[Grecia]: Ataque explosivo a sucursal do Banco do Pireo en Tesalónica en Solidariedade con Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis

Recollemos (e traducimos) este Comunicado de ContraInfo(es), aparecido orixinalmente no blogue grego Asirmatista:

Cando o inimigo parece ser forte utilizando todos os medios para esmagar calquera oposición, entón o ataque na súa contra, en contra dos seus símbolos e infraestruturas é o único camiño. Alá onde miremos distinguimos diferentes formas de Poder, dende o policía e o xuíz, ata a escola, o banco, a igrexa, o cárcere. Trátase de institucións dun sistema podre que nos fan recordar a diario que non somos libres. O seu valor verdadeiro mostrarase coa súa destrución e a súa beleza revelarase a través das súas cinzas e ruínas. No aquí e o agora non caben máis concesións, que tome o seu lugar a determinación e a loita permanente.

Na guerra non declarada que se está a levar a cabo, cando non se fai uso directo das armas é cando se empregan outros medios para golpear a mente e a alma de cada revolucionarix irredutible. As novas prisións de máxima seguridade teñen exactamente este obxectivo, a súa aniquilación. Á súa vez, os fiscais e os xuíces impoñen vengativamente condenas de longa duración. Este papel confirmouno a fiscal Olga Smyrli no xuízo polo atraco ao banco ATE (actualmente Banco do Pireo) na localidade de Pyrgetos, preto de Larisa, regalando xenerosamente 16 anos de encerro a Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis, sendo a súa identidade política a única proba (1).

Participasen ou non os dous compas no atraco, nós estamos con eles e dedicámoslles o ataque á sucursal do Banco do Pireo, que se levou a cabo a madrugada do mércores, 10 de setembro de 2014, na zona de Sykies, en Tesalónica. Esta acción é unha pequena mostra de solidariedade e un sinal de que todo continúa...

Que cada quen loite ao seu xeito, coa dinámica e os medios que posúa, ata o final, ata a liberación total.

Forza a Nikos Maziotis e Pola Roupa.

Un puño levantado para todxs xs revolucionarixs.

...................

1) Nota de Abordaxe:- Recollemos (traducido ao galego) de "Publicación Refractario" a información sobre o xuízo e condena a Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis:

A finais de Abril do 2013 foron detidos no barrio de Nea Filadelfia pola policía antiterrorista 4 anarquistas: Dalios Argyris, Harisis Fivos, Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis (ver noticia en Abordaxe). A cazaría represiva, non é máis que a continuación das detencións en Febreiro do 2014 de 4 compañeiros anarquistas acusados do dobre asalto na localidade de Velvedo: Giannis Mihailidis, Dimitros Politis, Nikos Romanos e Andreas Bourzoukos (ver en Abordaxe),

A acusación contra Yannis Naxakis e Grigoris Sarafoudis centrouse na suposta participación dun asalto na localidade de Filota e doutro asalto bancario en Pyrgeto, debido a que a causa se cruza coa levada adiante polo xuíz instrutor Nikopoulos quen leva os procesos contra a CCF, engádenselle cargos de pertenza a organización terrorista.

Baseados en absurdos xurídicos e forzosas comparacións de probas de ADN, involúcranlles nos asaltos bancarios e en "casas de seguridade" dos compañeiros das CCF.

Finalmente o 17 de Xullo do 2014, no tribunal de xustiza no interior do cárcere de Koridallos, o Poder condénaos a cada un por:

-10 anos de prisión por roubo a man armada
- 6 anos por participar nunha "organización terrorista" ( suposta participación na Conspiración de Células do Lume)
- 5 anos por roubar un coche
- 2 anos por posesión de armas

Finalmente, e a xeito de resolver calquera debate sobre a posibilidade dalgún atenuante aos acusados, o fiscal sinalo a súa "xustificación" para a acusación de pertenza ás CCF, o perseguidor sinalou que: "Non se pode ignorar o feito de que os acusados están relacionados co movemento anti-autoritario e anarquista".

Os compañeiros das CCF negaron absolutamente a participación de Grigoris e Yannis na organización de guerrilla urbana.

As diferenzas con Yannis no interior da prisión deran paso a unha "insólita" malleira (ver aquí o escrito doutros prisioneiros anarquista informando da malleira) por parte dos prisioneiros das CCF contra el (ver comunicado das CCF), en resposta ás súas declaracións nun seu escrito que saira á luz nos medios alternativos (ver acá).
Leer más...

[Grécia] Atenas, Hoxe 18 de setembro: Manifestaçom no 1º cabodano do assassinato de Pavlos Fyssas

Reproduzimos a seguir o chamado da Assembleia de bairro de Keratsini, Drapetsona e do espaço auto-organizado de solidariedade e ruptura Resalto, co galho de se cumprimentar um ano apos o assassinato do músico e antifascista Pavlos Fyssas a maus dum batalhom de assalto de Mencer Dourado e que foi-nos enviado pola ANA; nele fam um moi interesante analise do jurdimento na cena partidista desta "gange" promovida polas próprias forças do Sistema, de como foi colhendo pulo graças a laboura dos meios de desinformaçom de massas, que hoje, hipócritas, os repugnam e os condenam:

Em 18 de setembro de 2013 Pavlos Fyssas foi assassinado no bairro de Keratsini por um batalhom de assalto da gangue fascista Mencer Dourado, por dar de cara com a praga fascista. Este assassinato nom foi o começo da acçom da gangue neonazista. Ele foi precedido por umha série de ataques racistas, pogroms e assassinatos de imigrantes. Como a "evacuaçom" da Praça de Aguios Panteleimon em Atenas polos imigrantes em 2009, com o apoio da Polícia e dos ministros competentes, e o estabelecimento de um "gueto branco" na área da praça, proibindo o acesso a ela de pessoas de cor de pele diferente. Como o pogrom que durou muitos dias, sob a supervisom e apoio da Polícia, mais umha vez no centro de Atenas, depois do assassinato de Manolis Kantaris no centro de Atenas, em setembro de 2011. Como as centenas de ataques sangrentos nas ruas e casas de imigrantes, incluindo o ataque à casa de pescadores egípcios, no verám de 2012, em Perama, em que um imigrante ficou gravemente ferido, e o assassinato do imigrante paquistanês Lukman Sajzat em Petrálona na madrugada de 17 de janeiro de 2013.

Também (o assassinato de Pavlos Fyssas) fora precedido durante os anos anteriores polos ataques incendiários ou de grupos de assalto a centros sociais auto-organizados, espaços e okupas, como no caso de um ataque de pessoas armadas com facas ao espaço anarquista Antipnia, em 30 de junho de 2008, no qual dois companheiros ficaram feridos. Este caso será julgado em 19 de setembro de 2014 em um tribunal de Atenas (dois dos fascistas tinham sido detidos acidentalmente durante a fuga do local, e admitiram seu envolvimento no ataque). Além disso, poucos dias antes do assassinato de Pavlos Fyssas acontecera um ataque de um batalhom de assalto do Mencer Dourado contra sindicalistas do Partido "Comunista" no bairro de Pireo Pérama.

A ascensom de Mencer Dourado, que por muitos anos tinha sido umha gangue marginal paraestatal neonazista de uns supostos cidadáns “indignados” - e sua entrada no Parlamento após as eleiçons de junho de 2012 nom foi accidental (aleatória). Foi promovida polas próprias forças sistêmicas (agências de Estado, os partidos do governo) como um mecanismo complementar da política oficial do Estado cada vez mais dura contra os trabalhadores imigrantes e os refugiados de guerra: perseguiçom e mortes nas fronteiras, operaçons "vassoura" diariamente (no âmbito do projecto Zeus Xenios), expulsons, humilhaçom, espancamentos, torturas e retençom de até 18 meses de imigrantes "sem papeis" nos campos de concentraçom modernos, sem sequer o pretexto de que eles tivessem cometido qualquer crime. Foi promovido como um contrapeso à crescente radicalizaçom social e a disposiçom das pessoas para enfrentar as forças de repressom, gerada pola revolta de dezembro de 2008 e as grandes manifestaçons contra os memorandos da escravizaçom e pilhagem da sociedade após a primavera de 2010, e que culminou com a rebeliom de 12 de fevereiro de 2012.

