27 mar. 2013

[Chile] Comunicado de Hans ante os abusos policiais na morada da sua nai

Hans Niemeyer está prófugo da justiza chilena tras fugarse dende a residencia da sua nai no pasado 7 de decembro de 2012, Hans fora detido en novembro de 2011 tras un bombazo en Ñuñoa e logo se lle imputara a fabricación e colocación de dous explosivos máis no barrió de Las Condes e no monumento ao fundador e senador da UDI, Jaime Guzmán. Dende entón, na sua busca, a polícia non deixa de amedrentar à sua nai e así o venres pasado 22 de marzo foi dictada unha nova orden de aprehensión e ao día seguinte, sábado 23 os uniformados chegaran ao domicilio da nai de Hans arrasandoa con extrema violencia e vexando as mulleres que lá se atopavan, feito que se repetiria dois días despois, o luns 25, con amplia cobertura mediática dos xornalistas-policías, sen obter éxito algún. Cabe sinalar que en 6 de maio se iniciará o xuizo contra Hans.

A raiz destes allanamentos, ergueronse múltiples voces amosando o máis sinceiro desprecio contra todos eles, especialmente para con o chefe da Fiscalía Metropolitana Sur, Raúl Guzmán, e os policías da DIPOLCAR (Dirección de "Intelixencia" de Carabineros de Chile), mas consideramos moi interesante publicar acá en Abodaxe o Comunicado à ìntegra do proprio Hans (copiamos, traducimos e colamos de Hommodolars.org):

"Non pido perdón, non bico a cruz, non digo que son inocente nin culpable, xa que eses termos me resultan estraños. Estou en Chile, desafiándoos día a día e feliz de que a miña liberdade lles provoque ira".

A propósito da seguidilla de arrasamentos á casa da miña nai produto da miña situación xudicial, quixera denunciar o seguinte:

1. Que o pasado Sábado 23 de Marzo, a casa da miña nai foi arrasada con extrema violencia por funcionarios da PDI, o que incluíu malos tratos e vexacións cara á miña familia de parte dos policías, que son moi valentes, con mulleres soas e escudándose tras as súas pistolas, porque sen elas non son nada. Este feito foi acalado pola maioría da prensa, só saíndo á luz hoxe, e súmase aos xa varios arrasamentos que sufriu a miña familia e amigos dende o 7 de Decembro pasado en que tomei o meu dereito a rebelión e non me presentei ante a revogación do arresto domiciliario ante unha situación de prisión preventiva ilegal posto que o xuízo estaba suspendido nese momento por un requirimento no Tribunal Constitucional por parte do Ministerio do interior.

2. O día de hoxe, Luns 25 de Marzo o Fiscal Raúl Guzmán continuou coa escalada de vinganza contra a miña familia e comandou o arrasamento, unha vez máis, á casa da miña nai esta vez con Carabineiros de Chile, o que incluíu un despregamento de medios de prensa onde algúns deles, como EMOL, publicaron o enderezo da miña nai nun feito que, certamente xa non sorprende, pero que non deixa de chamar a atención polas implicacións éticas da devandita acción e as eventuais consecuencias para a integridade física e psicolóxica da miña familia que, como é evidente, nada ten que ver coa situación legal que me afecta.

3. Que unha vez máis denuncio as mentiras dos funcionarios da PDI nas súas declaracións tomadas e arranxadas polo mesmo Fiscal Guzmán. Nese sentido, é mentira que eles foron testemuñas presenciais dos feitos, é mentira que estaban aí, que me viron saír do lugar da explosión; é mentira que botei unha carapucha (de feito na investigación non aparece ningunha), é mentira que un polar encontrado sexa meu (de feito non ten o meu ADN). Denuncio que as peritaxes dos organismos pseudo técnicos de Carabineros (Labocar e Gope) están feitas á medida dos querelantes, uns dos cales é o ministerio do interior que á súa vez é quen está administrativamente a cargo de Carabineiros (alguén pode crer nunha dose de obxectividade dos seus informes e peritaxes?). Denuncio que as peritaxes que me vinculan a outros atentados e á fabricación deses artefactos explosivos desafían a lóxica máis elemental e que iso xamais foi posto en cuestión polos ministros da Corte de Apelacións, cuxa última actuación a perpetraron cando tras un debate de cinco minutos incluíron todas as probas do Ministerio Público. Denuncio que o Fiscal Guzmán levou unha investigación parcial, non investigando os antecedentes exculpatorios aos que lle obriga a lei, senón deixándoos fora como aquela peritaxe que xeorreferencia a situación do meu celular e que me sitúan ás horas de sucedidos os atentados en lugares moi lonxe das explosións. O feito máis groseiro desta cadea de irregularidades nesta investigación parcial é a omisión do feito que eu me encontraba no meu lugar de traballo o día e á hora do atentado á Automotora One. Isto podería ter sido doadamente comprobable investigando as cámaras do Metro en que todos os días me trasladaba ao meu traballo, e ademais está nos informes dos meus compañeiros de traballo na mesma carpeta de investigación. Pero non, o Ministerio Público se abanderou na miña contra e só investigou a liña inculpatoria, sentándose no que di a propia lei que debería ser o primeiro en respectar. A falta de seriedade tamén chegou aos seus puntos altos cando na preparación de xuízo oral se puido coñecer que, a máis dun ano de sucedidos os feitos, nin as policías nin a fiscalía se preocuparon xamais por obter as imaxes das cámaras de seguridade, nada menos que da Embaixada de Estados Unidos e que gravou os feitos. É dicir, aquí non hai unha preocupación pola verdade, senón só por lograr unha primeira condena por Lei Antiterrorista, e que a cabeza de turco para iso son eu.

