Mostrando las entradas para la consulta caso bombas ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas para la consulta caso bombas ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas

27 ago 2014

[Santiago de Chile]: Barricadas e ataque contra as forzas da orde no "Cordón Macul"

Colamos (e traducimos), también de ContraInfo, estoutra noticia de Santiago de Chile

Contra o fustigamento represivo, en defensa das nosas conviccións.

O día mércores 20 de agosto noso sentir antiautoritario materializouse nunha nova xornada de violencia anárquica, de axitación solidaria e de ataque contra as forzas represivas en Avenida Grecia, nos arredores do campus Juan Gómez Milla da Universidade de Chile, no chamado "Cordón Macul con Grecia".

O noso obxectivo: difundir e defender as nosas ideas e prácticas antiautoritarias a través da violencia anárquica no medio dun novo contexto de agudización do fustigamento represivo por parte do poder.

Todxs vimos como, de novo, a través da prensa obediente apúntase a compañeirxs intentando preparar o terreo para detencións coa escusa de atopar responsables por atentados ocorridos no último tempo. Ao mesmo tempo, preténdese sementar o medo entre todxs xs amantes da liberdade, todo isto a 4 anos da "Operación Salamandra" (Caso Bombas) que significou unha aprendizaxe para o inimigo e os seus fiscais e policías sobre como realizar futuras investigacións. Nós debemos tamén aprender para non cometer os mesmos erros. Por isto é necesario saír á rúa e non quedarse mirando a realidade como espectadores pasivos do espectáculo da represión. É necesario defender e fortalecer os nosos valores e principios nos momentos máis difíciles, pois entendemos que estamos en guerra cando as cousas avanzan pero sobre todo cando hai obstáculos, conscientes de que poñemos en xogo a vida no combate permanente que é a vida mesma.

En momentos de agudización da represión a moral tende a fraquear en alguns, por iso os nosos valores, conviccións e principios son o sustento para a defensa e o ataque antiautoritario.

A loita contra toda autoridade nútrese do enfrontamento contra todas as formas de poder e dominación existentes na sociedade: a opresión do Estado, o patriarcado, o sexismo, o especismo, a ideoloxía do progreso tecnolóxico, a obediencia e as xerarquías son engrenaxes da maquinaria da opresión sobre as nosas vidas, sobre outras especies e sobre o planeta. Co noso fervente desexo de liberarnos de todas estas cadeas, pasamos á acción contra cada unha destas expresións do dominio que en conxunto conforman a cultura autoritaria existente desde fai séculos sobre a Terra.

Esta posición activa implica pasar á acción no presente, valorando cada iniciativa que propaga ideas antiautoritarias, pero tamén tomando parte no ataque directo contra a orde social representado nas súas institucións, aparellos represivos e en quen defenden e protexen ao poder desde os medios de comunicación de masas e desde outros espazos da sociedade.

A loita antiautoritaria apunta á construción da liberdade que merece a destrución de todo tipo de poder. Así é como vemos na organización informal entre individuxs afines unha expresión dos nosos desexos de liberdade e un medio efectivo de loita contra o modelo de vida autoritario e contra as propostas organizativas que reproducen os roles e xerarquías presentes na sociedade.

O noso chamado é a propagar a axitación nas súas diferentes formas desenvolvendo unha crítica destrutiva total cara á orde social, a través de valores e relacións libres de dominación e de accións en contra de toda forma autoridade. A nosxs compañeirxs, xs invitamos a manterse activxs e a ser cautxs, pero sen caer en posicións estáticas. O inimigo busca que baixemos a garda e manteñámonos pasivos, non lle deamos no gusto.

Que a acción autónoma contra o poder non se deteña nin esqueza a xs compañeirxs que hoxe non poden estar con nós nas rúas. Por iso o lume das nosas barricadas e das nosas vidas insurrectas saúda a todxs xs compañeirxs presxs e perseguidxs na guerra social, como os compañeiros Diego Rios, xs compañeirxs presxs polo Caso Security, o compañeiro Nikos Maziotis, a compañeira Poula Roupa, e a todxs xs compañeirxs dentro e fóra das prisións.

Que estas palabras cheguen aos seus oídos e rompan a distancia e o illamento imposto pola represión, ás portas unha nova semana de axitación solidaria convocada por compañeirxs solidarixs de diversas partes do mundo. Ante este chamado, o noso saúdo é a acción transgresora que continúa expandiendo a revolta e a insurrección conectando os nosos percorridos de loita contra toda forma de autoridade.

POLA LIBERACIÓN TOTAL
GUERRA CONTRA O ESTADO, O CAPITAL E TODA FORMA DE PODER E AUTORIDADE.

Leer más...

17 jul 2014

[Bolívia] A Hipocrisia de Evo e a sua lei da "Pachamama"

Rula estes dias pela rede umha notícia populista segundo a qual o Evo Morales é o máximo defensor da Terra depois de criar umha nova lei que amplifica a que aprovara há dois anos e que considera a "Pachamama", a "Mãe Terra”, um sistema vivente com direitos, como se fosse umha pessoa, entre eles o direito à vida, à diversidade, à água, ao ar limpo, ao equilíbrio, à restauraçom e a viver livre de contaminaçom. Agora e suspeitosamente a só uns meses das eleiçons presidencias de 12 de outubro, vem de criar a figura da Defensoria da Mãe Terra, a qual tem a obriga de proteger os direitos da Terra, embora todas as autoridades do Estado devam fazê-lo; ou seja nada novo baixo o sol boliviano.

Mesmo a lei nom esclarece quando começará a funcionar essa Defensoria; pero ecologistas de salom e "podemistas" já defundirom pola rede esta "fantástica iniciativa" tildando ao Evo de pouco menos que o heroe mundial na defessa da Terra e voltam a destacar o feito de que se opusera abertamente aos acordos tomados durante a cimeira climática das Naçons Unidas em dezembro de 2010, pois considerou que nom eram contundentes para frear os danos da mudança climática.

Entre os destaques desta lei, figura que estabelece que as “terras da Naçom serám dotadas, distribuídas e redistribuídas de maneira equitativa com prioridade para as mulheres, povos indígenas originários, camponeses, comunidades interculturais e afro-bolivianas que nom as possuam". E propom-se a eliminaçom da concentraçom da propriedade da terra ou latifúndio e outros componentes da Mãe Terra em mãos de proprietários agrários.


Mas, o que nom contam estes ecologistas, é que há menos de um mês indígenas bolivianos denunciaram atropelos do Governo de Evo Morales contra as suas terras durante umha reuniom paralela ao G77+China que se realizou em Bolívia, e donde se manifestaram junto a indígenas amazónicos de vários paises em demanda, que curioso, de respeito á Mãe Terra e os seus Direitos, além de denunciar que o governo de Evo os criminaliza para impedir os seus protestos em contra de projectos que afectam as suas vidas e terras, como no caso da construçom dumha auto-estrada que acabaria com o TIPNIS (Território Indígena e Parque Nacional Isiboro-Secure), razom pola que as compas anarquistas Nina Mansilla e Henry Zegarrundo foram presas.

A nova lei da hipocrisia também estabelece a regulaçom e o controle da “estrangeirizaçom na propriedade”, bem como o acesso e aproveitamento dos componentes da Mãe Terra, e considera que as actividades econômicas como a mineira e a petroleira devem ser contempladas nessa lei. Dito assim sem mais soa moi bem, e se lhe engades ainda ameaças do tipo: "aqueles que causarem danos de forma accidental ou premeditada à Mãe Terra ou a seus “sistemas de vida” devem garantir a reabilitaçom das áreas, sem deixar de se submeter a outras responsabilidades legais" e além declaras que "os delitos relacionados com a Mãe Terra som “imprescritíveis”, e nom lhes será aplicado a eles o benefício da suspensom condicional da pena e que os reincidentes terám sançons mais graves", pois como que "fetém tio guai". Isso sim nom di nada de proibir minerias nem extraçons petrolíferas, só fala de regula-las, algo que, sem ir mais longe, também esta regulado acá ao igual que estám penalizadas as actividades daninas. Vamos que nom aporta nengumha salvagarda especial á Pachamama. Já publicaramos em Abordaxe a opiniom de Julieta Ojeada do colectivo "Mujeres Creando" no que dizia que: "Ficou evidente para nós que Evo nom vai ser um homem que respeita a natureza, quer dizer, que respeita a “Pachamama”, como tinha proposto em seu discurso. Seu governo tem um projecto desenvolvimentista, um mau projecto desenvolvimentista". É como dizer que as criançinhas palestinas tenhem direitos reconhecidos internacionalmente, mas isso nom assegura que os disparos de assassinos israelitas se leva a vida de mais de 45 nenos e nenas em só uns dias.

A verdade é que Evo Morales é um hipócrita defessor da Mãe Terra nos foros internacionais e mesmo algumhas das suas iniciativas forom acolhidas pola ONU, pero no seu pais afronta questonamentos de grupos de indígenas amazónicos e andinos que se distanciarom do seu governo e falam de total falha de coerência com os seus discursos na ONU. A este respeito vos recomendo a leitura deste artículo (em castelám) de Patricia Alandia titulado "Debatiendo con la abuela", no que fai umha analise do governo de Evo Morales e a sua actitude para com os povos indígenas, e donde di que "o “mandar obedecendo ao povo” convirtiu-se no “queiram ou nom queiram”, no “sí ou sí” e a violência verbal agora é marca de prepotência e autoritarismo.

Redactado por Tancredo Tantonto para Abordaxe.
..............................

Nota de Abordaxe.- Indicar que para fazer mais entendível a excelente crónica de Patricia Alandia, quando ao princípio fala de Doria Medina, refere-se ao político, empresario, ex ministro e várias veces candidato presidencial pola socialdemócrata "Frente de Unidad Nacional", e quando ao final menta a Fernando Vargas refire-se ao dirigente do Territorio Indígena Parque Nacional Isiboro Sécure (TIPNIS), quem foi proclamado como candidato á presidência polo Partido Verde.

Mais informaçom em Abordaxe sobre Evo e a repressom contra o TIPNIS por ordem cronológico:

- 1/6/2012 Ofensiva repressiva contra anarquistas!! (Outro caso bombas??)

- 5/3/2013 Outra montagem contra anarquistas na terra de Evo Morales

- 20/3/2013 Poesia de Henry, preso anarquista na Bolívia de Evo

- 7/5/2013 Fanzine e Calendário em Solidariedade com Henry Zegarrundo, agora em arresto domiciliário

Leer más...

18 jun 2014

Chile – Os compas Hermes González e Alfonso Alvial, condenados en procedimento abreviado a 5 anos de liberdade vixiada

Traducimos do publicado polo compa de "Rebelión de las Palabras":

Os anarquistas Alfonso Alvial e Hermes González foran detidos o pasado 11 de setembro de 2013 na comuna de Pudahuel (Santiago de Chile). Foran arrestados nas proximidades dunha sucursal de BancoEstado onde pouco antes un outro compañeiro, Sebastian Oversluij, intentara levar a cabo unha expropiación, morrendo asasinado polo bastardo garda de seguridade, que o furou a tiros.

Agora, tras máis de 6 meses de prisión preventiva, e segundo comunica unha noticia publicada no blog das compas de Publicación Refractario, o pasado 13 de xuño os dous compañeiros terían aceptado un procedemento abreviado coa Fiscalía Occidente, no cal os dous terían quedado condenados a 5 anos de liberdade vixiada por cargos de roubo con intimidación en grao de tentativa e porte ilegal de armas de fogo, saíndo ese mesmo día do cárcere. Así, agora os compas poden volver rodearse dos seus, aínda que con vixilancia constante e medidas preventivas. En calquera caso, é mellor que o cárcere...

Solidariedade e forza para os que seguen tras as reixas!
Solidariedade e forza para Tamara Sol, que se encontra encarcerada por vingar a morte de Sebastian, disparando - non fatalmente por desgracia - contra outro garda de seguridade dunha sucursal do mesmo banco!


Máis información en Abordaxe sobre Alfonso Alvial e Hermes González:

11/12/2013.- [Chile] Un guarda de seguridade mata un atracador e a prensa volta falar do caso Bombas

13/12/2013.- [Chile] Mais información sobre o intento frustrado de expropiación dun Banco

7/3/2014.- [Chile] Semana de axitación e solidariedade revolucionaria con os/as presos/as da guerra social en Santiago.
Leer más...

6 jun 2014

"Coa firme convicción do noso andar" - Texto e folleto en solidariedade con Francisco Solar e Mónica Caballero

"Non é tempo para mansxs nin misericordiosxs senón para xs que loitan e se apropian das súas vidas"

Sae á luz este folleto solidario con Mónica e Francisco que podedes ler á íntegra (en castelán) neste enlace, ou ben imprimilo en formato fanzine nestoutro.

O 13 de Novembro de 2013 son detidxs en España cinco compañeirxs anárquicxs acusadxs de pertencer a unha organización terrorista, estragos consumados e estragos en tentativa. A devandita organización sería a responsable do atentado explosivo á Basílica do Pilar.

O ataque destruíu parte do mobiliario da Basìlica e foi reivindicado polo Comando Insurreccional Mateo Morral, cuxo comunicado formula:

"A autoridade, principio básico da sociedade, exerce o seu dominio por medio de diversas institucións; a Igrexa é unha das máis importantes pola súa complicidade histórica co Estado-Capital encargándose de cimentar e perpetuar o actual estado de opresión patriarcal e heteronormativo.

A Basílica do Pilar é un dos templos significativos para os detentadores do poder. Visitada por Franco en varias ocasións e polo Papa Juan Pablo II en 1982 e 1984, eríxese como un dos principais símbolos e punto de encontro do fascismo. A Virxe do Pilar é patroa e raíña da hispanidade, no interior do templo colgan como verdadeiros trofeos as bandeiras de todos os Estados que dominan o territorio latinoamericano. Facendo gala do exterminio provocado pola civilización ao costado do templo encóntrase a Praza do Pilar que conta coa fonte da hispanidade que debuxa o mapa do continente centro e sudamericano"
.

Tras as detencións e logo dunha semana de incomunicación, tres compañeirxs logran a saída á rúa con medidas preventivas, outrxs dúas permanecen en prisión baixo o réxime FIES de 3° grao a espera de que se inicie o xuízo na súa contra; elxs son Mónica Caballero e Francisco Solar, ambxs compañeirxs anárquicxs que foran secuestradxs o 14 de Agosto de 2010 polo Estado Chileno no marco do Caso Bombas.

Nesa oportunidade foron acusadxs de conformar unha Organización Ilícita Terrorista, responsable dunha serie de atentados explosivos contra símbolos do Poder. Por iso xs compañeirxs permaneceron máis de 9 meses en prisión, baixo o réxime de Máxima e Alta Seguridade.
Leer más...

4 jun 2014

Kati Deutsch, fotógrafa anarquista, umha homenagem á "Operária da Arte".

“Crio que ao final as minhas fotos viajarám soas. Só som umha operária da arte”. Kati Horna

Recolho esta informaçom das web PlayGround e Hemisferio Zero:

Quando Kati Deutsch decidira acompanhar a Robert Capa na aventura de apoiar a República espanhola contra as tropas sublevadas ao mando de Franco, o adestrador de Juancar I "O Abdicador", o figera porque era anarquista convencida e porque queria tirar fotos da luita do povo, das mulheres, das "nais combativas", das anciás e dos homes que sobreviviam mais lá da fronte e das milícias, gentes que luitavam, invisibilizadas, desde as suas posiçons. Em 1937 Kati, por encárrego da CNT, estivera retratando as vilas colectivizadas de Aragón, e documentara o conflicto até a evacuaçom de Teruel.

Capa, seu amigo da infância em Hungria, ia-se converter pouco depois da sua estância no conflito bélico espanhol, num mito do fotojornalismo, mas esse nom foi o caso de Kati Deutsch, quem nunca amosara o mais mínimo interés no reconhecemento do seu trabalho. Kati foi assim umha das fotógrafas mais comprometidas contra o franquismo, se bem fora(m) outro(s) quem se levaram a fama.

O seu interés nom estava em publicar nos grandes meios do momento nem em fazer negócio com a sua obra, senom em achegarse a círculos minores de distribuiçom, com umha difusom reduzida pero mais cercana á sua ética pessoal e artística.

Ela no vai fazer umha cobertura da crueldade do conflicto nem vai buscar achegar-se á morte nem aos corpos destroçados polas bombas. Kati evitará qualquer maneira de representaçom que poidera converter a morte em espectáculo. As suas fotos som moi diferentes ás dos seus companheiros: Fronte á acçom das fotos de batalha, o sangue, os corpos desmembrados ou os rostros desfigurados, Kati abre espaços para a reflexom: Qual é o porquê do conflicto? se bem nom omite amosar a dor da morte na fronte, prefire ensinar os desastres sobre a vida cotidiá em tempo de guerra.

A artista húngara emparelhou-se com o pintor andaluz José Horna, de que colheria o apelido para passar a história como Kati Horna, e decidiram fugir a México em 1939, onde Kati namorou-se do surrealismo mexicano, movimento no que permaneceu junto a grandes como Leonora Carrington. Morreu em México no ano 2000 e é agora quando o museio Jeu de Paume de París exibe umha antologia das suas imagens, o que é qualificado como um repasso póstumo ao seu trabalho mais jornalístico e politizado, assim como da sua vertente artística vinculada ao surrealismo; o que ao entender de Alba Muñoz (a autora do artículo de referência em PlayGround) vem a sinificar colocar a Kati Deutsch donde deveria estar, na constelaçom das vanguárdias europeias de mitade de século XX, ainda que ela nom quiger.

eDu
Leer más...

12 may 2014

[$hile]35 días de Luita - Seguen as manifestacións de apoio aos prisioneiros Mapuche en Folga de Fame Indefinida. Un outro preso sumase. Comunicados

Recollemos da web País Mapuche estas informacións ao respeito da folga de fame indefinida no cárcere de Ángol:

Pasados xa 35 días do inicio da folga de fame multiplícanse as acción solidarias tanto en Wallmapu(1) como en territorio chileno.

Unha destas accións comezou o venres 9 pasadas as 21 hrs. cando no sector de Chiguaihue un continxente policial, que realizaba o relevo nese sector foi atacado a tiros. Esta acción súmase, ao ataque a unha patrulla a semana pasada na mesma parcela e ademas aos incendios dun galpón de propiedade de Rene Urban no fundo Santa Melanie e de dous camións no sector de baixo Malleco, e os ataques con armas de fogo a vehículos policiais rexistrados os días anteriores na zona de Quechereguas e El Pozón.

Mentres que durante a mañá do sábado 10, unhas cen persoas realizaron un Llellipun(2) nunha praza dos arredores do Welen Winkul (outeiro Welen ou outeiro Santa Lucia para os wingkas(3)), situado no centro da capital chilena, Santiago, para logo proceder á toma do outeiro. A ocupación nace "ante a nula resposta que entregou o estado pola folga de fame de 34 días que levan a cabo os nosos irmáns", sinalaron nun comunicado os manifestantes.

A protesta que duro varias horas, e na que se despregaron faixas, foi violentamente reprimida por carabineiros, quedando varios peñis e lamngenes(4) detidxs e feridxs polo actuar policial: "fomos brutalmente reprimidos sobre todo as mulleres por forzas especiais, os cales lanzaron bombas lacrimóxenas a queimarroupa, resultando varias lamngenes con principio de asfixia".

Das 18 persoas detidas, só catro lamngenes pasarán mañá luns (hoxe domingo) a ser encausadas por danos a monumento nacional e desordes graves.

Comunicado Publico da toma do Welen Winkul

Á opinión pública nacional e internacional, aos nosos peñis en Folga de Fame e as súas familias:

Kiñe (5): hoxe sábado 10 de maio durante a mañá, realizamos unha acción de repudio, ante a nula resposta que entregou o estado pola folga de fame de 34 días que levan a cabo os nosos irmáns.

Epu: como mapuches recuperamos o outeiro ulen, territorio historicamente, nun acto de resistencia dando sinais de que SE TOCAN A UN MAPUCHE NOS TOCAN A TODOS.

Küla: fomos brutalmente reprimidos sobre todo as mulleres por forzas especiais, os cales lanzaron bombas lacrimóxenas a queimarroupa, resultando varias lamngenes con principio de asfixia.

Meli: deixamos en claro que as manifestacións se acrecentarán se o estado chileno non dá solución á folga de fame.

Santiago 10 de Maio, 2014

As seguintes son as lamngenes que serán encausadas mañá por infracción á lei de monumento nacional:
-Rocio Pizarro Ñankuleo
-Orieta Becerra Marilao
-Soledad Rojas Martínez
-Marisol Quijon Torres

.........................
A 35 días de Folga de Fame, preso Mapuche Cristian Curinao se suma á mobilización (+ Comunicados)

COMUNICADO PUBLICO de Cristian:

Ás comunidades en resistencia, á opinión pública nacional e internacional: O meu nome é Cristian Curinao Catrileo, teño 20 anos de idade, son da Comunidade Coñomil Epuleo da comuna de Ercilla, Preso Político Mapuche dende o 12 de marzo deste ano, comunico o seguinte:

Kiñe: Que dende o día sábado 10 de maio, ás 17:00 horas, me sumei á folga de fame liquida levada a cabo polos meus irmáns Leonardo, Luis e Cristian, xa que non hai unha vontade política de parte do estado de Chile para resolver o petitorio dos meus peñi.

Epu: Fago miña o petitorio dos meus peñi, porque levo máis de dous meses de prisión preventiva só por unha montaxe da fiscalía de Collipulli, apoiados por avogados do goberno e os servizos de intelixencia que operan na zona contra mapuche.

Küla: Que toda esta montaxe se fai nun proceso por lei ordinaria, pero está argumentado e con probas propias da lei antiterrorista. Só a declaración dunha testemuña sen rostro é a única "proba" que presentaron para manterme en prisión.

Meli: O uso destas testemuñas mentireiras e sen rostro, é o motivo máis importante que me motiva a sumarme á folga de fame, xa que a ilegal figura da testemuña sen rostro me afecta directamente ao min agora, pero veu mandando a prisión a moitos dos meus irmáns mapuche.

Kechü: Que me solidarizo coa petición de indulto ao peñi Mariano Llanca, porque é claro o seu grave estado de saúde e tamén apoio a petición dos meus peñi ao seu traslado ao CET de Angol, para así poidan traballar a terra e manteñan a súa relación con ela.

Fin ás testemuñas secretas contra Mapuche

Liberdade a todos os PPM

Amulepe Taiñ Weichan, MARRICHIWEW

Cárcere de Angol, 11 de maio 2014


A decisión de sumarse á folga por parte do peñi ten relación a que, tanto no caso del coma noutros, se segue utilizando a figura da testemuña protexida en procesos vinculados á reivindicación territorial, ademais da nula resposta do goberno bacheletista ante as demandas dos comuneros.

COMUNICADO VOCEIRA FOLGA DE FAME DOS PRESOS POLÍTICOS MAPUCHE DO CÁRCERE DE ANGOL

Comunícase á opinión publica local, nacional e internacional o seguinte:

Kiñe.- Os presos Políticos Mapuche reafirman a postura da folga de fame ata as derradeiras consecuencias fronte á nula vontade de dialogo que mantivo o goberno de Bachelet. Non obstante recalcamos que a nosa vontade de dialogo é permanente para a resolución do petitorio dos nosos peñi en folga de fame.

Epu.- A 35 días de ter iniciado a folga de fame e ante o deteriorado estado de saúde que presentan os peñis, solicitaron a visita no modulo no que están recluídos, o director nacional de Xendarmaría negouse á devandita petición, restrinxindo tamén o numero de visitas a dúas persoas por preso.

Küla.- Ao non ter resposta ningunha por parte do goberno cara ao petitorio dos folguistas, con data 10 de maio do 2014, o peñi Cristian Curinao decidiu sumarse á folga de fame en apoio aos nosos peñis e ao mesmo tempo cuestionando a utilización de testemuñas protexidas na súa causa, que o mantén hoxe en calidade de imputado.

Meli.- Polo delicado estado de saúde dos folguistas decidimos instalar un campamento aos arredores do cárcere de Angol, para estar en constante comunicación e alerta á saída dos peñis cara a calquera recinto hospitalario.

Kechü.- Facemos un amplo chamado ás diferentes Comunidades en Resistencia, Organizacións Sociais e Estudantís a facerse presente nas distintas accións en apoio á folga de fame dos Presos Políticos Mapuche recluídos no cárcere de Angol.

LIBERDADE AOS PRESOS POLITICOS MAPUCHE!!!!!
MARRICHIWEU !!!!!!!!!!


.....................
Notas:

(1)Wallmapu, Wall Mapu ou Wajmapu.- em Mapudungun: "território ancestral mapuche"
(2)Llellipun.- Ritual mapuche, rogativa na que se pede axuda divina na solución dos problemas da gente
(3)Wingkas.- Os non-mapuche, sexan españois ou chilenos
(4)Peñis e Lamngenes.- Compañeiros e compañeiras
(5)Kiñe, epu, küla, meli, kechü.- 1,2,3,4,5,...

Máis información acá en Abordaxe sobre esta luita:

- Presos Políticos Mapuches en Folga de Fame Indefinida - Comunicado Público

- 12º Día de folga de fame dos Presos Políticos Mapuche no cárcere de Angol. 2° COMUNICADO PÚBLICO

- Familiares dos prisioneiros Mapuche en folga de fame ocupan un módulo da prisión de Angol


Leer más...

6 may 2014

Acerca da II Feira do Libro Anarquista de A Guarda

Á espera da propria valoración das persoas que organizaran a Feira do Libro de A Guarda (e de máis participantes que queiran facela), recibimos na nosa caixa de correos as impresións do compa do blogue "La Rebelión de las Palabras", convidado a presentar o seu fanzine "Besos y Bombas", xunto a nós mesmas "Abordaxe" no mediodía do sábado, na segunda xornada:

Respostando á vosa sutil invitación a que as demáis participantes na II Feira do Libro Anarquista de A Guarda compartísemos as nosas impresións ó respecto, alá vou:

Teño que dicir, antes de nada, que fiquei sorprendido, no mellor dos sentidos, ao ver o resultado do esforzo e traballo das compas de A Guarda e das demáis individualidades anarquistas galegas que dun xeito ou outro participaron para artellar esta Feira. Parabens a todas. O feito de que unha vila pequena e, en certo xeito, "perdida no mapa" coma A Guarda sexa quen de programar e levar a cabo con éxito unha convocatoria destas características, incluso acollendo compas doutras partes lonxanas do Estado ou da península (Madrid, Valladolid, Portugal... etc) é indicativo, na miña opinión, de que cando deixamos a un lado as limitacións autoimpostas e os complexos, é posible transformar os desexos en iniciativa e ésta en fructíferos encontros e proxectos que continúen
pavimentando esta nosa corredoira cara a liberdade.

A importancia que este tipo de eventos ten para o anarquismo galego (e de calquer outro lugar) é incalculable, non só por achegarnos materiáis editados noutros lugares nin pola oportunidade que nos ofrecen para compartir os nosos propios e espallalos máis alá do local e sen precisar de Internet (que aínda que é unha ferramenta moi útil para a difusión,
sempre elimina o compoñente humano do intercambio man-a-man e a discusión in situ dos propios materiáis), senón polo feito de xuntarnos, falar entre nós, asistir a palestras e actividades que enriquecen o debate e, resumindo, aprender a mellorar e a tecer outro tipo de relacións e de dinámicas, amosando, coma diría algún cidadanista nestes tempos, que SÍ SE PODE.

No relativo á valoración concreta das actividades, sería longo analizar por separado cada unha delas e aínda que sería o mellor aforrareino. Alén, sí me gustaría destacar a palestra do colectivo de "Madres contra la droga", interesante coma poucas vin últimamente e que relatou perfectamente tanto a labor deste colectivo coma o xeito no que dito traballo entroncou con loitas coma o movemento insumiso, o movemento okupa, as loitas autónomas ou o movemento antiglobalización, marcando unha traxectoria de loita que continúa e amósanos que incluso procedendo de realidades moi distintas, conectar os nosos desexos é máis simple do que pode semellar a simple vista.

Tamén me parece importante salientar a presentación dxs compas do "Grupo Anarquista Cencellada" de Valladolid, de quenes valoro o seu bó traballo tanto na escritura e edición do seu fanzine (presentado na Feira) coma no día a día da súa realidade local, saíndo dos guetos para, coma apuntaron elxs mesmxs durante a súa palestra, entrar nun gueto máis grande onde, en calquer caso, resultaba máis fácil o contacto con outras persoas non
necesariamente anarquistas ou libertarias pero sí fartas de tanta leria e palique e ansiosas por actuar contra este mundo de merda, de xeito autónomo e combativo, sen partidos nin vangardas. Rachemos coas barreiras que nos crean a linguaxe, as posicións elitistas ou a autorreferencialidade na que moitas caemos con frecuencia para manter un
certo "purismo", e salgamos ahí fóra, ó mundo real, onde podemos intervir sobre moreas de conflictos permitindo que conflúan e se fagan perigosos de verdade...