A ascensom de Mencer Dourado foi promovida assim que esta gangue tornou-se umha força de ataque nas ruas, substituindo o partido ultradireitista Laos, o qual tinha o papel da extrema-direita institucional nos debates televisivos e no Parlamento, e que se considerou que “fora queimado” como umha soluçom sistêmica, após sua participaçom na coalizom governamental tripartite no inverno de 2011-2012, cujo primeiro ministro foi o representante do Capital financeiro transnacional Lucas Papadimos. Umha força anunciada como antisistêmica polas entranhas do próprio sistema: polo chamado “Estado profundo”: a Polícia, o Exército, a Agência de Inteligência, e que surgiu à sociedade com as reportagens montadas, manipuladas da mídia sobre a suposta proteçom que os fascistas proporcionavam aos anciáns que tinham medo de sacar o dinheiro de suas pensons nos caixeiros automáticos dos bancos, e sobre a “promessa” de que “dariam muitas bofetadas nos canalhas, nos traidores da pátria e nos políticos”. Por último, como era de esperar, nom se deu nem umha labaçada (exceito a agressom covarde do deputado neonazista Kasidiaris na deputada do partido “comunista” Liana Kaneli em um show da tevê), ao mesmo tempo que a organizaçom “antisistêmica” votou no Parlamento a anulaçom da dívida das sociedades anônimas proprietárias das equipes de futebol, todo tipo de isençom ou bonificaçom fiscal para os armadores, a venda/privatizaçom do Banco Rural, em que está hipotecada a maior parte da terra agrícola, e tem criado escritórios de emprego de tipo tráfico de escravos “só para gregos”, que encontravam trabalho remunerado com 15 euros diários.

Por mais de um ano Mencer Dourado foi o menininho mimado do Sistema na operaçom "reocupaçom das cidades dos imigrantes e dos arruaceiros", como anunciado polo próprio primeiro-ministro, no âmbito da doutrina de "Lei e Ordem", em umha conjuntura de crise capitalista, da imposiçom de um estado de emergência e de lutas e conflitos de classe e social intensivos. As forças do governo e, especialmente, o pessoal da extrema-direita do partido Nova Democracia, teve relaçons íntimas com eles, como demonstra o caso Baltakos, enquanto as forças de repressom do Regime descia a lenha contra as manifestaçons antifascistas, sendo o exemplo mais ilustrativo de acçom repressiva a detençom e a tortura de 15 antifascistas que participaram de umha marcha motorizada em Atenas, em 30 de setembro de 2012.

Os meios de desinformaçom de massas – que hoje os repugnam e os condenam – com contínuas reportagens, entrevistas e convites a debates televisivos, som os que durante muito tempo trataram de limpar (embelezar) a imagem desta gangue fascista, “depurar” suas várias e diversas actividades assassinas e seu servilismo, apresentar como íntima e trivial a presença de fascistas na vida política e nas ruas, e ratificar (legalizar) como umha normalidade a existência e a acçom dos batalhons de assalto. Nom é casualidade que o principal jornalista do sistema uns dias antes do assassinato de Pavlos Fyssas apresentara abertamente a questom de umha possível futura coalizom com a participaçom de “um Mencer Dourado mais sério”.

As tendências de autonomia, no entanto, dos cans de guarda do Sistema, suas iniciativas cada vez mais unilaterais e claramente assassinas, orientadas cada vez mais enfaticamente contra os comunistas e os anarquistas, correndo o risco (para o Sistema) de provocar um conflito generalizado, acontecimentos insurrecionais e a reativaçom dumha sangrenta guerra civil, ainda que fosse de baixa intensidade, converteram a gangue fascista de um fator de estabilidade para o Regime em um fator de desestabilizaçom que tinha que ser controlado e limitado (restringido). Assim nasceu a piada mais curta, a do “Estado antinazi”, com as perseguiçons e os encarceramentos que sucederam ao assassinato de Pavlos Fyssas. Os mesmos aparatos do Sistema (políticos, econômicos, de propaganda) que montaram a base legitimadora do fascismo e promoviam a acçom dos batalhons de assalto, som os que agora - devido às mudanças necessárias no seio do Regime – vendem antifascismo e fazem chamamentos à normalidade social. Ao mesmo tempo montam em todas as partes, centros de reclusom para imigrantes, tráfico de escravos e cárceres de segurança máxima para os desobedientes, e impõem a desertificaçom capitalista generalizada, a exploraçom mais cruel e o sujeitamento (submissom) “dos de baixo”. Enquanto aqueles que continuam votando, apoiando ou estando nutridos de algumha maneira pola gangue fascista, já nom pode haver nengumha reserva ou inibiçom: se trata de uns fascistas patenteados.

O assassinato de Pavlos Fyssas, no entanto, nom deu origem só a acçons por parte do Regime. No dia seguinte ao assassinato a raiva transbordou, em umha manifestaçom espontânea e muito massiva no bairro de Keratsini, durante a qual se desenvolveram durante muitas horas enfrentamentos com a chamada Polícia antidistúrbios, e ataques contra alvos capitalistas (bancos, casas de penhor de tipo negro “compro ouro”, filiais de cadeias comerciais locais e multinacionais), com um pequeno grupo de fascistoides estando inclusive naquele dia em sua posiçom conhecida entre os policiais da Polícia antidistúrbios, lançando pedras nos manifestantes. Nos próximos dias, no território do Estado grego e em vários países se desenvolveram diversas acçons e actividades. Ao mesmo tempo a nível local as acçons seguiram, com a organizaçom de marchas, intervençons e eventos variados (projeçom de documentários antifascistas, debates, apresentaçons teatrais, concertos, torneios de basquete e de futebol antifascistas, grafitis, pinturas, etc.). Foram criadas relaçons de companheirismo que contribuíram para que nom prevalecesse o medo, senom a dignidade e a combatividade, enquanto que o espaço público adquiriu outro significado como campo de resistência, expressom e liberdade.

Hoje, um ano depois, estaremos de novo na rua, sem falsas ilusons. Porque o anti fascismo nom consiste em fazer exercícios de lealdade, nom se encaixa (cabe) em festas democráticas com discursos fúnebres, em pretexto de humanitarismo, em festivais de televisom. Anti fascismo é umha parte orgânica da luita diária contra o totalitarismo moderno emergente do Capital, do Estado, dos mecanismos transnacionais de Poder, contra a civilizaçom do medo, contra o racismo, o nacionalismo, o sexismo. É um mundo inteiro que dá lutas e abre caminhos, respirando a brisa da liberdade.

Comunidades auto-organizadas de luita, criatividade e solidariedade em todos os bairros, contra o fascismo e o sistema que o gera e o alimenta.

Manifestaçom antifascista em Keratsini, quinta-feira, 18 de setembro de 2014, às 18h, na Praça de Nike, a 200 metros do lugar onde foi assassinado Pavlos Fyssas.

Assembleia da Praça de Keratsini, Drapetsona, Espaço auto-organizado de solidariedade e ruptura Resalto.
Leer más...

[Alemania] Chamado dende o Campamento en defensa do Bosque Ham­bach e visita policial

A defensa do Bosque Hambach, ubicado perto de Colonia, é unha luita que leva xa mais de 2 anos en activo pola defensa deste patrimonio natural dunha das paraxes máis antigas da Europa e contra das pretensións capitalistas de construir nele a maior mina de carbón marrón a ceo aberto do continente. Varias compas do estado español están lá colabourando na mesma e con motivo delo, participan do blogue do proxecto (http://bosquehambach.blogsport.de/) na súa versión en castelán, onde están a publicar as súas impresións e dan conta das actividades programadas no seu seno e dos aconteceres do día a día. Alén, unha desas compas, nos enviou ao noso correo a última actualización na que denuncian a presencia da policía nos arredores do campamento, e que colamos despois de traducir. Alén, noutro correo nos enviara un convite para o evento que se está preparando para fi­na­is deste mes de setem­bro e co­men­zos de outub­ro (do 26 de setem­bro ao 6 de outub­ro) en Skills­ha­ring Camp, un en­con­tro aber­to a cal­queira persoa in­te­resa­da que se rea­li­zará no cam­pa­men­to prin­ci­pal e no bos­que e con­tará con palestras e pre­sen­ta­cións, obradoiros prácticos, de­ba­tes, pro­xec­cións, con­cer­tos etc.