4. Que non é a miña vocación a victimización, non sinalo que haxa unha montaxe nin nada polo estilo, nin pido trato preferencial do Estado e as súas leis. Digo que a acusación está baseada en mentiras e en conxecturas e isto podería ser verificable por calquera observador obxectivo.

5. Denuncio por último, a innegable presión política sobre xuíces e a utilización do meu caso por parte do goberno e a ultradereita para o despregamento da súa axenda de seguridade cidadá e a reconfiguración do instrumental estatal para adecuarse ás novas condicións do conflito social, é por iso que resulta tan fundamental lograr unha condena por Lei Antiterrorista. Que a intervención política quedou en evidencia polos xuízos a priori que deron o ministro Andrés Chadwick, o fascista e representante da ultradereita, deputado Cristián Letelier e ata o mesmo presidente da república que ocupou un recurso especial ante os xuíces e que inaugurando o Banco Unificado de datos, deu por seguro, ante fiscais e policías, que eu saíra do país.

Ante todos estes feitos, véxome na obriga de dicir o seguinte:

· Que a escalada de arrasamentos corresponde a unha operación de vinganza contra a miña familia levada a cabo pola Fiscalía Metropolitana Sur e as policías.

· Que a devandita vinganza tivo o seu punto máis alto o día Sábado 23 recén pasado en que a miña familia foi vexada e trataron violentamente efectivos da PDI. Esta acción non pode ser catalogada senón como covarde e froito da impotencia e frustración ante a súa chapuza e incompetencia. Recordemos que os mesmos membros da PDI que hoxe rin maltratando as mulleres da miña familia non puideron dar sequera coa miña vivenda en Ramón Cruz con Grecia a noite da miña detención ante o meu dereito a gardar silencio, actitude que tomei por que coñezo esta chusma dende moi novo e sei do trato que lle terían dado á miña esposa e o meu pequeno fillo. Como sen tortura non son nada, gardei silencio e non puideron saber onde eu vivía. A súa ineficiencia cóbranlla agora á miña familia.

· Que fago responsable de calquera cousa que poida pasarlle á miña familia ao Fiscal Raúl Guzmán e ao mando político das policías, é dicir ao Señor Andrés Chadwick, quen en función á estrutura xerárquica das devanditas institucións non puido haber senón sabido do trato violento e vexatorio que sufriron mulleres soas ás mans dos covardes da PDI.

· Advertir que me presentarei ao xuízo e que vaian poñendo as súas barbas a remollo, porque malia o seu ánimo de vinganza e enorme presión política sobre os xuíces, intentaremos deixar en evidencia as súas mentiras, as súas acusacións baseadas en conxecturas e especulacións ridículas e a parcialidade da investigación. Por mentres os delincuentes que poboan a fiscalía metropolitana sur, as policías e o ministerio do interior, ebrios de poder, poden celebrar vingarse contra xente que non pode defenderse, pero recorden que despois da borracheira vén a resaca.

Dende algún lugar do país,

Moralmente enteiro e burlando á policía, despídese Hans Felipe Niemeyer Salinas

25 de Marzo de 2013.

Mais información neste mesmo blogue: [Chile]Começou a vista oral contra Hans Niemeyer.- Caso Bombas 3ª parte?

No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada