer más...
Ao ser condenado pola Audiencia Provincial a seis meses de inabilitaçom para emprego ou cárrego público por omisom do dever, o seu papi, concelheiro do PP, orquestrara umha campanha de recolhida de sinaturas na vila donde ejerce para que se lhe concedera o indulto ao seu depravado filho, representante da lei e da ordem constitucional desta monarquia parlamentarista. E conseguiu-no, coma nom!!. A diferência da nai que verqueu gasofa e prendeu lume ao violador da sua filha, Gallardón concedeu-lhe a medida de graça e deixou a pena numha multa de mil euros a pagar entre o agente e o seu amigo o agressor. 500 euros por cabeça e a seguir ejercendo de garda. Que nom se diga que o ministro de Justiça nom coida dos seus.
eDu
Leer más...
11 jun 2014
[Madrid]: Ordem de desalojo do CSO La Traba: 22 de julho
Reproduzimos o Comunicado deste Centro Social Okupado no distrito madrilenho de Arganzuela que já leva 7 anos de convivência ativa no bairro, e que conta com os parabens de asociaçons vizinhais e da mocidade do bairro e mesmo de tudo Madrid como se destaca neste vídeo sobre a laboura do "Bike Park La Traba" donde contam como montaram o espaço indor, e denunciam o processo de desalojo:
La Traba nom se toca
Desde o CSO "La Traba" queremos comunicar que recebemos umha carta de aviso de desalojo, que se efetivará no dia 22 de julho às 12h, ordem efectuada por via jurídica, e assim mesmo enfatizar que nom recuaremos na luta, desde este mesmo centro social, contra os contínuos ataques do Estado capitalista que vimos sofrendo e que tem como objectivo todo espaço livre de seu tóxico sistema. Estamos já há 7 anos trabalhando por e para o bairro, por e para os vizinhos trabalhadores dentro do distrito de Arganzuela, na construçom e manutençom de um espaço intercultural, um espaço político e social livre de seu pútrido sistema.
Como em tantas outras ocasions, nos identifica em dita carta como “os ignorados ocupantes”. Temos de dizer que se equivocam, pois somos 'a casa de e para o povoado', e temos tanto atrás como na nossa frente, um percurso longo e cheio de victórias, em luta contra o Estado. “La Traba” é um espaço aberto, autogestionado, multicultural e anticapitalista, onde se realizam trabalhos com fins puramente sociais.
Nele pode se fazer actividades, sempre gratuitas e a disposiçom de todos, em áreas como: o ginásio esportivo; o parque coberto de bike BMX, que ademais é um dos maiores do país; o espaço para dançar e organizar sessons de break dance, o local de ensaio e gravaçom, onde grupos de jovens criam, gravam e editam suas próprias cançons, aprendendo de forma gratuita e comprometida; e nele se conta ademais com um grupo de teatro, umha associaçom de baile folclórico boliviano que aposta na convivência intercultural e colectivo de audiovisuais onde se desenvolve todo tipo de trabalho cinematográfico.
Se desenvolve igualmente umha oficina de desobediência econômica para por em prática a objeçom fiscal e a organizaçom de insolventes e devedores; e um grande etc...
Em vista de que, faz um tempo nesta parte, se tem implementado um processo de desmantelamento de espaços ocupados como “La Escuela Taller” (onde chegaram a entrar nas primeiras horas da manhã, arremetendo contra todos em seu caminho, com a única desculpa de saber quem habitava o tal centro), e valorizando o alto nível de repressom que sofrem e o que representam para o Estado, nom podemos nem deixaremos que este contínuo desastre e esta pressom contra os CSO e as actividades que neles se desenvolvem nos obrigue a rendiçom na luta, pois estes tem um papel fundamental, como dar cobertura a todo tipo de actividades de ócio e multiculturais ou servir a plataformas e organizaçons políticas e sociais como ferramenta de trabalho para a autogestom e organizaçom.
É de vital importância que os espaços liberados tenham papel e trabalhem dia a dia, e por isso, todos e cada um dos dias, se trabalha por e para a resistência de “La Traba”, pois constitui um lugar imprescindível para o desenvolvimento de múltiplas actividades, e isso representa um fim em si mesmo: o trabalhar unidos para criar e reforçar esse tecido social que tam importante e tam necessário é contra este pútrido sistema.
Basta já de desalojos e desapropriaçons. Defendamos os espaços liberados.
CSO “La Traba”, 50 anos mais!
Leer más...
La Traba nom se toca
Como em tantas outras ocasions, nos identifica em dita carta como “os ignorados ocupantes”. Temos de dizer que se equivocam, pois somos 'a casa de e para o povoado', e temos tanto atrás como na nossa frente, um percurso longo e cheio de victórias, em luta contra o Estado. “La Traba” é um espaço aberto, autogestionado, multicultural e anticapitalista, onde se realizam trabalhos com fins puramente sociais.
Nele pode se fazer actividades, sempre gratuitas e a disposiçom de todos, em áreas como: o ginásio esportivo; o parque coberto de bike BMX, que ademais é um dos maiores do país; o espaço para dançar e organizar sessons de break dance, o local de ensaio e gravaçom, onde grupos de jovens criam, gravam e editam suas próprias cançons, aprendendo de forma gratuita e comprometida; e nele se conta ademais com um grupo de teatro, umha associaçom de baile folclórico boliviano que aposta na convivência intercultural e colectivo de audiovisuais onde se desenvolve todo tipo de trabalho cinematográfico.
Se desenvolve igualmente umha oficina de desobediência econômica para por em prática a objeçom fiscal e a organizaçom de insolventes e devedores; e um grande etc...
Em vista de que, faz um tempo nesta parte, se tem implementado um processo de desmantelamento de espaços ocupados como “La Escuela Taller” (onde chegaram a entrar nas primeiras horas da manhã, arremetendo contra todos em seu caminho, com a única desculpa de saber quem habitava o tal centro), e valorizando o alto nível de repressom que sofrem e o que representam para o Estado, nom podemos nem deixaremos que este contínuo desastre e esta pressom contra os CSO e as actividades que neles se desenvolvem nos obrigue a rendiçom na luta, pois estes tem um papel fundamental, como dar cobertura a todo tipo de actividades de ócio e multiculturais ou servir a plataformas e organizaçons políticas e sociais como ferramenta de trabalho para a autogestom e organizaçom.
É de vital importância que os espaços liberados tenham papel e trabalhem dia a dia, e por isso, todos e cada um dos dias, se trabalha por e para a resistência de “La Traba”, pois constitui um lugar imprescindível para o desenvolvimento de múltiplas actividades, e isso representa um fim em si mesmo: o trabalhar unidos para criar e reforçar esse tecido social que tam importante e tam necessário é contra este pútrido sistema.
Basta já de desalojos e desapropriaçons. Defendamos os espaços liberados.
CSO “La Traba”, 50 anos mais!
Leer más...
10 jun 2014
Solidaridade con a compañeira Tamara
Xa pasaron varios días dende a publicación en Contrainformación daquel infame, acusatorio texto contra a compañeira Tamara Hernández. As réplicas foron numerosas, e o/a autor/a ou os/as autores/as orixinais non volveron dar signos de vida. Como xa sinalaron outrxs, todo isto ule bastante mal: o texto non vai asinado, non se especifica quen supostamente delatou Tamará, nin as accións que estas supostas persoas realizaron. Moitos supostos que doadamente se evaporan no aire por falta de peso e probas. Todo ule a madeira fascista.