Por último, tamén considero destacable a palestra sobre a okupación e o movemento antidesafiuzamentos na Coruña (sobre todo para as compas de fora da Galiza que se cadra non coñecían a historia) e, especialmente, a presentación do proxecto dxs compas de Madrid, "Okupa, Resiste, Crea", o cal conta cunhas características que, na miña humilde opinión, marcan unha dinámica a seguir de cara a recuperar a okupación coma ferramenta
revolucionaria máis aló de certos estilos de vida "estériles" e outras miserias creadas ao seu arredor.

Ollo, isto non significa que o resto de palestras e presentacións non me parezcan importantes; todas as actividades me pareceron interesantes, pero creía positivo destacar estas tres baseándome no que a min, polo menos, me aportaron.

Sen máis, parabenizar de novo ás compas de A Guarda polo seu esforzo e polos bós froitos que colleitaron, e plantexar, coma posibilidade para un futuro máis ou menos inmediato, a idea de comezar a extender o virus e levar a feira tamén a outras cidades galegas. Penso que estaría xenial, pero bueno, todo ó seu tempo, calma e boa letra.

Vémonos noutra!!

Asinado: O "impresentable" que foi presentar o fanzine "Besos y Bombas".

Saudiña.
Leer más...

14 abr 2014

[México]. Cartas Públicas de Mario López -El Tripa-

No blogue de Publicación Refractario (Publicación Antiautoritaria contra o Sistema carcelario) veñen de sair á luz duas cartas de Mario "El Tripa"; na súa primeira carta este compa anarquista en clandestinidade, posicionase respecto ao actual golpe represivo que o Estado mexicano está articulando e que aprendeu dos seus "compinches tiras de merda" italianos e chilenos; ao que Mario cualifica de ser unha reproducción pintoresca das montaxes ao estilo Marini ou caso Bombas, pero "made in mexicou"; E na segunda manifesta o seu desacordo con as convocatorias de semanas de solidariedade de apoio a presxs, dado que, entroutras coisas, considera que a luita contra as prisión non é unha luita aparte e que estas convocatorias "restan sentido ás accións que se realizan a diario e que tambén están pensadas polos compas prisioneiros". Son duas cartas nas que Mario fai uns analises muito interesantes escritos dende a cela, onde o estado mexicano voltou encerralo en luns 20 de xaneiro:

Carta Pública N°1

Vós esperades a Revolución! Estupendo! A miña comezou fai xa moito tempo! Cando esteades listos - Deus que longuísima espera! - non me desgustará percorrer unha parte do camiño xunto a vós!
Pero cando vos paredes eu continuarei a miña marcha demente e triunfal cara á gran e sublime conquista da Nada!
Cada Sociedade que vós construades terá as súas marxes e sobre as marxes de toda Sociedade roldarán os vagabundos heroicos e desgreñados, con pensamentos virxes e salvaxes que só saben vivir preparando sempre novas e formidables explosións rebeldes!
Eu estarei entre eles!
RENZO NOVATORE, O MEU INDIVIDUALISMO INCONOCLASTA

Compañeirxs, hai moito tempo que non comunicaba nada público, salvo algunhas cousas que de xeito persoal escribín a compas sobre o desenvolvemento do proceso xurídico na miña contra polo delito de ataques á paz pública; esta vez, non me comunico para contarlles nada sobre ese proceso ou sobre leas xurídicas que agora mesmo pouco me importan e que na realidade pouco me importaron. Esta vez escribo para reivindicarme -unha vez máis- e posicionarme respecto ao que está a suceder en México, respecto ao actual golpe represivo que o Estado mexicano está a articular e comezando a dar, ben aprendido, claro está, dos seus compañeiros tiras de merda italianos e chilenos; porque no fondo non é outra cousa que unha reprodución pintoresca das montaxes ao estilo Marini ou caso Bombas, pero made in mekxicou; unha montaxe que pode ser tomada só como unha resposta inmediata do inimigo ante a presión que nos últimos tempos exerceron grupos e individualidades anarquistas (N1) e libertarios -de noite e de día, pública ou pechada-, ante a perigosidade das devanditas ideas para o ben social, e máis non debería ser tomado nun sentido mediador que sirva para facernos as vítimas dun sistema contra o que decidimos loitar, sexa polo medio que sexa e sexa baixo o modelo organizativo que sexa.

Unha montaxe con aparentes líderes, cunha estrutura organizativa xerárquica e cunha estrutura delincuencial organizada con fins de terrorismo na que figura ata un equipo xurídico que é quen segundo eles se encarga de sacarnos cando nos meten ao cárcere; unha estrutura que se achega mais a calquera grupo do narcotráfico ou guerrilla ou organización marxista de toda ideoloxía (Leninista, Maoista, Marquista, Stalinista, ect.), que á idea que moitos anarquistas concibimos como organización; organización de calquera asunto chámese publico ou pechado, e máis aínda cando se fala de organización informal. Unha montaxe onde como promotores principais da acción anarquista están compañeiros doutros países que viñeron a México por X motivos e que segundo os bastardos da PGR din que son a fonte de financiamento da loita, unha montaxe onde non só buscarán golpear a un sector anarquista específico senón que irá contra varios sectores do anarquismo local; e unha montaxe policial onde os medios de comunicación do Estado/Capital están xogando un papel importante na construción deste. Pero ben, do que o Estado/Capital poida facer ou pensar deste asunto xa non é cousa miña, principalmente porque non penso como o poder, e porque, precisamente non son unha persoa de poder e autoridade, é que o meu mente non pode pensar de certo xeito autoritario e prefiro non perder tempo en preocuparme en como e en que pensa o inimigo, ou ben, perder o tempo en corrixirlle a imaxe que o ten de nós co fin de conseguir condenas menores ou acusacións menores; todo o dito nesta carta é para os compañeiros de loita, de máis compas libertarios e afíns anarquistas.

Ben, como é sabido fun arrestado novamente o día luns 20 de xaneiro, xusto cando saía do xulgado de paz na avenida James Sullivan no DF, onde cada luns asistía a asinar como requisito da excarceración baixo fianza. Ao saír un home marcoume o alto, inseguro, preguntoume se eu era tal, e díxome que tiña que levarme por unha orde de presentación que tiña no meu contra... a historia completa contareina logo, con máis calma, xa que a min me parece interesante principalmente polo xeito en que actúan estes bastardos da PGR.

Ao final xa estando na comisaria da PGR e despois dunhas horas de que me estivesen a molestar e molestar, preguntando e preguntando, fanfarroneando e querendo ser amables interrogadores, o xefe da Ministerial Federal, un tal comandante Silva, notificoume que tiñan na miña contra unha orde de presentación ante o MP federal como suposto testemuña e unha orde de arresto polo delito de Fabricación de explosivos sen debido permiso, derivado da violación á lei de armas de fogo e explosivos de uso exclusivo do exercito... orde expedida por unha xuíz federal do xulgado sexto de distrito dende novembro do 2013 e que ademais me levarían ao reclusorio oriente para dar cumprimento á orde. Xa cando chegou a miña avogada -particular- presentáronme coa monxa -debería de dicir bruxa, pero as bruxas teñen o meu respecto total- da MP e notificoume que me mandou traer porque estou como indiciado nunha investigación federal por terrorismo e delincuencia organizada a razón do caso dos compas de Canadá e do Carlos Chivo; mostrounos o expediente e a parte na que se me enreda directamente e se me intenta vincular co compañeiro anarquista de afinidade insurreccionalista Carlos "El Chivo", e foi ai como e onde puidemos decatarnos de como están a estruturar a súa montaxe; e ao final da sesión, dos meus obxectos persoais tomou un celular que traía e un par de USB así como un cable para cargar un Mp3, o libreto da "Tensión Anarquista" de A.M Bonanno, o libreto do "Proxecto anarquista na época post industrial" do compa Costantino C. (manca porque estaba ben bonito) e o libreto de "O cárcere e o seu mundo" de Massimo Passamani, (menciónoos porque os Ministeriales e a Mp a armaron moito da emoción sobre o que misteriosamente traía na mochila) e algúns papeis máis sen tanta relevancia.

Molestáronme un pouco máis e xa máis tarde me trasladaron ao reclusorio oriente e presentáronme fronte ao xuíz que me requiría. Ao día seguinte chegaron as avogadas do GASPA e argumentaron que as acusacións non eran validas por estar fundadas en probas que aínda non foron certificadas posto que foron tomadas do meu outro proceso por ataques á paz publica do cal aínda non teño unha sentenza e polo tanto as probas aínda non adquiren validez, a xuíza tivo dúas opcións, unha liberarme despois de 6 días pola petición da avogada á extensión do remato constitucional e a outra poñerme unha fianza de moi pouco diñeiro -en comparación coa fianza pasada e con outras que deron a outrxs compas-. E ante a pregunta da miña avogada de que quería facer, eu elixín libremente pagar a fianza, e non por darlle mais varo ao Estado (pois conxenio coa crítica que se nos fixo cando nos detiveron no da embaixada chilena) ou por medo, senón porque, eu, libremente e sen que ninguén me aconsellase tomei a decisión de que poñendo un pé na rúa fuxiría. Todo estaba máis que claro, o fustrigamento e a represión na miña contra por parte do Estado por medio da PGR.

Agora ben, eu por propia decisión decido reivindicar a miña ruptura xurídica (ou antigiuridismo anarchico como comunmente coñéceselle) que é a miña negación a continuar -e deste mínimo xeito colaborar- no seu circo xurídico na miña contra e en contra de máis compañeirxs, porque dende a miña individualidade esa é a opción que máis encontro congruente co meu discurso, coas miñas ideas e co meu xeito de concibir a vida que é a anarquía. Non hai máis, agora sabemos que xiraron as ordes de busca e captura na miña contra por subtraerme da xustiza (ou fuxirme) no proceso por: ataques á paz publica do foro común, fabricación de explosivos do foro Federal, e a investigación federal na miña contra por terrorismo e delincuencia organizada, e de paso o de aldraxes á autoridade polo feito da embaixada de Chile do ano pasado. ¡ Que perigoso non!? Jajá!! Perigosas as ideas e as prácticas!

Esta é outra fase da loita que hai tempo decidín levar a cabo, esta é outra fase que adoita ser común na vida do individuo que decide tomar un camiño de insurrección e conflito permanente -interior e exterior- contra o poder, de quen non se reduce e que se mantén en loita con todos os medios pola destrución do Estado/Capital, esta é outra fase que para min non significa a clandestinidade (de feito estou moi critico coa posición de clandestinidade cando é auto asumida ou voluntaria como forma de "loita") sinó que é unha medida imposta polo inimigo e que delinea ou define novas condicións de levar a cabo a loita anárquica.

Aproveitando o espazo e sendo breve, quero facer publico o fustrigamento que a policía estivera a levar en contra miña (N2) -como a vez que a SSP e PDI me arrestaron e liberaron aos 10 minutos, isto nun parque no DF cando tiñamos unha reunión publica para ver como estaba a situación dxs compas presxs, ou as visitas da PGR a onde se supón eu vivía que na realidade era a casa da miña compañeira sentimental, ou os constantes seguimentos indiscretos, o rexistro á casa da miña compañeira onde romperon todo o pinche portón, etc- así como tamén os seguimentos e fustrigamentos en contra da miña compañeira e da súa pequena filla ás cales de sucederlles algo non hai mais responsable que o Estado/Capital; e dígoo non demandando pola súa protección institucional ou por facernos as vítimas, é máis ben por expoñer cual é a situación que elas tamén están a vivir. Tamén aproveito o espazo para mandar un saúdo a todxs aquelxs que sen darme a cara llela pasaron dicindo que eu e algúns compas máis colaboramos coa policía para poder saír do cárcere, -máis concretamente cando o da embaixada chilena- ou ben que sen máis eu e algúns compas eramos policías... o tempo e os froitos da loita a curto, mediano e longo prazo dará a razón a quen a ten que dar... eu -nós- sigo en pé de loita... E vostedes?

De momento é todo, me despido e mando un forte abrazo a todxs! Un abrazo en especial á miña nai, que nin me despedín dela e a que tamén estiveron a amolar pero, igual como a miña compañeira de vida que é, aguanta vara.

Por un lado está o existente, cos seus costumes e as súas certezas. E de certezas, este veleno social, mórrese. Polo outro lado está a insurrección, o descoñecido que interrompe na vida de todxs. O posible inicio dunha practica esaxerada da liberdade.

Total apoio as compañeirxs anarquistas presxs!

Un saúdo fraterno para a Felicity R. Nikos Mazeotis, Pola e o pequeno Lambros Victor, Solidariedade coxs compañeirxs anarquistas, anti autoritarixs e libertarixs en fuga! Solidariedade e total apoio as compas investigadxs en México polo caso de terrorismo e delincuencia organizada! Solidariedade con Amelie, Carlos e Fallon!

Nin vencidxs nin arrepentidxs!
Cara a cara co inimigo! Non nos poderán parar!
Non me rendo, non nos rendemos!
Vivir a anarquía!
En loita contra o Estado, Mario Antonio López Hdz. Tripa
.

Planeta terra a 3 de Febreiro do 2014

N1: Aquí só refiro pola situación que está a suceder, en ningún momento intento facer uso desa retórica maoísta de que segundo a resposta do inimigo está a validez da nosa loita ou as nosas accións, que é o mesmo que medir unha suposta perigosidade que non se ten no grao de perigosidade que nos outorga o inimigo que é o Estado; limitando deste modo o accionar e a teoría anarquista á existencia do inimigo. A loita contra o Estado/Capital é un parte (importante) do que concibimos como anarquía. Non se como moitos compañeiros chegan ou chegaron a facer uso desa frase que ademais aparece na película comercial sobre a RAF alemá.

N2: Isto cóntoo para ampliar o panorama represivo, sen afán de facer unha comparación minimizadora do que a outros compañeiros lles viñeron facendo, o que lles viñeron obrigando a facer e o fustrigamento en contra do anarquismo en xeral na rexión centro de México. Iso sairá á luz respecto ao que vai sucedendo.

Carta Pública N°2

De xeito breve gustaríame escribir ao respecto da semana de apoio aos compas presos en México que se supón é do 16 ao 24 de Marzo.

De entrada gustaríame dicir que non é o meu propósito sabotar a devandita semana, para nada; pero se fixar a miña posición xa que no texto de convite se fai alusión miña, mencionado o meu nome e unha cita dunha carta pública que escribín dende o cárcere.

Ben, na devandita convocatoria ao final se utiliza unha cita dun comunicado que escribín dende o cárcere, o cal ao final, está asinada co meu nome, pero non só iso, pois a aparencia primaria que isto causa é que parece ser (ou pode parecer, quizais sexa pola mala tradución ao español) que o texto en se ou a convocatoria está asinada co meu nome, o cal é imposible por unhas cantas razóns:

Primeiro: Porque eu non estou de acordo coas semanas de solidariedade de apoio a presos (nun tempo estíveno pero agora non) e non porque estea de acordo coa solidariedade cos compas, que claro está que a solidariedade é un principio do ideario e a práctica anarquista, a solidariedade é unha ética individual que se leva a practícaa na nosa cotianeidade. Senón porque considero que o apoio necesario e a SOLIDARIEDADE REVOLUCIONARIA(N1) cos compañeiros prisioneiros non é unha loita á parte, ao igual que a loita contra as prisións tampouco é unha loita parcial senón que forma parte da loita mesma pola destrución do Estado/Capital, forma parte inseparable da loita pola liberdade. Así que crear un calendario especifico dos días nos que se vale enfocar a acción anti carceraria paréceme o mesmo que obedecer o calendario revolucionario de cada ano (marcha do 2 de outubro, 1 de maio... agora 1 de Decembro, etc), centralizando a acción nun só día, restando sentido ás accións que se realizan a diario e que tamén están pensadas polos compas prisioneiros.

Segundo: Porque estratexicamente non funciona se de antemán lle estamos a dar o aviso á tira de actos futuros.

Terceiro: No que concirne á miña persoa, eu nunca convoquei nin convocaría a ningunha semana de solidariedade, manifestación ou acción como tal; individualizando ou máis ben "personificando" actos colectivos, desviando a atención da loita e creando iconas, líderes ficticios e gurús ideolóxicos. É ben sabido que me opoño ás siglas, lideres, grupos de vangarda, de síntese ou organizacións pesadas (anarquistas e non anarquistas) que intenten mobilizar a xente; en cambio estou pola auto organización e autoxestión das loitas, pola autonomía e a organización informal anarquista. Non colaboraría con o circo xurídico do poder que sempre individualiza a revolta colectiva coa finalidade de buscar falsos lideres (como as investigacións na miña contra por supostamente convocar non sei que tanta chingadera) e deste xeito buscar minimizar a insurrección, centralizala a unha persoa ou a un mini grupo específico.

De calquera xeito agradezo moito o apoio.

Un caloroso saúdo.

Viva a anarquía!

Mario López Hernández.


16/03/2014

N1: Aquí recomendo para comprender sobre o que refiro á Solidariedade Revolucionaria, un texto de Pierlone Porcu que se titula precisamente "solidariedade revolucionaria".
Leer más...

11 abr 2014

Manual: Como inhabilitar cámaras de seguridade

Colamos traducido este simples manual que recollimos de RegeneraciónLibertaria, que comentan ao respeito: A continuación paso a traducir unha guía interesante dxs compañeirxs de CamOver. Se recordades, a iniciativa xurdiu no ano 2013, en Alemaña, como unha especie de "xogo" que pretendía difundir a acción directa, especificamente aquela dirixida ás cámaras de seguridade. No seu sitio web poderedes encontrar máis información sobre a historia do "xogo", as súas razóns de ser, etcétera. Sede boas.

Colamos tambén este vídeo Kamerak txikitu! dunha acción levada a cabo en Euskadi:


1. Por que destruír circuítos pechados de televisión?

Confía na túa intuición. Pero se de todos os xeitos necesitas unha xustificación intelectual, entón le o seguinte:

"A vixilancia das cámaras non recae por igual sobre todas as persoas da rúa, senón que recae sobre aquelas persoas estereotípicamente predefinidas como potencialmente desviadas. Ou ben sobre aquelas persoas, que pola súa aparencia e comportamento, son clasificadas como indecentes polxs operadorxs. Desta forma, a xuventude, especialmente aquela que xa está social e economicamente marxinada, pode ser obxecto de maiores niveis de intervención autoritaria, así como de maiores niveis de estigmatización. En vez de contribuír con maiores niveis de xustiza social mediante a redución dos niveis de victimización, as cámaras de vixilancia son meras ferramentas de inxustiza ao servizo dunha vixilancia diferenciadora e discriminatoria".

"... instrumento de control social e disciplinamiento; produción de conformidade anticipativo; certeza de observar con rapidez desviacións sociais; recompilación de arquivos individualizados da poboación vixiada"
.
Fonte: The Unforgiving Eye: CCTV Surveillance in Public Space, por Dr. Clive Norris e Gary Armstrong, do Centre for Criminology and Criminal Justice de la Hull University, Reino Unido

"O que demostramos é que as cámaras de seguridade non reducen o crime (en todo caso aumentou). Tampouco reducen o medo a cometer un crime, senón que, de resultar en algo, as cámaras incrementan levemente os niveis de ansiedade".
Fonte: Profesor Jason Ditton da Sheffield University, Reino Unido

2. Tipos de cámaras

2.1) Cámaras falsas.- Estas cámaras deben ser inhabilitadas dado que cohiben e inflixen medo ao castigo. "As cámaras falsas inclúen lentes e soportes. Usan unha carcasa real para que parezan de verdade".