Coincidindo co día escollido para unha celebración oficial na que representantes de RWE (a empresa que está detrás da grande explotación mineira que ameaza o bosque) xunto con políticxs locais pensaban inaugurar un novo tramo de autoestrada (construída co obxectivo de seguir facilitando a expansión da mina), esta mañá, o campamento de resistencia no bosque de Hambach espertábase cunha desagradable sorpresa. Efectivos policiais rodearon o campamento para controlar os movementos dos que alí se encontraban, mentres impedían a xente saír (non se podía acceder ao cuarto de baño, nin á cociña freegana, nin a outras instalacións situadas dentro do bosque, nas inmediacións do campamento). Ao mesmo tempo, un continxente de aprox. 100 madeiros invadía o bosque, retirando as barricadas que se construíran nalgúns sendeiros e tratando de desaloxar tamén unha das okupaciones do bosque (Beech Town) onde hai unha cabana nunha árbore e diferentes lugares para durmir a rentes de chan. A policía esnaquizou todo o que habia a rentes de chan, e mobilizáronse unidades de escalada.

Por agora, o campamento segue rodeado. Os madeiros empurraron unha compa cando lles preguntou que querían pero non se produciron altercados notables ata agora, e a mañá intentou transcorrer con "normalidade" (se ben a maioría por seguridade ocultabamos o noso rostro). Estamos á espera de novos feitos.

Para máis información, permanecede atentxs ao blog do campamento, onde iremos actualizando con novas noticias e feitos que poidan suceder ao longo do día.

pdt.- Dicer que no blogue apontan que as 15 horas xa non ficaban policías nen outrxs in­imi­gxs no bos­que. Un coche da se­gu­ri­dade pri­va­da de RWE es­ta­ba pa­san­do sobre as bar­ri­ca­das re­ti­ra­das pero todo ficou tran­qui­lo. As ac­tua­li­za­cións se darán un de­scan­so por agora. Se hai máis acción, ac­tua­li­za­re­mos de novo.
Leer más...

Dous vigueses solidarios cos presos baixo a choiva

Recibimos na nosa caixa de correos estas fotos como contributo de "dous vigueses"(*) á Semana Internacional polos Presxs Anarquistas:

(*) Nota de Abordaxe: Ainda que quen enviou o correo titulaba "dous vigueses", é claro que, canto menos eran 3 se contabilizamos a quen disparou as fotos.

Qué rulen as iniciativas!!

Ainda que chova!!

Colado x Xan do Can
Leer más...

[Santiago de Chile] Acción de lanzamento de Panfleto do Colectivo "Lucha Revolucionaria", Solidario con xs Presxs

Colamos (e traducimos) de ContraInfo:

O día 18 de Agosto no marco do primeiro día do alegato por parte da defensa dos compañeiros Freddy, Marcelo e Juan ante a corte suprema, para solicitar a nulidade da condena emitida o 2 de Xullo, achegámonos ao Cárcere de Alta Seguridade (CAS) e á Ex-Penitenciaría para lanzar panfletos en mención dos nosos compañeiros revolucionarios e unha ameaza axs bastardxs carcereirxs que se atopaban no frontis da mesma.

Os panfletos polo aire foron ben recibidos polas persoas que se atopaban fóra do cárcere (horarios de visita) xa que algunhas persoas pedíronnos panfletos e brindáronnos o seu apoio, outrxs recollían e líanos detidamente. Xs bastardxs carcereirxs mirábannos atentxs, pero só recibiron insultos por parte de nós. No medio dun forte continxente policial.

Deixamos a continuación o texto do panfleto:

"Saudamos con moitísimo amor a todxs xs compañeirxs que se definen en permanente confrontación co Poder, alonxadxs de todo tipo de xerarquías e do Estado/Capital; sen deixar dúbidas nas súas ideas/prácticas, nin menos arrepentíndose destas. Un saúdo fraterno a quen enfrontan o cárcere con dignidade e mantéñense en pé de guerra, sen pausa algunha, mantendo a constancia e a decisión ata as últimas consecuencias. Nós seguimos acá na rúa sen claudicar; solidarizandonos das máis diversas formas posibles, para velxs lonxe da sucia prisión, para seguir co combate que xa non ten volta atrás. Este pequeno texto escribímolo nunha actividade en ARCIS. -Trawun: Encontro pola Liberdade- e nesta ocasión compartímolo e levamos con agarimo ás rúas".

Cando nos retirabamos mentres comentabamos a boa recepción que tivo a información difundida, tivemos unha abrupta e desagradable interrupción. Case chegando a Parque O'Higgins baixáronse tres despreciables suxeitos dunha camioneta que mostrándonos unha placa da PDI dispuxéronse a realizar uns dos seus famosos "controis de identidade", durante varios minutos fixéronnos esperar mentres nos preguntaban imbecilidades, ao que non recibiron ningunha resposta (todo isto mentres exhibían as súas 9mm dos seus pantalóns e ao noso parecer unha UZI que mantiñan na porta do copiloto, xa que a deixaron aberta), unha vez finalizadas as consultas que fan por radio, comezaron a fostigarnos preguntando de novo os nosos datos, que por suposto nos negamos a reiterar (en vista de que os obtiveron cos nosos documentos), xerando unha breve discusión na que unha vez que sinalamos que o control de identidade xa finalizara xa non os facultaba a preguntar tanta tontería, é aí onde nos devolveron os nosos documentos e seguimos co noso camiño durante un intre, para logo deternos a rir polo ocorrido.

Contamos esta situación para quen desexen solidarizar de xeito simbólico cos nosos compañeiros, por medio de diferentes accións no cárcere, no cotián, ou por exemplo no marco da "Convocatoria Internacional polos/as presos/as Anarquistas". Teñan a precaución e/ou coordinen as súas accións para non ter malos intres con estxs despreciables suxeitxs, ou quizais lles alegren o día pola calaña de tonterías que o seu cerebro limítrofe failles preguntar, porque vaia que son "jiles". (Oxalá lean isto. Non nos amedrentan os seus xoguetes e a vostedes pasámolos pola raxa, xunto co seu lixo de institución, de todos os xeitos deixámoslles un consello: Lean un pouquiño de anarquismo, para que non volvan facer o ridículo. Ineptxs jaja).

Para finalizar recordar que o día 8 de Setembro resolverase si se anula ou se manteñen as condenas dos nosos compañeiros Freddy, Marcelo e Juan. E por suposto non esquecemos a Carlos Gutiérrez quen se atopa nun proceso de investigación aberta na súa contra e terá audiencia para o seu peche o 20 de Novembro do presente ano. Desta forma esperamos que as accións solidarias multiplíquense, que a solidariedade sexa máis que palabras entre os círculos anarquistas e que a acción combativa chegue como un vendaval de amor cara a eles e a todxs xs presxs que se manteñen en permanente conflito contra toda forma de autoridade.

¡¡Freddy, Marcelo, Juan e Carlos á Rúa!!
¡¡Contra toda Autoridade: Autoxestión e Guerra Social!!

Colectivo Lucha Revolucionaria.
lucharevolucionaria@riseup.net
Leer más...

[Ucrania] Anarquistas ucranianos atacaron onte varias posicións do exército pro-maidan na rexión de Zaporozhye

Colamos esta información facilitada por un comentarista anónimo na noticia que colamos do Chamamento de Novorossia aos pobos de Europa, e que recollemos (e traducimos da WebGuerrillero):

Informes de que un batallón de anarquistas ucranianos, inspirada polo lendario movemento partisano local de Makhno atacaron onte a Garda Nacional na rexión de Zaporozhye. Este é un noticia moi importante xa que este é un novo movemento fóra da rexión de Donbass e non vinculada aos chamados "pro-rusos separatistas". O obxectivo do movemento é liberar a todo Ucrania do réxime criminal e fascista de Poroshenko.

Mentres que algúns "anarquistas" liberais da UTA (Sindicato de Traballadores Autónomos, un grupo de anarquistas falso financiado por George Soros e Estados Unidos) tratan de apoiar aos nazis e esperar para as subvencións das ONGs, xurdiu un movemento anarquista inspirado polo lendario Makhno. Makhno foi un icono anarquista da rexión do sueste de Ucrania na loita contra nacionalistas ucranianos.

O 07 de agosto foi a primeira vez cando estes anarquistas da rexión de Zaporozhye emboscaron unha columna da Garda Nacional de Ucrania acompañado por algúns asesores militares de Estados Unidos. Eles destruíron algúns carros blindados e retiráronse.
(fonte: http://politikus.ru/events/26285-partizany-razgromili-vrazheskuyu-kolonnu-na-Rodine-Batki-mahno.html)

Onte 21 de agosto o batallón Makhno realizou unha incursión armada na veciña rexión de Dnipropetrovsk. Os Makhno anarquistas lograron apoderarse do transporte da Garda Nacional de Ucrania que se retirou da cidade de Illovaysk [onde uns días antes foran esmagados por rebeldes de Donetsk]. Cando a columna da Garda Nacional de Ucrania se detivo, os anarquistas atacaron e desarmaron algúns soldados da Garda Nacional e apoderáronse das armaduras corporais-israelís e das ametralladoras "Fort-221".
(fonte: http://www.segodnia.ru/news/145626)
Leer más...