Por outro lado, e tamén como outrxs sinalaron, a cuestión de aceptar un indulto é fariña doutro costal. Haberá compañeirxs que prefiran morrer nos cárceres do mundo antes que aceptar un indulto. Haberá outrxs compañeirxs máis dispostxs a usar as ferramentas legais que o Estado opresor proporciona. E haberá outrxs que segundo o contexto se decidan por unha cousa ou outra. Sexa como sexa, e dado que estamos a falar dunha compañeira que estaba encerrada por xogarlla (que xa é moito máis do que moitxs din facer), creo que ninguén ten dereito algún a emitir xuízos morais sobre xs compañeirxs que decidiron pasar á acción directa contra o Estado e os seus carcereiros. Quen está encerradx no cárcere é porque realmente intentou dinamitar ao Estado e os seus "paladíns", así que sexa esta mesma persoa a que decida, dende o cárcere, que quere facer coa súa vida. Ao resto tócanos alegrarnos de 1) ter compañeirxs dispostxs a dar a vida pola anarquía e as súas ideas, e 2) de velxs, en caso de que saian da trena, e telxs preto para abrazalxs, conversar con elxs, e seguir loitando.
Quen decide pasar á insurrección sabe que pon a súa vida e liberdade en risco. E que máis prezado que a liberdade para un/nha libertario/a? Aínda así hai xente que decide sacrificar o pouco que temos para avanzar cara a un ben común ao que algún día chegaremos. Sen coñecer persoalmente a Tamara, creo que este é o seu caso. Nin somos quen para dicirlle se aceptar un indulto foi o acertado ou non (da mesma forma que non fomos quen para dicile se mandar aquel paquete foi o acertado ou non), nin somos quen para ir tirando acusacións infundadas ao aire. Dende o humilde espazo que Regeneración Libertaria me proporciona, solidarízome coa compañeira Tamara e todxs xs presxs políticxs que soñan dende os cárceres do mundo. A todxs elxs lles desexo a máis sincera felicidade. Da persoa (ou persoas) que escribiu o texto que deu orixe a todo isto soamente espero que sexa un can do Estado ao servizo da opresión e da tortura, porque se fose un/nha compañeiro/a ácrata estariamos ante un día moi triste para xs nosxs.
Morte ao Estado! Lume aos cárceres! Presxs á rúa!
Asdo: La Colectividad (escribo baixo pseudónimo plural porque creo que a miña completa liberdade individual chegará de xeito colectivo. Para xs que nos despreza e reprimen soamente direilles: votedes a quen votedes, nos somos ingobernables!)
.....................
Introducción do artigo en Abordaxe feito x eDu
Leer más...
A Tortura no Estado Español: Informe 2013
A punto de celebrarse o 30º aniversario da Convención de Nacións Unidas contra a Tortura e outras penas ou tratos crueis, inhumanos ou degradantes (10 de decembro de 1984), a Coordinadora para a Prevención e Denuncia da Tortura presenta o seu décimo informe anual coas denuncias por tortura, violencia institucional, brutalidade policial e malos tratos, crueis ou degradantes, e dos casos de mortes baixo custodia coñecidos no Estado español durante 2013.
Leer más...
Un xuíz culpa os sindicatos convocantes da folga de setembro de 2012, dos danos causado por unha bola de goma nun dos ollos dun manifestante!!
O xuíz Fermín Otamendi arquiva a denuncia dun mozo de Atarrabia que perdeu a visión dun ollo na folga do 26 de setembro de 2012 en Iruñea por unha bola de goma alegando que a carga policial era «necesaria». O instrutor elimina toda a responsabilidade do Estado e convida o denunciante a se querelar contra os sindicatos convocantes se quere recibir indemnización.
O xuíz Fermín Otamendi notificou o arquivo da denuncia interposta por Aingeru Zudaire despois de perder a vista dun ollo a causa do impacto dunha bola de goma. Zudaire sofre secuelas para sempre por mor dun disparo dun policía sen identificar durante a folga de 26 de setembro de 2012 en Iruñea. No seu auto, o xuíz sostén que a carga da Policía española foi «necesaria» e que, en todo caso, o ferido tería que esixir responsabilidades aos convocantes que, nesta ocasión, foi a maioría sindical vasca.
O manifestante recibiu o impacto despois da carga no Paseo Sarasate durante o mitin final da manifestación da mañá. Algunhas dos millares de persoas alí presentes decidiron sentar en resposta ás cargas que iniciou a Policía Foral e foron continuadas polos policías españois. A Zudaire, a bala de goma bateulle cando se levantaba tras estar sentado nos arredores do Monumento aos Foros.
No testemuño que deu ao xuíz, Zudaire relatou que o policía lle disparou a uns sete metros. É dicir, probablemente o disparo foi efectuado a unha distancia menor mesmo que no caso de Íñigo Cabacas. O emprego de bolas de goma a esas distancias está terminantemente prohibido, porque son letais. Nos documentos que se achegaron ao longo da instrución, indícase claramente que a distancia mínima é de 30 metros e que, ademais, o disparo debe facerse en diferido (é dicir, apuntando ao chan para que a pelota impacte no seu obxectivo ao rebotar).
Mais estas mínimas medidas de seguridade non se cumpriron no caso do mozo de Atarrabia. A preguntas de GARA, Zudaire manifestou onte unha enorme indignación. «Estou vivo por acaso. A pelota puido matarme, mais tiven a sorte de que non me impactou de cheo. Só a desviei». O afectado tamén asegurou «ter a sensación de que se están rindo del e de todos, porque o único que lles importa é seguir usando armas de fogo contra manifestantes».
A «eximente completa»
De feito, o xuíz vai un paso máis aló e asegura que o disparo estivo justificado, independentemente de que o mozo de Atarrabia tomase parte ou non nos incidentes que se produciron despois da carga da Policía Foral. «O feito de que o denunciante participase ou non nas agresións ás forzas de seguridade é intranscendente aos efectos de determinar se existe ou non responsabilidade penal por parte do policía», subliña o auto de Otamendi.
A indemnización e unha vitoria moral contra os que cargaron era o único que o denunciante podería conseguir. Ao non poder identificar o axente, facía practicamente imposíbel que quen lanzou a bola recibise castigo, porque como adoita acontecer, a Policía española non quixo dar o seu nome.
Fontes próximas á defensa consideran estas argumentacións como unha auténtica aberración xurídica. Segundo este razoamento, calquera consecuencia da carga realizada estaría justificada. É máis, mesmo se unha persoa allea aos incidentes falecese, o razoamento do xuíz convertiria esa morte en algo «necesario». Así mesmo, ao estimar o xuíz que resulta «intranscendente» participar ou non nos incidentes, nin sequera se molesta en determinar a que distancia estaba Zudaire de persoas que lanzaban obxectos. Aos seus ollos, o feito de que o mozo estivese sentado, non ten relevancia.
Doutra parte, Otamendi desatende o testemuño do denunciante, dado que no seu relato afirma que o disparo se produciu saltando todo o protocolo de seguridade. O xuíz argumenta que nas imaxes que obran no sumario «non puido acreditarse ningunha actividade imprudente por parte dos axentes», mais recoñece que todas esas imaxes foron «achegadas pola Policía Nacional». A pesar de todo, o feito de que o mozo de Atarrabia perdese a visión dun ollo constitúe, en si mesmo, un indicio de que a actuación policial foi cuestionábel. Ademais, ese mesmo día foi recollida das rúas de Alde Zaharra unha bola que tiña inscrita a lenda «Recuerdo de España».
En termos xurídicos, o que o instrutor emprega é unha «eximente completa» para exonerar todos os policías que interviron ese día, que resultou particularmente conflitivo. Cabe lembrar que a actuación policial e os incidentes foron tan graves que imaxes de Iruñea acabaron nas capas de varios medios internacionais.
