[Compostela] 2ª feira (luns) 29 de setembro.- Convocatoria reuniom para preparar resposta ampla e unitaria à sentença que condena à prisom defensoras/es da língua galega

Colamos informaçom achegada por Ceivar:

Com a intençom de dar umha resposta ampla e unitária à recente sentença do juizo #8f45anos e visibilizar o inádmisivel de galegas e galegos serem condenados a penas de prisom por defender a língua é que convocamos a todos os coletivos populares, normalizadores, sindicais e políticos a reunir-se na próxima segunda-feira (luns) 29 de setembro às 20h00 no Centro Social A Gentalha do Pichel, em Compostela.

Convocar manifestaçom unitaria em solidariedade com os condenados por defender a língua no próximo sábado 11 de outubro em Compostela e rolda de prensa dos coletivos e organizaçons para convoca-la.

Proposta de legenda: 11 anos de prisom por defender a língua. Solidariedade!

Proposta de comunicaçom:

Defender a língua nom é delito!

Na Galiza em Galego!

O Estado espanhol aplica um verdadeiro cerco contra o exercício pleno dos direitos lingüísticos do povo galego, numha complexa estratégia que pretende impor definitivamente o espanhol e tem na repressom contra quem defende o nosso idioma umha das suas expressons mais claras.

A 8 de fevereiro de 2009, umha manifestaçom contra o Galego convocada por organizaçons abertamente antigalegas como Galicia Bilingüe, UPyD, PP e Falange, com autocarros transladados de fora da Galiza para reclamar a suspensom do nosso direito coletivo e individual à língua, enfrentou na capital galega a oposiçom de numerosos coletivos e pessoas que saírom às ruas em defesa do Galego.

Depois de sofrer as provocaçons dos ultras e o espancamento da Polícia espanhola, que em todo o momento lhes deu cobertura, um número significativo de galegos e galegas fomos denunciadas e enfrentamos um processo repressivo com pedido de fortes penas de prisom.

Na recente sentença do juizo conhezido como #8f45anos 5 galegos tenhem sido condenados a penas de prisom, Narciso V. e Alejandro B. condenados a 1 ano de prisom, Aurélio L., Xiana R. e Joám P. a um ano e nove meses e Bernardo M.,que teria que cumplir pena na cadea, de a 4 anos e 3 meses.

Mentres a defesa prepara a melhor jurisprudência para recurrir a sentença ante às injustificadas e desproporcionadas penas, ao povo e seus agentes sociais e políticos toca dar a voz de alarma e mobilizar-nos ante está repressom inadvisível por parte dum régime político e de justiça alheio e inimigo da nossa língua.

Por isto chamamos a manifestar-nos no próximo sábado 11 de outubro às 18h30 desde a Alameda de compostela.

Nom vamos permitir mais agressons contra a nossa língua nem contra a dignidade nacional galega.

Nengum galeg@ pres@ por defender a língua!

Defender a língua nom é delito!

CEIVAR, organismo popular anti-repressivo
Leer más...

A opinión dos anarquistas españois decimonónicos acerca do Estado a través da súa prensa - Ensaio de Joaquín Beltrán Dengra

Joaquín Beltrán, catalán nascido en Cornellá e doctor en Historia Contemporanea e investigador, con varios ensaios publicados sobre o anarquismo catalán, o chamado terrorismo anarquista de finais do XIX e inícios do século XX, o movemento obreiro baixo o franquismo e tamén sobre as relacións históricas entre o Estado español e México durante a Revolución Mexicana, púxose en contacto con nós para perguntarnos se estabamos por publicar este seu ensaio, ao que nós acedimos gostosas, e tras a súa traducción ao galego (co seu consentimento) colamos á íntegra este moi interesante estudo:

Introducción

A labor deste artigo é ilustrar o parecer dos libertarios españois sobre o Estado, a través da súa prensa. Preocupados pola periclitación do seu discurso, concluímos retomálo a través dos seus xornais e examinalo dende a súa posición central: o Estado, para saber se o seu parecer aínda é vixente. E para iso temos en conta a opinión de pensadores postmodernos como Foucault e Deleuze.

Apoiámonos na prensa anarquista de finais do século XIX e principios do século XX sacada do Internationaal Instituut Sociale Geschiedenis de Amsterdam para dilucidar o xuízo dos anarquistas españois, a través da súa prensa, sobre o Estado.

Finalmente, esbozamos o xuízo de pensadores postmodernistas, como Foucault e Deleuze para saber se o discurso antiestadista serve no mundo postmoderno que nos atopamos e que é unha prolongación do discurso anarquista decimonónico.

Crítica dos ácratas españois ao Estado

Para os libertarios españois o Estado tiña un carácter de clase, e non era máis que o aparato armado e administrativo que exercía os intereses da clase social dominante.

O xornal El Rebelde(1) expresábase así:

Contra o que moitos cren aínda, a lei nunca foi necesaria porque non respondeu a unha necesidade sentida por todos, si en cambio por uns cantos que nela viron un arma e ao mesmo tempo un escudo para continuar impunemente despoxando e dilapidando o produto do constante traballo dos que dende un principio se viron xa sometidos ao xugo esclavizador da miseria.
A lei, pois, é o froito da aberración e do crime [...]

O noticiero El Grito del Pueblo(2) expresábase deste xeito ao respecto:

[...] pero esta necesidade non se fai sentir máis que para os que posúen algo, e que teñen necesidade dunha forza para gardar isto -da que se apoderaron- das reclamacións daqueles aos cales desposuíron. Pero o traballador que non ten que gardar nada, pasaríase doadamente sen todo ese boato, sendo el o único en sufragar os gastos da súa conservación, non soamente sen sacar algún proveito, senón que está instituído máis que para aprisionalo se dá sinais de reclamación. Se se declarasen en folga, o exército e a policía están alí para facelos respectar a liberdade do traballo; se despois dunha gran tempada sen traballo rexeitados nos talleres e arrastrados pola fame toman un pan con que saciarse, a Maxistratura está alí para informalo de que no medio de tanta abundancia que o traballador mesmo creou, este ten a liberdade de morrer de fame; pero que ante todo, debe de respectar a propiedade; e cando en tristes días en que a miseria é xeral, e arrastrados pola necesidade saen en masa á rúa, é cando estas institucións sociais, se levantan diante deles para impedir calquera exceso. É preciso, polo tanto, destruílas e gardarse moi ben de voltar a construílas

A Idea Libre(3) asevera o seguinte respecto ao Estado:

Non hai que darlle voltas. A lei é e foi sempre a expresión da vontade fundada na conveniencia dos que mandan. A lóxica vai máis lonxe aínda. Se a lei preceptuou como xusto o que prexudicaba aos sometidos, se estes dominan un día por un esforzo revolucionario lexislan tédeo por seguro acontecerán [...], darán nova forma á iniquidade: nese suposto xa pode lamentarse o provir de futuras vítimas

Ao mesmo tempo, para os ácratas españois, que se expresaban a través dos seus xornais, o Estado era tiranía, opresión; e restrinxe a liberdade humana.

Así se le no Germinal(4):

Ela [a autoridade] é a perturbación da orde, é o sustento da opresión e a tiranía; ela é a que persegue honrados cidadáns que defenden ideas nobres e xenerosas.

En El Productor(5) achamos a seguinte reflexión:

O Estado, representante do principio de autoridade, non pode existir sen que os individuos a el supeditados abdiquen unha parte máis ou menos grande da súa liberdade, e só a cambio desta abdicación promete aquel facernos felices; e neste punto conciben, así o Estado máis absolutista como o máis radical

En La Anarquía(6) tamén se opina o mesmo, dicindo que:

A miña lóxica demóstrame que todo goberno é tiranía, que toda autoridade é un dique que se opón á liberdade

E é que como sostén Aníbal D'Auria (2008: 16) a teoría anarquista da xustiza non é unha versión xusnaturalista senón unha concepción que imposibilita calquera asociación entre dereito e xustiza, xa que para eles a xustiza era ausencia de dereito positivo, é dicir, ausencia do Estado.

Reiterando no dito, José Casasola (7) di que o Estado é represor para cos oprimidos porque oprime o seu espírito de rebeldía impedindo a construción dunha sociedade equitativa.

Este pensador anarquista asegura que o Estado nunca favoreceu o progreso social; antes ben, entorpeceuno grazas aos seus exércitos e corpos de mercenarios para perseguir aos que sustentan ideas xenerosas.