2.2) Cámaras escondidas .- Serven para reforzar a vixilancia en instalacións onde as cámaras primarias son máis básicas. As cámaras escondidas ofrecen unha segunda vixilancia en caso de que se desactivaran as cámaras primarias. Este tipo de cámaras adoitan ser usadas de xeito temporal para captar repetidas actividades criminais.

2.3) Cámaras sobre muros .- Normalmente están instaladas fóra do alcance das persoas, pero poden ser accesibles por dúas persoas traballando xuntas. Protexen sobre todo propiedades privadas, pero a miúdo tamén cobren espazo público.

2.4) Cámaras sobre tellados .- Normalmente son cámaras usadas pola policía para controlar o tráfico, pero ás veces son tamén usadas por institucións privadas ou complexos de oficinas.

2.5) Cámaras en postes .- Usualmente son operadas por autoridades locais para vixiar áreas comerciais e tráfico urbano.

3. Métodos de ataque

3.1) Bolsa de plástico.- Unha bolsa de plástico con pegamento serve de marabilla. É un método barato e tan eficaz como calquera outra técnica a curto-prazo. Usa bolsas industriais, pois estas son máis grosas. Ás veces as cámaras que están a ser reparadas son cubertas, polo que visualmente esta técnica non chama tanto a atención. Se a cámara pode ser cuberta por unha bolsa sen dificultade, significa que está ao alcance. De ser así, non dubides en destruír o cristal, a lente, e demais compoñentes (feito isto, non cubras a cámara cunha bolsa: a xente necesita ver a cámara destruída como mostra de que non serven).

3.2) Adhesivos e fita .- Simplemente pega un adhesivo ou un pouco de fita na lente. Esta técnica serve de adestramento e mostra claramente que a cámara está "fóra de xogo".

3.3) Pistola de pintura .- Faite cunha pistola de auga das que usan as crianzas e énchea con pintura. Esta técnica é rápida, divertida, sinxela, e non require que escales nada (moi recomendada). Podes inutilizar moitas cámaras en pouco tempo (cunha hora de actividade podes doadamente poñer fóra de xogo 10 cámaras). Non te esquezas levar pintura de reposto en recipientes de plástico. Tampouco te esquezas quitar as impurezas para evitar que a pistola se bloquee. Apunta á lente da cámara e despois faiche cargo do resto da cámara e a área na que estea. A pintura límpase doadamente, polo que é unha técnica de curto-prazo, pero serve para indicar con claridade á xente onde hai unha cámara.

Nós usamos os modelos de pistola super Soaker 400 -2000 (versión camuflaxe para accións urbanas nocturnas). Usamos unha mestura 50/50 de auga e pintura de emulsión, co que podemos alcanzar sen dificultade alturas de ata 4,5 metros sobre nós. Esta mestura obstrúe por completo a lente da cámara unha vez aplicada ao obxectivo. Prepárate para mancharte, polo que leva roupa desbotable.

3.4) Punteiro láser .- Os punteiros láser de considerable potencia pódense comprar por prezos razoables. Para garantir unha acción eficaz recoméndanse punteiros láser máis potentes. Ten en conta que podes danar a túa visión se non apuntas ben, ou se o cristal da cámara reflicte o láser. Tamén considera que, en distancias longas, é difícil manter o láser fixado sobre o obxectivo. O punteiro láser pode ser instalado sobre uns binoculares para aumentar a precisión. Esta técnica non mostra á xente que a cámara está inutilizada, polo que non é recomendada.

3.5) Cortar cables .- Os cables das cámaras poden ser cortados con ferramentas afiadas como as usadas en xardinaría. Asegura que a ferramenta te ille da electricidade dos cables. Se deixas os cables colgando de xeito casual mostrarás a xente que a cámara está inutilizada. Ademais, obrigarás a reparar (e pagar) o cableado da cámara. Produce faíscas de satisfacción.

3.6) Obxectos pesados .- Escala ata o tellado do edificio onde a cámara está montada. Dende o alto, deixa caer un obxecto pesado como un bloque de formigón. Podes calcular a posición correcta se primeiro deixas caer pedras de menor tamaño. A cámara será destruída cunha exhibición de faíscas. Pero ten en conta que escalar edificios altos con obxectos pesados require que esteas en boa forma física. Considera tamén a seguridade dxs viandantes que se poidan encontrar na rúa. Esta técnica é cousa seria.

4. Preparación

A preparación (adestramento) é esencial non soamente para adquirir a forma física necesaria, senón tamén para adquirir a destreza necesaria (e máis importante: prepárate para saír de situacións inesperadas).

4.1) Traballando xuntxs.- Coñece ben con quen colaboras (as súas habilidades e carencias). Tamén é importante saber en que medida podedes confiar nunhas e outras.

4.2) Manter a forma.- Nunca podes estar demasiado en forma, polo que fai unha gran variedade de exercicio (aínda que a mellor forma de prepararte é inhabilitando cámaras de verdade). "Xoga" no terreo no que actuarás, e empeza con algo sinxelo como poñer adhesivos.

4.3) Coñecer o terreo .- Familiarízate con todos os aspectos do terreo no que actuarás. Explora a área tanto de día coma de noite. Escala todas as árbores; todos os edificios. Explora todas as calexas, rueiros, arbustos, e túneles. Salta todos os muros, varandas, e valos. Non uses as rúas ou camiños (soamente cruzaos polos ángulos seguros). Se cres que a área está vixiada por helicópteros adestra as túas habilidades de contra-vixilancia aérea, é dicir, busca coberturas, usa bengalas, bombas de fume, etcétera.

5. Exemplos de anarquistas gregxs

Acá podedes visionar en video como compas da Grecia inhabilitan cámaras de seguridade:
Vídeo 1, Vídeo 2, Vídeo 3, Vídeo 4, Vídeo 5, Vídeo 6, Vídeo 7, Vídeo8, Vídeo 9
Leer más...

1 abr 2014

[Chile] Dende a cloaca da prensa: Delirios da intelixencia estatal sobre o anarquismo

Colamos esta reflexión asinada por "El Mostrador" e publicada en Rojoscuro sobre un Documento-Informe formulado a finais do goberno de Sebastián Piñera, realizado por analistas de La Moneda, onde alerta sobre a existencia dun novo cenario en materia de tendencias anarquistas, ás que terá que enfrontarse a Presidenta Michelle Bachelet: A consolidación dunha nova guerrilla urbana anarquista, un anticoncertacionismo como tendencia e o "postanarquismo contracidadán", son algúns dos tópicos que abrangue o documento.

Serían 30 láminas que inclúen as fichas sobre o ingreso a Chile de membros do movemento ácrata de Arxentina, Bélxica, España, Italia, Brasil, Suíza, Francia, México, Austria e Ecuador. Cada un dos integrantes figura coa súa fotografía adxunta, aínda que non todos son citados con nomes e apelidos, segundo revelou o diario La Segunda.

Así mesmo, inclúese unha nómina de 50 membros de distintos grupos chilenos identificados mediante os seus nomes e lazos internacionais, considerados entre o máis activos.

Un pouco de historia

O informe comeza cunha recensión sobre as orixes do anarquismo moderno en Chile. Alí figuran os formadores do Kolectivo Kamina Libre -Marcelo Villarroel Sepúlveda, Juan Aliste Vega e Freddy Fuentevilla Saa- como referentes do "anarquismo insurreccional", os cales preferiron continuar no cárcere, antes de asinar un documento gobernamental que daba indulto a cambio de manifestar arrepentimento e compromiso de deixar a vía armada. Para saír de prisión, os integrantes do colectivo utilizaron o fustrigamento constante a través de folgas de fame, ataques a cámaras de seguridade, locutorios de visitas e instrumental dos penais, formando, de xeito paralelo, redes sociais, etc., de forma de visibilizar as súas accións e acelerar o final anticipado das súas condenas.

Así mesmo, aparecen no informe Rodolfo Retamales e Pablo Morales, os cales tenderon pontes con anarquistas arxentinos e foron visitados no Cárcere de Alta Seguridade pola bonaerense Organización Cruz Negra.

O texto cita ademais o incidente protagonizado en 2007 cando "un grupo de ex Kamina Libres protagonizaron o asalto ao Banco Security (2007), onde morreu o cabo Luis Moyano. Fuentevilla e Villarroel foron detidos en Arxentina (2008), onde tiñan redes de apoio e se consolidaron como símbolos actuais do movemento anticarcerario". A isto, o documento engade que "segundo fontes do anterior goberno, todo o que acontece hoxe no mundo insurreccional anarquista se relaciona, aínda que sexa parcialmente, con algún ex Kamina Libre".

Como responsable dese vía violenta e internacionalista, se menciona a Sebastián Oversluij, falecido no frustrado asalto ao BancoEstado de decembro de 2013, a quen se lle identifica como "o primeiro anarquista puro (sen pasado como militante subversivo) que actúa nun asalto bancario". Segundo se sinala, a vía elixida por Oversluij é consecuencia do potenciamiento do "anarquismo insurreccional", tras o fracaso do Caso Bombas.

"Xerou nos imputados e nas súas redes de apoio sensación de impunidade, reforzando a súa moral", engade o texto.

Segundo o documento en cuestión, a maior parte da acción subversiva relevante na actualidade ten que ver coa Federación Anarquista Informal (FAI) ou a Fronte Revolucionaria Internacional (FRI), cuxos selos serven como método de comunicación e de validación das actividades insurreccionais. Así mesmo menciónase a Rede Tradutora de Contrainformación na que se intercambian pensamentos, material ideolóxico, atentados e actividades vinculados a estas correntes.

