13 mar. 2014

Sí, son Anarquista, son unha persoa "normal".

Colamos (traducida) de Regeneración Libertaria esta reflexión de Liberty Cravan para reflexión e debate.

Encontrábame lendo na parada do bus cando se me achegou un home entrado en anos, con barba, os ollos afundidos tras uns lentes. Parecía ter ganas de conversar, pois empezou preguntándome se ese era o autobús que levaba ao seu destino e canto adoitaba tardar. Díxenlle que si e que probablemente estaría ao chegar, pero seguiu falándome do tempo e, vendo que eu pechaba o meu libro e lle poñía atención, acabou contándome que el mesmo traballara de condutor de autobús para a EMT había tempo.

Segundo me comentou a súa vida cambiara moito dende entón. Agora sobrevivía encadeando contratos temporais precarios e neste momento, cun emprego a tempo parcial de teleoperador que concluiría aos poucos, intentaba rematar de pagar a súa hipoteca, grazas tamén ao apoio económico da súa filla. Por se fose pouco, o día anterior o seu coche empezara a fallar e agora tiña que tomar este autobús, que xusto aparecía nese momento, e outro máis para chegar ao seu traballo nun traxecto de preto dunha hora. Xa nin o fútbol o consolaba, pois ao parecer o seu Atleti volvera perder a pesar de levar un bo ano.

Subimos xuntos ao autobús. Dende a miña perspectiva activista ocorréuseme comentarlle que podería achegarse a un sindicato como CNT a asesorarse, se non para facer sindicalismo no curro con visos de continuidade, si polo menos para ver se podía meter man á empresa polo contrato, conseguir algún tipo de indemnización cando finalizase... algo. Sorprendentemente, díxome que coñecía CNT. Do seu tempo na EMT participara nas loitas dos traballadores, formaba parte da Plataforma de Traballadores que levara adiante algunhas loitas nos 90. Dende entón mantiña o seu compromiso coas ideas revolucionarias e libertarias, aínda que durante moito tempo deixara o sindicalismo e a militancia activa. Volvera mobilizarse co 15M e as iniciativas que xurdiran a raíz deste no seu barrio, como o grupo de consumo. Mireille sorprendido de novo e aseguroume sorrindo que si, que era anarquista dende entón. Quedeime pasmado, o peso dos estereotipos non me permitía concibir un anarquista cincuentón con coche, fillos, hipoteca...

Aos poucos despedinme, tiven que baixar na miña parada, pero logo lle dí unha volta ao tema e pensei que non era para estrañarse. O anarquismo é un movemento revolucionario, que aspira a unha transformación social baseada no desexo das maiorías. E resulta que a maioría da xente non segue o estereotipo de mozo anarquista, ocupa ou neorrural. Boa parte da sociedade está nunha situación similar á deste home, moitas persoas metéronse nunha hipoteca porque creron que iso libraría os seus fillos de depender eternamente dun caseiro, outras compraron un coche porque eran accesibles e permitíalles desprazarse para ir ao traballo ou saír o fin de semana a algún lado coa familia, ogallá moitos máis coñecesen e defendesen o anarquismo. Imos rexeitar a toda esa xente se decide sumarse ao proceso de transformación social? Porque resulta que hai xente así que, ademais, se considera anarquista e moita máis que podería considerarse así no futuro: Ben fan sindicalismo de acción directa, ou participan no centro social ou as asembleas do barrio, ou no grupo de consumo, ou coñecen e difunden a historia do movemento obreiro, ou critican a autoridade e a xerarquía nas mobilizacións en que participan defendendo a organización por asembleas... E ademais aspiran ao socialismo libertario, a unha sociedade baseada na solidariedade e o apoio mutuo, á anarquía.

É iso algo malo? Son esas persoas, como este home, uns borregos, uns estúpidos, uns gañáns como sinalaron algúns en twitter a raíz da difusión na nosa conta da imaxe que abre esta entrada? A imaxe é obra de L'Observador, de cara a un artigo no número 9 da súa publicación e publiqueina eu mesmo nos perfís de Regeneración en redes sociais. A cousa é, a toda esa xente que nomeo, debemos desprezalos? A pureza anarquista non existe. Somos falibles, temos contradicións, asumamos dunha vez que por considerarnos anarquistas non somos mellores nin estamos por enriba de ninguén. Ao parecer todo isto molesta a unha serie de persoas que viron no anarquismo un modelo de afirmación persoal, unha guía que lles permite mirar os demais por enriba do ombro e sentirse especiais. Pero o anarquismo non xurdiu para que os individuos que nos adscribimos a este poidamos sentirnos ben, quentiños á calor dos que son como nós. Xurdiu para xeneralizarse entre a poboación, para cambiar o mundo.

Como din por aí: "Se se repasan películas, cadros, lenzos, fotos e gravados, vese que a xente que fixo as revolucións pasadas, era xente corrente e normal, que seguramente era analfabeta, bebía viño e lavábase cando xa a comechón lle resultaba insoportable. Polo amor do lagarto!, mirade a María Antoñeta subindo á guillotina!, a xente que aplaudía a revolución, era pero que ben burra. A xente que colle a dinamita, o "baldeo" ou que manexa a "maxín," non é Santa Marta precisamente, e se o é, en canto a garda a tirotea éntralle unha mala hostia que non vexas".

Exacto, as revolucións fainas a xente que loita, xente que vive agora mesmo, chea de defectos e manías, pero tamén de rexeitamento á explotación e a miseria, xente con mil erros pero cargada de paixón por cambiar o mundo. Persoas normais, entre elas as anarquistas.

8 comentarios:

  1. Para min esta campaña é lamentable, e refírome ó panfleto editado por L'Observador, en primeiro lugar. Normal? Que podamos compartir o hastío e a raiba dunha parte da poboación ou as cadeas que nos oprimen a todas non quere dicir que esa "normalidade" sexa algo do que facer apoloxía ou co que sentirnos identificadas. De feito, da noxo. Hai moitas anarquistas okupando, moitas que non temos carro nin carné de conducir nalgúns casos, moitas que temos traballo (ou non) nunha empresa pero que igualmente odiamos a normalidade que convirte ese traballo nunha "necesidade", moitas que non imos ó cine porque non podemos pagar os case 8 € que custa a entrada e que non os pagaríamos aínda que tivésemos cartos porque é un abuso e preferimos outras formas de ocio, como noxo da o consumismo nas mesmas tendas que moita xente, por moito que por mor das circunstancias vexámonos obrigadas a mercar en supermercados ou tendas pequenas a nivel local - tanto ten ó fin e ó cabo - os productos que consumimos diariamente (o recicle non sempre da, e as pequenas expropiacións no súper tampouco, sexamos honestas).

    Hai que saír do gueto. Vale, guai, totalmente dacordo, pero se o precio de saír do gueto é presentar o anarquismo coma unha inofensiva alternativa pintada de colorinchos e revestida de termos clave coma "normalidade" (de "normal", unha palabra que non cómpre esquecer a que palabra muda cando lle quitas o "L"), eu, sinceiramente, prefiro quedarme dentro, por moito que pese.

    Non entendo esta moda esquerdosa de "caerle bien al ciudadano", do mesmo xeito que tampouco o entendo o empeño dalgún "iluminao" en caerlles mal e parecer o máis "provocador" posible. Alén, agora porque te atopas a un descoñecido no bus que te di que él é anarquista, xa tes unha fé tremenda na humanidade? Non estou apostando por unha sorte de ascetismo antisocial e "insu" estéril e autorreferencial, e confío na necesidade de saír do gueto e xerar espazos de intercomunicación entre as explotadas en termos libertarios, asamblearios e revolucionarios, non obstante, non é ouro todo o que reluce e non concordo en absoluto co, na miña opinión, exceso de optimismo do devandito escrito. Á maioría da xente impórtalle un carallo a anarquía e só aspiran a devolver as súas condicións de existencia ós tempos do enriquecemento rápido e as oportunidades aleatorias de ascenso social, tempos que probablemente non volverán nunca. Isto non significa que teñamos que prescindir do traballo dedicado a comunicarnos con eles e tentar conectar os nosos desexos, pero ese traballo ten que ir enfocado nunha liña honesta, penso eu, e non nun lamentable disfraz de "normalidade" asimilable. Por que non facer panfletos onde dicir claramente, ben explicadiño e sen cae en retóricas incendiarias nin maximalismos afastados da realidade das loitas (dous erros comúns nos panfletos), por que se expropia, por que se utiliza a violencia, por que hai xente okupando, por que rexeitamos os valores desta sociedade e o seu mundo, por que somos como somos e facemos o que facemos? Non sería máis productivo que transmitir unha mensaxe moi equívoca e ambigua de "eh, mire, señor ciudadano, somos como usted, mire, yo también compro y tengo coche y una hipoteca, ¡ya somos dos!?"

    Temos que poñer os pés na terra e sermos realistas antes de nada con nós mesmas, preguntarnos se creemos realmente no que facemos ou na nosa pequena aventura persoal estamos esquivando os camiños máis consecuentes para satisfacer as expectativas e os desexos dos demáis, dxs mesmxs que seguen anuladxs perante un televisor, ou peor aínda, alienadxs polas esperanzas baleiras nunha mudanza no sistema.

    ResponderEliminar
  2. A xente hoxe en día non vive chea de paixón, nin rexeita a explotación e a miseria. Polo menos, non é o que acontece no meu entorno, onde só vexo envexa, medo, e pasividade, reforzadas con excusas a cada cal máis infantil e patética que a anterior. Lamento o pesimismo pero é o que hai...

    Por outra banda, a referencia á CNT non me sorprende. Tal texto e tal panfleto só podían saír dos seus entornos...

    Tamén é salientable a sentencia: "O anarquismo é un movemento revolucionario, que aspira a unha transformación social baseada no desexo das maiorías". Bueno colega, outro que pensa que ten a potestade para decidir ou sentenciar o que é o anarquismo. Será iso para él, e se cadra tamén para min, pero hai moitos para os que non, e dubido que alguén posúa verdade absoluta algunha sobre isto. Pero bueno, isto xa é rizar o rizo así que rematou a miña crítica.

    Todas temos contradiccións e erros, non somos superheroes nin superheroínas, nin aspiramos a selo, pero hai que ir máis alá do proselitismo cutre. Nin guetos modernos e automarxináis nin excesos de optimismo que nos nublen a vista e impidan analizar a realidade con cabeciña

    Saúde e perdoade pola "chapa". Estaba inspirado carallo..

    ResponderEliminar
  3. O problema que tedes algúns é que pensades que anarquistas só sodes vos e os vosos colegas, que vestides todos iguais e escuitades a mesma música. Por exemplo na Galiza a CNT de Compostela ela sozinha ten maís anarquistas que case todo o anarquismo galego fora da CNT.... xa sei... que para muita xente os da CNT non son anarquistas... ou o que sexa.... é só un exemplo. A cuestión é que o sectarismo, as dictaduras estéticas é juvenis non permiten ver a muita xente o rico mundo de xente que se move neste país, o non comprender que o anarquismo é un movemento popular, das clases populares e para as clases populares, non para os que se sinten especiais nin para inadaptados sociais. O anarquismo é un movemento socialista, polo que é altamente social, e a deriba que toma o anarquismo "informal" cara a antisocialidade non lle fai ben a ninguén.
    Un exemplo é esa borralla dos clasicos populares desta web.... amiguismo e ghetto.
    O anarquismo é para a xente que lles gusta o futebol, e para os que non, para os que teñen hipoteca e para as que non, para a xente que ve o sávame e para as que non. A cuestión é que é un movemento ppular, non un movemento de inadaptados como pretendedes facer ver.