José Casasola repite o que dixemos: que o Estado é a expresión da loita de clases e que está a disposición dos atesourados, dos opresores:

O Estado, fiel depositario e gardados das prerrogativas das clases cuxos intereses representa e defende opúxose, empregando todos os medios de resistencia de que dispón, que como é sabido non son poucos, consistentes en cárceres, presidios, deportacións, etc., e nos tempos que corremos xa sabedes os viles procedementos que os axentes dos gobernos poñen en práctica para fraguar complots e simular explosións de petardos, co fin de ter un pretexto para perseguir e asustar os homes que profesan o ideal que simboliza a emancipación integral da humanidade. [...] Sendo a misión do Estado garantir os intereses das clases directoras, chámense gobernantes ou burguesas, fundados na explotación do pobo, mediante as centenares de leis que rexen a vida social feitas no seu favor, non sería suma candidez esperar de semellante organismo nada que signifique reciprocidade de dereitos e deberes, igualdade ou fusión de clases nunha soa, de homes dignos e libres?

Tamén sinala que o Estado non distribúe xustiza, e que esta só existe nas sociedades que se apoian mutuamente:

Nas sociedades rexidas autoritariamente o equilibrio social, como corolario obrigado dunha orde de cousas que tivese por norma a xustiza, non existiu xamais nin poderá existir, porque lexislación e autoridade encargada de executala, implican necesariamente dominio, é dicir, tiranía, e onde hai dominio hai dominadores e dominados, tiranos e tiranizados, posuidores e desposuídos, e por consecuencia, explotadores e explotados¸ pola contra, onde hai igualdade de condicións non é necesaria ningunha lei que garanta o que virtual e implicitamente pola igualdade mesma queda garantido, a saber: o perfecto dereito ao gozo de todo o que serve para conservar, enaltecer e embelecer a vida en xusta reciprocidade da nosa cooperación para producir o concernente a conservala, enaltecela e embelecela

Aduce que hai os que pensan que o Estado é unha creación divina e que así xustifican o capitalismo:

Hai quen aceptando a priori a existencia dun Deus persoal, separado e á parte do mundo obxectivo, autor e creador de todas as cousas, proclama que o Estado como todo o creado é obra dese Deus, que ser certa tal doutrina, habería que declararse o tirano máis abominable de todos os tiranos, pois que se tería compracido en crear a sabendas, xa que para el nada hai oculto, unha institución que, así nos tempos antigos como nos presentes, foi a causa de todas as hecatombes que ensanguentaron a superficie deste miserable planeta que nos serve de morada. As guerras antigas e modernas entre pobos irmáns, entre homes, que non se inferiron nin a máis pequena ofensa persoal entre semellantes que nin sequera se coñecen, por quen foron fomentadas senón polo Estado para satisfacer bastardas ambicións de dominación, de orgullo e de lucro? […]. E se a estas vítimas sacrificadas directamente polo Estado nas guerras, se agregan as que produce a explotación nas fábricas, nos campos, nas minas e en todo lugar en que o home traballa en condicións detestables para satisfacer a cobiza do capitalismo, amparado e defendido pola legalidade do Estado, a cifra resulta aterradora, e máis se se ten en conta o sumando considerable que achega a miseria

Tamén afirma que hai os que lle dan unha explicación materialista, isto é: que é creación dun estadista para apartar o ser humano do estado natural:

Outros, apartándose desta orixe ultraterrea, supoñen que o Estado é obra dos homes, e nisto si que non equivócanse, só que as súas conclusións están en desacordo coas investigacións da moderna socioloxía. O filósofo Hobbes parte do principio de que a guerra máis encarnizada era o estado natural dos homes primitivos, e que estes, para librarse de semellante praga e poder afianzar a súa seguridade e liberdade persoais que estaban a mercé dos máis astutos e fortes, conviñeron en fundar a sociedade civil, nomeándose directores que dirimisen as súas cuestións lográndose por este medio a paz e prosperidade social. O erro desta teoría estriba en considerar se non está dirixida por alguén que asuma en si a facultade de sinalar cada home a órbita que lle é permitido moverse co fin de non perturbar o movemento dos demais, teoría que se opón aos nosos días á concepción anarquista dunha sociedade sen goberno

Resumindo, para José Casasola nun primeiro momento, e nas sociedades primitivas, non existía Estado: este xurdiu xunto coa opresión cando finalizou a etapa en que imperaba o apoio mutuo:

Nesta remota época prehistórica os homes estaban agrupados en familias que formaron tribos e sucesivamente en grupos de tribos que practicaban o traballo en común, participando todos por igual dos seus beneficios; pero este relativo benestar que abondaba a satisfacer as rudimentarias necesidades, aínda non moi desenvolvidas, do home da idade de bronce, non tardou en verse trastornado polas acometidas invasións doutras tribos lacazanas que entregadas á ruda tarefa da caza e carecendo de hábitos de traballo, caeron sobre as tribos de traballadores de vida sedentaria e pacífica e sometéronos a escravitude, obrigándoos a traballar para eles. Para consolidar semellante estado de violencia e rapina e co fin de vixiar constantemente os sometidos, nomeáronse xefes e bandas de mercenarios que vivían á conta dos traballadores, e cantas veces eran sometidos, poñendo en práctica os medios máis atroces que lles suxería a súa máis refinada crueldade.

Velaquí a primeira aparición do Estado, personificado naqueles brutais dominadores que fuxindo do traballo botaron os alicerces dunha institución que chegou aos nosos brutais días máis ou menos modificada e perfeccionada en razón do progreso dos tempos no que afecta á forma, pero conservando no fondo o carácter orixinario de opresión e tiranía que fixo posible a súa existencia

Finaliza coa argumentación de que na actualidade o Estado bendice a sociedade desigual e opresora:

Aínda podería obxectársenos que o estado moderno se funda na lei igual para todos feita polos representantes do pobo en virtude do sufraxio universal; pero xa sabemos que eses representantes do pobo o son por virtude do pucherazo electoral, e que na súa gran maioría se compoñen de privilexiados e aventureiros que teñen especial coidado de facer as leis en todo rigor, sempre que esas leis teñan por obxecto recoñecer e defender o principio de autoridade e a propiedade privada da terra e dos instrumentos de traballo, serán inxustas, como baseándose na usurpación de funcións políticas e económicas que non poden delegarse sopena de quedar desposuído dos que constitúe o complemento da nosa personalidade.

E é que como sostén Francis Dupuis-Deri (2007: 19) a coerción é sinónima de violencia, e toda a autoridade é coercitiva.

Anselmo Lorenzo (8) di que o Estado é autoritario e que non se extrae nada bo del:

A preocupación autoritaria, a acción do poder: aí radica a orixe do mal que todos lamentamos, burgueses e traballadores, nós con farto máis motivo, e preciso é arrancar de raíz esa funesta preocupación político-autoritaria que leva a todo o que non é anarquista a pedir a ese mesmo Estado, a ese mesmo poder, que o olmo dea peras, ou o que é o mesmo, que causas malas dean resultados bos

Para este anarquista, é necesario destruír o Estado e todo órgano político:

Estado monárquico, Estado republicano, Estado burgués obreiro, todo é o mesmo; en todas e en cada unha desas formas autoritarias encárnase o despotismo de arriba e a escravitude de abaixo, e polo tanto é preciso saír da evolución que segundo as teorías oportunistas vaia preparando reformas paulatinas que consuman xeracións na opresión e a miseria, senón no período plenamente revolucionario; pero para isto preciso é destruír o Estado e todo o organismo político

E é que como di Aníbal D'Auria (2008: 16 e 18) o anarquismo ataca o Estado porque a súa idea de xustiza é oposto a todo dereito positivo. E que para os ácratas o dereito ou o Estado é coacción física, superstición e violencia.