No entanto, esta teoría da «eximente completa» foi practicamente desmantelada xa pola Audiencia Provincial. Aínda que o caso de Zudaire sexa o máis rechamante -practicamente perdeu a visión dun ollo- hai máis persoas que denunciaron agresións cometidas pola Policía ese día. Todas foron tramitadas por Otamendi (titular do Xulgado Número 2 do Penal), que é o que estaba de garda. A todas estas denuncias o xuíz tentou dar carpetazo apelando á idea de que a carga estivo xustificada recorrendoa eximente completa. E, como é lóxico, todas foron recorridas. A Audiencia Provincial está a analizar os recursos e reabrindo os carpetazos de Otamendi. En teoría, o xuíz é coñecedor diso, mais non muda o seu criterio. É previsíbel que os avogados de Zudaire tamén apelen.
Máis información aquí.
Leer más...
9 jun 2014
Denegan petición de saída en liberdade provisional a Mónica e Francisco
Recollemos (e traducimos) de ContraInfo:
«Saudamos as que continúan tecendo complicidades,
as que se aventuran ao descoñecido,
as que as motiva a incerteza,
as que insisten pola anarquía.
A elas todo o noso respecto e cariño».
Mónica Caballero e Francisco Solar, duas das cinco anarquistas detidas en novembro pasado acusadas de colocar un artefacto explosivo na basílica do Pilar de Zaragoza, seguen en prisión preventiva en espera de xuízo. Hai poucos días foilles denegada unha petición de saída en liberdade provisional, polo tanto permanecerán en prisión (sempre baixo o réxime FIES 3) en espera de xuízo, que de momento non sabemos cando será.
Estamos á espera de que lles autoricen as chamadas intercarcerarias logo de varias negativas (ao parecer a partir do próximo mes poderán facelas) xa que a comunicación entre ambos as dúas é bastante lenta (as cartas entre elas tardan aproximadamente un mes), ademais de seguir cun límite de dúas cartas semanais para enviar.
Aproveitamos para comentar que proximamente ambas as dúas compañeiras cumprirán anos, Mónica en 18 de xuño e Francisco en 4 de xullo, polo tanto se alguén lles quere enviar unhas notas, postais, debuxos ou o que sexa, supoñemos que serán ben recibidos na situación que se encontran. Non enviar outro tipo de cousas, xa que teñen límite de cousas que lles poden entrar e se alguén envía un libro ou algo así, por exemplo no caso de Mónica só ten acceso un paquete mensual que aproveitamos para meter todo o que necesita e imos xuntando ao longo do mes.
Os seus enderezos son:
Mónica Andrea Caballero Sepúlveda
Ávila-Prisión Provincial
Ctra. de Vicolozano s/n
Apdo. 206, 05194 Brieva (Ávila)
Francisco Javier Solar Domínguez
C.P. de Villabona, Finca Tabladiello
33480 Villabona-Llanera (Asturies)
Leer más...
as que se aventuran ao descoñecido,
as que as motiva a incerteza,
as que insisten pola anarquía.
A elas todo o noso respecto e cariño».
Mónica Caballero e Francisco Solar, duas das cinco anarquistas detidas en novembro pasado acusadas de colocar un artefacto explosivo na basílica do Pilar de Zaragoza, seguen en prisión preventiva en espera de xuízo. Hai poucos días foilles denegada unha petición de saída en liberdade provisional, polo tanto permanecerán en prisión (sempre baixo o réxime FIES 3) en espera de xuízo, que de momento non sabemos cando será.
Estamos á espera de que lles autoricen as chamadas intercarcerarias logo de varias negativas (ao parecer a partir do próximo mes poderán facelas) xa que a comunicación entre ambos as dúas é bastante lenta (as cartas entre elas tardan aproximadamente un mes), ademais de seguir cun límite de dúas cartas semanais para enviar.
Aproveitamos para comentar que proximamente ambas as dúas compañeiras cumprirán anos, Mónica en 18 de xuño e Francisco en 4 de xullo, polo tanto se alguén lles quere enviar unhas notas, postais, debuxos ou o que sexa, supoñemos que serán ben recibidos na situación que se encontran. Non enviar outro tipo de cousas, xa que teñen límite de cousas que lles poden entrar e se alguén envía un libro ou algo así, por exemplo no caso de Mónica só ten acceso un paquete mensual que aproveitamos para meter todo o que necesita e imos xuntando ao longo do mes.
Os seus enderezos son:
Mónica Andrea Caballero Sepúlveda
Ávila-Prisión Provincial
Ctra. de Vicolozano s/n
Apdo. 206, 05194 Brieva (Ávila)
Francisco Javier Solar Domínguez
C.P. de Villabona, Finca Tabladiello
33480 Villabona-Llanera (Asturies)
Leer más...
[Portugal] Saiu o nº6 do Jornal Mapa
Já saiu da imprensa o nº 6 deste jornal de informação crítica das compas anarquistas do Portugal:
EDITORIAL
As últimas eleições Europeias, a par com outros atos eleitorais dos últimos anos, mostraram que a abstenção tem sido a opção e a escolha mais sensata de boa parte dos portugueses. Ao mesmo tempo, o boicote como forma de protesto surgiu em várias zonas do país, como na aldeia de Gemieira em Ponte de Lima, onde os populares tentaram impedir a abertura da mesa de voto, em protesto contra a linha de muito alta tensão cujo traçado previsto atravessa a aldeia. Por este andar, os abstencionistas serão igualmente os vencedores de outros tantos actos eleitorais futuros. No entanto, nestas últimas eleições foi atingido um novo máximo, e esse Domingo, a 25 de Maio, nem sequer era um bom dia de praia… Imaginem só se fosse…
Esqueçamos o simulacro da política e os seus resultados, bem comentados na praça pública por profissionais da dissimulação, e concentremo-nos no essencial: a democracia, adornada com o sorriso do cidadão que vota, enfeitada pelo empreendedor que cria valor e perfumada pela insídia da igualdade de oportunidades, é uma perversa mentira. Vejamos, por exemplo, a violência e o caos que os variados corpos de polícia impõem sobre muitos dos habitantes, quando não estão a fazer teatro em frente da assembleia. De facto, a realidade em inúmeros bairros sociais das periferias de Lisboa, Setúbal ou Porto é de permanente estado de sítio e acosso policial. O preocupante é que esta é uma tendência que se alastra ao espaço público no qual todos caminhamos. Os transportes públicos são “protegidos” por empresas de segurança privada que agem sem qualquer tipo de controlo. Estão ainda por registar a maioria dos inúmeros casos de espancamentos que vão tendo lugar em comboios e estações desse Portugal fora. Na mesma linha, o metropolitano de Lisboa lança a campanha mais pidesca e bufa de que há memória na tentativa de lançar para cima daqueles que necessitam de transporte, não só a responsabilidade de controlar os seus vizinhos, mas também a culpa pelos erros de gestão da empresa.
A ordem e o normal funcionamento das coisas mantêm-se apenas pelo uso continuado da violência. Que o digam a FIFA e a Dilma que, para organizar a Copa do Mundo, têm de mobilizar autênticos exércitos de polícias e corpos de segurança para sitiar bairros e reprimir os protestos de habitantes e moradores, ou os assassinatos de crianças de rua por grupos de exterminadores, para “limpar” as ruas por onde os gringos vão caminhar… Tudo para organizar um evento desportivo megalómano e lucrativo.
A verdade é que quando a resposta coletiva se faz ver, os abusadores recuam. Do Brasil têm vindo bons sinais e na última semana de Maio em Barcelona, a demolição de um histórico centro social ocupado no Bairro de Sants transformou-se em dias de revolta e luta. Não só o Município recuou, como centenas de pessoas se organizam, neste momento, para reconstruir o edifício, deixando bem claro que é às suas próprias custas que a reconstrução será feita. Como dizia o anarquista Bakunin, cujos 200 anos do nascimento se celebram este ano, “A volúpia de destruir é também uma volúpia criadora”. E vice versa.