    Xa se sabe, algúns están moi contentos co papel de malotes.

    http://3.bp.blogspot.com/-GG0P5K55bU4/Tay4d6qQ6EI/AAAAAAAAABk/5diTYqCvJBQ/s1600/ralph+soy+especial.jpg

    ResponderEliminar
  4. Quen carallo está a falar de guetos estéticos e que carallo ten que ver a música que escoita cada quen ou o xeito de vestir de cada unha? Fala de sectarismo un chorvo despois de defender á CNT galaica? JAJAJAJA eu é que me escarallo convosco eh? A CNT de Compostela ten moitas cousas, coma un puto chivato por exemplo pero eu a diferencia de ti non vou xogar ó enmerdamento vía online, xa que vexo que coñeces a fondo o anarquismo galego "fora da CNT" coma para saber cantas anarquistas hai ou deixa de haber e para opinar do que hai ou non hai en Galiza baixo o anonimato dos internetes. Eu polo menos puxen o nome do meu blogue, non é moito pero bueno, prefiro iso ó chismorreo anónimo ó que algúns gostades de xogar.

    Eu xa dixen que non estaba falando do gueto, de feito, deixei ben claro que eu estou tamén dacordo coa necesidade de saír dos guetos, pero polo visto, co teu rollito vende-motos, non eres capaz de respectar outras tendencias do anarquismo non necesariamente suxeitas ós modelos clásicos. Eu sí. Eu podo non compartir as posicións doutros compas, pero non se me ocorrería ir por ahí falando de se alguén fai o "papel de malote" (¿?) e menos a lanzar críticas estériles e gratuitas contra unha sección deste blogue (as cales, por certo, coido que están de máis, se non che gusta non o mires e listo).

    Por outra banda, reitero o que xa dixen. O anarquismo está tamén máis alá do teu rollo social e non penso que ninguén teña que marcar o que é ou deixa de ser. Esas afirmacións taxantes de "O ANARQUISMO É ISTO!!" amputan a diversidade de tendencias e posición que enriquecen o anarquismo e limítano. Dime se hai algo máis sectario e gueto ca iso... Eu tampouco comparto totalmente as tendencias antisociedistas do anarquismo, pero sí comparto parte das mesmas porque me parece que teñen unhas análises bastante actualizadas e realistas lonxe dos contos de fadas e as lendas épicas que vos mola contar ás que vivides de idealizar a revolución do 36.

    Mira, paso de debates estériles e improductivos por Internet e sobre todo se son nestes termos. Teño mellores cousas que facer.

    Só che digo unha cousa, le de novo o meu comentario meu rei. Non entendiches nada...

    J., de A Rebelión das Palabras, para non deixar dúbidas.

    ResponderEliminar
  5. iso, iso, mellor diluamos o significado de anarquismo para que entre todo, todo tipo de ideas de pirados, así ao mesmo tempo non significará nada. total.. quem somos para defirnir o anarquismo, algo que está definido é máis que definido, pero nada, mellor diluir para que non signifique nada e poidan meterse dentro cousas tan opostas como o nihilismo... demos a batalla das palabras perdida, anarquimo é todo... o que hai que oir.

    Anterior mente algúnha xente sacaba comunicados en plan contra o anarquismo, po la anarquía.... xa non se sabe o que inventar. O anarquismo é un xeito de organización social, que por exemplo ten tres formas de organización económicas posibles, mutualismo, colectivismo e comunismo... calro que se metes todo e non defines claramente o que é e sempre foi o anarquimo aceptarás que se llamen anarquistas a sí mesmas as ultracapitalistas, de feito o fan, pero suponho que para tí o son, xa que non te atreves a definir que é o anarquimo.... defender o anarquismo é defender a súa definición. diluilo é atacalo.

    O nivel teorico da xente está á altura dun neno de 12 anos... e así pretendemos cambiar o mundo...