Recapitulamos cos argumentos de Ricardo Mella (9) cando pensa que:

A tiranía do Estado sempre produciu os mesmos lamentables efectos, traducíndose nunha encadenación infinita de despoxos arbitrarios e onerosidades abominables. -Os homes e as clases que dan vida e que viven da monopolización do Estado, exercen sen escrúpulos de conciencia todo xénero de inxustizas legais, sancionando e promulgando caprichosamente leis, códigos e constitucións que fagan posible as súas felonías e desaforos. Vinculada neles toda a forza do poder social pola acción centralizadora do Estado, de cuxos magnos resortes dispoñen a pracer as clases directoras, todo lles é posible aos de arriba en prexuízo evidente dos de abaixo. - Por iso, precisamente por iso, xamais o Estado contribuirá co seu poder e omnipotencia a producir a emancipación dos desherdados.
[...] O Estado é a sociedade organizada oficialmente para defender os intereses dos grandes propietarios e fomentar por medio da forza o influxo e poderío dos potentados e nobres: é unha forza formidable. Realmente o Estado é un poder avasalador e despótico que infunde medo, e o que infunde pavor, o que aniquila e aterra, claro está que debe ser nocivo para a saúde social. Isto é indubidable
[...] Malo que malia os demócratas mediocres, a acción disolvente que o Estado exerce sobre a sociedade, xamais se trocará en acción benéfica; como non procuren os pobos a súa derrogación definitiva, sempre serán escravos xa que ata o presente momento histórico, a forza do poder social organizado, só ten tendido a secularizar o poderío e prepotencia das clases elevadas, a cuxo servizo están adscritas con rendido servilismo os que explotan a gobernación das nacións. Por algo dixo a sabedoría moderna que a medida que decrece o poder avasalador do Estado, aumenta a felicidade dos pobos e que o súmmum da liberdade e prosperidade da raza humana, chegará, precisa e indefectiblemente, cando o poder do Estado sexa reducido ao que en toda operación matemática, representa un cero á esquerda
[...] porque o Estado non significa outra cousa que o soporte formidable en que se apoian os privilexiados para eternizar o odioso imperio da súa dominación inexplicable, o mortífero cerco de ferro en que a explotación ten constantemente asediados os augustos fillos do traballo
[...] Procurar a derrogación do Estado polos incorrixibles defectos de que adoece, xa que só criadeiro de infamias e atropelos supón, é traballar en pro da xustiza, en afanarse nobremente en levantar, con sas enervaciones, o abatido espírito dos homes para que se purifiquen e rexeneren combatendo pola causa augusta da súa emancipación
[...] El Estado autoritario ten vido sendo ata o día o compracente patrocinador de todo despoxo, forza será que a partir deste momento deixe o seu posto ao socialismo para que este estado novísimo, moralizador e liberador coa súa xustiza incorruptible e moralizadora poña fin á era azarosa e arbitraria do autoritarismo absorbente que tantas inxustizas, despoxos, aleivosías e bandolerismos perpetrou en ben e para saciar a omnímoda avaricia e bandoleirismo perpetrou en ben e para saciar a omnímoda avaricia das clases dominadoras

Outra mirada do Estado para ver a opresión do poder actual na sociedade postmoderna

Foucault, interesado nunha reconceptualización do poder que supere a súa concepción xurídico-negativa e que intente a súa formulación positiva como tecnoloxía do poder que encarna a sociedade occidental contemporánea xulga que este se desenvolveu a partir da disciplina e a educación como tecnoloxías que están dirixidas ao control dos individuos e do achado do concepto de poboación como tecnoloxía orientada ao control colectivo e social.

A disciplina, entendida como o mecanismo do poder polo cal alcanzamos a controlar, no corpo social, ata os elementos máis tenues dos átomos sociais, ou sexa, os individuos, estes se os vixiamos controlamos a súa conduta, o seu comportamento, as súas aptitudes, encontramos a concreción na praxe dunha educación disciplinada nas notas cuantitativas, os exames, os concursos, etc. (Ferrer, 1985: 31).

Por último, este pensador entende que na tecnoloxía de poboacións, a sociedade disciplinaria complétase nunha didáctica na que o poder non se exerce simplemente sobre os individuos entendidos como suxeitos-súbditos, senón que se descobre naquilo sobre o que se exerce o poder, o cal quere dicir un grupo de seres vivos que son atravesados, comandados, rexidos por procesos biolóxicos (Ferrer, 1985: 32).

Desta forma, o poder faise materialista, deixa de ser esencialmente xurídico, e agora debe lidar con esas cousas reais que son o corpo e a vida.

Deleuze, articula a súa reflexión ao constatar que estamos nunha crise xeneralizada de todos os lugares de encerro: prisión, hospital, fábrica, escola, familia (Ferrer, 1985: 18, t. II). E que da linguaxe analóxica que lles é común pasamos, nas sociedades de control, a unha linguaxe numérica.

Este pensador, tamén caracteriza ás novas sociedades de control como o lugar onde, a diferenza das sociedades disciplinarias, nunca remata nada. E que nas sociedades de control, a dominación é un contínuum que corresponde a unha mutación fundamental do capitalismo contemporáneo actual

Conclusións

Pensamos que o Estado, para os anarquistas decimonónicos, é autoridade, forza, despregamento ostentoso e fachendoso do poder: é o violador legal da vontade dos de abaixo e a negación permanente de toda liberdade.

Como indagación superficial da sociedade presente, que é postmoderna, hai que dicir que, segundo Foucault e Deleuze, o Estado non se pode analizar fóra da microfísica do poder. E que este, exercido polo Estado, é un efecto de conxunto onde xoga un papel importante as relacións de poder, pois o Estado non é unha fonte autónoma de poder, xa que está en todas as partes: é unha rede de relacións de poder.

Bibliografía citada

D’AURIA, A., (2008) “Ciencia del derecho y crítica del Estado: Kelsen y los anarquistas” en Academia. Revista de enseñanza del Derecho, Año 6, número 12, pp. 9-21

DUPIS_DERI, F., (2007) L’anarchies dans la philosophie politique. Réflexions anarchists sur la typologie traditionnelle des régimes politiques, Québec

Ferrer, Ch (compilador), (1985) El lenguaje libertario, Montevideo, Piedra Libre, II t.

Notas:
1 1908, número 21
2 1886, número 1
3 1894-9, número 25
4 1904, número 8
5 1887, número 24
6 1890, número 226
7 Almanaque de la revista Blanca para 1903
8 Almanaque de la revista Blanca para 1903
9 Almanaque de la revista Blanca para 1903
Leer más...

Livro: “Libertárias na América do Sul. De A à Z” de Cristina Guzzo livre para descarga em pdf.

Oferecemos a possibilidade de descarga debalde (acá) deste moi interesante livro (em castelám) que nos facilitarom desde a ANA.

Vanina Escales na sua apresentaçom aponta a que "Estas mulheres de finais do XIX e começos do XX atoparam no anarquismo umha série de consignas emancipatórias que fariam suas: os argumentos da sua libertaçom. E forom anarquistas a pesar dos anarquistas", e além fai um recodatório da polémica em 1935 entre "Marianet" R. Vázquez, secretário da CNT catalana, e Lucía Sánchez Saornil, poeta anarquista, quando querendo dar-lhe a razom a esta no feito de que havia homes moi tiranos nas suas casas, engadiu um seu "pero" ao dizer que “se bem poidera ser certo que os homes nom tratam ás mulheres como iguais, é moi humano querer aferrarse aos privilégios. Nom se pode esperar que os homes renunciem aos seus privilégios voluntariamente, do mesmo jeito que nom se aguarda que a burguesia ceda voluntariamente o seu poder ao proletariado”; a resposta de Lucía fora “será ‘moi humano’ que o home deseje conservar a sua hegemonia, pero nom será anarquista”.

Reproduzimos o prólogo da autora, Cristina Guzzo:

Operárias, camponesas, professoras, imigrantes, profissionais, poetas, analfabetas, todas militantes, as mulheres anarquistas foram esquecidas por quase cem anos, pola historiografia em geral, e ainda por seus próprios companheiros. Pouco a pouco, sob o interesse acadêmico polos estudos da mulher a partir da década de 1960, foi emergindo a rede anarcofeminista que brilhou com luz própria na América do Sul desde o final do século XIX. Este trabalho buscou recuperar a memória dessas ilustres desconhecidas, salvo contadas exceçons, que se dedicaram de corpo e alma à luta por sua dignidade feminina dentro do pensamento anarquista, umha luta realizada de forma organizada através do movimento, mas pondo sua ênfase nas reivindicaçons específicas de seu gênero.

Com a entrada da América do Sul no mercado internacional de trabalho, como produtora de matérias primas em grande escala, complementar ao desenvolvimento industrial em seu apogeu, se incorporará massivamente a mão de obra que inclui agora a mulher. No Brasil, Argentina, Chile, Bolívia e países vizinhos a instalaçom de linhas ferroviárias cria a infraestrutura necessária para transladar aos portos os frutos da terra. Milhares de nativos e imigrantes constituirám a força de trabalho que põe em movimento a maquinaria capitalista cujo crescimento vertiginoso atrai e aglutina a mais e mais trabalhadores, incluindo mulheres e crianças. Ao redor das fábricas, portos e estaçons ferroviárias florescem os bairros operários com suas pocilgas, casas de pensom, moradas, onde a mulher será protagonista. No lar da nova família operária o poderio masculino tradicional entra em crise.

Em Buenos Aires, São Paulo, Rosário, agora grandes urbes industriais, se lança a luta anarquista, chegada com a imigraçom europeia. Nativos e estrangeiros aderem à “Ideia” da liberdade e empreendem sua militância com a abertura de sindicatos, jornais, bibliotecas, centros culturais, escolas livres e fazem explodir a greve contra as patronais. Assim como na Europa e Estados Unidos, surge também aqui a acçom combativa da mulher durante essas lutas sociais.

Seguindo o exemplo da communard¹ anarquista Louise Michel e o discurso feminista da estadunidense Emma Goldman, um punhado de valentes moças trabalhadoras dam início na década de 1890 ao anarcofeminismo ao redor da regiom do Prata. Sobressaem entre elas os nomes de Virginia Bolten, Teresa Marchisio, María Collazo, no roteiro anarquista composto por Rosário, Buenos Aires, La Plata e Montevideo. Logo se repetirá essa realidade entre Rio, São Paulo e o porto de Santos, entre Santiago do Chile e o porto de Valparaíso, nas salgadeiras de Iquique, entre Lima e El Callao, no mercado de La Paz. As organizaçons anarcofeministas se expandem como anéis na água, tocando em suas margens, entram em contato umhas com as outras por mensagens escritas, as viagens, os congressos. Se descobre entom o trabalho apaixonante destas mulheres ao longo de um século que temos tratado de recuperar.

O desafio para um Dicionário anarcofeminista da regiom tem sido a escassez de documentos sobre essas militantes já falecidas, o que determina muitas vezes a ausência de datas. Muito tem contribuído o relato oral de descendentes e companheiros que com entusiasmo e desinteresse tem oferecido todo o material de suas recordaçons. A imprensa da época, em especial a feminina, aponta as pistas para a continuaçom de suas vidas, e utilizando-se, além disso, dos trabalhos de investigaçom já realizados sobre a reconstituiçom do trabalho feminino dentro do anarquismo se tem tratado de completar esta memória. Se agradece entom especialmente o apoio recebido do autor boliviano Huáscar Rodríguez García, recuperador da memória libertária, assim também como a colaboraçom incansável que de Montevideo ofereceu Pascual Muñoz.

Um agradecimento caloroso às pessoas da FLA, que sob a orientaçom de Marina Barsuk ofereceu seu arquivo, dados, localizaçons, fazendo possível a concretizaçom do dicionário. E um agradecimento imenso e substancial às históricas militantes da Biblioteca Popular José Ingenieros, que estando já na casa dos oitenta anos deram seu testemunho desinteressado e entusiasta para a realizaçom desta memória.

Cristina Guzzo

-------------------
[1] Communard era a denominaçom dos membros e apoiadores da Comuna de Paris em 1871

Para fazer o download do livro clique aqui
Leer más...

[Iruñea - Nafarroa] Suspendia umha Manifa pro forzas e corpos de seguridade do Estado

Recollemos de Naiz esta singular noticia que esperemos que cunda o exemplo no resto do estado e mesmo do mundo mundial:

A manifestación que a Asociación Internacional de Vítimas do Terrorismo (AIVIT) e cidadáns de Navarra convocara na tarde deste domingo pasado en Iruñea en favor das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado foi suspendida ao non acudir xente.

Unha voceira dos convocantes explicou aos medios de comunicación a súa decisión de desconvocar a mobilización debido a que «non acudiu xente». Ao redor dunha decena de persoas congregáranse xunto aos cines Golem á hora prevista para o inicio.

A manifestación tiña como obxecto reclamar a «necesidade das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado» e esixir que «non se vaian» da CAV nin de Nafarroa.

Colado x Xan do Can
Leer más...

[Uruguai] Xornal “Tierra y Tempestad” nº 19

Colamos (e traducimos) a Presentación deste novo nº deste xornal anarquista que, ao entender de quen colgou esta noticia, resulta unha leitura moi interesante para aquelas que cren que en Uruguai as coisas van a mellor con o ex-guerrilleiro Pepe Múgica e o mesmo para aquelas "ilusionadas" con PIT (non Brad, senón Pablo Iglesias Turrión) e o seu "Podemos" (cada día máis "seu")(*); alén de por a disposición o enlace para a súa leitura e/ou descarga: "Tierra y Tempestad" nº 19:

Como unha choiva tropical que nunca para de caer, que comeza cunha pinga, daquela outra e outra máis, ata que se converte nun aguaceiro incontrolable, que vai varrendo con todo, removendo os estorbos máis débiles e empuxando as barreiras máis fortes ata varrer con todo, todo o firme e seguro desta sociedade... Así somos as anarquistas, pingas dun chuveiro que se aveciña. Pingas que parecen desubicadas, que non pertencen a este clima, ata que a tormenta imponse, ata que as certezas democráticas e o benestar capitalista derrúbase como unha torre de naipes incapaz de sosterse en base a tantas falsedades por moito tempo.

Unha sociedade baseada no privilexio, na inxustiza, na imposición autoritaria, nunca logrará facerse de bases sólidas coas cales manterse, e terá que recorrer, unha e outra vez, ao exterminio de humanos, como na pasada ditadura, para manterse.

Nós, as anarquistas estaremos sempre aí, para demostrar que todo isto é unha farsa, aínda que os mediocres e pusilánimes que defenden esta democracia, esta "demofarsa" sinálennos co dedo, acúsennos de violentas e desubicadas mentres eles xustifican a violencia cotiá, a dos campos de concentración nos cárceres, da miseria nos barrios periféricos, a prisión mental da sociedade consumista fomentada por gobernantes e capitalistas.

Somos desubicadas porque dicimos o que ninguén quere escoitar: que todo isto é unha merda; que o progresismo é a mesma merda que o neoliberalismo con máis prazos para pagar as cotas da nosa desgraza; que os obxectivos aos que aspiran todos os gobernantes e políticos son tan mediocres que non podemos crer que a ninguén se lle ocorra a posibilidade de crear un mundo distinto.

Non nos importa ser unha pedra nun zapato, un pau na roda, na roda do progreso capitalista.

Sabemos que o noso discurso molesta, que a nosa actitude incomoda. Incomoda nas marchas e asembleas. Pero alguén ten que dicir ¡Basta! Basta de tanta mediocridade e hipocresía. A sociedade pode e necesita ser doutro xeito, e esta merda democrática non é máis que unha farsa que beneficia aos grandes capitalistas en contra das nosas vidas e os nosos bens naturais.

Quen non soñou cunha vida distinta?

Como se explican tantos millóns e horas de películas de ciencia ficción que nos afastan desta realidade? A vida do traballo e a rutina parece mediocridade, con todo, hai un mundo oculto esperando por nós, ese mundo que se abre nas sensacións dun primeiro bico, no sexo apaixonado cos nosos amantes, na adrenalina de sentir que seguimos vivas logo dun accidente ou un momento de tensión inesperada. Cando os mozos dos barrios, os "planchas", cortan as rúas dos barrios, en Villa García, Santa Catalina ou El Marconi, para pasar a noite enteira espertos combatendo á policía, ábrese unha brecha, que nos transporta a outro mundo posible, a outro mundo que só pode xerirse sobre as ruínas desta farsa democrática.

¡Que o frío do inverno(**) atópenos conspirando e abrigándonos co lume da revolta!

Contidos:

-Notas de Actualidade
-Gobernos Progresistas, Represión Fascista
-¡Lume aos Bombeiros!, ¡Que Arda a Cidade!
-O Arte de Falar. O Discurso Político entre a Historia da Mentira e a Alegoría da Disimulación
-Entrevista a Alfredo María Bonanno (1ª parte)
-Separata Anticarceraria
-Violencia Civilizada (2ª parte) A Propiedade é o Abuso
e muito máis...

Clicade para baixar o xornal:
"Tierra y Tempestad" nº 19

(*) Opinión colada por Xan do Can para Abordaxe
(**)Por se alguén anda despistada, no Uruguai (ao igual que en todo o hemisfério Sur, agora están en inverno)
Leer más...