Os desafíos do novo goberno

A análise fai mención ademais aos principais inconvenientes que teñen os organismos de seguridade para combater o anarquismo. Nese sentido, a carencia dunha "vocería representacional", é dicir, que cada un dos "kombatientes" se presenta a si mesmo a través das súas accións no marco dunha "nova guerrilla urbana nihilista", é un aspecto a considerar.

Un segundo problema ten que ver coa radicalización do postanarquismo e a política contracidadá, encarnados no ataque contra persoas comúns e correntes, considerada polos máis extremos como cómplices do "Estado policial" a partir da súa "submisión". Nesta liña, os analistas prognostican que seguirán sucedéndose ataques de tipo incendiarios contra obxectos que representan o "cidadán inconsciente", como árbores de Nadal, entre outros.

O informe asegura ademais que existe un especial desprezo por parte do anarquismo cara á Alianza por Chile. Non obstante, consigna, o rexeitamento é igualmente forte no caso da antiga Concertación e ata podería estenderse ao Partido Comunista por integrarse á filas da Nova Maioría. De aí que o documento advirta que no futuro podería facerse patente un "anticoncertacionismo" anarquista que tería por aviso o esgarro que recibiu Bachelet en maio de 2013 durante a súa campaña presidencial.

E como remate, xs compas de Rojoscuro refiren a estoutra crónica do "falsimedio" La Segunda sobre o mesmo tema:

http://www.lasegunda.com/Noticias/Impreso/2014/03/921707/informe-del-gobierno-de-pinera-proyecta-la-amenaza-anarquista-que-enfrentara-bachelet
Leer más...

7 mar 2014

[Chile] Semana de axitación e solidariedade revolucionaria con os/as presos/as da guerra social en Santiago.

Recollemos esta información da web Rojoscuro sobre os 7 actos-mitines realizados na semana do 10 ao 16 de febreiro en diversos pontos de Santiago de Chile co gallo de solidarizarse con os/as compañeiros/as presos/as, informando sobre a súa situación actual nas prisións, entregando volantes e alguns apuntamentos sobre os cárceres extraídos do coñecido libro “Anarquismo y Cárceles” do venezolano Rodolfo Montes de Oca, que colamos a continuación:

"Os cárceres nun principio non foron concibidos como a institución de castigo por excelencia do Estado. Pola contra, os cárceres aparecen como un mecanismo para asegurar o transgresor ata tanto se ditase e cumprise a pena (expulsión, pena de morte, mutilación, galeras, entre outras). É dicir, a prisión foi creada como unha medida procesual e non como unha instancia de castigo pola sociedade.


É con pasar dos tempos e coa chegada do modelo capitalista, e da sociedade clasista que a sostén, que os cárceres pasan de ser lugares de espera -mentres se conmutaba a sentenza- a lugares onde se cumpriría a pena e onde o individuo debería rehabilitarse mentres purgaba as súas culpas. Esta nova realidade e natureza dos cárceres leva ao movemento anarquista, amante da liberdade e a solidariedade, a cuestionar fortemente a esencia das prisións, pois a idea libertaria entendeu que como movemento social e político non podía permitir que un ser humano, por máis danos e erros que tivese cometido, fose privado da súa Liberdade.

Os cárceres modernos teñen como fin ultimo, dúas cousas primordiais que son, a reforma do infractor e a de impedir a repetición do acto antisocial. Pero realmente o cárcere rehabilita os que nela entran? A resposta de moitos, baseados nas súas propias experiencias, coñecementos e nas estatísticas, dirían un rotundo non.

As prisións do mundo convertéronse en verdadeiras escolas do delito. A historia demostrou que na maioría dos casos cando alguén sae do cárcere, á parte de volver a ela, volve con cargos máis graves que cos que entrou por primeira vez, demostrando así o fracaso da suposta rehabilitación social que trata de lograr o sistema carcerario cos infractores.

Dende a perspectiva libertaria, non soamente é imposible reformar unha persoa, senón que moito mais imposible é reformar aquelas persoas que caeron presas polo seu activismo político, pois, que están en prisión por actividades ou delitos inspirados nalgunha actividade política.

Para o anarquismo os cárceres a miúdo son usados polo poder e os Estados (sen distinción de ningún tipo dende as democracias burguesas ata os mal chamados Estados socialistas) como instrumentos represivos para amedrentar a todo tipo de disidencia que prolifere dentro do seu territorio. Segundo a lóxica libertaria, as prisións son instrumentos usados polo poder para allear e escarmentar os que decidan cambiar o estado das cousas.

Despois de varias críticas é necesario que, como anarquistas, pensemos en novas formas de organización social, alleas a todo tipo de privación de liberdade. Xuntar, crear, combater, propoñer e sobre todo pensar e actualizar o pensamento libertario é unha tarefa fundamental e primordial que deben cumprir todos os antiautoritarios. O camiño é longo e os días curtos, e débese ter claro que é imposible realizar un cambio social sen un verdadeiro cuestionamento ao sistema carcerario. Pola contra, seguiremos camiñando no círculo vicioso dos vexamens do Estado/Capital".


Mitins:

Luns 10: O primeiro mitin realizámolo no metro Blanqueado (na comuna de Quinta Normal), en solidariedade con Víctor Montoya, o compañeiro encóntrase recluído no cárcere de Puente Alto e vincúlano co atentado dunha bomba caseira ao cuartel de policías de Las Vizcachas o 9 de febreiro do ano 2013, está formalizado baixo a Lei Antiterrorista.

Martes 11: O segundo mitin realizámolo no metro Rondizzoni, en solidariedade con José Miguel Sánchez Jiménez. O compañeiro que se encontra recluído na ex Penitenciaria foi un membro activo da loita contra a ditadura, sendo parte da guerrilla do F.P.M.R., indiferente á "transición democrática" continúa loitando, sendo detido e condenado a 20 anos de prisión ao encontrárselles uns fusís de guerra e por participar en diferentes accións. Durante a súa longa estadía no cárcere levou a cabo distintas mobilizacións reivindicativas, na actualidade declárase como anarquista.

Con moita alegría saudamos afectuosamente a José Miguel Sánchez Jiménez quen xa se encontraría na rúa tras cumprir a súa condena o pasado 27 de febreiro, forza compañeiro, esperamos vernos na rúa dando a pelexa contra o Estado/Capital. (ver información sobre a súa saída á rúa en PublicaciónRefractario)

Mércores 12: O terceiro mitin realizámolo no metro Toesca en solidariedade con Alberto Nicolás Olivares Fuenzalida, o compañeiro encóntrase recluído na ex Penitenciaria, foi parte da guerrilla do F.P.M.R. e foi prisioneiro político dos 90'. Na actualidade encóntrase cumprindo condena por distintas expropiacións. Durante a súa longa estadía no cárcere levou a cabo distintas mobilizacións reivindicativas, é parte do "Colectivo 22 de Enero" e na actualidade declárase como anarquista.

Xoves 13: O cuarto mitin realizámolo no metro Pedrero en solidariedade con Mónica Caballero e Francisco del Solar, ambas compañeiras detidas no estado español en novembro do ano 2013, acusados de ser parte do "Comando Insurreccional Mateo Morral" e de atentar con bombas caseiras diferentes igrexas. Mónica encóntrase no cárcere de Brieva (Avila) baixo o réxime F.I.E.S., mentres que Francisco se encontra no cárcere de Navalcarnero baixo o réxime F.I.E.S., encontrándose en prisión preventiva.

Venres 14: O quinto mitin realizámolo aos arredores do Cárcere de Alta Seguridade (CAS) en solidariedade con Hans Niemeyer e polos compañeiros recluídos baixo o "Caso Security", o compañeiro Hans encóntrase condenado a 5 anos e 300 días baixo a lei de control de armas e danos tras ser acusado de atentar cunha bomba caseira o día 30 de novembro do ano 2013 a un banco BCI na comuna de Macul. Mentres os compañeiros do "Caso Security" están a ser acusados da expropiación ao banco Security en pleno centro de Santiago o día 18 de outubro do ano 2007 e da morte do policía Luís Moyano tras un enfrontamento armado. O día 25 de marzo do ano 2014 definirase a situación deles, ante aquilo faise un chamado a unha "Xornada de Axitación Internacionalista" dende o 14 ao 25 de marzo, da cal nos facemos participes.

Sábado 15: O sexto mitin realizámolo no metro Cumming en solidariedade con Hermes González e Alfonso Alvial os que foron detidos nas proximidades dun Banco Estado na comuna de Pudahuel tras un intento de expropiación, o cal foi frustrado por un garda de seguridade que asasinou ao noso compañeiro Sebastián Oversluij. Os compañeiros encóntranse recluídos na Sección de Máxima Seguridade do Cárcere de Alta Seguridade (CAS) formalizados por roubo con intimidación e porte de arma de fogo.

Domingo 16: O sétimo e último mitin realizámolo na Praza de Armas de San Bernardo en solidariedade cos/ás compañeiros/ás detidos/as na loita na rúa os días 11 e 12 de Setembro do ano 2013 nos disturbios por unha nova conmemoración do Golpe de Estado. Solidarizamos con aqueles/ás que esperan xuízo e polo noso compañeiro Diego Ríos quen leva burlando 5 anos ao poder (recordemos que a nai de Diego deu aviso á policía logo de encontrar no seu departamento materiais para a fabricación de explosivos).

Máis alá das diferenzas que mantemos con algúns/unhas compañeiros/as, irmandámonos coas súas prácticas, co constante ataque ao Estado/Capital, os seus símbolos e aos que os resgardan. Os/as nosos/as compañeiros/as viven o encerro cotián, e os/as bastardos/as ao servizo do poder non se deteñen, por iso cremos que a solidariedade debe deixar de ser unha palabra en abstracción e ao igual que a loita contra o poder, non debe ter pausas, debe ser parte das nosas vidas, na práctica e non só no discurso. A axitación e a solidariedade son algo primordial para a anarquía e levarémola a cabo ata que todos/as os/as nosos/as compañeiros/as estean fóra das prisións.

¡ QUE A SOLIDARIEDADE SE VOLVA COTIÁ!!
¡ LIBERDADE AOS/AS PRESOS/AS DA GUERRA SOCIAL!!
¡ NINGÚN MINUTO DE SUBMISIÓN, TODA UNHA VIDA DE COMBATE!!

COLECTIVO LOITA REVOLUCIONARIA.

INDIVIDUALIDADES AFÍNS.

Leer más...

27 feb 2014

Actualización express da situación venezolana (25.02.14)

Colamos do noso blogue de referencia da situación venezolana "Perdido en Itaca":

O pasado 21 de febreiro escribimos unha síntese dos acontecementos para quen no exterior, sobresaturados de información sobre Venezuela, necesitasen unha cronoloxía dos feitos. Apenas pasaron 4 días dese relato, pero hai tantos elementos novos que é necesaria unha actualización para suxerir que calquera fotografía da realidade venezolana cambiará nas seguintes horas.

O primeiro elemento que resalta é que as manifestacións dos críticos ao goberno continuaron ata o momento en que isto se escribe, e non parece que se deterán nos próximos días. A cultura venezolana caracterizárase por promover o esforzo de resultados a curto prazo, sen permanencia no tempo, polo que a suma de cada novo día de protesta contradí a inmediatez política que parecía propia de "facer" no país. Por iso é que o propio presidente Maduro utiliza como unha das súas estratexias fomentar o seu máis rápido desgaste, aumentando dous días máis ao feriado de Carnaval para que comece o 27 de febreiro, día cando se cumprirán 25 anos da revolta popular de "O Caracazo", con decenas de asasinados aínda en impunidade.

Unha segunda novidade, como suxeriamos no noso anterior texto, é que Caracas deixou de ser o epicentro da mobilización nacional. O sábado 22 de febreiro grupos progoberno e opositores convocaron a marchar na cidade de Caracas, ambas as dúas con ampla concorrencia. Non obstante, en polo menos 12 cidades do interior do país tamén se realizaron mobilizacións disidentes, algunhas delas proporcionalmente tan multitudinarias como a da capital. No caso da cidade de San Cristóbal, capital do estado Táchira (fronteirizo con Colombia), a intensidade das mobilizacións e conflitos, que incluíron ademais dos estudantes e clase media a sectores populares e rurais, motivaron á militarización da cidade baixo control a distancia dende Caracas. O gobernador da entidade José Vielma Mora, do partido oficialista PSUV, criticou a represión e solicitou publicamente a liberación das persoas detidas, o que ata agora foi a primeira crítica pública dun membro do goberno ás decisións de Nicolás Maduro.

Cando isto se escribe rexistráranse a morte de 15 persoas en manifestacións ou en feitos relacionados coas protestas; 8 deles cuxa autoría sinala a funcionarios policiais, militares e paramilitares; 2 deles vítimas de "trampas" montadas na protesta opositora denominada "Guarimba" e o resto por feitos escuros acontecidos arredor das mobilizacións que deben ser investigados e aclarados (por exemplo, o atropelo dun adolescente de 17 anos). As reportaxes do diario Últimas Noticias, avalados por fotos e videos circulados en redes sociais, obrigaron a que a Fiscalía deteña funcionarios da Garda Nacional Bolivariana (GNB) e o Servizo Bolivariano de Inteligencia Nacional (SEBIN) para investigalos pola autoría material dos feitos. Non obstante, altos voceiros do Executivo Nacional, como a Ministra de Comunicación Delcy Rodríguez e o propio presidente Maduro continúan culpando de todas as mortes a oposición. Capítulo á parte meréceo o presidente da Asemblea Nacional, Diosdado Cabello, que a través do seu programa diario "Co mazo dando", transmitido pola televisión estatal, realiza afirmacións delirantes sobre as causas dos asasinatos.


A "Guarimba" é unha estratexia que sectores da oposición promoveron a finais do ano 2002. Consiste en realizar, nun sitio considerado "seguro" protestas -xeralmente nas inmediacións das vivendas dos manifestantes-, pechando a vía con barricadas e lixo ou cauchos incendiados. A "Guarimba" posúe varias características que a diferencian doutras manifestacións. Unha é a súa relación simbólica co Golpe de Estado e o chamado "paro petroleiro" do ano 2002, polo que se cargou dun contido insurreccional, proclive á confrontación física cos organismos de seguridade. A segunda, como consecuencia do anterior, foi insistentemente criminalizada polo goberno, sendo por iso unha estratexia excluínte: Se ben persoas progoberno puideran incorporarse a unha manifestación pacífica por esixencias comúns, dificilmente o farán a unha "Guarimba". Terceiro, xeran un amplo rexeitamento dentro dos propios sectores opositores, como o demostrou a marcha en Caracas do 22 de febreiro, onde había tantas pancartas de rexeitamento ás "Guarimbas" como á actuación dos grupos paramilitares. A medida que o presidente Nicolás Maduro estimulou a represión felicitando en público a actuación da GNB, non recoñecendo a responsabilidade estatal en parte das vítimas mortais e lexitimando institucionalmente a actuación dos grupos paramilitares mediante o estímulo aos "Comandos Populares contra o Golpe de Estado", xerou un caldo de cultivo de indignación que permitiu a aparición de "As Guarimbas" nalgúns focos tanto en Caracas coma en cidades do interior do país. Non obstante, unha mirada a todos os tipos de mobilización en todas as cidades do país que se manteñen na rúa, corrobora que a manifestación continúa sendo maioritariamente pacífica.

A entrega do líder opositor conservador Leopoldo López, o 18 de febreiro, foi todo unha "performance" para catapultar a súa imaxe como "novo líder" da oposición venezolana e centro do movemento nacional de protesta. A súa entrega realizouse xunto a unha multitudinaria concentración na fronteira entre o municipio Chacao e Liberador de Caracas. Non obstante ata o día de hoxe a dinámica de multitudes na rúa continúa sendo de redes descentralizadas con múltiples centros. Hai toda serie de convocatorias por redes sociais, como "pancartazos", "facer pregarias nacionais á mesma hora" e ata "bailoterapias".Algunhas, convértense en virais e son asumidas por boa parte do movemento. Moitos opositores afeitos ao modelo vertical de organización leninista da era analóxica, esixen permanentemente que as protestas "teñan unha dirección" e "esixencias comúns".

O goberno insiste en que se enfronta a un "Golpe de Estado", algúns din que "repite o guión de abril do 2002" e outros argumentan que se trataría dun "Golpe continuado". Nicolás Maduro convocou a enfrontar os manifestantes na rúa activando "Comandos populares antigolpe". Non obstante, as dúas manifestacións realizadas nos últimos días polo goberno nas rúas de Caracas non contan co respaldo e os niveis de convocatoria das realizadas por Hugo Chávez. Se ben os niveis medios e altos do goberno expresan publicamente o seu apoio ás decisións de Maduro, o chavismo de base comeza a resentirse pola represión aberta aos manifestantes, que xerou centenares de imaxes que flúen a través dos teléfonos celulares. Por outro lado, o propio presidente emite mensaxes contraditorias sobre a natureza da hipotética ameaza á cal enfronta: Convocando insistentemente a celebrar os carnavais, bailando para as cámaras de televisión, pedindo publicamente -en varias oportunidades- mellorar as relacións diplomáticas con Estados Unidos e designando o seu representante ante o Fondo Monetario Internacional.



A pesar que a nivel internacional permanece a polarización mediática informativa sobre Venezuela, ao interno do país continuamos sufrindo un importante bloqueo informativo. As canles de televisión de alcance nacional non informan sobre as manifestacións, nin tampouco transmiten en directo as mensaxes dos líderes políticos de oposición, mentres que as súas pantallas son copadas por declaracións dos principais funcionarios públicos. O goberno pensou o conflito en termos analóxicos, pensando que a invisibilización televisiva e a represión serían suficientes para silenciar as protestas. Tardiamente iniciou unha ofensiva en redes sociais, mentres o servizo de internet, controlado polo Estado, sofre irregulares diminucións de velocidade e bloqueos nalgunhas das aplicacións máis populares utilizadas polos usuarios, como Twitter e What´sApp.

A radicalización dos dous principais bandos do conflito fan que non sexa maioritario, aínda, a esixencia de diálogo para a resolución da crise. O presidente Maduro convocou á realización dunha "Conferencia Nacional de Paz" paralelamente que o seu goberno -e el mesmo- continúa descualificando como "fascistas de ultradereita" aos opositores e aumenta o número de detidos en todo o país, os cales denuncian torturas, tratos crueis, inhumanos e degradantes durante a súa privación de liberdade. O aumento da cantidade de persoas asasinadas, feridos por armas de fogo, perdigóns e bombas lacrimóxenas incrementa o espiral de violencia e resentimento en ambos os dous bandos que, non deixando canles políticas para a resolución do conflito, aboa o terreo para que os militares asuman garantir a "gobernabilidade" mediante un golpe de Estado, ben sexa de tendencias do propio oficialismo ou ligados á oposición. A extravagante imaxe dun xeneral retirado do Exército venezolano, Angel Vivas Perdomo, no teito da súa casa mostrando armamento de guerra -no intento de detención tras ser acusado da autoría intelectual das trampas situadas na "Guarimba" que ocasionaron unha morte en Caracas-, orixinaron un furacán de rumores acerca dos presuntos "malestares" dentro das Forzas Armadas. A isto súmase unha serie de saqueos de comercios en varios lados do país, cunha coordinación tal que levanta demasiadas sospeitas.

Os acontecementos encóntranse en pleno desenvolvemento: A fotografía deste momento pode ser completamente diferente nas próximas 48 horas. Esperamos seguir tendo conexión a internet para contalo.
Leer más...