[EEUU, Carolina do Norte]: Anarquistas atacam a sede da polícia de Chaper Hill, em solidariedade com Luke O’Donovan e xs revoltosxs e saqueadorxs de Ferguson

Colamos de ContraInfo (pt):

Na madrugada de 14 de Agosto, esmagámos três carros patrulha da polícia junto à sede do Departamento da Polícia de Chapel Hill, Carolina do Norte. Umha mensagem foi também pintada, num dos carros, dizendo “Para o Luke”.

Fizemos isso como um pequeno gesto de solidariedade com Luke O’Donovan,(*) de Atlanta, Geórgia, que foi recentemente condenado a dois anos de prisom por defender-se contra cinco atacantes homofóbicos. Esperamos que isto lhe traga um sorriso à cara.

Também realizamos este acto em solidariedade com xs revoltosxs e saqueadorxs de Ferguson,(**) Missouri, que, face à brutalidade contínua da polícia racista, inspiraram o mundo com a sua corajosa resistência contra as forças do estado, capital e supremacia branca. Que a sua insurreiçom se propague.

Tanto em pequenos grupos como bairros inteiros, é possível ripostar.

Alguns/algumhas anarquistas

Notas:

(*) Na véspera de Aninovo de 2013, Lucas O'Donovan assistira a umha festa num bairro en Atlanta, Georgia. Lucas foi visto bailando e beijándose com outros homes. Mais tarde na noite foi atacado por várias pessoas á vez que lhe proliferaram insultos homófobos. Lucas, sem éxito, intentara fugir, momento no qual várias testemunhas viram entre 5 e 12 homes malhando em Lucas e pisando-lhe forte na cabeça e corpo, evidentemente com intençom de matalo. Lucas defendeuse e como resultado, tanto el como 5 dos seus atacantes foram apunhalados. Posteriormente Lucas foi encarcerado e acusado de cinco cárregos de assalto agravado com arma mortal, assim como um cárrego de intento de assassinato. Nengum dos outros indivíduos involucrados no altercado forom acusados​​.

O juíço de Lucas concluiu em 12 de agosto de 2014, quando aceptou um acordo com a fiscalia pelo que estará no sistema penitenciário de Georgia durante 2 anos e depois oito anos de liberdade condiçonal e desterro do estado de Georgia.

(**) Onde a 9 de Agosto de 2014 Michael Brown, um negro de 18 anos desarmado, foi baleado e morto pelo bófia Darren Wilson, branco.
Leer más...

[EEUU] Resistência e mobilizaçons em comunidades negras dos EUA aumentam depois do assassinato de Mike Brown

Hoje destacam os falsimedios a morte dum outro moço negro de 23 anos a mans da polícia de San Luis, do que só aportam o dado de que tentara roubar numha tenda armado com um coitelo e que depois se achegara a um metro dà polícia com o coitelo na mam berrando "Disparáde-me agora, matáde-me já", ao que dois policias figerom caso, assassinando ao moço.

Publicamos este texto enviado pola ANA, assinado por Lucía Angela Bambace e publicado no "Periódico Solidaridad" (jornal comunista libertário de Colómbia):

Em 9 de agosto em Ferguson, estado de Missouri, Mike Brown, um jovem negro de 18 anos, foi assassinado pola polícia apesar de estar desarmado, e de levantar as mãos quando foi detido. Brown estava a caminho de visitar sua avó com um amigo, a polícia os deteve quando estes caminhavam pola rua. O encontro intensificou quando Brown resistiu a ser detido, e entrar dentro do carro da polícia. Como tentavam escapar, a polícia disparou nos jovens em repetidas ocasions até dar com Brown. Seu amigo, Dorian Johnson, disse que a polícia continuou disparando mesmo depois de se voltarem com suas mãos levantadas. Nos dias que seguiram, umha multitude de gente se reuniu em protestos onde Brown foi assassinado, e a manifestaçom se estendeu por várias partes da cidade durante o fim de semana. Em, 16 de agosto, o governador de Missouri, Jay Nixon, ordenou o estado de emergência e implementou um toque de queda na cidade de Ferguson para frear as manifestaçons em repúdio ao assassinato do jovem. Sendo criticado no mesmo momento em que se apresentava ante a imprensa, onde se escuitou o grito de “Queremos justiça”. Até uns momentos, os manifestantes asseguraram nom respeitar o toque de queda.

A primeira fotografia de Brown utilizada para denunciar sua morte mostrava-o na graduaçom de sua escola. Pouco depois começou a circular outra imagem, onde aparece vestindo umha camisa esportiva e fazendo um sinal com suas mãos, para associá-lo com estereótipos violentos.

Através das reaçons populares, a imprensa tem tergiversado os feitos, registrando que as manifestaçons tratam de negros que representam um perigo para a sociedade. Este esforço das autoridades e dos meios de manipular os acontecimentos, é para tirar a legitimidade dos chamados polo “fim da violência aos jovens negros”, e a vigilância de suas comunidades, que se explicam em grande parte, polo legado histórico do racismo nos EEUU. Da mesma forma, trata-se de silenciar as vozes do povo mais marginalizado, que sob a acçom direita, tem tido a potencialidade política de acrescentar as divisons da classe trabalhadora estadunidense.

Fica claro que esta onda de protestos, reflete as lutas cotidianas que tem alcançado seu ponto máximo até este momento. Em várias cidades, manifestantes têm demostrado sua solidariedade levantando as mãos, em alusom ao gesto de inocência de Mike Brown antes de ser assassinado, e dos negros em geral, que vivem diariamente os golpes mais duros do neoliberalismo: moradias precárias, cortes aos pressupostos de bem estar e educaçom pública, aumento na presença da polícia, o crescimento de cárceres, salários baixos, entre outros. Tudo isto representa um problema de fundo: um sistema que apesar de haver trocado sua forma, continua explorando, marginalizando e oprimindo.

A questom que afrontamos hoje, em Ferguson, é como as mobilizaçons das comunidades negras podem desenvolver-se em um projecto mais amplo, para recuperar seus bairros, proteger seus filhos e filhas, expulsar a polícia e eliminar as raízes históricas da supremacia branca. No processo, surge a seguinte pergunta: Como podemos construir e fortalecer organizaçons sociais para combater a violência do Estado, que consequentemente, fomente o desenvolvimento do poder popular? Temos que construir um movimento que possa sobreviver e crescer além deste momento que vivemos, devolvendo o poder às mãos do povo.

Mike Brown vive, a luta segue!
Leer más...

[Reino Unido] Entrevista Stuart Christie, o jovem anarquista britânico de 18 anos que quigera assassinar Franco

Em 1964 um jovem anarquista, Stuart Christie, foi preso em Madrid por participar dum plano para assassinar o general Francisco Franco e por fim a quase três décadas de regime militar. Meio século depois Christie relatou a Mike Lanchin, do programa Witness, "Testemunhos", da BBC, por quê acabou participando no complô que mudou sua vida. Aclarar que Christie declara que "ainda sou anarquista"(informaçom facilitada pela ANA):

Stuart Christie, de 18 anos, chegara à capital espanhola com umha mochila cheia de explosivos, procedente de London. Digeram-lhe que devia ir às oficinas da American Express para receber instruçons.

"Cheguei em Madri, fui tomar um café na “Puerta del Sol”, e logo caminhei para as oficinas da American Express. Quando entrei vi ao menos quatro ou cinco homens com óculos escuros e lembro que pensei que devia ter cuidado", recorda Christie.

"Fui à oficina e apresentei meu passaporte à moça no balcom e quando ia pegar o documento, foi detida pelos seus superiores que interceptaram a carta com instruçons. Nesse momento soube que caera numha trampa".

Christie saiu à rua e tentou fugir. "De repente eu me vi contra umha parede e algemado. Disse: 'sou um cidadám britânico, sou turista', mas eles responderam 'és um terrorista e virá conosco'. A boca secou, toda a saliva desapareceu e me senti com um papagaio em umha jaula”.

"Tínhamos entre 16 e 22 anos"

Como Christie havia chegado a participar no plano?

Meses antes, em London, o jovem entrara em contacto com membros dum grupo clandestino de anarquistas, formado por exilados espanhois que se opunham implacavelmente a Franco.