[Arxentina] Revista "Semilla de Liberación" nº 2

Recibimos un correo con os enlaces para descargar debalde este nº 2 e tambén o 1º desta revista arxentina contra o desenvolvemento tecnolóxico e industrial que destrue o habitat e que se autodescrebe así:

"Sen intención de pertencer a nada, nin buscar a aprobación de ninguén, achegámoslles o número dous de revísta "Semilla de Liberación" en pdf, tamén lles deixamos o número uno en pdf, o cal complementa as notas deste número dous e os números seguintes".

Presentación:

Abordando o número dous desta revista, seguimos tratando de atoparnos cunha problemática que vemos pouco atacada, a relacionada coa destrución do hábitat de todas as especies desta terra, un habitat que logrou un equilibrio ao longo de millóns de anos para que só unha especie crebe este equilibrio nunhas cantas décadas, tendo como punto de partida o desenvolvemento tecnolóxico e industrial.

Dentro desta carreira incesante polo progreso, quen se achan fóra das súas lóxicas, incomodas, en desgusto e en guerra serán perseguidas, discretamente exterminadas coas lóxicas da sociedade que a sustenta. Esta carreira parece ter como fin a desnaturalización da vida e a domesticación dos últimos vestixios do salvaxe. Lonxe das asquerosas "loitas pola natureza" esquerdistas, incluída a de certos sectores anarquistas, onde a "loita" é só un emblema mais.

Lamentablemente temos que falar de "Biotecnoloxía, transxenia, nanotecnoloxía, ciencia, progreso" con todos os elementos que isto carrexa, pero sempre é bo ter en vista o que nos ataca, e non precisamente para escapar ...

Non perdemos do todo as esperanzas, e oxalá esta publicación chegue a aquelas anormais quen se atopan disconformes co sistema tecnolóxico positivista de dominación.

Contido deste número 2:

Antopocentrismo na loita pola terra
Reflexos do progreso sobre o Tipnis
Guerra ás maquinas!
A nano-pesadelo
Entrevista a Walter Bond, primeira parte
Fracking a nova cara do ecocidio
Crítica do novo mundo feliz que se aveciña
Leer más...

[Reino Unido] Entrevista Stuart Christie, o jovem anarquista britânico de 18 anos que quigera assassinar Franco

Em 1964 um jovem anarquista, Stuart Christie, foi preso em Madrid por participar dum plano para assassinar o general Francisco Franco e por fim a quase três décadas de regime militar. Meio século depois Christie relatou a Mike Lanchin, do programa Witness, "Testemunhos", da BBC, por quê acabou participando no complô que mudou sua vida. Aclarar que Christie declara que "ainda sou anarquista"(informaçom facilitada pela ANA):

Stuart Christie, de 18 anos, chegara à capital espanhola com umha mochila cheia de explosivos, procedente de London. Digeram-lhe que devia ir às oficinas da American Express para receber instruçons.

"Cheguei em Madri, fui tomar um café na “Puerta del Sol”, e logo caminhei para as oficinas da American Express. Quando entrei vi ao menos quatro ou cinco homens com óculos escuros e lembro que pensei que devia ter cuidado", recorda Christie.

"Fui à oficina e apresentei meu passaporte à moça no balcom e quando ia pegar o documento, foi detida pelos seus superiores que interceptaram a carta com instruçons. Nesse momento soube que caera numha trampa".

Christie saiu à rua e tentou fugir. "De repente eu me vi contra umha parede e algemado. Disse: 'sou um cidadám britânico, sou turista', mas eles responderam 'és um terrorista e virá conosco'. A boca secou, toda a saliva desapareceu e me senti com um papagaio em umha jaula”.

"Tínhamos entre 16 e 22 anos"

Como Christie havia chegado a participar no plano?

Meses antes, em London, o jovem entrara em contacto com membros dum grupo clandestino de anarquistas, formado por exilados espanhois que se opunham implacavelmente a Franco.

"Havia muita camaradagem no grupo. Discutíamos sobre política, bebíamos, cantávamos, como se pode esperar de jovens. Todos tínhamos entre 16 e 22 anos".

Os exilados seguiam ávidamente os eventos no território espanhol, onde o regime respondia com crescente repressom a seus opositores.

"Me pediram que fosse à casa dum dos membros do grupo. Ali fomos a um quarto na parte traseira da casa e me disseram: 'algo sucede, estarias disposto a viajar no final do mês?'".

"Nom perguntei que devia fazer especificamente, mas sabia que seria algum trabalho de mensageiro. Supus que se trataria de armas ou explosivos. Me senti entusiasmado de passar à acçom finalmente, em lugar de simplesmente esperar".

Christie disse a seus amigos que ia trabalhar em vinhas no sul da França durante o verão e viajou de London a Paris. Ali um contato lhe deu vários pacotes com explosivos e afirmou que devia entregá-los a um indivíduo na Espanha.

"Me disse que quando encontrasse o contacto na Espanha devia usar um lenço como se tivesse umha atadura na mão. Alguém se aproximaria para dizer-me 'como está, dói?".

"Eu deveria dizer 'não dói'. E se me falassem deveria responder 'sou alemám', entregar os pacotes e regressar à França".

"Banhado em suor"

Antes de chegar a Espanha Christie decidiu tirar os explosivos de sua mochila e escondê-los. Prendeu-os em seu corpo com fita adesiva e em pleno verão colocou por cima um suéter grosso de lã que lhe tecira sua avó.

"Estava banhado em suor e além disso o carro parou várias vezes, por isso tive que descer e empurrá-lo. Com o suor a fita adesiva afrouxou e eu sentia como os explosivos me deslizavam. Havia agentes de trânsito na rua e temi que o pacote acabasse nos pés de um polícia e me descobrissem".

Nom foram os explosivos os que delataram Christie. A polícia secreta de Franco se infiltrara nos grupos de exilados em Paris e London e sabiam do complô.

"Após me prenderem, levaram o carro para a sede do organismo de segurança. Começaram a interrogar-me e nom encontraram nada ao princípio, mas quando inspecionaram meu saco de dormir viram os explosivos. Sabiam exactamente o quê buscavam e ademais já tinham a carta com instruçons em seu poder".

"Ainda sou anarquista"

Christie foi declarado culpado de terrorismo e condenado a 20 anos de prisom, mas foi liberado após três anos e meio, em setembro de 1967.

Vive no sul da Inglaterra, onde tem umha imprensa e ainda participa em política.

Quê sente 50 anos depois?

"Ainda sou um anarquista e nom vejo como isto possa mudar no futuro. No mais, o tempo que passei na prisom fortaleceram e consolidaram minhas ideias".

"Minha avó me disse, nom podes ir pela vida sendo um espectador, deves ser responsável por tuas acçons. Esse sentido de responsabilidade foi o que me levou a envolver-me na resistência antifranquista".

"Senti que nom tinha alternativa".

Fonte: BBC (acá em castelám)
Leer más...

[Piauí - Brasil]: Primeiro número da Revista Mandu Ladino

E uma mais publicação, estas chegada da mão da agência de notícias anarquistas ANA:

C o m u n i c a d o:

É com imenso prazer e alegria que lançamos nosso periódico informativo, chamado Mandu Ladino, órgão de propaganda do GEAPI - Grupo de Estudos Anarquistas do Piauí (estado do nordeste do Brasil). A proposta é divulgar nossas atividades, ideias, documentos importantes e apoiar os grupos, associações, bibliotecas, coletivos e coordenações anarquistas no Brasil e no Mundo.

Para ler, basta baixar a mesma nesta ligação.

O anarquismo no Piauí vive e prospera!
O povo vencerá!

A p r e s e n t a ç ã o:

É com prazer que o GEAPI – Grupo de Estudos Anarquistas do Piauí abre espaço para mais um meio de informação e comunicação da ideologia ácrata em solo piauiense, através do Jornal Mandu Ladino.

Seu nome é uma homenagem ao indígena Arani que liderou a Revolta de Mandu Ladino, movimento de resistência desenvolvido após inúmeras brutalidades contra os nativos piauienses por parte dos colonizadores portugueses, entre os anos de 1712-1719. Mandu Ladino articulou o levante com outras aldeias, queimando fazendas de gado, as mesmas que se apossaram das terras de grande parte da população originária da região. O movimento alcançou a província do Ceará e Maranhão, e foi sufocado após a morte de Mandu por ferimento e afogamento no Rio Parnaíba.

Mandu Ladino deve ser reconhecido como símbolo de mudança e rebeldia, de resistência ao sistema que domina e explora, pois assim atuou e lutou em seu tempo, e por conta disso reivindicamos a memória combativa deste indígena para nomear nossa nova via de comunicação externa.

O jornal será editado mensalmente, trazendo notícias, das lutas piauienses, nordestinas, brasileiras, e mundiais, assim como indicações de leituras e indicações de nossas atividades durante determinado mês. Esperamos, através dele, promover mais ainda o debate e construção do anarquismo no Piauí, considerando o espírito internacionalista e cooperativo arraigado no anarquismo desde as suas iniciais formulações durante os primeiros embates do forjar da luta de classe na Europa do século XIX.
Leer más...

[Uvieu] Fanzine n°2 - "Del Kaos y la Violencia" de Ediciones La Cruz Negra

Con gosto colamos o correo recebido das compas asturiás con a intro do seu novo fanzine, que podedes descarregar debalde neste enlace

Con este fanzine pretendemos desacreditar e sacar á luz a estupidez característica das novas formas de anarquismo que teñen como único modelo a seguir e como única forma de "revolución social" a Ghandi e a Mandela, cando se viron en contadas ocasións os intereses políticos e económicos que estes escondían, como tamén as diferentes formas de resistencia activa e reaccionaria nos seus respectivos tempos históricos.Tamén comentamos a innata relación que existe entre o anarquismo e o caos e a violencia. Cabo destacar que tamén facemos unha feroz crítica ás democracias liberais, comunismo autoritario (entendido como socialismo científico) e todo o que pretenda impoñer unha forma de pensar, actuar, vivir sobre os individuos.

¡Pola anarquía e por nos@s compañeir@s!

Extractos da segunda edición do noso fanzine: "Del Kaos y la Violencia":

[...] Con este texto non pretendemos facer apoloxía da violencia inxustificada, gratuita ou "sen causa". Non creemos, sequera, que exista unha relación directa entre esta violencia gratuita e tan propia do Estado como das súas respectivas institucións, e a ideoloxía libertaria... Esta violencia propiamente estatal desemboca en moitos casos na violencia xustificada da cal si pretendemos facer apoloxía... Desde pequenos somos educados nos centros de ensino de carácter burgués que como xa sabemos só busca crear mentes baleiras e polo tanto mentes dóciles, rendibles ao mantemento do sistema estado-capital actual... lograron enganarnos coa desinformación absoluta que impoñen os medios de comunicación e as súas escolas purgatorias co mito de Ghandi e Mandela... para defender a non-violencia como medio ou vía á revolución social...

Desenvolvemos e apropiámonos dun concepto totalmente inapropiado para os miserables e pobres traballadores que somos. E lograron que os nosos propios compañeiros de escravitude e condición servil defendan a súa violencia lexítima que "preserva a orde e as liberdades e dereitos dos cidadáns" e repudien toda forma de rebeldía e de defensa, en definitiva. O Estado-capital e o seu mugriente élite de porcos capitalistas fascistas lograron o que tanto desexou e intentou por diferentes e retortos medios o chamado "socialismo científico", facerlle crer ao pobo que é libre e que os seus gobernantes representan os seus soños e intereses...

Día a día vivimos expostos á máis absoluta violencia e desigualdade, de maneira que lograron que esta sexa pan de cada día tras día e día, é dicir, lograron deshumanizarnos fronte a isto, fronte a este desorde que reina na actualidade. O noso obxectivo principal é volver a humanizarnos... Unha vez chegado a isto, podemos suscitarnos a idea de defendernos contra o sistema que nos violenta cada día. Cando atacamos as máquinas non é para defender o traballo, si non para acabar coa escravitude. [...]
Leer más...

[Pontevedra] Presentación da Distribuidora Anarquista Polaris

Recibimos na nosa caixa de correos dúas comunicacións de compas de Pontevedra na que nos dan conta deste proxecto posto en marcha por catro persoas (polo de agora) a Distribuidora Anarquista Polaris, que xa conta con o seu propio blogue:

A idea é sinxela. Montar periódicamente na rúa un posto con fanzines, panfletos e outros formatos de propaganda, poñendo á disposición de calquera interesadx unha serie de materiais cuia difusión, debate, lectura... consideramos de interés dende unha perspectiva antiautoritaria.

Polo momento, montamos só unha vez, cunha boa aceptación e un arranque interesante, collendo un bó ritmo que agardamos manter. O posto móntase nas inmediacións da Praza da Ferrería, onde esperamos permanecer salvo contratempos de forza maior (por exemplo, que a policía amole moito).

Agradecemos a difusión do texto que engadimos a continuación, e que vai como presentación do noso proxecto.

Presentámonos!

Somos a Distribuidora Anarquista Polaris.

De que vai isto?

No noso posto na rúa, que montaremos periódicamente, poderás atopar panfletos, fanzines e demáis materiais. O noso obxectivo principal é poñer a disposición de calquer persoa interesada unha serie de documentos tanto autoeditados como tomados doutros proxectos afíns, cuxa difusión, lectura e debate consideramos importante á hora de cuestionarnos a realidade circundante e adquirir a capacidade real de intervir sobre ela.

Por que anarquistas?

Porque non confiamos nas estructuras xerárquicas. Cremos firmemente que a Autoridade é un lastre que limita o noso desenvolvemento persoal e colectivo, suprimindo a nosa autonomía e creando persoas dependentes que non son donas da súa vida, sometidas á vontade e necesidades das altas oligarquías saqueadoras e explotadoras.

Porque cremos que o Estado é o máximo expoñente deste lastre, ferramenta coercitiva por excelencia que actúa de mediadora e se encarga de facer prevalecer os desexos dunha clase propietaria e dominante sobre as necesidades comúns, defendendo os seus intereses mediante leis hipócritas, cárceres inhumanas e exércitos armados de policías e militares.

Porque se nos organizamos, somos capaces de crear outro tipo de relacións que nos permitan vivir doutro xeito: Horizontal, Asambleario e Comunitario.

E que é iso de Polaris?

Nos séculos XVIII e XIX, a estrela do Norte, tamén chamada Polaris, era o punto de referencia para a fuxida dxs escravxs negrxs dende o sur dos EE.UU. cara os Estados do Norte. Nós, aínda rexeitando calquera posición vangardista, tamén pretendemos ser unha referencia para aquelas persoas que sintan coma nós o desexo de fuxir da escravitude moderna do traballo asalariado e o consumismo, e de rebelarse contra este mundo enfermo e toleado pola mercadoría.

Entón sodes anarquistas? Non vos parece utópico?

Non. Se pensásemos que é utópico, non tería sentido esforzarnos. Cremos que é preciso un cambio a gran escala e a moitos nivéis, e sabemos que isto esixe unha labor duradeira e a longo prazo. Pero vendo un mundo coma éste, sabemos que o mundo que levamos nos nosos corazóns non só é posible, tamén é necesario.

E aínda que dentro do colectivo mantemos as nosas diferencias, recoñecéndonos por momentos en correntes diferentes do pensamento anárquico, compartimos unhas bases, uns medios e uns obxectivos, e sentimos unhas afinidades que nos unen. Definímonos coma anarquistas autónomxs, allexs a calquer sindicato, organización, partido político ou institución por enriba de nós mesmas e dos nosos propios desexos de asociarnos.

Convidámoste a coñecernos e compartir con nós dúbidas, opinións, críticas constructivas... Vémonos nas rúas!

Distribuidora Anarquista Polaris

O horario no que montaremos é o seguinte (calquera variación será comunicada):

- Horario vacacional (Nadal, Semana Santa e entre o 1 de xullo e o 15 de septembro)

Martes, xoves e sábado de 17:30 a 21:00.

- Horario normal:

Xoves e sábado de 17:30 a 21:00.

Próximamente agardamos colar pola cidade cartaces informativos, así como tamén crear un blogue onde poder ir publicando as actualizacións e novas relativas ó funcionamento e desenvolvemento da nosa distri.

Levemos a conspiración ó seu lugar orixinal, as rúas! Alí nos vemos!
Saúde.

Distribuidora Anarquista Polaris - distripolaris@riseup.net
Leer más...

Libro: "La autogestión viva", de José Luis Carretero, para baixar libre na rede

Colamos esta información facilitada pola ANA nun seu correo:

Neste link, podedes baixar debalde en PDF o libro "La autogestión viva. Proyectos y experiencias de la otra economía al calor de la crisis" de José Luis Carretero Miramar, editado por Queimada Ediciones.