Nota do coletivo editorial: como terão notado os leitores do Mapa, a presente edição sofreu um atraso, pelo que pedimos, desde já, a vossa compreensão, esperando que nos continuem a acompanhar nos próximos números.
Leer más...
As últimas eleições Europeias, a par com outros atos eleitorais dos últimos anos, mostraram que a abstenção tem sido a opção e a escolha mais sensata de boa parte dos portugueses. Ao mesmo tempo, o boicote como forma de protesto surgiu em várias zonas do país, como na aldeia de Gemieira em Ponte de Lima, onde os populares tentaram impedir a abertura da mesa de voto, em protesto contra a linha de muito alta tensão cujo traçado previsto atravessa a aldeia. Por este andar, os abstencionistas serão igualmente os vencedores de outros tantos actos eleitorais futuros. No entanto, nestas últimas eleições foi atingido um novo máximo, e esse Domingo, a 25 de Maio, nem sequer era um bom dia de praia… Imaginem só se fosse…
Esqueçamos o simulacro da política e os seus resultados, bem comentados na praça pública por profissionais da dissimulação, e concentremo-nos no essencial: a democracia, adornada com o sorriso do cidadão que vota, enfeitada pelo empreendedor que cria valor e perfumada pela insídia da igualdade de oportunidades, é uma perversa mentira. Vejamos, por exemplo, a violência e o caos que os variados corpos de polícia impõem sobre muitos dos habitantes, quando não estão a fazer teatro em frente da assembleia. De facto, a realidade em inúmeros bairros sociais das periferias de Lisboa, Setúbal ou Porto é de permanente estado de sítio e acosso policial. O preocupante é que esta é uma tendência que se alastra ao espaço público no qual todos caminhamos. Os transportes públicos são “protegidos” por empresas de segurança privada que agem sem qualquer tipo de controlo. Estão ainda por registar a maioria dos inúmeros casos de espancamentos que vão tendo lugar em comboios e estações desse Portugal fora. Na mesma linha, o metropolitano de Lisboa lança a campanha mais pidesca e bufa de que há memória na tentativa de lançar para cima daqueles que necessitam de transporte, não só a responsabilidade de controlar os seus vizinhos, mas também a culpa pelos erros de gestão da empresa.
A ordem e o normal funcionamento das coisas mantêm-se apenas pelo uso continuado da violência. Que o digam a FIFA e a Dilma que, para organizar a Copa do Mundo, têm de mobilizar autênticos exércitos de polícias e corpos de segurança para sitiar bairros e reprimir os protestos de habitantes e moradores, ou os assassinatos de crianças de rua por grupos de exterminadores, para “limpar” as ruas por onde os gringos vão caminhar… Tudo para organizar um evento desportivo megalómano e lucrativo.
A verdade é que quando a resposta coletiva se faz ver, os abusadores recuam. Do Brasil têm vindo bons sinais e na última semana de Maio em Barcelona, a demolição de um histórico centro social ocupado no Bairro de Sants transformou-se em dias de revolta e luta. Não só o Município recuou, como centenas de pessoas se organizam, neste momento, para reconstruir o edifício, deixando bem claro que é às suas próprias custas que a reconstrução será feita. Como dizia o anarquista Bakunin, cujos 200 anos do nascimento se celebram este ano, “A volúpia de destruir é também uma volúpia criadora”. E vice versa.
Nota do coletivo editorial: como terão notado os leitores do Mapa, a presente edição sofreu um atraso, pelo que pedimos, desde já, a vossa compreensão, esperando que nos continuem a acompanhar nos próximos números.
Leer más...
8 jun 2014
Borracho, eu? Tururú
Colamos (e traducimos) este artigo de Lucas León Simón publicado en La Haine:
Ah, que este partido é o que nos "goberna". Non me decatara. Habería que dicir entón que nos goberna unha "partía borrachos e borrachas"?
O pasado domingo, ás 7.30 da mañá, a policía local madrileña detiña un home que conducía unha moto, sen casco, tras saltarse un semáforo en vermello. Daba mostras de grande embriaguez e tras intentalo en tres ocasións conseguiúselle facer a proba do alcohol, cuadriplicando os límites permitidos. O detido resultou ser Enrique López, maxistrado do Tribunal Constitucional e home forte do PP neste. Que dimitiu ao día seguinte.
Pasaran pouco máis de vinte e catro horas cando se produciu a seguinte noticia: "A concelleira de Saúde de Alcalá de Henares, do PP, Mercedes Gómez, presentou esta mañá a súa dimisión a instancias do alcalde, tras chocar contra un vehículo conducido por unha embarazada na madrugada do sábado e dar positivo no control de alcoholemia posterior".
Ata cando as noticias, os accidentes, son un feito casual e non unha tendencia?
Prosigo. Fai apenas unhas semanas lía isto: "Máis grave foi o caso dunha concelleiro do PP no madrileño Concello de Alcorcón que atropelou unha anciá de 78 anos, provocándolle feridas graves na cabeza, ao conducir o seu vehículo cunha taxa de alcohol que triplicaba a autorizada. María Pilar Araque, edil de Participación, Servizos Sociais, Minusvalidez, Inmigración e Cooperación de Alcorcón (Madrid), presentou a dimisión superando tres veces a taxa de alcoholemia". E hai algúns meses estas dúas outras noticias:
"Dimite un concelleiro do PP en Ferrol que se negou a someterse a un control de alcoholemia Gustavo Garro engrosa a longa a lista de cargos, deputados e concelleiros 'populares' que comparten a 'filosofía Aznar' de beber sen que ninguén che diga canto".
Ben, parece que a tendencia se vai consolidado, sempre na mesma dirección e a persoas do mesmo signo político.
E dunha tacada, unhas poucas máis: "Máis recente é o caso de Alfonso Novo, o concelleiro popular de Urbanismo do Concello de Valencia deu positivo nun control de alcoholemia o pasado mes de febreiro. Dáse a circunstancia de que Alfonso Novo foi, ata outubro de 2012, o concelleiro de Circulación e Transporte do Concello de Valencia".
"Ángel Carromero, entón presidente de Novas Xeracións do PP que foi condenado a catro anos de cárcere por homicidio imprudente que lle impuxo a xustiza cubana polo accidente de tráfico no que morreron os disidentes Oswaldo Payá e Harold Cepero, tras circular en Cuba sen carné de conducir e informarse que a autoridade viaria española llo retirara ao esgotar os puntos establecidos por infraccións diversas, entre elas superar a taxa de alcohol",
"Pouco antes, en maio do ano pasado, o Tribunal Supremo condenaba ao deputado do PP por Valencia Vicente Ferrer a pagar unha multa de 720 euros e a oito meses sen carné como autor dun delito de condución baixo a influencia de bebidas alcohólicas".
Quen si deixou o escano tras ser condenado polo Tribunal Supremo foi o deputado Nacho Uriarte, líder de Novas Xeracións do PP, que sufriu de madrugada un accidente de tráfico en Madrid e o control de alcoholemia superou a taxa legal en máis do dobre do permitido. Pertencía á Comisión de Seguridade Vial do Congreso".
"O senador conservador Miguel Pérez Villar tamén foi condenado por condución temeraria baixo os efectos do alcohol a unha multa e cinco anos sen carné.
En 2001 e 2005, o ex parlamentario do PP, Antonio Hernández Mancha, ex secretario xeral, encaixou unha pena similar".
"O senador popular Ángel Branco foi condenado por circular cunha taxa de 0,70. "
"O exvoceiro do Goberno José María Aznar, Miguel Ángel Rodríguez, tamén foi pillado en fraganti cando se puxo ao volante con 'unhas copas de máis', demasiadas, xa que cando os axentes lle someteron á proba de alcoholemia, despois de provocar un choque con tres vehículos aparcados, cuadriplicaba a taxa de alcohol permitida".
Pero ben, é que todos os borrachos se puxeron de acordo e están o mesmo partido!
Ah, que este partido é o que nos "goberna". Non me decatara. Habería que dicir entón que nos goberna unha "partía borrachos e borrachas"?
Comprendo que non é o mesmo estupidez que alcoholismo, liberalismo que maioría, xerez que xenebra. A saciedade alcohólica vai paralela ás súas leis. Toda España esta borracha. Ou bébeda.
Postdata: Na miña cidade hai un parlamentario, reiteradamente reelixido, ao que case todo o mundo coñece como "El Bodegas".
.................
Posdata Abordaxe. E havería que engadir nesta listaxe ao noso bébedo máis "popular" de Compostela, de quen xa falamos abondo neste blogue; un outro "anxiño" ao volante, que ficou bébedo dinate dun semáforo: Ángel Espadas
Leer más...
Ah, que este partido é o que nos "goberna". Non me decatara. Habería que dicir entón que nos goberna unha "partía borrachos e borrachas"?
Pasaran pouco máis de vinte e catro horas cando se produciu a seguinte noticia: "A concelleira de Saúde de Alcalá de Henares, do PP, Mercedes Gómez, presentou esta mañá a súa dimisión a instancias do alcalde, tras chocar contra un vehículo conducido por unha embarazada na madrugada do sábado e dar positivo no control de alcoholemia posterior".
Ata cando as noticias, os accidentes, son un feito casual e non unha tendencia?
Prosigo. Fai apenas unhas semanas lía isto: "Máis grave foi o caso dunha concelleiro do PP no madrileño Concello de Alcorcón que atropelou unha anciá de 78 anos, provocándolle feridas graves na cabeza, ao conducir o seu vehículo cunha taxa de alcohol que triplicaba a autorizada. María Pilar Araque, edil de Participación, Servizos Sociais, Minusvalidez, Inmigración e Cooperación de Alcorcón (Madrid), presentou a dimisión superando tres veces a taxa de alcoholemia". E hai algúns meses estas dúas outras noticias:
"Dimite un concelleiro do PP en Ferrol que se negou a someterse a un control de alcoholemia Gustavo Garro engrosa a longa a lista de cargos, deputados e concelleiros 'populares' que comparten a 'filosofía Aznar' de beber sen que ninguén che diga canto".
Ben, parece que a tendencia se vai consolidado, sempre na mesma dirección e a persoas do mesmo signo político.
E dunha tacada, unhas poucas máis: "Máis recente é o caso de Alfonso Novo, o concelleiro popular de Urbanismo do Concello de Valencia deu positivo nun control de alcoholemia o pasado mes de febreiro. Dáse a circunstancia de que Alfonso Novo foi, ata outubro de 2012, o concelleiro de Circulación e Transporte do Concello de Valencia".
"Ángel Carromero, entón presidente de Novas Xeracións do PP que foi condenado a catro anos de cárcere por homicidio imprudente que lle impuxo a xustiza cubana polo accidente de tráfico no que morreron os disidentes Oswaldo Payá e Harold Cepero, tras circular en Cuba sen carné de conducir e informarse que a autoridade viaria española llo retirara ao esgotar os puntos establecidos por infraccións diversas, entre elas superar a taxa de alcohol",
"Pouco antes, en maio do ano pasado, o Tribunal Supremo condenaba ao deputado do PP por Valencia Vicente Ferrer a pagar unha multa de 720 euros e a oito meses sen carné como autor dun delito de condución baixo a influencia de bebidas alcohólicas".
Quen si deixou o escano tras ser condenado polo Tribunal Supremo foi o deputado Nacho Uriarte, líder de Novas Xeracións do PP, que sufriu de madrugada un accidente de tráfico en Madrid e o control de alcoholemia superou a taxa legal en máis do dobre do permitido. Pertencía á Comisión de Seguridade Vial do Congreso".
"O senador conservador Miguel Pérez Villar tamén foi condenado por condución temeraria baixo os efectos do alcohol a unha multa e cinco anos sen carné.
En 2001 e 2005, o ex parlamentario do PP, Antonio Hernández Mancha, ex secretario xeral, encaixou unha pena similar".
"O senador popular Ángel Branco foi condenado por circular cunha taxa de 0,70. "
"O exvoceiro do Goberno José María Aznar, Miguel Ángel Rodríguez, tamén foi pillado en fraganti cando se puxo ao volante con 'unhas copas de máis', demasiadas, xa que cando os axentes lle someteron á proba de alcoholemia, despois de provocar un choque con tres vehículos aparcados, cuadriplicaba a taxa de alcohol permitida".
Pero ben, é que todos os borrachos se puxeron de acordo e están o mesmo partido!
Ah, que este partido é o que nos "goberna". Non me decatara. Habería que dicir entón que nos goberna unha "partía borrachos e borrachas"?
Comprendo que non é o mesmo estupidez que alcoholismo, liberalismo que maioría, xerez que xenebra. A saciedade alcohólica vai paralela ás súas leis. Toda España esta borracha. Ou bébeda.
Postdata: Na miña cidade hai un parlamentario, reiteradamente reelixido, ao que case todo o mundo coñece como "El Bodegas".
.................
Posdata Abordaxe. E havería que engadir nesta listaxe ao noso bébedo máis "popular" de Compostela, de quen xa falamos abondo neste blogue; un outro "anxiño" ao volante, que ficou bébedo dinate dun semáforo: Ángel Espadas
Leer más...
[Madrid] 3 Antifascistas encóntranse en urxencias tras recibir unha malleira
Informa La Oveja Roja en La Haine:
A agresión, segun informou o colectivo, tivo lugar na zona madrileña de Canillejas.
5 militantes de extrema dereita agrediron 3 antifascistas nas rúas de Madrid, que tiveron que ser trasladadxs a Urxencias a causa da malleira que os fascistas lle deron.
Os dous compañeiros e a compañeira agredida encóntranse nestes momentos no hospital e descoñécese se a súa situación é grave. Xs tres antifascistas pertencían ao colectivo antifascista JCEF (Xuventudes Contra o Fascismo) de Toledo. Polo momento só hai un detido e sábese que almenos un dos agredidos é menor de idade. A agresión, segun informou o colectivo, tivo lugar na zona madrileña de Canillejas.
Dende o equipo de LOR queremos expresar nosa mais absoluta solidariedade con xs compañeirxs de JCEF e acompañalxs nestes momentos tan duros. O fascismo golpea cando o capitalismo treme, e sempre son xs obreirxs quen pagan a súa brutalidade.
Antifascismo é dignidade.
Non pasarán.
Leer más...
5 militantes de extrema dereita agrediron 3 antifascistas nas rúas de Madrid, que tiveron que ser trasladadxs a Urxencias a causa da malleira que os fascistas lle deron.
Os dous compañeiros e a compañeira agredida encóntranse nestes momentos no hospital e descoñécese se a súa situación é grave. Xs tres antifascistas pertencían ao colectivo antifascista JCEF (Xuventudes Contra o Fascismo) de Toledo. Polo momento só hai un detido e sábese que almenos un dos agredidos é menor de idade. A agresión, segun informou o colectivo, tivo lugar na zona madrileña de Canillejas.
Dende o equipo de LOR queremos expresar nosa mais absoluta solidariedade con xs compañeirxs de JCEF e acompañalxs nestes momentos tan duros. O fascismo golpea cando o capitalismo treme, e sempre son xs obreirxs quen pagan a súa brutalidade.
Antifascismo é dignidade.
Non pasarán.
Leer más...
5 jun 2014
Sobre Can Vies - Panfleto do CRIT (Comité Revolucionario Internacionalista Testán)
QUE A REVOLTA EN SANTS SEXA SÓ O INICIO!