"Havia muita camaradagem no grupo. Discutíamos sobre política, bebíamos, cantávamos, como se pode esperar de jovens. Todos tínhamos entre 16 e 22 anos".

Os exilados seguiam ávidamente os eventos no território espanhol, onde o regime respondia com crescente repressom a seus opositores.

"Me pediram que fosse à casa dum dos membros do grupo. Ali fomos a um quarto na parte traseira da casa e me disseram: 'algo sucede, estarias disposto a viajar no final do mês?'".

"Nom perguntei que devia fazer especificamente, mas sabia que seria algum trabalho de mensageiro. Supus que se trataria de armas ou explosivos. Me senti entusiasmado de passar à acçom finalmente, em lugar de simplesmente esperar".

Christie disse a seus amigos que ia trabalhar em vinhas no sul da França durante o verão e viajou de London a Paris. Ali um contato lhe deu vários pacotes com explosivos e afirmou que devia entregá-los a um indivíduo na Espanha.

"Me disse que quando encontrasse o contacto na Espanha devia usar um lenço como se tivesse umha atadura na mão. Alguém se aproximaria para dizer-me 'como está, dói?".

"Eu deveria dizer 'não dói'. E se me falassem deveria responder 'sou alemám', entregar os pacotes e regressar à França".

"Banhado em suor"

Antes de chegar a Espanha Christie decidiu tirar os explosivos de sua mochila e escondê-los. Prendeu-os em seu corpo com fita adesiva e em pleno verão colocou por cima um suéter grosso de lã que lhe tecira sua avó.

"Estava banhado em suor e além disso o carro parou várias vezes, por isso tive que descer e empurrá-lo. Com o suor a fita adesiva afrouxou e eu sentia como os explosivos me deslizavam. Havia agentes de trânsito na rua e temi que o pacote acabasse nos pés de um polícia e me descobrissem".

Nom foram os explosivos os que delataram Christie. A polícia secreta de Franco se infiltrara nos grupos de exilados em Paris e London e sabiam do complô.

"Após me prenderem, levaram o carro para a sede do organismo de segurança. Começaram a interrogar-me e nom encontraram nada ao princípio, mas quando inspecionaram meu saco de dormir viram os explosivos. Sabiam exactamente o quê buscavam e ademais já tinham a carta com instruçons em seu poder".

"Ainda sou anarquista"

Christie foi declarado culpado de terrorismo e condenado a 20 anos de prisom, mas foi liberado após três anos e meio, em setembro de 1967.

Vive no sul da Inglaterra, onde tem umha imprensa e ainda participa em política.

Quê sente 50 anos depois?

"Ainda sou um anarquista e nom vejo como isto possa mudar no futuro. No mais, o tempo que passei na prisom fortaleceram e consolidaram minhas ideias".

"Minha avó me disse, nom podes ir pela vida sendo um espectador, deves ser responsável por tuas acçons. Esse sentido de responsabilidade foi o que me levou a envolver-me na resistência antifranquista".

"Senti que nom tinha alternativa".

Fonte: BBC (acá em castelám)
Leer más...

[EEUU] Accións en solidariedade con Amelie, Carlos e Fallon, prisioneirxs do caso "5 xaneiro"

Dimos conta acá en Abordaxe, da detención en México, no 5 de xaneiro deste ano, destas 3 compas anarquistas: o mexicano Carlos López "El Chivo", de quen fixemos públicas dúas cartas desde prisión (1 e 2) e as canadianas Fallon Poisson e Amelie Pillierst por atacar con PEDRAS e COCTELES MOLOTOV as instalacións da Secretaría de Comunicacións e Transportes (SCT) e unha concesionaria NISSAN de México DF, actos polos que as compas se enfrentan a dois procesos penais: un sob xurisdición local, por delitos de ataques á paz pública e danos agravados (ataque á concesionaria Nissan) sen direito a sair baixo fianza, e un proceso federal por delito de danos a propriedade alleia (polo ataque à SCT).

Agora, e por dúas vías, vimos de saber que nos EEUU, veñen de facerse dúas accións solidarias para con elas:

A 1ª ven da man de ContraInfo (pt) que da conta de que en Olympia, Washington, houbo un ataque á Concesionaria da Nissan causando 100.000 dólares en estragos; e a 2ª veu da man da ANA, segundo a que, en Portland atacouse o equipamento das obras dun Mc Donald. Colamos ambas:

-1ª Acción en Olympa:

Na madrugada do venres, 18 de xullo, atacamos a concesionaria da Nissan, cortando os pneus e pulverizando líquido dos frenos nos carros novos e ainda por vender. Fixémolo en solidariedade con Amelie, Carlos e Fallon. Sexan inocentes ou culpables, sabemos que desexan un mundo libre de dominación, onde a anarquía teña potencial para florescer, no que os nosos inimigos se vexan forzados a lidiar con ataques consistentes. Sabemos que Amelie, Carlos e Fallon son indivíduxs valentes que serán quen de lidiar con o que calqueira forza-estado escolla lanzar contra elxs. Estamos inspiradxs pola sua valor e o seu confinamento só nós provoca o desexo de continuar a atacar as instituicións de dominación, de nos apoiarmos mutuamente, de un mundo libre de prisións e capital.

Atacámos esta concesionaria para que xs nosxs compañeirxs saiban que non están soziñxs, que continuamos na luita anarquista, apesar do seu aprisionamiento. Esperamos ver ocorrer máis accións como esta.

Lémbrese: É fácil atacar!


P.S. – De acordo con os media de masas (ver video de arriba), tambén foran rachadas algunha xanelas. Ainda que gostásemos de poder dicer que damos crédito a iso, estamos lixeiramente sorprendidxs ao respeito, porque todo canto usamos foi líquido dos frenos e facas. Talvez a concesionaria espera recebir máis diñeiro do seguro debido à situación? Como todxs sabemos os capitalistas son parasitas. E se de feito outrx "vándalx" estivo lá nesa mesma noite: Benvindo sexa!

fonte orixinal (en inglés): anarchistnews

-2ª Acción en Portland:

No início da [última] semana, diversas pezas de equipamento pesado, incluindo un camión basculante e unha bomba de auga, localizados no recinto das obras de construcción dun novo restaurante McDonald's foran sabotadas através da inserción de lixivia nos seus tanques de combustible.

Através da superexplotación dunha crecente masa de traballadorxs precarizadxs, a venda de billónes de animais asasinados, e a destrución de ecosistemas e espazos selvaxes – McDonald's sempre foi un símbolo global da explotación capitalista e da destrución ecolóxica. McDonald's tambén foi patrocinador da Copa do Mundo da FIFA no Brasil, que levou ao desaloxo forzoso de millares de persoas e a implementación de planos de austeridade nunha parte do mundo xa miserábel. Nós aximos internacionalmente en solidariedade à todxs aquelxs que luitan contra a austeridade e o imperialismo; por un mundo sen fronteiras, prisións, e estados-nación.

Este acto simples e de facil reprodución, é dedicado para xs prisioneirxs 5X Amelie, Carlos e Fallon e para xs silenciosxs foraxidxs e forzadxs ao exilio.

Alguns/Algunhas Anarquistas

fonte orixinal (en inglés): pugetsoundanarchists

Podedes escreber a estxs prisioneirxs anarquistas aos seguintes enderezos:

Amélie Trudeau / Fallon Rouiller
Centro Femenil de Reinserción Social Santa Martha Acatitla
Calzada Ermita, Iztapalapa No 4037, Colonia Santa Martha Acatitla
Delegación Iztapalapa, C.P. 09560, Ciudad de México, D.F.
México

Carlos López Marín
Reclusorio Preventivo Oriente
Calle Reforma #50, Col. San Lorenzo Tezonco
Delegación Iztapalapa, C.P. 09800, Ciudad de México, D.F.
México
Leer más...

[Alemania] Documental HAMBASCHER FORST

O compa do blogue Rebelión de las Palabras en colaboración con a peña do blogue Instinto Salvaje veñen de poñer a disposición (con subtítulos en castelán) este documental sobre a luita polo bosque de Hambasch (Hambascher Forst, en alemán):



Hambasch é un bosque preto da cidade alemá de Colonia, e que se encontra dentro dos plans de construción (ou mellor dito, de destrución) dunha empresa chamada RWE, a cal pretende converter a superficie do bosque nun xigantesco burato, ao establecer alí unha mina a ceo aberto de carbón marrón, un dos minerais máis contaminantes e perigosos no seu uso como recursos enerxéticos. En resposta a esta catástrofe aparentemente inminente, grupos de activistas, recollendo a testemuña doutros exemplos de resistencia anteriores no bosque, teñen okupado varias áreas deste construíndo campamentos onde, entre tendas de campaña e cabanas nas árbores, constrúen e experimentan aquí e agora unha forma distinta de vivir, de relacionarse e de enfrontarse ás imposicións dun sistema asasino e delirante que se empeña en converter en mercadoría ou en eliminar todo o que encontra ao seu paso, toleado pola insaciable sede de beneficios e sen mostrar o menor respecto pola vida.