Sinopse: Ainda que o termo autoxestión se aplique entre nós, de forma relativamente recente - hai quen fala a respeito dun legado principal, do maio francés de 1968 - o certo é que a presencia do conceito correspondente é muito antiga. Basta dar unha ollada, e é un exemplo entre muitos, nas resolucións dos sucesivos congresos realizados pola CNT antes da guerra civil, para observar que a ideia en cuestión xa estaba presente, e claramente, ali. E estaba en mans dunha aposta comprometida con a defensa da democracia e a acción direita, a da non delegación e a da coordenación de base, nun marco de reivindicación do fin da mercantilización das relacións e de contestación cabal do capitalismo, lonxe do Estado e dos seus tentáculos.

Aquí tendes un video entrevista con o autor na “Escuela Libertaria de Verano de Ruesta”, en 2014:


Leer más...

[Balboa] 29 Agosto - 4 Setembro .- Obradoiros de Bioconstrucción, Autoconstrucción de Instrumentos Electrónicos e Festival

Colamos (e traducimos) esta información recibida na nosa caixa de correos e agradecemos o envío à persoa que o fixo:

Información das organizadoras da Asociación Cultural Vibra:

Este ano queremos levar a cabo unha serie de talleres de longa duración durante o fin de semana previo ao festival e, quen poida/queira, alongue a súa estanza ata o comezo deste. Os talleres (de bioconstrucción e autoconstrución de instrumentos electrónicos) levaranse a cabo entre o 29 de Agosto e o 1 de Setembro, e o festival comezará o 3. Estamos pendentes de ver se é posible levarse a cabo un taller de instalacións audiovisuais interactivas entre o 1 e o 4 de Setembro. En fin, que esperamos que vos interese e, se non, agradeceriamos moito (moito) se nos botades un cabo coa difusión para conseguir o financiamento e facelos posibles.



Quedan 30 días para o peche de inscricións aos talleres e saber se podemos levar a cabo o proxecto ZINÉTICO!

Inscricións aos talleres de BIOCONSTRUCCIÓN (20 prazas) e ELECTRÓNICA LIBRE (15 prazas) a través da plataforma VERKAMI

Apúntate e/ou difunde!

29 Agosto - 1 Setembro en Balboa

Talleres e instalacións no Val de Balboa en torno á CULTURA LIBRE e algo de COMPARTICIÓN grazas á colaboración de moitas persoas.

É unha iniciativa que combina a formación en bioconstrucción e en autoconstrución de instrumentos electrónicos, a cargo dos colectivos CANYA VIVA* e FAMILIAR** cuns días de convivencia no Val e rutas pola montaña, dinamizando e valorando o rural e aprendendo da artesanía e costumes locais...

Podes colaborar escoitándoo, apuntándote, conseguindo o video didácticodocumental
ou simplemente difundindo esta iniciativa.

Mil Grazas!

ZI-NÉ-TI-CO
Leer más...

[África do Sul] Boletim informativo do Colectivo Anarquista Africano Tokologo

Acostumamos dar pulo, de quando em quando, á informaçom que nos chega de lugares remotos onde a anarquia esta presente e activa, às vezes esta informaçom da-nos certa perspectiva de como vam as coisas nestes lugares e acercam-nos a experiências similares às que vivemos por acá. Este é o caso desta notícia, onde a agência ANA fai-nos saber que este boletim, que vai já polo seu 3º nº, vem de sair as ruas. Está em inglês e podedes descarrega-lo à ìntegra neste enlace. Mas, a ANA também nos envia a editorial traduzida e colamos polo seu interés em conhecer o que se passa na África do Sul:

Bem-vindx à 3ª Ediçom de "Tokologo", produzida por membros do Colectivo Anarquista Africano Tokologo, sediado em Gauteng, África do Sul. Nossxs membrxs vem de Joanesburgo, Khutsong, Sebokeng e Soweto; nos dedicamos à luta pola liberdade plena da classe trabalhadora e pobre, na África do Sul e além. Nós nom queremos a privatizaçom (propriedade capitalista), nós nom queremos a nacionalizaçom (propriedade do Estado), queremos a autogestom e a socializaçom (propriedade da comunidade e dxs trabalhadorxs) da terra e todos os outros recursos produtivos.

Antes de continuar, gostaríamos de ressaltar nosso pesar em relaçom à morte de nossa camarada Lawrence Zitha, para quem temos um obituário nesta ediçom. Vá em paz, camarada! Você deixará saudades.

Na época da publicaçom, nosso país recém passara por eleiçons estatais. Nós nom achamos que as eleiçons som um caminho para a classe trabalhadora e pobre: nós precisamos de algo melhor. Nós precisamos nos organizar e mobilizar, exterior ao Estado e contra ele, exterior aos capitalistas e contra os capitalistas.

Os grandes problemas que enfrentam as massas continuam. O crime é um deles. Está claro que a polícia é completamente incapaz de resolver o problema. Isso é demonstrado polos artigos sobre a tragédia em Khutsong, onde, frustrados polo crime, membros da comunidade assassinaram gângsters. O Estado respondeu a esta acçom - e às demandas para a limpeza da área - através de umha ocupaçom massiva da municipalidade. Violência policial e assédios eram comuns; umhx de nossxs membrxs foi severamente afetadx. Eventualmente a comunidade exigiu que a polícia fosse embora. Mas enquanto o ganguismo continuou, os membros da comunidade acusados dos assassinatos no fim de 2013 foram para os tribunais.

Outros artigos mostram que nom faz sentido esperar o governo combater o crime: a polícia parece disponível para matar trabalhadores e manifestantes (como podemos ver em Marikana em 2012), mas ainda assim, a corrupçom permanece descontrolada no Estado. Xs que denunciam a corrupçom, como demonstra esta ediçom, som ameaçadxs e pressionadxs por políticos poderosos.

Entretanto, estes mesmos políticos querem votos - e líderes da COSATU (Congresso de Sindicatos da África do Sul) parecem determinados a continuar despejando campanhas eleitorais, ao mesmo tempo em que o dinheiro utilizado nestas campanhas poderia ser mais bem utilizado em organizaçom e luta.

Mas onde podemos encontrar umha alternativa?

Em primeiro lugar, é crucial construir umha organizaçom política anarquista, com umha agenda clara: mobilizaçom e educaçom da classe trabalhadora, construir contrapoder, e lutar contra a classe inimiga.

Segundo, podemos aprender com o passado. Nós nom vimos do nada. Nós vimos dumha tradiçom internacional poderosa e heroica, do anarquismo/sindicalismo. Isso também possui raízes profundas no continente Africano.

Entom esta ediçom inclui artigos sobre a história do anarquismo e do sindicalismo na África do Sul, observando a Liga Internacional Socialista e os Trabalhadores Industriais da África em 1910, assim como o Sindicato de Trabalhadores Industriais e Comerciais (ICU) na década de 20. Estes viram das nossas oficinas.

É importante observar esta história, para entom sabermos de onde vimos. Mas também é importante olhar para trás e aprender das nossas vitórias e derrotas passadas. Como mostra o ICU, sem umha estratégia clara, controle operário efetivo, e finanças transparentes, nengumha organizaçom de massas pode conduzir o projeto dumha transformaçom social radical, o projecto anarquista.

Certamente as coisas nom podem continuar como estám: como disse sabiamente muitos anos atrás T. W. Thibedi, um de nossos antepassados no movimento: "Por que todos os trabalhadores devem ser submetidos polos ricos quando som eles que fazem todo o trabalho do País?".

Para baixar a revista clique aqui:

https://zabnew.files.wordpress.com/2014/07/tokologo-03.pdf
Leer más...

[Grecia] Exárjia, un barrio peculiar

Colamos este video da cadena internacional alemana (en castelán) DW, pois acerca a realidade deste barrio dende unha perspectiva non anarquista, mais interesante. Adicado a todas as que ainda cren que metendo un papel nunha urna cada 4 anos podese mudar a vida cotidián:



Colado por Xan do Can
Leer más...

Nº 25 da Revista Anarquista Argentina "Parrhesia"

Um novo nº da revista das compas argentinas, realizada em Bahía Blanca e que, de novo, nos figerom chegar. O Parrhesia nº 25, que já podedes descarregar nesta ligaçom. (abaixo em "leer más..." tendes acesso ao índice).

"Escuitarom? É o som do seu mundo derrubándo-se. É o do nosso resurgindo. O dia que foi o dia, era noite. E noite será o dia que será o dia".

- No sea usted como el cura Gatica “que predica, pero no practica”.
- Aullidos a favor del situacionismo.
- Populismo, mitos y deschaves.
- Durito y una de llaves y puertas.
- Marcos
- Futbol y espectáculo.
- Del aqueronte al lete.
- Informe sobre vigilancia.
- Testimonio de un suicida.
Leer más...