    ResponderEliminar
  6. Opostas coma o nihilismo? Liches algo sobre a relación entre o nihilismo e anarquismo na Rusia do S. XIX, ou das influencias nihilistas no anarquismo ilegalista dos anos 20? Que pasa con toda a tradición do anarquismo individualista? Max Stirner é tan recente? Por que ignoras sistemáticamente todas as tendencias anarquistas existentes pero que non forman parte do teu esquema social? E conste, eu non me considero nihilista (considero que o nivel de compromiso e sobre todo de riscos a asumir por quen pretenda ser consecuente en dita tendencia é elevadísimo, non estou á altura, e ademáis non comparto moitos puntos), pero sabes do que falas ou criticas ó nihilismo coa mesma esterilidade que ten o útero dunha menopáusica? Que ten que ver o que eu estou dicindo co capitalismo salvaxe que algúns notas chaman "anarcocapitalismo" únicamente porque pretenden abolir o Estado para poder darlle máis liberdade aínda á economía sobre x individux? E agora a pregunta clave...

    Entendiches algo do meu primer comentario?

    Hala. Aconsélloche que leas algo máis que as túas teorías made in 1936 (sen dar de lado a éstas, claro) e abras un pouco a mente. Un biquiño!

    PD: A partires de aquí desisto de respostarche. Está visto que non queres saír das túas catro verdades e eu así non podo debater. Ademáis, a Abordaxe non é lugar para isto, o lugar para isto é a rúa, esa na que os profetas do anarquismo clásico estades tan ausentes se non é da man de sindicatos pactistas vestidos de "combativos" para este entroido macabro que é a política contemporánea, tipo CIG e demáis.

    ResponderEliminar
  7. claro, claro... Stirner nihilista????? Manda carallo!

    A esto me refiro coa falta de nivel teórico e as ideoloxías montadas sobre 4 cliches, 2 libros e 5 cousas que se saben de oídas.... manda carallo, comparar o nihilismo ruso co anarquismo individualista.... son cousas totalmente opostas, de feito para os nihilistas todos os anarquistas somos idealistas e vende-motos.

    Os anarquistas temos algo que ofrecer ao mundo, anarquismo e nihilismo son OPOSTOS.

    Algúns nihilitas contrarevolucionarios (xa que o que non cree nunha revolución posible é un contrarevolucionario) utilizan a palabra anarquista a ver se pescan en outras augas, e polo que vexo o consiguen.

    ResponderEliminar
  8. Stirner non era nihilista, pero sí individualista. O anarquismo nihilista de hoxe en día bebe bastante desa tendencia, como doutras.

    Se falei do anarquismo de Stirner tras falar do nihilismo é porque é outra das tendencias que obviaches, pero non quería dicir que Stirner fose nihilista. Por outra banda, os nihilistas rusos tamén tiñan algo que ofrecer, dende Narodnaia Volia (o grupo que matou ao zar Alexandro II) ata os propios flirteos do compi Bakunin co pensamento nihilista da época. Dita relación é real, gústeche ou non.

    O que vive con medo a cuestionarse a realidade máis alá dos maniqueísmos de sempre está condenado a morrer antes de tempo por aburrimento.
    O que dis de que para os nihilistas todxs xs anarquistas somos idealistas e vendemotos non é certo. En Grecia polo menos existe unha proba de como se da dita relación, e dicho alguén que puido conversar con compas de alá sobre o tema, e aínda que hai unha parte do anarquismo grego que rexeita ese tipo de tendencias (conste, por certos motivos non me extraña) hai outra boa parte que non exclúe un compoñente claramente antisocial nos seus discursos. É reveladora ao respecto do que tento que entendas a obra "Guerra Social, Tensión Antisocial", de Ed. Josep Gardenyes de Barcelona.

    E volvo repetir, non son precisamente un simpatizante destas tendencias nihilistas ou antisociais, pero limitar a loita anarquista a, precisamente, os catro clichés de sempre (obreirismo, proselitismo cutre, asistencialismo tipo ONG, sindicalismo...) sobre unha base social ilusoria e que non existe (por moito que textos coma o devandito escrito tenten reflectir que sí con contraproducentes excesos de optimismo) non é menos absurdo.

    Vos veredes, pero aquí semella que cada quen barre para casa.

    ResponderEliminar