A enerxía que supostamente vai ser producida con estas pedriñas de carbón nin sequera irá destinada a subministrar electricidade a fogares particulares, senón que se dirixirá principalmente á grande industria da zona, a cal se centra maiormente na fabricación e exportación de armas. É dicir, que a industria armamentística que produce os instrumentos que logo exércitos de todo o mundo utilizarán para os seus xenocidios, necesita agora da devastación dunha enésima paraxe natural de incalculable valor e beleza, aínda que iso implique a contaminación do aire e os acuíferos, a esterilidade irreversible de todos os terreos, o masacre da biodiversidade rematando coa flora e a fauna da zona, e o máis importante, a expropiación e desafiuzamento das vivendas ás persoas que viven en vilas da zona e que se ven forzadas a aceptar un realoxamento nas grandes metrópoles ou en cidades máis pequenas onde calquera proxecto de autoabastecemento e de vida como a que levaron ata agora resulta practicamente imposible.

Este documental, realizado de forma autoxestionada polas propias persoas que participan desta loita, foi producido en 2013, antes de que outro desaloxo rematase outra vez con parte da acampada, feito que foi respondido con diferentes accións de bloqueo e sabotaxe, así como tamén con novas okupaciones. Nel, podemos ver xs propixs activistas relatándonos por que se mobilizan, por que foron vivir ao bosque, por que non poden tolerar que RWE complete os seus plans, e cales son os seus sentimentos, os seus sonos, as súas esperanzas e as súas miserias. Unha viaxe ao corazón dunha comunidade de individualidades que xuntando os seus esforzos e colectivizando a súa creatividade deu un paso adiante e se decatou de que é posible conspirar e loitar máis alá do formigón e as ruínas que este mundo infecto deixa ao seu paso.

Pola liberación da Terra, polo fin das agresións ao ámbito e a devastación tecnoindustrial, sexa dende a cidade ou dende os bosques, acción directa e autoorganización!
Leer más...

[EEUU, Tucson, Arizona] Anarquistas anti-colonialistas atacam a sede da empresa G4S em solidariedade com Palestina e outras lutas

Reproduzimos a informaçom facilitada pola ANA:

No início da manhã do dia 1 de agosto, um grupo de anarquistas anti-colonialistas retiraram [e esnaquiçaram] todas as janelas da oficina da Tucson G4S. Esta acçom foi tomada em solidariedade com aquelxs que sobrevivem e lutam na Palestina Ocupada e também como um ataque contra o avanço das fronteiras na terra Ocupada Tohono O’odham no sul do Arizona. A acçom também é um gesto de solidariedade àqueles que planejavam impedir que as embarcaçons comerciais israelenses desembarcassem em Oakland no dia 2 de agosto.

G4S fornece segurança e infraestructura para numerosas prisons israelenses e Pontos de Controle nos territórios ocupados. Desde o Dia dxs Prisioneirxs Palestinxs em 2012, a G4S tem sido alvo dumha campanha internacional como resultado dessas operaçons.

G4S está envolvida em encarceramentos, detençom de imigrantes, e deportaçons a nível global. Quando as pessoas som apreendidas na chamada fronteira EUA-México sob acusaçons relacionadas à imigraçom, som ônibus operados pola G4S que transportam xs detidxs para prisons, tribunais e finalmente à fronteira para deportaçom. Em um passado recente, houveram múltiplas acçons contra estes ônibus, incluindo um bloqueio na garagem de ônibus da G4S. Umha acçom recente contra os ônibus transportando pessoas através da Operaçom Streamline, efetivamente bloqueando os processos criminais de aproximadamente 70 detentxs.

G4S é apenas umha das diversas entidades direitamente envolvidas na ocupaçom e militarizaçom da chamada fronteira EUA-México e na Palestina. A prestadora de serviços israelense Elbit Systems foi recentemente premiada com um contrato DHS para Infraestruturas de Vigilância no sul do Arizona, baseada principalmente no trabalho da empresa para o apartheid do muro de Israel. As lutas contra as fronteiras aqui e a luta por umha Palestina livre estám interligadas, e sua resistência comum ao colonialismo.

Se espera que esta acçom possa ser mais um impulso na colaboraçom entre anti-colonialistas, anarquistas, e movimentos anti-fronteiras. Também é um chamado para continuar com acçons mais radicais e de maior enfrentamento contra os sistemas que procuram nos controlar. Nós vamos experimentar implacavelmente maneiras de tornar estes sistemas totalmente inoperantes na terra.

É possível atacar!

Contra todas as fronteiras e prisons!

Em direçom à aboliçom total da Patrulha de Fronteira, da Polícia, e de todos os indesexáveis em todo lugar do mundo!

Palestina Livre!

Alguns anarquistas anti-colonialistas na Terra Tohono O’odham Ocupada.
Leer más...

[Cambre] Stop Desafiuzamentos A Coruña denuncia acoso do Banco Santander a unha viciña.

Reproducimos Nota de Prensa enviada por Stop Desafiuzamentos:

Na mañá de onte (7 de xullo) unhas corenta persoas desprazámonos á sucursal que o Banco Santander ten en Cambre para denunciar a presión á que están a someter a Sandra. Esta compañeira, que ten unha filla menor ao seu cargo, está a ser acosada telefonicamente polos "traballadores" desta sucursal ao non poder facer fronte a unha mensualidade da súa hipoteca debido a non ter traballo e vir de se lle rematar a prestación por desemprego, situación que ela mesma xa lle comunicara por escrito varias veces ao banco sen recibir resposta oficial algunha por parte da entidade.

Por desgraza, este caso non é a excepción, senón a norma. Tódalas semanas acoden ás nosas reunións persoas afectadas explicando a dor que lles supón recibir chamadas tódolos días por parte dunha axencia externa de cobro de "morosos", contratada polas entidades financeiras, sen respectar ningún tipo de horarios nin día da semana.

Nestas chamadas teñen que aturar todo tipo de intimidacións e mentiras que non teñen outra finalidade que a de atemorizarlles, sendo unha das estrataxemas máis comúns a de ameazar ás nais e pais de familia con perder a custodia das súas fillas/os. No colmo do despropósito e o maltrato psicolóxico, nestas chamadas intimidatorias adoitan instar a estas persoas -nunha situación de grande vulnerabilidade- a deixar de pagar recibos básicos como a luz, a auga ou o teléfono, a vender o pouco que teñan -como televisores ou o vehículo-, e mesmo a que “aforren” na alimentación, para darllo todo ao banco.

Desde STOP Desafiuzamentos A Coruña consideramos que este tipo de accións, aparte de ser ilegais, son criminais, xa que a inmensa maioría das persoas que se suicidaron por causa dos desafiuzamentos tiveron que soportar decenas destas chamadas por parte duns canallas que están dispostos a todo para conseguir os seus mezquinos fins.

Sabemos que dende a oficina do Banco Santander en Cambre estase a ordenar este tipo de acosos contra as persoas que se atopan nunha situación económica delicada, polo que ata que non cesen estas presións na súa totalidade -tanto coa nosa compañeira Sandra coma co resto de persoas afectadas- levaremos adiante todo tipo de protestas nesta sucursal.

Diante deste ataque por parte do Banco Santander solicitamos tamén o apoio tanto da cidadanía coma das/os clientes desta entidade, xa que se permitimos este tipo de ameazas nunca cesará a ondada de suicidios que se están a producir por mor deste mal trato psicolóxico dende que estoupou a crise.

Hai que lembrar que, inda que xa case non saian nas noticias, os suicidios seguen a ser dramaticamente habituais, coma no caso do noso compañeiro Gustavo, activista de Stop Desahucios Granada, quen non puido soportar máis a súa durísima situación e quitouse a vida o pasado 25 de Xullo. Estes terríbeis desenlaces non son suicidios, son asasinatos.

Moitas grazas pola vosa atención
STOP Desafiuzamentos A Coruña.

Neste enlace podedes acceder á galería de imaxens da acción: . (o emprego das imaxes é libre citando STOP Desafiuzamentos A Coruña como autoría).
Leer más...