A rebelión social no barrio de Sants dos últimos días é un acontecemento que marca un antes e un despois. Unha importante parte da xente do barrio estase a rebelar contra o desaloxo de Can Vies e a demolición bárbara do edificio. Can Vies foi territorio contra o poder do Estado e do capital dende hai 17 anos e moita xente defendémolo como noso, porque é noso. En Can Vies defendemos un modo de vivir, de crear e de relacionarnos sen cobertura oficial, sen institucións, nin empresas nin subvencións. Agora ben, estes últimos días están a ser tamén a oportunidade para expresar o descontento xeneralizado pola violencia e a miseria que o capital nos impón en todos os niveis das nosas vidas.
A solidariedade activa de miles de persoas, como expresión dun desexo colectivo de vivir sen obedecer, supón un gran perigo para as autoridades políticas, mediáticas e económicas. E sábeno. A loita na rúa demostra que só organizándonos de forma colectiva podemos defender os nosos intereses e as nosas vidas. O suposto diálogo cos nosos inimigos só nos leva a onde eles queren: someternos e aceptar a súa lóxica.
Can Vies tivo tanta importancia non porque fose un proxecto cultural ou educativo valioso, senón porque era un proxecto que tiña como trazo constitutivo o non-pacto, a ruptura, a negación de cada goberno, de calquera representante. Negociar co Estado anula as bases da nosa loita: crear unha sociedade sen clases, sen explotación, sen relacións de dominación. A nosa acción cambia de carácter se obedece a un pacto coa autoridade ou se se nega a obedecer. Can Vies non era nin será un centro cívico. Non é nin pode ser parte do proxecto culturalista, "aberto", progre ou humanista de calquera profesional da política. É decisión de facer política sen este profesional e no seu contra. Polo tanto negociar equivale a desaparecer como actividade emancipadora. Xa hai moitas persoas que non ven ningún problema en encher un barrio con barricadas, atacar bancos ou tirar pedras á policía para defender unha forma de organización social autónoma sen mediadores. Os incontrolados e as incontroladas multiplicámonos, e ademais sabemos e aprendemos pouco a pouco a coidarnos.
Curiosamente o Estado e os medios de incomunicación intentan introducir as divisións do pasado entre manifestantes pacíficos e violentos. É evidente que tal división non existe. O conflito xa expandiuse e temos que facer que se estenda aínda máis. Xa non é a "cola" das manifestacións a que fai os seus rituais, senón moitos, moitos veciños do barrio e da cidade. Cada vez é máis evidente que o pacifismo resulta inútil, por iso a participación nos disturbios aumenta, e unha nova cultura da autodefensa crece, a de combater colectivamente. Pero non se trata da violencia pola violencia, senón de marcar obxectivos claros e atacar ao capital e os seus símbolos. Non hai que actuar de xeito aleatorio ou compulsivo, nin ter unha sensación difusa de responsabilidade sobre os acontecementos, senón asumir plenamente a tarefa de actuar xuntas, cos colectivos, as asembleas e as persoas que queren promover prácticas e proxectos en contra e fóra dos permisos e as normas dos nosos adversarios.
Outras formas de vivir encheron (e seguirán enchendo) as rúas de Sants, de Gamonal, de Istanbul, de Río, etc., con barricadas para defendernos daqueles que só pensan no beneficio económico e político, excluíndonos coas súas leis, reprimíndonos coa súa policía, manipulándonos cos seus medios. Estamos aí e seguiremos estando, opoñendo a nosa comunidade de loita ao mundo individualista, mercantilista e patriarcal, no que a vida decae en mera supervivencia. Os amos e os gobernos destrúen proxectos colectivos con 17 anos de historia e tamén destrúen miles de vidas cada día. Que ninguén se deixe enganar: cando a comunidade gaña, as leis opresivas dominantes perden. Cando estas leis gañan (se) perde a comunidade. Noutras palabras, nós ou o Estado, ou a vida común ou a barbarie. O que máis necesitamos neste momento é potenciar os lazos entre nós, as colaboracións e as coordinacións que nos permiten crear e defender o mundo no que queremos vivir.
Non máis desaloxos nin máis desafiuzamentos. Non máis detencións nin malleiras en comisaría nin nas furgonas. Multipliquemos as okupacións, internacionalicemos o conflito. Recoñezámonos nas loitas contra o capital en todo o mundo. Temos que seguir combatendo e, ao mesmo tempo, desenvolver e mellorar os nosos vínculos, organizarnos e coordinarnos. Estratexia común, estratexia do común. Por detrás de cada barricada, un proxecto colectivo. Por diante de cada proxecto colectivo, unha barricada.
Fora a policía dos barrios!
Liberdade para todos os detidos!
Liberdade para todas as presas por loitar!
Okupemos cen, mil Can Vies!
Longa vida ao espírito que incendia as rúas de Sants e de Barcelona!
Longa vida á Rosa de foc!
Isto non fixo máis que empezar...!
CRIT - Comité Revolucionario Internacionalista Testán
Leer más...
31 may 2014
[Barcelona] Comunicado Acçom Libertária de Sants: A todo o bairro
Sobre a negociaçom de Can Vies.
Sabemos que as negociaçons conduzidas pelos companheiros de Can Vies estiveram por todo o momento sob a ameaça de despejo por parte da Prefeitura. Nom foi uma negociaçom, mas umha chantagem, e sua proposta de que os colectivos mudassem temporariamente para outro espaço para que o reformassem, umha mentira. O edifício que prometeram reformar agora está destruído e Can Vies nom é umha excepçom. O exemplo mais recente e mais claro: a metade das famílias da Corrala Utopia [ocupaçom] de Sevilha ainda está na rua, esperando o prometido realojo. As negociaçons com o Estado e o Capital som ganhas com a força, nom engolindo suas mentiras.
Sobre o espaço de Can Vies.
Can Vies era um espaço comum dos moradores de Sants e assim foi comprovado nestes dias. A perda dele é um ataque directo ao bairro, com a clara intençom de romper o tecido social e, ante isso, nom temos umha outra possibilidade que nom seja a de nos defender.
Sobre os fatos ocorridos durante a semana.
Estes dias de distúrbios som o resultado da raiva e da indignaçom, nom só pelo despejo de Can Vies, mas pela atual conjuntura. E se ainda acrescentarmos a isso a ocupaçom policial do bairro e suas provocaçons, nom há outro resultado para a equaçom. Sem despejo nom haveria distúrbios, sem repressom policial nom teria havido distúrbios. Se nos atacam devemos nos defender, e esta semana Sants se defendeu com dignidade. O medo começa a ser percebido entre os políticos, que vêm o seu barquinho de praia em perigo, e entre a polícia, que vêm como a sua integridade física é posta em sério risco.
Sobre a violência no bairro e contra o bairro.
Os anarquistas som contra a violência e a nossa proposta é eliminá-la de nossas vidas, por isso estamos contra o capitalismo e o Estado, que som a violência na sua mais pura essência. Mas nom vacilamos em nos defender, por todos os meios, das agressons sofridas e que sofremos. Muitos som os que dizem que perdemos a razom com a violência, mas deveriam perguntar por que tudo isso acontece e que resultados têm. Dois dias de distúrbios em Sants têm sido suficientes para a Prefeitura ficar disposta a negociar o que antes nom queria nem conversar. Também queremos recordar o que aconteceu em Gamonal, em que a Prefeitura ignorou todos os protestos e acçons pacíficas até que o fogo e as pedras chegaram às suas portas. O resultado nós já sabemos: obras foram paralisadas e o bairro ganhou. Neste momento, os governantes têm muito medo que o caos se instale sobre o assunto, entom, apelam à calma e à negociaçom com os supostos representantes, enquanto chamam seus asseclas para esmagar os "violentos". Estám com medo, porque começamos a perder o medo.
Sobre as tentativas de dividir o bairro entre violentos e nom violentos.