[São Paulo - Brasil] Primeiro nº da Revista da Biblioteca Terra Livre em descarga gratuita

Reproduzimos o Comunicado:

Com muito prazer, anunciamos que já está disponível o primeiro número da Revista da Biblioteca Terra Livre. Para fazer o download da revista completa clicade aqui:

Abaixo segue o conteúdo da primeira edição:

EDITORIAL

• Relato da IV Feira Anarquista de São Paulo – 2013, por Biblioteca Terra Livre.

ESTUDOS ANARQUISTAS

• Ciência e emancipação feminina, por Ana Claudia Ribas.

• A ordem hierárquica e a diferença dos sexos, por Eduardo Colombo.

• O emprego do termo “anarquia” em Bakunin, por René Berthier.

LEITURAS LIBERTÁRIAS

• A respeito da violenta polícia da paz, por David Graeber.

• O retorno ao poder visto por Michel Foucault, por Philippe Pelletier.

• Venezuela, uma encruzilhada onde há quem se perde, por El Libertario.

• Não começou em 2013, não terminou em 2014, por Comitê Popular da Copa/SP.

• Uma crítica política de uma peça teatral, por Liberta.

DOCUMENTOS

• Ideias de reconstrução social, por Adelino de Pinho.

EXPRESSÕES LIVRES

• Os dois viajantes, por Ricardo Flores Magón.

• A marselheza do fogo, por Neno Vasco.

• Ela se tornou uma anarquista, por Marie Joffrin.

Para fazer o download dos artículos da revista clicade acá.
Leer más...

Bardo Ediciones volta con "Dulce Leviatán" do noso compa e amigo Pedro García Olivo

Pedro García Olivo, quen recoñece o seu gosto pola nosa terra, estivera pola Galiza con nós en varias ocasións, así foi nos dois anos anteriores a este, en 2012 nunha xira entre o 6 e o 11 de marzo na que estivera en varias localidades con animadas palestras e debates sobre os seus polémicos plantexamentos "anti-escolares"; e en 2013 repetiu en setembro co gallo da presentación do seu libro "Cadaver a la Intemperie"; alén participara na nosa última revista en papel Abordaxe nº4 con unha auto-entrevista que titulou "El Occidental Abominable".

Agora vimos de saber que ven de publicar o libro "Dulce Leviatán. Críticos, víctimas y antagonistas del Estado del Bienestar" na editorial anarquista Bardo Ediciones, do que vos recomendo todos os seus libros (boa edición e precio moi asequíbel), alén de que os podedes descargar debalde na súa nova web

Colamos (traducida) a presentación que Bardo fai do libro de Pedro:

A forma menos vaporosa do Estado Social de Dereito recibiu o nome de «Estado do Benestar», que non sinala un benestar de todos na área das potencias hexemónicas e que se funda no malestar de case todos no ámbito dos países dependentes, como denunciaron tantos críticos do neo-imperialismo e da globalización. Esta modalidade do Estado non aparece como un telos da lóxica política do Capitalismo: pode vir e pode irse, achégase e afástase. Hoxe tende a esvaerse, no que atinxe aos países do sur de Europa; pero persevera e ata se fortalece noutros, europeos e non europeos. Pretendo contribuír á súa crítica, pois a percibo como o maior engado, como o monstro máis falsario, máis velenoso, que cabe dispoñer para a xustificación (lexitimación) da coerción gobernamental e da explotación social, para a perpetuación da casta política e do canon de vida dos sectores burgueses e «aburguesados» (dun lado, e por definición, empresarios, banqueiros, funcionarios, etcétera; doutro, cantos traballadores, empregados ou desempregados, se recoñecen na disposición psicolóxica -antes diciamos «mentalidade»- da clase dominante, no seu «carácter social»: o sector maioritario da poboación, nas nacións do Norte).

Dende acá animarvos a leitura.

Xan do Can para Abordaxe
Leer más...

1° de Maio do dous mil e pico nalgún canto do planeta...

Recollemos do portal do Grupo Anarco-Comunista


Traballadores, desocupados, estudantes, cidadáns, e autómatas en xeral:

Confiamos plenamente nos nosos políticos e nos nosos sindicalistas. Os nosos problemas son os seus. As nosas preocupacións, os nosos temores son os mesmos que os dos ricos. Por iso un día como hoxe 1º de Maio, día da harmonía mundial e eterna entre as clases sociais manifestámoslles noso respaldo, todo o noso alento.

Traballaremos máis duro para saír da crise, sacrificarémonos aínda máis. Aceptamos as reformas laborais que sexan necesarias... e o que sexa, din os economistas que é necesario e eles son os expertos. Nunca máis volveremos desconfiar do exército que pon orde e salva vidas en Haití e non sabemos onde máis.

Vivan os fiscais e os xuíces que condenan a prisión a traballadores, manifestantes e insumisos porque sen eles isto sería unha anarquía!

Canalizaremos as nosas reivindicacións, sempre excesivas, a través dos compañeiros profesionais do sindicalismo. E se non hai traballo aquí, emigraremos onde digan.

Renunciaremos ao noso subsidio familiar (se o temos) porque non nolo merecemos e mellor é que se gaste nun portaavións que asuste aos ingleses e nos festexos patrios.

Amaremos o noso traballo como a nós mesmos. Xamais máis volveremos golpear un policía e pediremos que os militares veñan a poñer orde.

Amaremos a Deus e os ricos por sobre todas as cousas.

Grazas pola súa atención. Volvan aos seus fogares.

[É unha mensaxe do Partido Demócrata por unha Democracia Democrática]
Leer más...

Por umha linguagem politicamente correcta

Leer más...

Recordatório [A Guarda] 4 e 5 Julho - AntiRepresSom!! Festival Solidário cxs Presxs em Luita no CS O Fuscalho

Reproduzimos convocatória deste Festival AntiRepresSom recebeda na nossa caixa de correios:

O dia quatro de julho comezará a tormenta. As cadeias arderam a (des)ritmo de rap e punk, as presas fugaram-se e a Lua brilhará no alto. Fogueiras estenderam-se por A Guarda e as lobas ouvearam ate o mencer. O mar rebentará o dique dumha vez e os surfistas nazis morreram em Fedorento. Ou isso esperamos.

De momento, nós oferecemos um festi de dois dias para darlhe banda sonora á revolta e APOIAR ÁS PRESAS EM LUITA. Logo vos, facede o que vexades.

PROGRAMAÇOM:

SEXTA 4 DE JULHO.
18.00 horas. Palestra “O hip-hop como ferramenta de transformación social”. A cargo de compas do Hip Hop Ateneu.
20.00 horas. Musicote Hip Hop Guapo Anticarcerário:
REBELIOM DO INFRAMUNDO: Hip-hop que che rachan os ouvidos representando o colectivo Track-asedio
FURNIER: Delírio iconoclasta dende os pisos francos dalgum bairro da Galiza. Afín á Internacional do Mal.
PURA MESTURA: Rap sincero e sen doctrinamentos, outra gran proposta do colectivo Hip-Hop Ateneu
PRÓFUGO. Lágrimas produzindo beats. Corvos bruxos, delinquentes e cadelos dende o bosque de Sherwood.

SABADO 5 DE JULHO.
-14:00 Jantar Solidário. Elaborado sem sofrimento animal
-16:00 Exibiçom de Skate e Grafiti amenizada por picadiscos na pista do porto.
-20:00 Coloquio: A Música e Movimento. Contaremos con integrantes das bandas participantes para debatir um bo rato.
-22:00 Noite Hardcore/Punk a cargo de:
THE TXARRANS. Vella escola ghuardesa dando mimbre coma sempre. ¡Viva o Punk com aires campusinos!
CONTRA AS CORDAS. Barbarie ourensá. Tralha afiando cotenos. Hardcore sapatilha ou morte.
OS PORCONAS: Xs porcxs que sairam bem parados da rebeliom na granja agora som punkis, coidado com elas.
HERR CONTAINER: Punkis com cara de crustis que tocam hardcore e molalhes o rocanrol, em resumo... canha pura e dura.
THE JAVI BOMBIN EXPERIENCE. Lobo estepário ouveando dende o Tegra. Berridos acústicos portuários de lua cheia.

Agardamos por todxs.
Serám umhas noites fermosas de solidariedade e apoio.
¡Porque nom ha nada mais fermoso que umha prisom em chamas!
Leer más...