Contra o genocídio na Palestina, solidariedade internacionalista!

Reproduzimos este texto distribuído estes dias em Sants, na Catalunha, assinado por anarquistas vizinhos e vizinhas deste bairro barcelonés:

Que é um boicote?

Um boicote consiste em negar-se a comprar, vender ou practicar algumha forma de relaçom comercial ou de outro tipo com indivíduos, empresas ou Estados considerados polos participantes do boicote, como autores de algo moralmente reprovável. É umha medida de pressom econômica e um ataque a um dos pilares da economia e o capitalismo de Israel.

Por quê um boicote?

As últimas semanas temos visto com raiva, indignaçom e impotência, como o Estado israelense cometia com total impunidade um genocídio evidente e claro contra a populaçom palestina da Faixa de Gaza.

Para ser sinceros e humildes nom cremos ter umha soluçom clara e realista, que seja justa e de acordo com nosso pensamento e práxis libertária, para este conflicto que já fai tanto tempo que existe. Cremos que como para a maioria da populaçom, podem existir interesses por trás que nos escapam. Igualmente, nom nos podemos permitir permanecer impassíveis enquanto o exército de Israel assassina e destrói a vida de milhares de pessoas.

Como anarquistas, combateremos qualquer forma de dominaçom, inclusive a de uns povos sobre outros. Cremos que o Estado de Israel como qualquer outro Estado do mundo nom tem outro fim, senom perpetuar um status quo onde os poderosos do país possam viver em paz a custa de manter atados aos pobres, sejam palestinos ou judeus. Por isso é preciso ter claro que o exército sempre foi e será assassino, venha de onde vier, já que é a estrutura que tem os estados para garantir o monopólio da violência.

Animamos ao boicote à Israel como umha forma mais de luita a partir de nossa realidade mais próxima. Denunciamos a todos os Estados, como cúmplices do genocídio na Palestina, incluída nossa querida Generalitat, que tanto se tem vangloriado de manter umhas excelentes relaçons econômicas com Israel.

ANIMAMOS A NOM COMPRAR NEM VENDER PRODUCTOS ISRAELENSES (1).

Alguns vizinhos e vizinhas do bairro.

(1) Nota de Abordaxe.- A tal efeito acá, na web do Grupo Antimilitarista Tortuga, tendes umha listagem de productos israelenses a boicotear.
Leer más...

[Calcídica - Grecia] O "Corcoesto" grego segue en luita contra a minaria de ouro de "El Dorado Gold"

Un grupo de mulleres encadéanse ás portas da explotación de Eldorado Gold en Calcídica en protesta polo proxecto mineiro

Colamos (e traducimos) esta información de Verba-Volant:

A primeira hora da mañá do martes 5 de agosto unha ducia de mulleres encadeouse ás portas da explotación da transnacional El Dorado Gold en Calcídica, nun simbólico xesto contra a emenda que esta semana se votará no Parlamento grego, e que vai legalizar todas as irregularidades cometidas pola empresa Oro Grego (Elinikós Jrisós), filial da trasnacional El Dorado Gold, na construción da planta de procesamento de mineral.

A Policía, presente no lugar da protesta, aclarou as manifestantes que non habería detencións sempre que se permitise a libre circulación aos vehículos da compañía. As mulleres encadeadas, e en xeral a xente decente de Calcídica, reclaman a atención do público ante a situación en Skuriés, noroeste de Calcídica, onde o Capital trasnacional e o Estado grego van instalar unha megaminaría de ouro. Tamén piden aos deputados do Parlamento que rexeiten as modificacións lexislativas propostas, cuxa aprobación significará o final da protección ambiental das masas forestais do país.

A nova norma, que foi introducida en verán no Parlamento polo Ministerio de Medio Ambiente e Cambio Climático do Goberno grego, permitirá que os montes de dominio público se poñan a disposición das empresas privadas para todo tipo de usos, entre os cales figuran as actividades mineiras.

Hai uns días os colectivos contra a instalación dunha minaría de ouro de Skuriés, noroeste de Calcídica, declararon que as actuais autoridades gregas actúan "de acordo cos intereses lucrativos dos investidores lexislando para satisfacer as súas necesidades específicas e non en nome do interese público", polo que instou os deputados "a non notar esta lei inaceptable que condena o futuro do noso ámbito, as nosas vidas e as das xeracións que están por vir".

Fonte: http://antigoldgr.org/

Máis fotos do protesto aquí.

Máis información en Abordaxe sobre esta luita acá
Leer más...

[Birmingham, Reino Unido] Activistas bloqueiam fábrica israelense de armas

Informa ANA:

Durante quase um mês, Israel bombardeou Gaza por terra, mar e ar. Mais de 1.800 palestinos perderam a vida e crimes de guerra foram cometidos. Para nossa vergonha colectiva, o governo do Reino Unido nom só tomou medidas para pressionar Israel a deter seu massacre, mas se negou a tomar medidas para pôr fim ao apoio material que proporciona ao brutal regime de apartheid e o colonialismo israelense. Quando os governos apoiam crimes de lesa humanidade, os movimentos de base devem realizar acçons direitas.

Um grupo de activistas da rede “London Palestine Action” hoje (5 de agosto) se acorrentaram nas portas dumha fábrica de armas israelenses com sede em Birmingham, no Reino Unido, e quando se escreve este texto ocuparam o teito. Como parte do movimento de boicote, desinvestimento e sançons (BDS) e em resposta a chamamentos à acçom dos movimentos palestinos, estamos exigindo o fechamento definitivo da fábrica e o fim de todas as formas de comércio e cooperaçom militar com Israel.

A companhia que estamos ocupando, fabrica motores para avions e é propriedade de Elbit Systems, a maior empresa militar de Israel e o maior produtor de avions nom tripulados no mundo. Motores de avions nom tripulados produzidos nesta fábrica foram exportados a Israel em 2010, 2011 e 2012. Assim mesmo, drones Elbit Systems estám sendo utilizados no massacre em curso de Israel. Qualquer argumento que os componentes fabricados nesta fábrica nom estám sendo utilizados no actual ataque israelense contra Gaza nom som críveis.

Drones som umha parte chave do arsenal militar de Israel. Ao permitir que esta fábrica exporte componentes de avions nom tripulados e outras armas a Israel, o governo do Reino Unido está proporcionando apoio e a aprovaçom direita dos massacres de Israel.

A fábrica também é umha parte chave do programa “Watchkeeper” em que Elbit Systems é líder na fabricaçom dumha nova geraçom de avions nom tripulados para o exército britânico. O zumbido “Watchkeeper” se baseia no Hermes 450, documentado como sendo utilizado para matar civis palestinos durante o ataque a Gaza em 2008-09. Elbit Systems comercializa seus drones como "provas de campo" - polo que significa que seus avions nom tripulados demostraram ser eficazes para matar palestinos. O governo do Reino Unido importou tecnologia que se desenvolveu durante o curso dos massacres israelenses.

O primeiro ministro britânico, David Cameron, e o governo do Reino Unido tem sangue palestino em suas mans. Com o objectivo de pôr fim a sua profunda cumplicidade com o sistema de ocupaçom, o colonialismo e o apartheid contra os palestinos por parte de Israel, se devem tomar medidas para impor um embargo militar sobre Israel completo e fechar a fábrica Elbit Systems imediatamente.

É mais importante que nunca que a solidariedade que construímos com a luta palestina seja eficaz e impactante. Israel nom actua só, mas com o apoio dos governos e corporaçons de todo o mundo que tem nomes e endereços. É hora de que o movimento de solidariedade internacional intensifique suas acçons direitas contra os que apoiam e se beneficiam do apartheid de Israel, a tomar medidas que possam conduzir a um verdadeiro isolamento de Israel.

Una-se ao movimento de boicote, desinvestimento e sançons (BDS)! Deixe de armar Israel!

London Palestine Action

londonpalestineaction.tumblr.com
Leer más...

[Vigo] Foto Denuncia contra a especulación e xentrificación na Zona Vella

Reproducimos correo enviado polas compas de GAS-Vigo:

Animámoste a participar nesta campaña colectiva contra a especulación e a xentrificación, enviando fotos (ata o 30 de setembro) deste proceso de transformación económica do barrio para crear entre todas unha exposición fotográfica de denuncia colectiva.

Podes enviar as fotos a xentrificacionvigo@gmail.com ou ben subíndoas ao facebook e partillalas co perfil de Xentrificación Vigo.

Nos últimos anos, a zona vella de Vigo está a experimentar un proceso de transformación urbana a través da rehabilitación integral de numerosos inmóbeis e locais comerciais. Esta rehabilitación persegue o único fin de dinamizar o barrio histórico en termos económicos, obviando calquera tipo de programa de axuda social específico para a zona vella, barrio que presenta dende fai décadas unha elevada porcentaxe de cidadáns e colectivos cun alto risco de exclusión social.

Así, o Consorcio do Casco Vello e o Concello está a realizar políticas activas de expulsión de cidadáns co único fin de potenciar a economía e o turismo do barrio, esquecéndose da poboación orixinal que se ve na obriga de marchas a outras zonas da cidade. Ao mesmo tempo, consideran esta nova posta en valor do barrio unha gran oportunidade para especular e fomentar o investimento privado a través das súas actuacións de rehabilitacións, feito que provoca a subida paulatina do prezo das vivendas e dos alugueiros.

Asemade, unha vez máis pérdese na cidade unha nova oportunidade para decidir de xeito colectivo o tipo de cidade na que queremos vivir, comprendendo o urbanismo e os barrios coma un ben común que non deben caer nas mans dos especuladores.
Leer más...

[Uruguai] Manifesto da Marcha ata o zoolóxico Villa Dolores.

Levamos seguindo, en Abordaxe, esta luita contra os cárceres de animais que supón os zoolóxicos (hai máis como as granxas, os viveiros, algúns circos,...), e que se está a desenvolver no país do máis guai dos presidentes actuais de sudamérica, o ex-querrilleiro tupamaro Pepe Múgica, moi "campechano" el, que gosta ata aos fumadores de marihuana, pero que non difiere nada do resto en canto ás políticas destruitivas de exploración dos recursos naturais, nen na represión do activismo. Só falla que esa luita prenda tambén por todo o mundo.

Agora damos pulo ao comunicado tirado ao día seguinte da marcha ao zoo acaecida en 25 de xullo, que recollemos do seu blogue e traducimos:

Na tarde de onte marchamos ata as portas mesmas do zoolóxico Villa Dolores cunha mensaxe máis que clara: o zoolóxico ten que pechar este ano. Saudamos a todos os compañeiros que participaron, a participación de todos nestas actividades son as que fan realmente posible o peche do zoolóxico. É necesario manter a loita na rúa agora máis que nunca, este ano pecha o zoolóxico!

Porque ficar calados converteríanos en cómplices, porque mirar para outro lado converteríanos en covardes, porque non facer nada nos poñería do mesmo lado dos que constrúen as reixas, por iso estamos acá.

O paseo que algúns tanto defenden está feito de reixas, muros e cercas electrificadas, as reixas aseguran o encerro, aseguran que o que eles entenden como mercadoría non fuxa da escravitude, aseguran o negocio, aseguran os billetes que pasan por estes portóns. Os muros e as cercas electrificadas separan do mundo o negocio da Intendencia brindándolle seguridade, asegúranse contra roubos cando foron eles os que previamente roubaron as vidas a cada un dos animais que teñen secuestrados aí dentro, lles rouban as vidas cada vez que abren os ollos e o primeiro que ven é o asfalto e o lixo. Despois saen a desmentir as vinculacións con casos de tráfico ilegal de animais, acaso hai algunha diferenza co que eles fan? Ana Olivera e Eduardo Tavares fan funcionar o tráfico legal de animais cada vez que asinan os papeis para trasladar animais deste zoolóxico a calquera outro. Non hai diferenza entre tráfico legal e ilegal, só un par de leis que algúns inventan.

O paseo que algúns tanto se obstinan en defender ten entre os seus adeptos a aqueles que o queren manter si ou si mediante leis e reformas. As reformas que anunciou a Intendencia hai un par de meses como a reestruturación do espazo, o incremento da vexetación e algúns traslados para centrarse en animais de Sudamérica son proba diso. Modifican a estrutura do espazo e o encerro mantense, cambian os animais e o encerro mantense. Tamén intentan manter e regularizar a explotación coa farsa da lei 18.471 de benestar animal, esta di que se prohiben os zoolóxicos nos que habiten animais en condicións que non sexan adecuadas naturalmente á súa especie. As condicións para pechar un zoolóxico xa están dadas no momento en que se están a expoñer vidas como parte dun espectáculo. As súas leis e as súas reformas non fan outra cousa que perpetuar o encerro. Por iso non esperamos por eles, por iso estamos acá e somos nós os que temos que responder.

O paseo que algúns tanto se empeñan en defender divide dous modos de vida e obríganos a pararnos dun lado ou do outro. Dun lado están os que defenden este símbolo da dominación, este monumento ao encerro, os que entenden o noso ámbito, a vida en xeral como un recurso para explotar. Do outro lado estamos os que nos entendemos como unha parte máis da natureza e a esta como unha parte de nós e vemos necesario crear relacións realmente libres entre nós, os demais animais e o noso ámbito.

Hoxe máis que nunca se nos fai urxente a necesidade de insistir en que o peche do zoolóxico é posible, é realmente posible, pero para concretalo non podemos ficar quedos, o zoolóxico non vai pechar porque si. O peche vaise concretar só na medida de que nos manteñamos na rúa.

Poñámoslle o punto a esta historia, pero non un punto e á parte ou un punto e seguido, poñámoslle o punto final dunha vez. O tempo dos zoolóxicos rematou, o tempo dos explotadores rematou, son parte do pasado.

Este ano vai pechar o zoolóxico, digámolo con seguridade e fagamos todo o necesario para que sexa real, partamos a historia en dous, creemos un antes e un despois.

A posibilidade está nas nosas mans, concretalo está nas nosas mans, este ano pecha o zoolóxico!

Introdución e tradución x eDu

Máis fotos da marcha no seu blogue
Leer más...

[Rússia] Sam Petersburgo: Acçons direitas em defesa do parque Aleksándrino

Informa ANA:

Em 15 de maio de 2014 a justiça determinara a ilegalidade das construçons no recinto do parque, mesmo assim a constructora “Voin– V” (Guerreiro) nom parou suas obras. Os órganos municipais encontram-se inertes e nom reagem às reclamaçons dos/as moradores/as.

Como resposta a esta situaçom, anarquistas de Sam Petersburgo começaram umha série de acçons directas em defesa do parque Aleksándrino e de objectos do patrimônio histórico e cultural da cidade que se encontram no parque:

Na noite de 9 de julho foi destruído um dos tractores de “Voin– V” como acçom de protesto, o que intensificou o conflicto.

Em 19 de julho, um grupo de anarquistas da Acçom Autônoma – Piter (Sam Petersburgo) e do Bloco Negro Verde, junto com activistas de movimentos sociais da cidade, realizaram umha mobilizaçom colectiva no parque Aleksándrino. Com esta acçom buscavam chamar a atençom ao problema da especulaçom imobiliária e da destruiçom do patrimônio natural e histórico desta cidade em benefício dalgumhas constructoras.
Leer más...

[Alemanha e Suiça] 18 a 20 de Julho Greve da fome de presxs em solidariedade com xs presxs da Grécia

Ainda que o parlamento grego tenha aprovado o projecto de lei sobre prisons de segurança máxima no dia 8 de Julho, a resistência contra o novo sistema prisional, e, em especial, as prisões de tipo C, nom terminou.

Estas prisons tênhem semelhanças com as prisons de tipo F na Turquia ou com as prisons de segurança máxima na Alemanha. Após a greve de fome em massa nas prisons gregas, umha declaraçom de greve de fome de solidariedade internacional foi enviada em torno de diferentes prisons na Alemanha, mas a comunicaçom entre/com xs presxs demora muito tempo.

Nas prisons alemãs, as participantes da greve de fome de solidariedade som até agora Oliver Rast, na prisom de Tegel em Berlim, Ahmet Düzgün Yüksel (extraditado da Grécia para a Alemanha, em Maio de 2014) e Andreas Krebs, quem com 40 e poucos anos, está na prisom há mais de 16 anos, sendo um prisioneiro rebelde, tem participado de várias greves de fome e também tentou fugir duas vezes. Graças à sua iniciativa, mais de 20 presos da prisom Aschaffenburg, na Baviera, declararam a sua solidariedade com a próxima greve. Ele também escreveu aos presos de duas outras prisons.

O companheiro Thomas Meyer-Falk, preso desde 1996 e agora na prisom de segurança em Freiburg, escreveu umha mensagem de solidariedade para a greve de fome.

O anarquista Marco Camenisch (na cadeia há mais de 20 anos) vai participar na greve de fome, também. Está actualmente detido em Bostadel, Suíça.
Leer más...