A grande maioria das pessoas que estám mostrando oposiçom ao despejo do Can Vies som moradores do bairro de Sants. Pessoas de diferentes idades que, obviamente, lutam de diferentes maneiras. A violência que é usada pelos Mossos [polícia catalã], está sendo contestada com resistência dos moradores em forma de panelaços, manifestaçons e barricadas. Em nengum momento foi atacada, e podemos comprovar, lojas do bairro. As exceçons som apenas isso, exceçons, e tem soluçons. Nom nos estranha a linguagem criminalizadora da mídia, tentando confundir as pessoas do bairro e colocar umhas contra as outras. No entanto, queremos deixar claro que as barricadas e as chamas têm umha utilidade dissuadora; nom pretende ser um incômodo para os moradores, porque nós mesmos somos os moradores do bairro e estamos na mesma luta.
Sobre o que "nos custa" a revolta.
Os meios de comunicaçom estám tentando nos levar as suas terras. Comentaristas de todos os matizes tentam fazer-nos ver que esse conflicto nos custa muito dinheiro. Eles falam sobre o quanto estám custando os distúrbios e que nós que pagamos tudo no final. A reflexom deve ir mais longe e se concentrar em outros assuntos mais graves. Vamos falar sobre quanto nos custam os políticos, reis e outros parasitas, o roubo diário dos salários, as demissons, os aumentos do transporte, os gastos militares e policiais... Quem paga por tudo isso? Nom acreditamos que ninguém nos “buracos” de mineraçom parou para pensar sobre o custo dos bloqueios de estradas. Tampouco façamos as contas de quanto nos custa alguns tristes contenedores.
Sobre o que exigimos agora.
Agora nom podemos mais que nos juntar as exigências dos companheiros de Can Vies: a renúncia de Xavier Trias e Jordi Martí, Conselheiro de Sants-Montjuïc, o desmantelamento da presença da polícia no bairro, a liberdade e a absolviçom de todos os presos e freio a todos os despejos de centros sociais.
E depois da revolta, o que fazer?
Nosso objectivo é destruir o sistema e construir nossas vidas de forma livre. Estamos conscientes de que a guerra nocturna nas ruas de Sants terá seu fim, mas nom a luta por um mundo novo. Entom continuaremos desobedecendo: nos auto-organizado em assembleias de bairro, no trabalho ou onde quer que estejamos, porque nom entendemos outra maneira de mudar as coisas senom lutando desde a igualdade; colectivizando e compartilhando nossos recursos com todos; criando redes de apoio mútuo para solucionar nossos problemas; ocupando casas e novos espaços para atender as nossas necessidades básicas.
Das fumegantes ruínas de Can Vies surgirá um bairro melhor, um bairro construído entre todos nós, sem políticos ou banqueiros envolvidos, com a solidariedade e o apoio mútuo como princípios. Nom queremos que a chama se apague. Queremos que a raiva se transforme em destruiçom da miséria e da opressom. Como dizia um velho conhecido: "nom nos dam medo as ruínas, porque levamos um mundo novo nos coraçons".
Leer más...
30 may 2014
[Barcelona] Non hai tregua, Can Vies segue en loita malia a orde do alcalde de cesamento do derrubamento
Recollemos de Naiz-Gara:
Nunha rolda de prensa celebrada esta mañá, o colectivo de Can Vies rexeitou sentarse a negociar co Concello, ao entender que ningún diálogo é posible tras o derrubamento parcial do edificio desaloxado o luns. De feito, Can Vies convocou a veciñanza mañá a unha xornada de reconstrución do edificio. O Concello non se pronunciou ao respecto, pero esta mañá paralizou o derrubamento
«Non temos nada a negociar cun Concello que ademais de desaloxarnos continúa co derrubamento», sinalou esta mañá o membro de Can Vies Pau Guerra, nunha rolda de prensa na que compareceu xunto a membros da Plataforma de apoio a Can Vies e da Assemblea del Barri de Sants (ABS). Tras a cuarta noite consecutiva de protestas, Guerra sinalou que o «único» que necesitan é que as forzas policiais se retiren do barrio e que deixen vía libre ao colectivo e aos veciños «para reconstruír o que outros destruíron».
Neste sentido, remarcou a convocatoria de mañá pola mañá, na que comezarán a devandita reconstrución. «Se tanta boa vontade ten o Concello para solucionar a situación, que nos deixe en paz, que nós seguiremos construíndo e mantendo un espazo autoxestionado como o fixemos durante os últimos 17 anos en Can Vies», engadiu Guerra, en referencia á predisposición ao diálogo anunciada onte polo alcalde, Xavier Trias.
Sobre a proposta de mediación lanzada onte polo Centro Social de Sants-Associació de Veïns, que instaba ao Concello a paralizar o derrubamento do edificio, permitir o regreso do colectivo, analizar o estado do inmoble e o fin da presenza policial e dos disturbios, Guerra agradeceu o xesto do Centro Social e, aínda que reiterou que «non hai nada a negociar co Concello», subliñou que a proposta da entidade veciñal se aliña coas demandas de Can Vies.
Pola súa banda, o membro da ABS Marc Justícia reivindicou os 17 anos de historia de Can Vies «no marco dunha loita de barrio de moitos anos máis» e deu a razón ao concelleiro do distrito, Jordi Martí, cando sinala que algúns non recoñecen a legalidade vixente. «En efecto, non recoñecemos unha legalidade que quere converter a cidade nun parque temático, que desaloxa e desafiúza en beneficio duns poucos e rescata bancos en detrimento de todos».
Por último, o membro da Plataforma de apoio a Can Vies Ferran Aguiló explicou a traxectoria da Plataforma, creada en 2006 para recompilar apoios ao Centro Social Autoxestionado. Aguiló explicou que a Plataforma foi a encargada de interlocutar durante os últimos meses co Concello, co obxectivo de paralizar o desaloxo, un proceso durante o cal «os representantes do Concello non fixeron máis que mentir e andar con voltas, nos sentimos estafados», segundo explicou.
Por todo iso, a Plataforma -así como a ABS- se sumou á convocatoria para reconstruír mañá Can Vies. Antes diso, esta tarde volverá celebrarse unha cazarolada en protesta polo desaloxo e a ocupación policial do barrio, mentres que mañá mesmo, pero pola tarde, a convocatoria será a nivel de Barcelona e se celebrará en forma de manifestación polo centro da cidade.
O Concello paraliza o derrubamento
Dende o Goberno municipal respondeuse cun comunicado á rolda de prensa de Can Vies, así como á proposta trasladouna onte polo Centro Social de Sants. Malia que o Concello anunciou a paralización do derrubamento polo momento, non se pronuncia sobre a intención do colectivo de reconstruír o edificio.
O Concello esixe o fin dos disturbios e vólvese mostrar disposto á negociación con Can Vies, algo que fontes do colectivo volveron rexeitar en declaracións a NAIZ, limitándose a sinalar que o único xeito de comprobar a boa vontade do Concello será «ver que fan mañá».
Colamos tambén o Comunicado emitido desde Can Vies (en catalán, se entende ben, que recollimos da súa web)
Construïm l’alternativa, defensem els barris!
Davant dels tres últims dies de mobilitzacions, de repressió policial i de diverses informacions aparegudes als mitjans les ultimes hores, Can Vies vol deixar clars els següents punts:
- Sempre hem apostat per construir un model diferent, és el que hem fet al llarg de 17 anys a un edifici que l’Ajuntament està tirant a terra.
- Els esdeveniments que s’estan succeint van més enllà del mateix desallotjament, i són una mostra de rebuig a tots els atacs que estem patint per part del govern i el poder.
- Les manifestacions convocades per Can Vies són expressions reivindicatives que l’actuació policial està convertint en fenòmens de violència. Condemnem enèrgicament el desplegament i actuació policial: les detencions arbitràries, les pallisses i cops, les carregues, intimidacions, identificacions i més violències que estem patint al barri.
- Demanar obrir negociacions mentre segueix l’enderroc de l’edifici -avui han tirat a terra l’emblemàtic torreó- és d’un cinisme infinit.
- En aquest sentit, recordem les exigències que l’Assemblea del Barri de Sants (ABS) va fer publiques ahir i segueixen vigents:
1) Dimissió del regidor del districte, Jordi Martí, i l’alcalde, Xavier Trias.
2) Paralització immediata de l’enderroc
3) Alliberament sense cap tipus de càrrec de totes les detingudes
4) Que s’aturi el desplegament policial que està militaritzant el barri
5) Paralització de tots els desnonaments de qualsevol tipus i la retirada dels processos de desallotjament de la resta de Centres Socials Okupats en perill.
Volem remarcar que hi ha hagut més de 100 ferits a causa de la brutalitat policial, i que s’han obert uns 40 processos penals. Això no quedarà així, no tenim por perquè amb el desallotjament i enderroc del CSA Can Vies han fet vessar el got de la ràbia per tanta injustícia social.
Dit això, recordem la convocatòria feta per a reconstruir l’edifici de Can Vies el proper dissabte. Si tanta bona voluntat té l’Ajuntament, ho torna a tenir molt fàcil: que ens deixí tornar a construir en pau el que ells han destruït amb la violència.
Ens veiem a les cassolades d’avui i divendres i dissabte durant tot el dia.
Estigueu atentes a les diferents convocatòries.
Construïm l’alternativa, defensem els barris!
Leer más...
Nunha rolda de prensa celebrada esta mañá, o colectivo de Can Vies rexeitou sentarse a negociar co Concello, ao entender que ningún diálogo é posible tras o derrubamento parcial do edificio desaloxado o luns. De feito, Can Vies convocou a veciñanza mañá a unha xornada de reconstrución do edificio. O Concello non se pronunciou ao respecto, pero esta mañá paralizou o derrubamento
«Non temos nada a negociar cun Concello que ademais de desaloxarnos continúa co derrubamento», sinalou esta mañá o membro de Can Vies Pau Guerra, nunha rolda de prensa na que compareceu xunto a membros da Plataforma de apoio a Can Vies e da Assemblea del Barri de Sants (ABS). Tras a cuarta noite consecutiva de protestas, Guerra sinalou que o «único» que necesitan é que as forzas policiais se retiren do barrio e que deixen vía libre ao colectivo e aos veciños «para reconstruír o que outros destruíron».
Neste sentido, remarcou a convocatoria de mañá pola mañá, na que comezarán a devandita reconstrución. «Se tanta boa vontade ten o Concello para solucionar a situación, que nos deixe en paz, que nós seguiremos construíndo e mantendo un espazo autoxestionado como o fixemos durante os últimos 17 anos en Can Vies», engadiu Guerra, en referencia á predisposición ao diálogo anunciada onte polo alcalde, Xavier Trias.
Sobre a proposta de mediación lanzada onte polo Centro Social de Sants-Associació de Veïns, que instaba ao Concello a paralizar o derrubamento do edificio, permitir o regreso do colectivo, analizar o estado do inmoble e o fin da presenza policial e dos disturbios, Guerra agradeceu o xesto do Centro Social e, aínda que reiterou que «non hai nada a negociar co Concello», subliñou que a proposta da entidade veciñal se aliña coas demandas de Can Vies.
Pola súa banda, o membro da ABS Marc Justícia reivindicou os 17 anos de historia de Can Vies «no marco dunha loita de barrio de moitos anos máis» e deu a razón ao concelleiro do distrito, Jordi Martí, cando sinala que algúns non recoñecen a legalidade vixente. «En efecto, non recoñecemos unha legalidade que quere converter a cidade nun parque temático, que desaloxa e desafiúza en beneficio duns poucos e rescata bancos en detrimento de todos».
Por último, o membro da Plataforma de apoio a Can Vies Ferran Aguiló explicou a traxectoria da Plataforma, creada en 2006 para recompilar apoios ao Centro Social Autoxestionado. Aguiló explicou que a Plataforma foi a encargada de interlocutar durante os últimos meses co Concello, co obxectivo de paralizar o desaloxo, un proceso durante o cal «os representantes do Concello non fixeron máis que mentir e andar con voltas, nos sentimos estafados», segundo explicou.
Por todo iso, a Plataforma -así como a ABS- se sumou á convocatoria para reconstruír mañá Can Vies. Antes diso, esta tarde volverá celebrarse unha cazarolada en protesta polo desaloxo e a ocupación policial do barrio, mentres que mañá mesmo, pero pola tarde, a convocatoria será a nivel de Barcelona e se celebrará en forma de manifestación polo centro da cidade.
O Concello paraliza o derrubamento
Dende o Goberno municipal respondeuse cun comunicado á rolda de prensa de Can Vies, así como á proposta trasladouna onte polo Centro Social de Sants. Malia que o Concello anunciou a paralización do derrubamento polo momento, non se pronuncia sobre a intención do colectivo de reconstruír o edificio.
O Concello esixe o fin dos disturbios e vólvese mostrar disposto á negociación con Can Vies, algo que fontes do colectivo volveron rexeitar en declaracións a NAIZ, limitándose a sinalar que o único xeito de comprobar a boa vontade do Concello será «ver que fan mañá».
Colamos tambén o Comunicado emitido desde Can Vies (en catalán, se entende ben, que recollimos da súa web)
Construïm l’alternativa, defensem els barris!
Davant dels tres últims dies de mobilitzacions, de repressió policial i de diverses informacions aparegudes als mitjans les ultimes hores, Can Vies vol deixar clars els següents punts:
- Sempre hem apostat per construir un model diferent, és el que hem fet al llarg de 17 anys a un edifici que l’Ajuntament està tirant a terra.
- Els esdeveniments que s’estan succeint van més enllà del mateix desallotjament, i són una mostra de rebuig a tots els atacs que estem patint per part del govern i el poder.
- Les manifestacions convocades per Can Vies són expressions reivindicatives que l’actuació policial està convertint en fenòmens de violència. Condemnem enèrgicament el desplegament i actuació policial: les detencions arbitràries, les pallisses i cops, les carregues, intimidacions, identificacions i més violències que estem patint al barri.
- Demanar obrir negociacions mentre segueix l’enderroc de l’edifici -avui han tirat a terra l’emblemàtic torreó- és d’un cinisme infinit.
- En aquest sentit, recordem les exigències que l’Assemblea del Barri de Sants (ABS) va fer publiques ahir i segueixen vigents:
1) Dimissió del regidor del districte, Jordi Martí, i l’alcalde, Xavier Trias.
2) Paralització immediata de l’enderroc
3) Alliberament sense cap tipus de càrrec de totes les detingudes
4) Que s’aturi el desplegament policial que està militaritzant el barri
5) Paralització de tots els desnonaments de qualsevol tipus i la retirada dels processos de desallotjament de la resta de Centres Socials Okupats en perill.
Volem remarcar que hi ha hagut més de 100 ferits a causa de la brutalitat policial, i que s’han obert uns 40 processos penals. Això no quedarà així, no tenim por perquè amb el desallotjament i enderroc del CSA Can Vies han fet vessar el got de la ràbia per tanta injustícia social.
Dit això, recordem la convocatòria feta per a reconstruir l’edifici de Can Vies el proper dissabte. Si tanta bona voluntat té l’Ajuntament, ho torna a tenir molt fàcil: que ens deixí tornar a construir en pau el que ells han destruït amb la violència.
Ens veiem a les cassolades d’avui i divendres i dissabte durant tot el dia.
Estigueu atentes a les diferents convocatòries.
Construïm l’alternativa, defensem els barris!
Leer más...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
